장음표시 사용
131쪽
i 3 aloealia et te oraria haberi. quaecunque cum interpretis opinionibus non cohaerent. Imo ad hune tantum finem excog=tatus fuit novus Scripturam explicandi modus; ut sacillimum sat euilibet et liberum , quidquid positivum est et supernaturale, ex doctrina Christi expungendi; quod autem haeratione omnis Revelationis fundamenta subvertatitur, per se apertum est.
ARGUMENT. I. Scriptura ipsa duas distinguit hominum elasses ; alios vocat πνευματικους , seu spirituales, alios σαρκικους, cairnales. Hi sunt, qui sensibus magis, quam menti serviunt , neque rationem habent satis exeultam, ut possint rerum externarum adminiculo carere. Ad hane classem Christi et Apostolorum tempore omnes sere tum Judaei, tum Gentiles pertinebant; quorum indoli et in ingenio , ut se accommodarent Apostoli, externa illis et sensibilia obiicetant, puta , Titus sacros, vitam et hi a toriam Christi externam, miracula etc. Spiritualibus autem vita Christ; interna Id Est spiritui sub eorti ea historiae latens, seu doctrina' morum, qua' ad sanelitatem vitae informamur, semper suffecit: atque hodie imprimis suffrere potest Christi sectatoribus, qui vana Iudaeorum, et Paganorum praeiudicia. iam diu exuerunt. Ergo etc. RESPOND. NEGO ANTLcm. Qui ita concludunt, ita Seripturae verbis alienum sensum supponunt, Praeter magnam mentis perversitatem mihil probant; neque ab illis, qui aperte 'eripturis, et revelatae Religioni hellum indixerunt, alia ratione disserunt, quam, quod hostilem animum aliqua reverentiae simulatione obtegant. Quis
unquam ita desipuit, ut putaret, quidquid in Beligione
132쪽
Ciu istiana externum est, ad eam proprie non pertinere Historiam Christi, vaticinia, miracula auserri possea Religione , quin ipsa in sua neeessaria constitutionaimmutetur Ad Christi Religionem non pertinebunt, quae eam quam maxime ab omni alia distinguunt, quae a Christo et Apostolis lanquam sundamenta posita sunt, quibus voluerunt omnium saeculorum fidem sustineri P Ergo ipsa Christi resurrectio, ad quam illo toties invita sua appellavit . de qua Apostolus expressis verbis ait s I. Corinth. XV, , I 5.ὶ . . . Sι Christus non resurrexit, inanis est proedicatis nostra, inanis est et fides nostra , invenimur autem et falsi testes Dei. . . Haec ipsa resurrectio, tanquam tactum historicum ad Christianam Religionem non spectabit i Non terrentia harenovos Iulerpretes; quin potius haec ipsi non fatentur tantum, sed impudentissime assirmant. Verum, si laeta Christi et Apostolorum , hae ratione quia externa sunt, et ad historiam pertinent, repudiari possunt, quis quaeso, divinam Christi et Apostolorum missionem Naturalistis probabii y Vel haec facta vera sunt, vel salsa: si primum. an non etiam eruditis vera Sunt ς aut, an in eo sorsata consistit liberalissima saeculi nostri sηpientia, ut illa nota pareat veritati , sed veritatem pro suo arbitrio fingat pSi autem salsa sunt, quae in Evangelio narrantur; cur rudes in negotio salutis errore decipi urtur 7 Cue illis tantopere commendatur Scripturae lectio , cui credera tuto non possunt 8 Aut quis regulas assignabit , quibus ea, quae Omnibus creditu necessaria sunt , ab illis distinguuntur quae temporaria , localia , statularia . sunt Aperte abutuntur adversarii distinctione illa inter homines, qui κατα, σαρκα , et illos, qui κατα-am-hu Iant, nam alius omnino est sensus loci illius , i quam persuadere ipsi ivellent lectoribus suis a et valde timen
dum euel neotericis noriris Interpretibus, ne, si ab
133쪽
Apostolo facienda esset discretio, in numerum των
σαρκικων conjicerentur. iAinuta. II. Apud omnes tu consesso est , Christum et Apostolos se se r-eptis inter Iudaeos opinionibus ac inmodasse; eiusmodi sunt, quae de obsessionibus da monum dicuntur, de morie Christi sub idea Sacrifieii,
et Satisfactionis etc. Verum quae Per meram accomm dationem dicta sunt, ad doctrinam proprie non pertinent, sed ad methodum tantum, quam constat diveris fiam esse posse Pro hominum, temporumque diversitate. Ergo et . RESPOND. NEGO MAIORIS SUPPOSITUM; supponit enim Christum et Apostolos, ubicunque eum Iudaeis senseruul, mera accommodatione usos suisse: ac si Iudaeorum Religiolum temporis ui hil nisi salsum , erroneum et Supersti
liosum habuisset. Multa illi ex Scripturis et Traditione
teuehant vera et sancia. Ad haec prae aliis reserenda est certa persuasio de Scripturarum divinitate, humani generis reparatione, peccatorum per sacrificia expiatione; de malorum daemoniorum, hominumque ah illis obsessorum existentia ete. Adversariorum esset Probare. ea . quae de possessis a daemone in Scriptura narrantur, salva librorum sacrorum veritate, morbis adscribi posse.
