장음표시 사용
51쪽
elesiarum consensus circa libros deutero-canonteos, Probatur ex antiqua versione Itala , quae Apostolorum sere temporibus consecta creditur, et a Iatinis Ecclesiis universaliter fuit usurpata. In illa versione omnes libri deutero-canonici inter divinas Scripturas
6.' Magnum his argumentis pondus accedit ex
consensus Ecclesiarum orientalium, quae Omnes eun .dem, ac Concilium Trid., Scripturm um Canonem admittunt; quamvis inter eas reperiantur, quae a V.' jam saeculo ab Ecclesia Catholica scisse sunt; quales sunt Nestorianorum, Iacobitarum vel Euty.chianorum sectae. In Concilio, quod anno a Con .uin Trullo habitum est, et cui quatuor Patriarchae, cum plusquam a oo Episcopis orientis adsuerunt, tu numerum Canonum orientalis Ecclesiae recepti quoque sulit Canones Conciliorum Carthaginensium, inter quos et ille continetur, quem superius citavimus. Quod autem Ecclesia orientalis in hae doctria na constanter permanserit, patet ex illa responsione, quam Synodus Ierosolymitana anno I 67a sub D sithaeo Patriarcha celebrata Protestantibus dedit, qui Graecos ad partes suas trahere tentarunt. Numeralis Scripturae libris iisdem, quos in Tridentini decreto legimus, addit Synodus . . . ms Ommes iudicaminesse canonicos, et sacram Scriρturam confitemur, quoniam eos tradiurit antiqua consuetudo, seu magis Gelesia Catholica . . . . PROB. II. coasguinisTu. Principium, quod Ecclesia in texendo Scripturarum canone, secuta est, certum
est, et insallibile. Nam eum Melesia indefectibills
52쪽
sit, et imprimis Ecelesia docens insallibilitatis pro rogativa insignita suerit a Christo, ut in parte t.
probatum est; cumque certum sit, Ecclesiam un- versam ante Novatorum tempora circa librorum
sacrorum Canonem nihil aliud docuisse, quam quod a Concilio Tridentino postmodum solemni decreto stabilitum est; sequitur Canonem Tridentinum tanquam certam et insallibilem fidei regulam habendum.
OBIICIUNT I. contra argumenta in probationem allata. inon ex Concilio Carth. II1 ei latus, illius Coneilii non est: nam in fine Canonis ita legitur . . . Hoc etiam fratri , et consacerdoti nostro Bonifacio, pel aliis earum artium Discopi innotescat. . . . At Boni acius tempora illius Coneilii Romae Episeopus non fuit, sed Siriciae. u.φ Decretum sub Gelasio in Concilio Romano editum mullis spurium videtur. 5. Epist. Innocentii I ad tau perium dubiae est auctoritalis. Ergo elc. Brap. AD T. Quae tu obiectione ei tantur, ad Canonem 4 Concilii Cartaginen. III non pertinent; idque exsequenti Canone 48 manifeste eolligitur, ubi consulendua dieitur Sirieius. qui eo tempore Romae Ponti sex erat. Notandum autem , Canonem, quem in Probationem a duximus, in illa collectione Canonum Carthaginensium contineri . quae facta est a Synodo Carth. VI anno εm sub Bonifacio I celebrata, cui S. Augustinus parite interfuit. Hane deinde colleetionem non occidens tantum , sed et orientalis Ecclesia recepit. -- Hinc probabile ad
modum rati additamentum illud concilii Carthaginensis
53쪽
VI esse , Et postmodum scriptoris vitio canoni Concilii III suisse annexum. AD u.ni Decretum Gelasii Papae spurium eSSe, nemo Nunquam asserere ausus est. Objicit Cavortis, illud a Monti ullis Damaso attribui; sit ita : taulo erit antiquius et dignius veneratione.
AD 5.ni Celeberrima Innocenlii Ι epistola ad Exu-Perium in collectione Dionysii exigui , qui sareuli VI Scriptor fuit continetur; et omnium eruditorum judicio
INsT. Nee Canon Concilii Carthaginensis, nec decretum Gelasii cum Canone Trid. consentiunt; Canon enim Coucilii Carth. omittit librum Baruch.; Gelasii Canon unum tantum Machabaeorum in librum continet, Omisso quoque libro Baruch. Ergo etc. RESP. Nolum est, librum Baruch prioribus saeculis sub nomine Jeremiae cilatum fuisse: id inter alios testatur S. August. u.' Gelasius in decreto unum commemorat librum Machabaeorum, sicut unum librum Esdrae. Hunc morem Iudaei in Canone suo secuti sunt;
ut videri potest in prologo Galeato S. Hieronymi , qui eum libros hagiographos recenset, de libris Esdrae ita loquitur ... Octauus Esdras, qui et ipse similiter amae Graecos, et Latinos in duos libros dioisus estiosa. II.' Autiquissimi Patres si Scriptores ecclesiastici , illos lanium libros tanquam divinos et canonicos habebant, qui in Catione Esdrino descripti erant.
