장음표시 사용
281쪽
serpente conlacit:& uterque pro accusatione,excusatione usus est. itaq; animaduersione,poenam q; non effugerunt. Et sertasse perizomata illa caussam Indicarin,quare poena affecti essenti idest , quoniam caelare peccatu, quam ingenue fateri maluissent. idem contigit in secundo peccato,cum Caimus fratre i nterfecidistatim enim Deus Confessione vocis exquisiuit,etriti est A,el rater eumfo stultum,& arrogantem,quam praeclarus is fuit confitendi modus S 'gumquid ego custos sum fratris mei ' quanto magis ipse sibi
cosuluisset, si libere dixisset, Ego occidi. nam manifesto apparet, voluisse Deum confessionem vocalem. qua in re illud maxime animaduertendum est, tanquam praecipuu, peculiareq; conses,sionis huius,Deum scilicet non eam quaerere modo huius, m
do illius peccati,aliquo interim praetermisso; sed singuloru,cum a primo incipiat,& pergat poscere etiam secundi confessionem . Atque hi duo loci,quos diximus,de Adamo, & Caimo maxime notandi sunt. neque enim in ijs Deus Confessionem requirit tantummodo cordis,& mentis; sed oris etiam,& vocis. neque gen
ratim,ac confuse fieri postulat; sed distincte,speciatimq; peccati
illius,quod commiserant. immo animaduertendum est,no voluisse tibi immediate fieri,sed ministro suo. nam is,qui deambulabat ad auram post meridiem, quique ab Adamo, & Caimo confessionem requisiuit,sine dubio Angelus trat humana specie. ut intelliga mus,quam absoluta,quamq; perfecta esset Confessionis figura: cum vellet homines illos,prima statim confiteri peccata, speciatim;& ministro suo,nempe Angelo: uti postea oportebat ab omnibus fieri ex iure diuino in Sacramento Poenitentiae, n- fessione citiain specie,& Angeli idest Sacerdotibus:qui quide Angeli Domini sunt, ut Malachias inquit. 2. Neque ego solus hasce duas Confessiones' rpedo, censeoq; nostrae Confessionis Sacramentalis figuras esse,sed ide censent Tertullianus lib. h. aduersus Marcione,& Ambrosius lib. de Paradiso cap. x. & lib. de Caim & Abel cap. s.& Gregorius lib. 27. Moral. cap. II, &
282쪽
Chrilost. homi Ii g. in Genes & alij. Praeterea in Iob,qui fuit ustustissimus,& multo ante Moysis tepora floruit,est locus,ex quo licet clare intelligere,homines ea tepestate flagitium, & crimen
censuisse non cofiteri,voceq; peccata sua no exponere. nam Cap.
3 i. dum ea Iob enumerat,quoru culpa se carere existimat, postquam dixit, Si ambulaui in uanitate ι acceptum est cor meum super muliere, idespexi praetereuntem, & alia peccata: postremo addit. Si absiondi quasi homo peccatum meum,oe celaui insinu meo iniquitatem meam. atque,Vt costet omnibus,locutu esse de cofessione,
n6 quae proxime fit soli Deo, sed quς Deo fit per homines;paullo
post dicit. uis mihi tribuat auditorem, Ut desiderιum meu audiat Omnipotens s itaq; ab ipso usq; natura tepore, uti Deo lauationes placebant,quonia lauacris instituendus erat baptismus; ita crededu est,tantopere Deu expeti ge confessiones vocis, quonia Sacramento poenitetiae cotineri oportebat sacramentale confessionet.