Probandum esset, Iudaeos ex salsa opinione Pro peccatis sacrificia oblutive. ut offensum Numen placarent; Ιibros quos Semper ut sacros venerati sunt, divinam originem non habere. Sed haec aliaque ejusmodi nemo hucusque demonstraro potuit; contrarium e contra tota Scriptura clamat. In exemplum asserri non possunt, salsa quaedam Iudaeorum praejudicia , quae successu temporis evanuerunt; aut statuta mere disciplinaria, postmodum immutata a nam de his ad alia consequentia duci non Potest. Curistus et Apostoli opiniones quasdam Judaeorum utianas ad tempus quidem tollerarunt, at approbaria ut
134쪽
ri unquam, sed ut evellerentur ex hominum animis con filanter, sed eum prudentia et discretione laborarunt. ABGUM. III. Esto, facta et miracula Christi non posse in dubium vocari ; id tamen cerio admitii debet, haec miracula patrata lautum fuisse in confirmationem Beligionis naturalis a Christo et Apostolis clarius Propositae; in hac siquidem Religione naturali eonsistit vera Christi Revelatio, quam universalem et perpetuam esse voluit. Qui hanc tenet, Christianus est; quidquid ad hanc non Pertinet, pro libitu rejici potest, tanquam additamentum
extrinsecus adscitum. RESP. NEG. ANT. Manifestum est, hanc sententiam eum
side mysteriorum, quae Christiana Religio complectitur, Stare non posse : nam si Christus et Apostoli haec docendo per accommodationem locuti sunt, si omnia, quae Religioni naturali superaddita fuerunt, inter localia haberi possunt, praeter merum Deismum nihil supererit. Αclum erit de avita Religione, et in locum divinorum dogmatum succedet rationis nomine palliata impietas. Porro quis non miretur acutissimam , et accuratis simam hominum istorum concludendi rationem p Chri stus et Apostoli mysteria proposuerunt humanae rationi impervia, quae scandalum erant Iudaeis, Gentibus autem stultitia. Nihilominus cum haec dicerent Christus et Apostoli, tempori servierunt, hominum ingenio, et opini nibus sese accommodarunt i p
135쪽
I36 ARTICULUS IV. De uersionibus S mturin Sac F.
