장음표시 사용
241쪽
BESPomae. remo corNEQ. Ohieetum in salii hilitatis non solae sunt veritates revelatae; sed omoe iis, ut ex propos.constat , quod ad conservandum fidei depositum nece sarium est. Et vero, satentur adversarii neque a Catholico id negari potest) Ecclesiam insallibilem asse, quando ex Patribus, Conciliis etc. Τraditionis veritatem colligit: Eam errare non potuisse , quando Vulgalam versionem authenticam declaravit; num haec revelata habentur in verbo Dei 7 Confundunt igitur oppositae sententiae patroni in sal libitatem eum certitudine fidei, aut eum fide divina. Ecclesia errare non potest in stietis dogmaticis . propter periculum fidei: quemadmodum diximus, eam non posse disciplinam generalem instituere, quae esset fidei et morum regulis contraria, quia fides ipsa in summum discrimen vocaretur. Ergo iacta dogmatica credi quidem non debent fide divina ; at fide ecillesiastica , ut dicunt Theologi; et quamvis sententia contraria non sit stricte haeretica , certo tamen erronea est, ei plena temeritatis, et qui eam pertinaciter tueretur merito gravissimis, quae in rebelles statutae sunt, poenis subderetur. Longam et perquam eruditam de hac quaestione disputationem instituit Doctiss. Gurnesius de Mel. tom. II pag. 428,6 6.
Ecclesia errare must in Canonisatione Sanctorum, in a probatione religiosorum orinnum , item in illis, quae Breuiario inserta leguntur. Rxspossio. Ad I. Audiatur ipse Bellanti. lib. IV de summo Pontifice cap. II. . . is omnes Catholici conveniunt, posse Pontificem, vel cum suo coetu consiliariorum, vel etiam eum generali Concilio
242쪽
orrare in controversiis facti particularibus, quae ex insormatione testimoniisque hominum praecipue pendent. At facta canonigationis ex insommatione et testimoniis hominum praecipue pendent; ergo etc. Attamen ex Muratorio addimus me in n. moderi lib. I cm. XVIIJ. ...is Ad Ecelesiam pertinet in Sanctorum Canonem referre homines consummatae sanctitatis gloria, dum viverent, illustres, et post mortem mirnculis claros . . . Quarea suspicione haeresis ille non absit, atque intol riindam et poenis dignam temeritatem ac impudentiam prae se serat, qui rite Coelitum catalogo adscriptos explodat, et in iis, ut ajunt, canonigandis Ecclesiam reipsa et Bom. Pontificem errasse dicat. Suspicionem haeresis memoravi, non autem haeresin formalem. n. . . . Et Paulo post . . . n Bitus iste ea non ietationis) ab Apostolica sede eo nun C peragitur accurato diligentique studio, ut pie credendum sit, nullum ea in re errori locum fuisse, aut deinceps futurum. . . . . . Eadem sere habet
Melch. Canus lib. V cap. V conel. 3. Ad II. Quod religiosos ordines attinet in quibus sub diversis institutis et regulis varia hominum genera Christo militant . . . m Eos probare, Butrefellere, ait Canus Lib. V ωρ. V eonel. 3. 3, quoniam non e scientia id solum, sed etiam ei rudentia Pendet, non ad ea pertinet, in quibus
summus Ponti errare nequit. M . . . Caeterum
religiosi ordines non sunt ita necessarii, ut sine illis stare, aut conservari non posset fides Chri- stiana. Quamvis neminem latere possit Ecclesiam
243쪽
regiones, omnino i Sacra hac militia
destitutae sunt, in , magnai versari. opis spiritcialis indigentia. Ad III. Satis notum est quaedam, in Breuiario Martyrum, aliorumque Sanctorum facta reserri, quem fidem, non merentur. Hano quoque Ecclesia noui exigit.