PROB. r.' Melito Episc. Sardensis, doctissimus saeculi II scriptor, qui primus inter Patres ealalogum librorum V. T. texuit, Iibros tantum Proto in canonicos recenset. u.' M. Patres libris in Esdrae canone contentis Passim majorem, ac caeteris auctoritatem attribuunt. S.'S. Hieronymi sin Prologo Galeato ai: quidquid extra hos
54쪽
Ithros est in Cavone Esdrae contentos , inter apocapha esse Ponendum. Ergo etc. BESPOND. AD I. Nego consequent. Melilo seripturarum V. T. Canonem a Iudaeis aecepit in Palaestina degentibus: ipse autem satetur, suum Scripturarum indicem ab Asiaticarum Ecclesiarum traditione discrepare. Ergo Melito traditionis ecclesiasticae limites transiliit immoderatae eritices licentia; feeitque auctoritate sua, ut iri O. lentis EGIesiis dubia quaedam ei rea libros in Canone Uebraeorum non contentos orirentur. Qua in re major sane, quam depuisset, ratio illius habita est; nam quam. vis doetrinae laude floruerit, multumque scripserit, in errores tamen etiam non leves lapsus est; atque in ipso Canone, quem texuit, novum errorem deprehendimus; quia librum Esther integrum omisit, quamvis in veteri
AD 2. Remonae disting. an&eed. Maiorem altribuunt auctoritatem externam, imprimis quando ipsis cum Ha reticis et a udoris res erat, conc. Majorem attribuunt auctoritatem internam, et quando cum Catholicis agebant, inego. Si Patres discrimen aliquod ponunt inter libros in Canona Iudaeorum adscriptos, et illos quos deutero- canonicos appellamus; hisque minorem prae illis aueloinritatem attribuunt, non loquuntur de divina librorum origine, quam deutero in canonicis non adiudicabant, sed de illa auctoritate externa. quam Scriptu ae ab riclesia Fecipitini; nam , uti iam observatum est , , potest liber pliquis in se divinam habere auctoritatem, quamvis eam nondum habeat quoad nos; quia nondum aliquid certi ab riclesia eonstitutum est. Caeterum, quod Patres eum Iudaeis et IIaereiicia disputantes libentius ad libros Proto canonteos appellaverint; id mirum videri non debet: an non idem et nobis aecidit, quando eum Protestantibus Congrediendum est y Usenuus enim amma naa ex illis
55쪽
libris desumimus, quorum divinam originem et ipsἱ ad omittunt. Quis ex eo concludet, minorem esse apud nos librorum deutero in canonicorum auctoritatem p
AD 3.m Vox apocrypha, ut in praenotalis dictum est, saepe nihil aliud signifieat, quam opus, cujus canonicitas nondum extra omne dubium posita est. Quod S. Hieronym. Seripturas V. T. etiam in Canone Esdrino non contentas ut sacras habuerit, ex aliis ejus libris dignoscitur. Sic de libro Iudith epist. LX haec habet . . . Rulfi , Eslar, Iudith tantos glorim sunt, ut sacro ν luminibus nomina indiderint. . . . Librum Tobiae ex hebraeo in Ialinum vertit, et in praefatione ad eundem librum Pharismos voeare non dubitat, qui illum reiiciunt. INSTAxta Canon Apostolorum 8έ in ea talogo librorum
sacrorum omittit libros Tobiae , Iudim , et MelesiastALIdem libri desunt in Canone 6o Coneilii L Heensisan. 5 et celebrati quod insuper libros Sapientiae . Ba
ruth, Machabaeorum et Apocalypsin reiicit. BESP. AD I. Quid de Canonibus Apostolorum cen sendum sit. in historia iuris ean. dicitur. In decreto Concilii Bom. gub Gesasio legitur. . . . Liber canonum apostolorum amemphus De Canonis illius auetoritate ex eo iudieare licet, quod tres libros Machabaeorum recenseat , et Clementis epistolas duas , et ordinationes
AD 2. is Concilium Laodieenum . quamvis excellentes de disciplina canones eondiderit, laniae tamen auctoritalis non est, ut riclesiae Romanas, imo et universalis Ecclesiae traditioni ossicere possit. Provinciale tantum erat ex Ma Patribus constans. Cur omnes sere libros deutero .canonicos in catalogo omiserit nescimus. Verum id salso omnino asseritur. libros illos a Coneilio suisso reiectos. Atque hoc in genere notandum est,i argumetita adversariorum negati a tantum 'prae , noatra autem P
56쪽
sitieta. Nullibi dieitur , libros de utero - eanonicos ad Seripturas non pertinere; nulli bi divinitas horum librorum impugnatur I mancus tantum erat quorundam P trum , aut Ecclesiarum. particularium catalogus ς quod
iniqua mirum videri non debet: dissicillimum enim fuit,
saeviente persecutione Scripturae libros omnes per lotam Ecclesiam divulgare: aut ante artis typographicae ita venti
nem numerum exemplariorum augere: neque tum Scri- plura integra in unum volumen. compacta prodierat, sed sparsa erant singula volumina , et separatim edita.