I. Omnes fere V. T. libri lingua hebraica conscripti fuerunt, paucis tantum exceptis; novum Test. sere totum Graecis litteris exaratum fuit, haee enim lingua Apostolorum tempore plurimas gentes occupaverat. Quamvis communis sit opinio, Matthaeum Evangelium suum, et Paulum epistolam ad Hebraeos hebraice scripsisse, seu potius Sermo
ne Syrico - chaldaeo; in hae tamen lingua hodie non extant. Evangelium S. Marci et Epistolam ad Rom. latine scripta suisse nullis solidis rationibus probari potest. II. Quoniam Hebraei post captivitatem habylonicam lingua chaldaica tanquam aernacula utebantur, textus hebraeus transferri coepit in idioma cha daicum. Ejusmodi explicationes aut interpretationes Chaldaeis Targum vocantur. Versio Chaldaica in li-hros V. T. protocanonieos quae in bibliis polyglottis habetur sub nomine Paraphrasis chaldaicae, in tres partes dividitur. Prima Pentateuchum complectitur, et auetorem habet inhelas, qui εο annis ante Chri-εlum scripsisse dicitur. In libros, qui a Judaeis
136쪽
prophetiei dieuntur, Paraphrasin edidit Ionaesian, mn - Unuel, quem riunt celeberrimi illius muelis diseipulum fuisse, et inheloso coaevum. Paraphrasis in libros hagiographos Rabbi Ioseph attribuitur, qui caecus vel luscus erat, et quem saeculo tantum Iv. post Christum vixisse censent eritici. Triplex hie Targum Babylonius vocatur, et multum differt ab eo quem Hierosolymitanum nominant , quique admodum mutilus est, stylo impurus, et sabulis
III. Existit etiam translatio Syriaca ex Hebraeo expressa, π quam, ut ait mastonus BIL Pol LProteg. V. 84.3, non multum post Apostolorum
tempora saetam esse, constans est orientalium tra ditio, nec desunt argumenta, quae idem suadent.
Publice per orientem in Ecclesiis legitur. Hanoversionem primus pro Europaeis in lucem produxit Michael Le F, in polygloltis Parisiis editis; emens datior tamen et auctior legitur in polygloliis Londinensibus, et plerosque etiam ex libris deuter canonicis complectitur. Id imprimis notandum, quod ab hodierno Hebraeo codice nou raro discrepet, cum nostra autem Vuliata mire consentiat. Quod aliam attinet versionem Syriacam V. T. , quae ex LXX Iuterpretum versione concinnata fuit, et nullius sere nominis est, videri potest Rich. Simon. Histor. Crit. V. T. lib. II. Sua tamen utilitate non earet Syriam versio N. T. ex graecis codicibus, non a S. Marco, sed longo post .tempore incerio
IV. Prima et Ouinium antiquissima Scripturae
137쪽
138 versio est illa LXX. Interpretum, quam dicunt ex hebraeo in graecum sermonem traductam fuisse sub Ptolomaeo Philadelpho. annis ante Christum fere trecentis. Nihil est in Interpretationis hujus historia, quod non in controversiam adductum fuerit; ne illud quidem eum certitudine definiri Potest, quam Scripturarum partem illi interpretes
fuerint interpretati; an legem tantiam, an omnes libros Hebraeorum litteris conscriptos. Id certum, libros V. T. omnes ex hebraeo graece versos extitisse ante Christi et Apostolorum tempora, nam Christus et Apostoli ex graeco loca V. T. Produxerunt. Exinde tantam illa interpretatio auctoritatem consecuta est, ut Ecclesia graeca nulla alia translati'ne quovis tempore usa sit. Ex Patribus quamplurimi LXX Interpretes speciali Dei assistentia adjutos fuisse docuerunt. Δ'. Augustinus lib. XVIII de civitate Dei ait . . . . Θiritus qui in Proρhetis erat, quando illa dixerunt, idem sese eram in LXX. Miris, quando illa interpretati sunt . . . Addiderunt quidam cellularum fabulam, quam Hieronymuν explodit in praelatione Pentateuchi. V. Versiones graeeae Aquilae, Theodotionis et Somachi post Apostolorum tempora editae sunt. Aquila qui ex Christiano Iudaeus factus est versionem suam evulgavit sub Hadriano Imperatore anno 13o; Theodotion, pariter apostata, Primum Marcionita, deinde Iudaeus fuit; ejus versio quam anno circiter I 8o sub Marco Aurelio vel Commodo consecit, propter magnam quam habet eum LXX interpretatione consensionem, ita a veteribus Pro
138쪽
hata fuit, ut in plena editione V. T. ubi LXX
deficerent, ponerentur supplementa ex Theodo. tione. Symmachus Samaritanus, Christiauam Religionem amplexus ad Ebiouitarum sectam uatistiti Scripsit circa aunum acio Septimo Severo imperante. Versiones istae in odium versionis LXX ab
Apostatis, et Iudaizantibus saetae, licet illis usi sint
veteres in scriptis suis, nunquam tamen ab Ecclesia publice receptae, et approbatae sunt. VI. Quatuor versiones graecas hucusque enumeratas Origenes incredibili labore in unum volu- meo collegit, distributa in quatuor columnas paginu. Biblia haec quadripartita ab auctore δε- revia inscripta sunt a τετραπλους quadruplex. Cum deinde etiam ad Hebraicum textum animum assi jecisset; secundam adornavit editionem quae m- Pla vocatur; et sex columnis i. ' textum hebraicum continet hebraico charactere; eundem graecis litteris expressum; tum quatuor iam nominatas graecas versiones. Prodiere postea duae aliae versiones graecae, Prophetas minores, Psadlevium, et Canticum Canticorum amplectentes, quae quoniam ignoti auctoris er l, dictae sunt quinta et sexta. Ambae in gemina columnis maeulis adjectae intula effecerunt. Demum septima adhuc versione addita enata sunt Mnevis.