In lege ite scripta plurimi sese offerunt loci, quibus apparet,c5fitendi more eo tepore frequente,& usitatu fuisse. Ut Levitici Propter peccata patrum suorM,Msua affigentur, donec confiteantur peccata sua. Ut Numer. II. et is Me mulier, cum fecerint peccatω , confiteantur peccatum suum. Vt Psal. 9 6. Praeveniamus faciem eius in eo Nione. Et Psal. 3 1. Dixi confiteborim tu remisisti impietatem peccati mei. Et apertius de cofessione Vocati Esai. s.cu Deus di cit , Ego sum,qui deleo iniquitates tum: & confestim addit, narra, si quid habe ut iurisceris. & lolue 7. ubi dicit, Fili mi, da gloria Deo,ω confitere,atq; indica mihi,quid feceris. quavis enim eo tepore non esset Sacramentu Cofessio;intelligebat tame homines illi, placere Deo confessione vocale. & nos ite certo scimus, Deo placuisse; quoniam consessionem illam adhibere ad instituendam partem Sacramenti unius alicuius in siua noua lege decreuerat. Attendite, nam, quae asserimus exempla maxime egregia sunt,& illustria, nempe regum ipsorum in quid fecerint Saul,& David: cum cnim ambo peccassent ι uterque hominibus peccata
283쪽
eon setas est. legiturRegum pri. cap. dis saulem, peccato CC misso, non illud soli Deo mente consessum fuisse ted coram S cerdote Samuelc, dixisseq;.; peccaui: sed nunc honora me coram
hominibus populi mei. Et Dauid , audite, qua so, quid possit lia quere magis, esieue distinctum magis, & clarum abi jcit se ad
pedes Nathan, & dicit, Peccavi Donuno. Nathan eum abseluit, Transtulit Dominus peccatum tuum . deinde poenam irrogati. verumtamen filius tuus morietur . Sexcenta huius generis exempla Gocique scriptae legis afferri possunt; quia Deus ijs etiam temporibus illud institutum probabat, eiq; fauebat, quo Sacramenti nostri partem constituere decreuerat. Et apertistimas figuras afferebat. certe Leuitic. cap. I 3. & i 4. cum leprosis praeceptum est, ut adirent Sacerdotes,& eis morbos suos aperirent, atque eorum iudicio, itissuque vel extra castra manerent , vel ad
ea redirent; manifesta fuit sacramentalis consessionis figura. id affirmant Chrysostomus lib. 3. Sacerdoti j ,& Hieronym. apud Natth. cap. 16. quin etiam Hier. ex eadem figura collegit, non generatim, sed speciatim, &expresie enuntianda Sacerdoti peccata. Chryssest. vero collegit Sacerdotes nostros antiquis sace dotibus longe antecellere;quoniam illi non morbum curabant, sed curatum esse declarabant: nostri vero non selum declarant remissium, sed ipsi met remittunt peccatum . illud vero pulcherrimum est, quod habetur Numer. cap. s. ipsis legis scriptae teporibus peccatori necesse fuisse iure diuino alicui homini pe cata sua distincta verbo, & voce confiteri; &ecce praeceptum . Uir, siue mulier cum fuerint ex omnibus peccatu, qua solent hominibu accidere o o confitebuntur peccatum seum . nam animaduer-tehdum est, verbum confitebuntur esse coniugationis hilpael; quod significat confessione expressam, atque distinctam . quod vero Hebraei hoc modo peccata hominibus confiterentur, idest, Levitae alicui ; Rabinorum testimonio, de gentis illius consitaς-
284쪽
tudine ostendunt Thom. Vualdens. lib. de sacram. cap. I 37.& Antonius parte 3. titui. r'. cap. c. paragia pri.& Galatinus lib. I O. cap. 3. & alij. praeterea,nisi Hebraei peccata confessi futusent homini speciatim, & verbo, ac voce; quid opus fuisset moneri eos Ecclesiastic. cap. 4. hoc modo, non eonfundam confiteri peccata tua . si quidem neque cum soli Dco peccata confitemur, neque cum ea generatim enuntiamus, verecundamur, aut er bescimus. Confessiones item, quarum frequens erat ad Iordanem usus,cu magni essent concursus confitentium peccata sua;
figurae erant confessionis nostrae: eodem modo, quo baptismi illi nostrum baptismum figurabant. Sed,ut de iis figuris loquamur, quae non a quoquam alio, sed ab ipse Christo factae sunt; aliud praeterea vobis animaduertendu est, auditores, & nunc de Christi temporibus loquor) Christum res eas, quae in Sacramenta transiturae erant, antequam ea institueret, & summo h
nore semper affecisse, & pluribus figuris indicasse. Exempli
caussa. quoniam instituendum erat Baptismi Sacramentum, videte, quantum honorem ei tribuerit, cum ipse a Ioanne Baptista baptizari voluerit, & quot figuris illud innuerit: Pro b tica piscina, natatoria Siloe,sexcentisq; alijs. Simili modo instituturus poenitentiae Sacramentum, daturusq; facultatem,& auctoritatem, ut confitentes peccata a Sacerdotibus abist uerteur; illud prius plurimis figuris indicauit. nam neque caeco lumen Oculorum largiri, neque piscinae languidum sanare, neq; filium prodigum recipere, neque latroni in cruce parcere voluit, nisi unusquisque mala,quae fecerat,ore detegeret,& peccata sua confiteretur. Et ubi leprosum curauit apud Matth. g. iussit eum continuo ad Sacerdotem pergere, seseq; ei ostendere . Et cum decem eodem tempore sanasset, eos omnes ad Sacerdotes misit. Fuit item huius Sacramenti figura, cu Christus Apollolis mandauit, ut Asinam soluerent, & pullum eius. Solvite, or adducite mihi.
