Institutiones theologicae auctore fr. Leop. Br. Liebermann ss. theolog. doct. et prof. dioecesis Argentinensis vicario generali. Tomus 1. 5.

61쪽

ARGUMENTA CONTRARIA

Liber Tobiae.

ARGIIM. I. Liber Tobiae ante Esdram scriptus est: ergo in canonem proeul dubio relatus suisset, si Esdras et Synagoga divinam illi originem attribuissent.

BESP. NEG. CONSEQ. Ideo in canonem relatus non est, quia in remolissimis oris conscriptus in ea temporum

calamitate Esdras adhue ignotus erat. Hunc librum S. Hieronymus ait Prorsat. in Tob. J , a Judaeis inter ha-giographa numeratum suisse. Ipse cuni ex Chaldeo sermone in latinum transtulit . . . Melius esse judicans Pharismorurn disylicere tradicio, et Discoporum jussioribus

deser ire . . . .

ABGΠM. I l. Liber Tobiae in ulla continet, quae Spiritum S. auctorem habere non possunt; quia aut inter se, aut cum populi Israelitici historia pugnant , aut sper te Asiaticas sabulas redolent. Huc imprimis pertinent, quae de Asmodaeo Daemone narrantur, et de monstro illo aquatili , qdod exivit ad devorandum Tobiam , et de singulari virtute, quae selli hujusce piscis, et sumo cordis ejus attribuitur. RESPOND. I. Mera auctoritas hujus libri iti iis constat testimoniis, ut vix inlevigatur, quomodo possit in dubium revocari. - Ubi autem de hae divina auctoritate ex certis argumentis constat, ea disticultatibus quibusdam ex ipso libro petitis labefactari minimo potest. Hinc contemni Possent omnes adversariorum obirectationes , qui ci veritas exinde quidquam pateretur. Advertant, quaeso , Protestantes iisdem objectionibus caeleros quoque peli Scripturae libros , de quorum auctoritate inter Ο-mura convenit Christianos, ne ipsis quidem Evangeliis

62쪽

ex γtis. Aut an haec forsan consecutio eos non deter ret Si ita res est, jam superstuum erit, ut de canona librorum sacrorum cum eis disputemus; cum ne ProtO- canonicorum quidem auctoritas sat firma illis sit , et

BraposD. II. Diversas vias inierunt Interpretes , ut ab his dissicultatibus se expedirent. Quidam di eunt, omnia speciali et supernaturali providentia contigisse , neque quaerendam esse solutionem , ubi patet . Deum intervenisse omnipotenti auxilio. Alii , imprimis inter

recentiores interpretes totam narrationem parabolam esse

censent, vel historiam quidem quoad substantiam a mittunt ; librum autem , qualem nunc habemus , a re-eenli ore Iudaeo Hellen ista ex commentariis ab utroque Tobia conscriptis exaratum dicunt. et fietionibus quibusdam pro temporum illorum genio exornatum. Ultro eoncedimus, ad prodigia recurrendum non esse , ubi alia argumenta suppetunt; neque prodigiorum obtentu omnem tu enodandis dissicultatibus laborem abiiciendum. Verum neque id dissitemur, liberiorum reretiliorum quorundam interpretandi rationem nobis videri in E clesiae sensu valde discrepare, neque satis consulere Seripturarum dignitati. Sed ista in genere dicta sussiciant. . Argumenta adversariorum singillatim excussa et consulata habentur in optimis doctissimisque Catholicorum inisterpretibus. Consulantur auctores jam citati , aliique maturioris et solidioris ingenii viri , qui . sancta sancta tractare consueverunt. Calmet, in hune librum : Bible