ARTICULUS VLDe infallibilitatis. Subiectu
Non abs re erit, nuno, eum, ultimam manum huic operi imponimus, totius hujus traetationis seriem brevissimo e exponere , collectis in unum, praecipui si punctis , quibus, Praesens i haeo quaestio absoluitur. Nihil ad Christianam Religionem pertinere potest, quod non sit revelatum , ita verbo Dei ..Hoc primum fidei nostrae.sundamentum est. - Quid in verbo Dei revelatum, sit, aut non sit, exi Pu Nica et constanti l clesiae Calbolicast. dostrina sine omni erroris periculo .colligimusis Hoc secundum.. Quando. circa shanai doctrinam dubia moveolue, et fidei. Christianae; periculum ex , perversis, dogmatibus imminet;i causa finitur , omnesque dubitationis
244쪽
nebulae ' depHluntur iper authedii eum Ecelesiae de
sua. fide testimonium. Hoc : tertium. Christus do. etrinam omnem revelatam , sive seriptam, sive traditam in Ecclesiae suae gremio deposuit, ut ab ea ab omni erroris contagio servaretur illaesa. Cum autem Ecclesia non possit in fide deficere; et passiva inerrantia necessario activam exigat docentis Ecclesiae, sequitur illud certo et indubilanter ut dogma habendum a Christo revelatum, quod tota docens Ecclesia concorditer tenet: sequitur, ad
dirimenda Religionis dissidia nihil ultra requiri, quam ut publico et authentico testimonio innotescat , quid ubique, quid ab omnibus credatur, seu quaenam, sit totius Ecclesiae Catholicae fides. Iam vero, quis poterit de his legitime et cum auctoritate testarist An non ii ipsi, qui Μagisterium exercent publicum et authenticum Τ Et si haec Ec-eIesta idoeem in lallibilis test ita docendo, iquidni fallibilis erit siti iudicando Τ Sed an non vitam judicando doedi Et maxime quidem; umo nunquum
inagis idne di i munus exercet, quam cum solemni declaratione Menenatas Haereti eorum doctrinus , uvera Christi, doctrina 4qjungit .; iet quid lenenduin sit declarat, tanquam idivinum dogma ; quid tanquam n vera fide mlienum repellendum. - Urium manet in hac disputatione accuratius Oxaminandum,
scilicet quis possit idocentis Ecclesiae doetrinum legitima ivi insallibili auctoritate Mesarare., quod idem est, ac quaerere, quis sit lille liniallibilis 'eontroversiarum Judex. Bem triplici g. conficiemus. s.'
ostendemus solos Episcopos jure divino in rebus
245쪽
sidet iudicare. a.' Id iuris Episcopis competere sive dispersis, sive in Concilio generali congregatis. 3.'Examinabimus quaenam sit Romani Poniiseia in ejusmodi controversiis auctoritas. . I.
ri quos pertineat judicium in rebus fidei
Paos r. I. Soli Episcopi proprie Apostolorum successores sunt, ad illos pleno et quasi haer ditario iure transiit omnis illa spiritualis potestas, quam vidimus a Christo in Apostolos fuisse derivatam sPart. I ea . I art. III 3. IJ. Ergo ad illos quoque pertinent, quae ad Apostolos dicta
sunt: . . . Sicut misit me Pater, at 'O mitto vos, Joan. XX;-Docete omnes gentes . . . Ecce Ego
uobiscum aram, Matth. XXVIII; - Ego rogabo Patrem , et alium Paracleuun dabit -bis, ut maneat uobiscum in aetemum , nan. XIV etc. Ergo etc.. PaoaAT. II. Ex constanti praxi Ecclesiae patet, eontroversias fidei semper suisse ad Episcopos . tanquam ad legitimos judices delatas; et sive in
246쪽
Coneilio eausa iudieala suerit, sive extra Concilium , sola Episcoporum suffragia valuisse, et habita fuisse tanquam decretoria. Nunquam legimus Concilia a Sacerdotibus secundi ordinis suisse eerilebrata. Econtra nunquam in Ecclesia dubitatum fuit, quin coetus Episeoporum ex omnibus undi que Ecclesiis legitime congregatus totam repraesentaret Ecclesiam. Doctrina fidei ab ejusmodi Concilio definita, etiamsi nullus Presbyter inter judices sederit, a toto semper Christiano orbe fuit recepta, ut vera Christi et totiust Ecclesiae doctrina , a qua deflectere nulli Christiano liceret. Paoa1T. III. Ex multis SS. Patrum et Conciliorum testimoniis pauca seligamus. Sancti Patres
constanter Concilia vocant conventus Dis Porum. . .