285쪽
re mihi. Et cum, Lararo ad vitam reumato, praecepit Apost lis, ut eum soluerent, Solvite, sinite eum abire . tam crebrae mentiones, actionesq; soluendi, & liberandi quid sunt aliud, quam figurae absolutionis illius, quae fit in Confessione Sacrarimentali quae consessio sutura erat pars sanistissimi Sacramenti poenitentiae. Dicat nunc Caluinus, has omnes figuras esse, non autem consessiones Sacramentales. demens: perinde, quasi nos aliter assirmemus. fatemur figuras esse: sed figuras Consessionis Sacramentalis, quam postea Christus, ubi tempus venit, suo ipsius ore instituit. non est, igitur, merum homi uuin uentum, ut Caluinus blasphemat cap. 4. lib. 3. sectio. . Sed hoc illud est, quod auidissime vos expectatis, ut scilicet a me reseratur locus, quo Christus ore suo Confessionem voce Sacerdoti faciendam, in Sacramenti partem instituit . atqui nulla est causia,cur expectetis: iam enim id habuistis, prima huius disceptationis parute, id est, quod legitur apud Ioan. xo. ubi Christus Apostolis dicit , e fccipite Spiritum sanctum: quorum remiseritis peccata reis mittuntur eis, o , quorum retinueritis, retenta sunt. quo loco non tractari sacrae concionis auctoritatem, ut ridicule Caluinus in .
terpretabatur, sed auctoritatem Apostolis tribui absoluendi homines peccatis, multorum Patrum testimonijs confirmatu est. quae me referente audistis. sic, ut omnis Catholica schola, quae ab ipsius Christi temporibus usq; in hunc diem floruit, vel umbis improbanda, contemnandaq; sit, vel ex eorum sententia credendum. Praeterea, s diligenter aduertite si Sacerdotes per hac verba potestatem nullam habui Mnt, nisi annuntiandi peccatorum remissionem, iam facta; frustra eGnt verba illa, qu rum retinueritis retenta sunt. non enim potestatis ipsorum essienon abseluere, neque quodquam peccati genus retinere. Verbuitem νω um aliquos certos designat comprehendi, neq; alium
286쪽
omnes pertinet. prassitate Euangelium omni creatura. & verbuinsufflare,insessauit, remissionis donum significat. nam, cum Praedicationis datum est donum, in linguis datum est: sed donum hoc, quo peccati deletur nubes, deleui, mi nubem Peccata tua, aptius dari non poterat, quam insufflando. profecto si absolutio a peccatis nihil aliud est, quam praedicatio; perdent operam, qui surdos absoluent; quibus omnis praedicatio frustra est:& sacerdos illis sine causa diceret, absoluo te. Christus item debuisset dicere, quorum remiseritis peccata, remqsa erunt, non auqiem, remittuntur. deniq;, si absoluendi potestas nihil mihi prae staret, nisi, ut doceret, me absolutum esse bsbluere me posset quaelibet muliercula, quiuis puer,& infidelis, & daemon, & parum abest, quin dicam, omnis psittacus; dummodo haec verba absolutus es, proferre didicisset. verum aliter res se habet. & luce clarius iam apparet, auctoritatem his verbis datam, quorum remiseritu, potestatem esse iudicialem , qua sacerdotes possunt,& debent peccata a peccatis discernere, & confitentes ab ijs ab . soluere, vel secus; prout animi iudicio faciendum censuerint. quod si ita se habet, ut se habere certum est; absque ulla dubitatione,eodem simul prςcepto,conficilio vocalis instituitur,quae Sacerdoti facienda est. nam, si poenitentia, uti dicebamus, iudicium quoddam est, in quo Sacerdos Iudicis ossicio fungitur,& peccator rei; qua ratione fieri potest, ut iudex vel absoluat reum . vel damnet, nisi prius eius crimina cognoscat Audite, quaeso; nam res omnis euidens,&perspicua est: au ritatem tribuit Apostolis Christus peccantibus peccata dimittendi, Srretinendi pro eorum sententia. eam in sententiam an casu, de temere venire eos decet e nequaquam: sed consilio, & ratione. si ratione; oportet, igitur, eos peccatorum qualitatem cognoscore, ut scianr, quae remittenda, & quae retinenda sinit id vero scire non poteris, nisi ego confitear; ergo hoc eodem praecepto,
287쪽