VII. Quod versiones latinas attinet, ait x Litonus, multae olim erant ex ' graeco lactae, ita ut vix numerari potuerint, ut ait S. Augusti lib. II de doctrina Christ. ; quisquis enim graecae linguae vel mediocrem cognitionem assecutus erat, Prosi
139쪽
nus ad vertendum se accingebat Inter reliquat tamen una eminebat, ' quae Ieria, Vulgatu, coin. mutus, aut Vetus appellata esti Hanc prae caeteris eommendat S. Augusti loco cit Est enim , in.
quit, rectorum tenaciors cum PersPimitate sermo. Rrs Velus vocata est, quia omnium latinarum versionum antiquissima erat, et, uti communiter er
ditur, a viro, aliquo inpostolico primis nascentia
Ecclesiae temporibus adornata. Interim tamen magis .in rites, magisque excrevit latinorum eodicum
multitudo et varietas, resque ita in confusionem ηdducta est, ut necessarium visum fuerit, integram codicum emendationem instituere. Pium aeque noarduum opus suscepit S. Hiero mus, multis ami-
eorum precibus atque jussu, ut ipse ait Praesicari mavel. 9 S. Damasi Papae excitatus. Imo ut Iudaeorum ora obstrueret, qui Latinam versionem ex Graeco των LXX consectam, tanquam ab H heaeo textu in multis dissentientem earpebant veteris Test. libros ex hebraeo in latinum transtulit. Hanc ejus interpretationem, quamvis multos ab initio contradicentes habuerit, sensim tamen universa Ecclesia Ladna recepit. VIII. Ita demum enata est Vulgata nostra, quae partim ex antiquissima editione latina constat, quam August. Italam vocat; partim, et quidem quoad maximam partem ex versione meri ex he-hraeo facta. Ex antiqua versione habemus I.' Nov. Test. a S. Hieron O tamen graeeae fidei redditum.
Ex V. T. libros; Sapientiae, Ecclesiastici, Ma
chabaeorum, Baruch eum Ieremiae Epistola. Reman-
140쪽
sti quoque Psallerium ex antiqua editione, quod huic assueti fuerint populi. Porro in illis etiam libris, qui ex S. Hieronymi translatione assumpti sunt, Vulgata nostra non raro relicio textu Hebraeo, sequitur LXX, ut plurima loca sperte ostendunt.
Vide Sehaser Instituiti Script. parte I, secti I, cap. IV g. 3.
IX. Ηaee itaque Vulgata illa versio est, quae nsaeculo VII. in tota Ecclesia Latina communi usu recepta fuit, et quam Concilium Tridentinum au. thenticam declaravit. Haee' sunt verba Concilii μ sess. IV deerelo' de editione hi usu librorum saerorum . . . N Sacrosancta Synodus, considerans nonis parum utilitatis accedere posse Ecclesiae Dei, si is ex omnibus Latinis editionibus, quae circumferun-m tur sacrorum librorum , quaenam pro authentica. habenda sit, innotescat; statuit, et declarat ' litae haec ipsa vetus et Vulgata editio, quae longo totn saeculorum usu in Ecclesia probata est, in pu- ω blieis lectionibus, disputationibus praedication, ω hus, et expositionibus pro authentica habeatur; et . ut nemo illam rejicere quovis Praetextu nudeat,m vel praesumat. . . . . Haeretici Vulgatae auctoritatem, quantum possunt, deprimunt, non tam amo
re veritatis, quam odio in concilium Trident. et Eeclesiam Cathotheam.