Ecclesia in Discoρo est . . . ait S. Cysen Epist. ad Pupin. S. Prosper Episcopos appellat. . . Ecclesiae Princmes, et legitimos judiciorum Domini
ministros sLib. I conre. collat. n.' 6 I. y . . . Concit. Constantinop. cecum. II. ' de Nicaeno loquens ait . . .
Non esse rejiciendam fidem Patrum trecentoriam de cem et Ocis, qui vud Nicaeam Bithyniae conven nunt. . . Totidem in eo Concilio erant Episcopi.
Similia habet Concilium Ephesinum oecumen. in
sua ad Theodosium et Valentinianum Epistola . . . is Perabsurdum est ducentorum et decem sancton rum Episcoporum numero, quibus et universa ocis cissentalium Sanctorum Episcoporum multitudo, is per ipsos reliquus totus terrarum orbis consentit, - triginta tantum numero se OPPOnere. etc. . . .
247쪽
mne UR. Actorum FN decretum Coi illi. Ieroso-ilymitani ita ἐinscii hil iir , v. u5. . . . Aoostoli, ri Se etiO- s, Vinraιres etc. Ergo i prβMM .Apostolos .ito Concilion r/vi, -nsen ,Presbyteri ita Ilum ., Keil Suniores , sed et simplices . fideles Hi putem omnes . unaicum apostolis judicarunt; nam omnes V. IS. dicunt . . . Placuit nobis
B Esp. I. Si fideles Concilio adsuerunt , non potuerunt adesse tanquam judices , sed ut audirent , et Oh- Sequerentur. 'Verum eos adfuisse ex textu probari non Poles i. Nu Igala habet . . . Mostoli et Seniores fratres. Ita olim in iGraeco legebatur . atque ita legendum esse demonstra itidocti M. Millius Anglus proleg. in N. T.
II. Maneti lamen alia disicultas , quas .magis ad Praesentem quaestionein pertinet: .an .P Isbyteri saltam in . illo Gncilio cum Apostolis sqn lentiam dixerint. Suut , qui puιεnnt per .sen ores solos indieari ζpiscopos. Abi , qui ma Iunt simplices intelligere Presb3leros, dicunt eos
non admisso tanquam judices ex autoritate pron utiliantes , nisi forsan ex privilegio, et concessione Apostolorum. Alii demum, nomen Senioris .et dies tari daahentuti nomen generi cum, quod tum itemporis comm une . erat
Primi, et, κcundit ordinis S K a dotibus. QMye tau qm: non in i communi tribi untur, si ii it, ea Ad illios NMS re- strenda βunt, quibus aliunde constat mnusnire. Sic per clerum Gallicanum n qn raro soli Episcopi intelliguntur. INSTANT I. Notum est Presbyteros saepe in Conciliis etiam oecumenicis sedisse tanqtiam iudices , et una hum Episeopis deerela fidei condidisse ' Ergo ele. RESp. Presbyteri. aliquando ' in Conei uis ad Parunt tanquam consultores, et subscripserunt in hunc modum:
248쪽
Hinc confirmamus, quae verba , ut ex auctoribus Ecclesiasticis constat, meram adhaesionem significant. Si quando his verbis usi sunt: Definiens subscriρsi; quod probat eos non consultores egisse, sed iudices: respou demus, illi id est privilegio, et ii hera Episcoporum voluntate, noli ex institutione divina repetendum esse. Sic usu et observantia introductum est, ui Cardinales , etiam cum Episcopi non sunt, ordinum generales, et nonnulli Abbales, ad Concilia vocentur , et suffragium decisivum habeant , quia ut observat Card. Cameracens s Vid. acta conc. Const. uri Hard. tom. VIII J . administrationem subjectorum , et quasi Episebpalem potestatem