UT quorum remiseritis, vel instituta est simul Sacramentalis Confessio, vel Christus Apostolos delusit, & praeceptum illud inane,
de superuacaneum fuit. Legis veteris Sacerdotes similiter facultate habebant dijudicandi lepram a lepra: sed facultas ea quid
profuisset, nisi populis mandatum esset, ut suas lepras detegerent 3 Cum dicitur, de lepru iudicate ι eisdem verbis praeceptum continetur, ut ostendantur leprae. Et cum Christus Sacerdotibus dicit, populoru m ut peccata dimittant, vel retineant, inclusum est peccatoribus praeceptum, ut peccata aperiant, quae a Sacerdotibus vel dimittenda, vel retinenda sint . quasi vero, quae cum alijs conferuntur, non semper coniuncta sint,& cum dicitur, illum verbera, non contineatur simul, ut ille verberetur. Praecipiente Apostolis Christo, ut baptiZarent, nonne eodem praecepto mandauit alijs, ut baptismum susciperent omnino. aliter enim superuacaneum fuisset praeceptum. cum iussit Apostolos praedicare, nonne intelligitur, eodem tempore populis
praecepisse,ut attente audirent ' prorsus, sine dubio. alioqui, quid sacrae conciones prode sic ni Z pari ratione, cum iubet Christus, Apostolos peccata dimittere, seu retinere, Vuorum remisierItts, eodem tempore nobis etiam imperat, ut ipsis, & eornm s.cces . sciribus voce peccata confiteamur: vel, uti dicebamus, id frustra
praecepit, & Apostolos irrisit. Quare hic locus est, quo Chri .itus Sacramentalem Confessione instituit; quod si nunc quaeritis in sacris litteris locos, quibus appareat, an Sacramentalis Confestio in usu fuerit, de quomodo appellata, & quantum recepta, commendataque; in primis affero Acta Apoll. cap. iv. ubi dicitur, cum Ephesi res accidisser, quae magnum timorem, ac formidinem incuteret, ea permotos & Gentiles, dc Iudaeos, ac praeterca plures Christianos, ad Paulum veni sse, eidemq; sua
peccata confessos esse. multi credentium meniebant confitentes, σέ-nuncιantes actinsuos. dicit credentium, quod verbu Clinitia
288쪽
2s nos iam baptizatos significat . apparet item, consessionem suiΩse vocalem, neque tamen uniuertatem : siquidem confitebantur actis suos . non item proxime Deo confitebantur, sed Dei mini stro Paullo. idem Paullus Epist. 2. ad Corint. cap. s. loquens de abseluendi potestate in Sacramentali confessione, inquit, δε-dit nobis Deus ministerium reconciliationis, m posuit in nobis merbum reconciliationis erc. praeterea Ioannes Epist. I . cap. I. dixi Si confiteamur peccata nostra, Adelis es, iustus, qui remιttat nobis peccata norira. haec vero Sacramentalem confessionem proin
bant, quam deinceps Iacobus etiam scriptis suis attigit, dicens:
Confitemini alterutum peccata mestra . Velum id omittamus: naalia mihi ineunda est via. hinc enim, o Caluine, negas institu. tam a Christo fuisse Consessionem: illinc usum eius esse vetuis stissimum assirmas, ijs verbis, metustisimum eius m esse fateor. quaero, igitur, si ita se res habet, quis eam instituit ego assero, a Christo institutam, & locum assero. tu negas. asser, igitur, & auctorem, & locum institutionis . nunquam asteres inunquam reperies,quia nusquam est; quia Christus eam , nec alius quispiam, instituit apud Ioannem 1 o. ijs verbis, inccipite Spiritum sanctum. ait Caluinus,vetustissimum esse consessionis usum: sed nullam eius consignatam literis reperiri memoriam usque ad Innocenti; Teriij tempora: Concilio enim Lateranesi
canonem sancitum, praeceptumq;, ut confiteremur. o durum
Os, o fallacem linguam hoc uno verax fuit, vetustissimam es se Consessionem dicens; reliqua mentitur. id est, cum a Christo institutam negat: B cum dicit, usque ad Innocentii Tertii tempora, Consessionis ipsius neque scriptum praeceptum, neq; monum et um literis proditum reperiri. quaeso vos, eruditi, per vestram fidem, canonem illum legite, & mores istius detegetis. Canon. est xx. Lateran . Concilij, cuius principium est, Omnis triusiue sexus. animaduertite, & intelligetis,an tunc primum inchoe-