Osric ut T III. Si primi fideles ex Apostolorum tra ditione sciverunt , libros deutero eanonicos V. T. divinis esse auctoritatis; si adeo consentientes in hoc habuerunt Iudaeos, imprimis Synagogas graeos late per orbem dilis lasas; non intelligitur, cur illi libri non ubique et eo alantae tanquam divini habiti suerint. Ergo eae. RESP. I. NEG. comBQ. Plurima ejusmodi sunt , quae licet primus. revelata fuerint, et in traditione landata . nihilominus postea a quibusdam Patribus , vel riclesiis in dubium vocata sunt; quin ejus rei ratio dari possit. Pauca iis imprimis saeculis scriptis consignata sunt, quae autem scripta suerant, ut plurimum temporum iniuria interierunt. Protestantes nobiscum admittunt doctrinam de valore baptismi ab haereticis eollati, tanquam in Bev Iatione landatam; tamen plures doctissimique Patres eam
impugnarunt. ιPRESP. II. NEGO ANT . . I. v Quod libros attinet V. T. quos deutero-canonicos appellamus . notandum est. Judaeos sibi semper Religioni duxissa in Canonem ab Esdradivulgatum manus itiserre. Quando itaque, evulgato iam hoe Catione, deleeti sunt libri Barueh, Tobia , Iudo, et ampliores Pantilis et mmeris codiees 3 quando POS
modum sapientio liber in lucem prodiit, et filius Ainsuli suum molestassicum seripsit, et auctorea ubrorum
57쪽
Machabavorum suos singuli libros ediderunt; magna quidem his scriptis exhibita est reverentia, attamen in Ca-nonern relati non sunt. Cujus rei ratio alia non fuit, quam quod, ut Iosephus ait Lib. L contra Aniomem , continua non fuerit Proplaetarum successio; nam Prophetam expectabant Iudaei, qui de librorum istorum divinitate decideret, eosque Canoni divinorum librorum insereret. Quod autem Iudari Dullo Prophetarum i oraculo dis re Potuerunt, quia nullus ab eo tempore Prometa surrexit, id Christiani a Christo et Apostolis acceperunt, quorum testimonio librorum illorum divina origo extra omne d bium collocata est. Unde postmodum leviores illae, comtroversiae ortae sint, quae Apostolicam traditionem aliquoiumpore in oriente obnuhilarunt, jam ostensum est.. IssT. Si libri deuter ean. N. T. genuinus essent AP stolorum foetus. eos ah his accepisset Ecclesia; et nunquam Potuisset esse dubio Iocus. Erga. etc. e l. RESP. Si libri deutero-can. Apostolorum scelus nota sunt , non intelligitur . quomodo potuerint in plurimis et insignioribus Melesiis lanquam apostolici servari, lan
tamque sibi conciliare auetoritatem , ut tandem ab M clesia universa tu numero divinorum librorum collocarentur. Certe antiquissimorum Patrum testimonia et multarum Ecclesia' um, imprimis Romanae, constans traditio argumentum positivum' sunt, quod levibus quibusdam, et negativis argumentis dilui non potest; praecipue cum rationea plures. asserri pos int, cur nutare aliquo tempore visa sit lihrorum istorum auctoritas. I. ' Inter istolas de utero-canonicas siliae breviores erant, et ad Pri atas lautum personas direetae: inde factum est, ut
multis partieularibus Melesiis diu ignotae manserinn aliae eo ipso', quod ad omnes Ecclesias directa fuerint, ad nullam specialius perlinebant; ideo autograph una disi dii iracere potuit, vel etiam omnino interire. u.' Graant
58쪽
Patres aliqui ideo anxἰi haerebant et dubii. quod in illis
Ithris quaedam nimis obscura reperiebant. quae vel aliis canonicis Scripturis repugnare videbantur, vel ab Haereticis in malum sensum detorquebantur. 5. λ Hic quoque valent, quae supra diximus de modo evulgandi seripta ante typographiae inventionem. Neque collecti tunc hahebantur libri etiam N. Τ. , sed separatim editi. 4.' In illa colluvie falsarum Scripturarum , quas Haeretici Per omnes Ecclesias spargebant, necessarium visum est Patribus, summam in secernendis sacris libris diligentiam ad lithere: maluerunt enim dubitare de Veris, quam Pe- Ticulo se exponere. salsa et ab Haereticis conscia in Iois
cum assumere sacrarum Scripturarum.