IssTANT II. Si presbyteri jus decidendi fidei eontro versias a christo non habent; non possunt ii Iud ab Ecclesia accipere. Ecclesia enim donum insallibili latis
REsp. Presbyteri id habent vi ordinis sui, ut pos-εint ex auctoritate Ecclesiae etiam majora orditiis , Εpiasco lis munia obire t excepta ordi vatio . . sic Episco-P-um est, i Pr Messe Ecclesiis, Pastores secundi ordinis instituerq, s d. i. invigilare, legum Ecelesiasticarnm obse vationem urgere , 'ovasque ubi nccesse est, condere., Sacrante Dium Confirmationis ad miliis rare. IIaec omnia agunt Episcopi tanqlaam Ecclesiarum Rectores necessarii,
iure proprio et ordinario: Verum haec munia simplices Presbyteri obire possunt ex speciali pelvi legio, auctoritate extraordinaria ab E Iesia ripsis delegara.
249쪽
An Ecclesim Pastores infallibili auctoritate judicent stoe ρer orbem sint dimensi, siue congregati in Concilio Oecumenico. OBSERVANDA .
I. Si vellemus in hane materiam, prout illud rei
gravitas exigere videtur, excurrere, tu magnam molem cresceret haec nostra Tractatio. Imprimis illa quaestio, quae de Conciliorum auctoritate agit, quam latissime patet. Nihil enim ad eam Elavandam omiserunt Haeretici, nihil Catholici auctores ad eam asserendam contra Haereticorum cavillationes, et calumnias. Quamvis utiqui videantur ideo tantum causae hujus tractationem suscepisse, ut occasionem nanciscerentur summos Pontifices, piissimos Praesules, atque ipsa Oecumenica Concilia rustico aeque, acilrreligioso ore proscindendi Sin. Nos, quoniam ad
finem properandum est, ab iis abstinemus, quae ad institutum nostrum necessaria non sunt. Multa sibi ex hac materia vindicant joris canonici tractatores. Multa, quae ad insallibilitatem pertinent Ecclesiae docentis, in prima parte hujus demonst. copiosius exposita sunt. II. Quando error novus et revelata doctrinae
250쪽
Religionis integritatem tueri, et quid side divina credendum sit, decernere: quemadmodum s.' priora diximus. Hano dicandi potestatem Episcopi exerincent, sive in Concilio congregati sint, sive in sua quisque Dioreesis maneat; tantum ut irreformabile sit hoe judietum, requiritur. Ut omnes, aut pura saltem maxima in eandem sententium conspirent , et quod in hac re potissimum est, ut supremi Ec elegiae capitis auctoritas accedati Ecclesiam evini quae vivum Christi corpus est, repraesentare non Possunt membra a capite avulsa. Sed de his posthac plura.
III. Concilium recte definitur legitima Pastorum, imprimis Episcoporum congregalio, Ut ea communi sensu dijudicent, quae ad fidem , mores, et disciplinam pertinent. Originem Conciliorum ex iure dis
vino descendere prohat Bruam. Primum ex Apostolorum exemplo, qui negotia majoris momenti in Conciliis tractabant, ut ex cap. I. VI et XV A-etuum Apostol. apparet; tumo ex constanti usu Ecclesiae, quae in gravioribus controversiis ad hoc re. medium confugit, tanquam ad dissidia componenda,
comprimendosque errores aptissimum. Quare cre
di bile omnino est, Couciliorum celebrationem de Apostolica Traditiooe descendere. , IV. Concilia dividuntur in generalia et particularia. Generalia sunt conventus Praelatorum ex universo orbe Christiano legitime eongregatoru . Inde etiam oeeumenisa voeantur, id . est, orbis terrae