289쪽
2s' inchoetur Consessionis praeceptum, tanquam nouu quoddam, ut Caluinus censet, saltem scit piorum ratione, quae ante canonem illum huius praecepti nulla extarent) an vero id pro nostra caussa firmissimum sit argumentum ad demonstrandum, iam antea usu receptam fuisse Confessionem, & inuiolati praecepti vim habuisse: neque enim disputat canon, an fieri debeat Confessio, sed clarum, & exploratum habet, fieri; tempus vero tantummodo decernit; statuitq; unoquoq; anno fieri saltem semel oportere. immo amplius dico, quod maxime animaduertendum est, ne id quidem nouum esse, quod eo canone continetur, ut saltem singulis annis semel confiteri necesse sit, sed renouari praeceptum, & in usium reuocari. idem enim constitutum iam ante fuerat a riserino, qui fuit Decimus sextus a Christo Pontifex Summus; quod etiam Platina in eius vita testatur. Nec vero obiiciatur mihi, sancitum a Zeferino non de Confessione, sed de Eucharistia, ut singulo quoque anno sumatur; quoniam sacrarum literarum periti omnes fatis compertum habent, ab
eo usque tempore neminem ad Sacramentum Communi
nis accessisse, nisi prius consessus esset. Et Eusebius Caesariensis lib. c. cap. 1 . scribit, ab Eusebio Papa, qui suit a Christo xxxij.& peruenit usque ad annum CCC. vetitum fuisse Philippii Imperatorem ad altaris Sacramentum accedere,antequam conses
sus esset. Nec tamen desinebat Caluinus a firmare, caeptum Lateranensi Concilio tradi scripto Confessionem: primumque Innocentium Tertium de ea statuisse. Gynte Innocentium Tertinm nullam de Confessione conssitutionem habuerunt.& alibi. mirum silentium. Ego vero Doctorum locos consulto Omitto. possem enim ita vetustos afferre, ut Irenaeus est, sine Christo proximus, qui lib. I .cap. 9. haec apertissime tractat. i Inmo ex Concilijs ipsis pro mea caussa afferrem Laodic nu cap. 2.& Cartaginiense cap. 3. & primum Cabilense,& Castilenense a.
290쪽
rco& Turonente 3.& Maguntinu, & Uormatiense,& Lateranese, &Constantiense,& Faventinu,& Tridentinu. Sed quoniam Caluinus Innocentium citat, a Summis Pontificibus non recedens; quaero ego, fuit ne Leo Primus ante Innocentiu Tertiuὶ maxis me: annis amplius quingetis . nam Leo sedit anno ccccxlij. Innocentius autem M cxcvii j. dc nihilominus ad Theodorti Forolivi ensem seribens, sic dicit. Christiu hanc Praepositis Ecclei se tradidit potestatem, it confitentibus actionem menitentiae daret Eutichianus fuit ne vetustior innocentio 3 etiam . floruit enim antequam Nicamum Concilium haberetur: & tamen Gratia' nus a firmat xx. distinctio. i. cap Praedicandum, sancitsi ab eo hoc modo: Vui, timens paenitentiam longam, ad confisionem menire noluerit, ab Ecclesia repeiratur. fuit ne antiquior innocentio Fabianus λ sine dubio: nam suminum Pontificatum gesiit ante Cornelium, qui vigesimus primus Papa fuit , post Christum
anno C c x x x i x. at is Epist. 2. ad Episcopos Orientis, plura de Confessione apertissime decernit. Et sapiens iste Caluinus contendebat, ante Innocetium Tertium teperiri neminem, qui vi quam de Confessione scripsistet. Alio item modo vos, o simplices, decipere conatur Caluinus, fle animis vestris errorem, &caliginem offundere. nam historiam vetusta admodum adeo detorquet, Se deprauat, & secat, ut eam vobis ponderis, veraq; videri velit. ait enim, si Confessio esset de iure diuino, non posset statuere Episcopus, neminem confiteri debere: de hactenus recte, de vera loquitur . sed Nectarius sinquit idem Caluinus Episcopus Constantinopolitanus ob grauem offensionem, ex occasione confitendi natam , e sua Ecclesia Confessionem omnino lustulit, piaecepitq; ut quilibet non confessus ad altaris Sacramentum accederet . at hoc ipsum probandum fuit . iam vero probatum est, Caluinus ait, cum illud Sozomenus in sua historia affirmet. mirabar, ni Caluinus Sozomeni scripta diligenter Diuitigod by Corale