f. II. De libris deutem - camonicis veteris Testa menti.
Omnes libri V. T. , qui deutero canonici vocantur dirinae Originis 3unt.
Paoll. I.' omes libri, aut librorum partes, prout in , nostra Vulgala editione habentur, perii nent ad Cano noni librorum ' sacrorum a Concilio Triden lino promulgatum: atqui ille Canon legitimus est, et tanquam fidei regula admittendus, ut ex Prop. Praeced. patet. Ergo elo.
59쪽
Pxos. II.' Certum est, libros V. T. , quos deu- ero-canonieos Eppellamus ante Christi et Apostolorum tempora a Judaeis in magno honore habitos fuisse; atque ideo tantum non eandem cum raeteris habuisse auctoritatem, quia Iudaei Prophetarum judicium in re tanti momenti expectabant.
Quod autem Iudaei a Prophetis discere non pol rant, quia ipsis latentibus series Prophetarum defecerat; id Ecclesia Christiana a Christo et Apostolis accepit; quod probatur tum ex eo, quod illi libri non secus ac proto- canonici in Evangeliis
et scriptis apostolicis frequenter citentur; tum ex Patrum testimoniis, qui illos laudant tanquam saeros et divinos; tum ex traditione omnium fere Ecclesiarum, imprimis Romanae, ac totius Ombdentis, quae in accepta semel ab Apostolis docubna nunquam titubarunti Quantum autem haec Bo- manae Ecclesiae traditio a primis saeculis pondus habuerit, ex testimonio constat antiquissimorum Patrum. Inter alios S. Ireneus lib. III scribiti . . . . Traditione Romana ab Apostolis accepta, et ad. nos usque per Apostolorum traditionem conti- ω mata, omnes illos confundimus, qui conventuso spurios et illegitimos celebrant. . . Ergo etc. Consmetium in demonstr. Evangel. prop. IV. Bellam. de verbo Dei lib. I. eap. 8. et seq. Praeloquia Mn-frem cap. 3. tom. III. Menochii edit. Veneti pag. s. etc. Gumeminii Dissertationem de libris de terin non. V. T. eod. tom. III. Μenoch. pag, G. Opus maj. D. missi tom. III. f. 3I3. etc.
NOTA. Aperta est etiam in hac parte inela fides
60쪽
6r Protestantsum, qui libros deutero-canonicos V. T. rejiciunt, quia in antiquo canone Iudaeorum non reperiuntur, cui tamen inseri non poterant, quia vel scripti non erant, vel tum primum detecti, quando clausus erat canon et quasi sigillo magnas Synagogae obsignatus. An non ridendos se aliquomodo praebent, cum veteri Synagogae majorem in hoc genere auctoritatem tribuunt, quam Ecclesias a Christo institutae, cui scimus peculiarem Spiritus S. assistentiam a divino Iustitutore promissam 'Concilium Trident., cum suum de canonicis Scripturis decretum condidit, morem secutum est omnium, quae antea suerant, Conciliorum; ut neminpe explorata fide totius per orbem dispersae Ecclesiae , id retinendum, et fide Catholica credendum decerneret, quod iam a multis saeculi omnes
ubique Ecclesiae cum summa consensione tenebant. Constituta nune generatim canonis nostri a
otoritate , opus non esset, de libris, qui in controversiam adducuntur, singillatim agere, ac quae eontra singulos ab adversariis opponuntur discutere. Verum cum haec ad eruditionem sacram quam maxime pertineant, neque aliena sint ab instituto Theologiae dogmaticae, non putavimus ab hae tra. elatione omnino abstinendum: sunt enim inleebos libros quidam, quos Protestantes in odium magis catholici dogmatis, quam veritatis studio r spuunt. Hic nempe quovis tempore extitit Haereticorum genius, ut quidquid contrarium suo dogmati viderant, vel eraderent, vel etiam integro repae diarenti