63쪽

Oancium. Liber Iudith dubiae admodum fidei lui

apud Iudaeos, et in vetere Ecclesia. Praeterea quae ita hoe libro gesta narrantur, cum temporum illorum hi gloria conelliari non possunt. Ergo etc. RESP. AB I. Quemadmodum ea, quae libri huius auctoritatem impugnare videntur, eadem propemodum sunt, quae libro Tobiae objiciuntur; sie etiam iisdem fulcitur argumentis. Hieronymus in praefatione in hune librum ait, eum apud Iudaeos inter hagiographa legi M. Patres antiquissimi Iuditham summis laudibus e Iehrant; imo ex S. Hieronymo discimus Ioeo citato, synodum Nicaenam illum in numero sacrarum Scripturarum

SP. AD II. Non negamus , quosdam salsis, quae Proposuere, systematibus ansam dedisse adversariis. Iibrum hunc impugnandi; verum hac non libri, sed tuterpretum illorum visum est. Si Bethuliae liberationem tu annum 28 regis Manassis conjicimus, qui decimus tertius fuit Assaradonis , quem auctor libri Iudith N huchodonosorem voeat; dissicultates omnes evaneseunt. , Plura videri possunt apud interpretes. Si opponitur, in graeco codice addi cap. V , quod eo tempore templum fuerit solo aequatum a id autem ante captivitatem Babylonicam non conti sis e respondetur x.' haec verba in VuIgata non legi. 2.' Graecam phrasin: ο ναος σου Θιου--αν εγενηθη Mς rum Dei ipsorum faetum in in solum, rei in pavimentum, nihil aliud signifieam. quam templum fuisse profanatum, seu Gentilium et impiorum pedibus conculcatum quasi commune solum Ita habet versio Driaea. Hoe autem non gemel laetum

64쪽

est, etiam templo non destructo vid. lib. I Machab. atque imprimis tum , quando Manasses captus est ab Assyriis, et Babylonem deductus.

Liber Esthem. OBSERV. Huius quoque libri et auctor et scriptionis

tempus in controversiam veniunt: at multo magis dissentiunt eruditi ici ligendo tempore rerum gestarum , quae in lioe libro narrantur. Octo ad minimum sententiae Numerantur , quas omnes examinare et discutere nimis Iougum esset. Tres lamen uobis videntur aliis et rationibus et auctoritatibus antecellere. Estheris alium non esse existimat, quam Darium His laspis silium , qui anno 5 85 ih 'num Persarum consceudit: hanc sententiam inter alios defendit Glmetus, eique lavet nosmetius. u. Astyagen nominat Cyri Persarum regis Patruum et proximum successorem, qui a Xenophonte Cyaxares, a

Daniele Darius Medus vocatus , et a uno muudi 5465 mortuus creditur. Ita Turnemiuius in appendice ad prae loquia morerii. Vide Goli agen ivtroductionem in Scripturam S. T. II. pag. I 88. 5.η Quae magis videtur recentioribus interpretibus pro b ri, historiam in tempora collocat Xerxis magni, qui Darii filius suit, et pater

taxerxis Longimant. Hunc eutidem esse contendit eum Assuero Estheris. Cons. Ians ens hermeneulica sacra vol.

I. De refer. heil. Schri si des alien Test. a. a Thests, Band. OBIIcI R. Septem postrema Hiberis capita I.' in hebraeo codice desunt. Cum capitibus hujus libri hebraice extantibus pugnant. Ergo merito inter Apocrypha ponuntur. MBEsp. AD I. Probabile omnino est capita illa , quae nune in Vulgata leguntur . ex Graeco translata, non LISB. Tou. II. v.

65쪽

secus ac alia hehraico sermone suisse exarata ; textum autem hebraicum casu aliquo interiisse. Haec certe Orse

genis sententia suit istola ad Iulium Africanum 3 viri

rerum harum consultissimi. Idem ex Iose ho colligitur, qui lib. X. cap. 12. antiq. profitetur libros a se ex he-hraico in graecum transferri nulla additione facta , aut diminutione; et tamen historiae suae intexuit ea, quae in Estheris appendico narrantur. Illa capita Theodotion in 'graecum vertit, ergo in hebraeis codicibus reperit. Patres .Porro tum graeci tum latini , qui, Estheris volumen

citarunt, nullum agnoverunt discrimen inter capita canonica et non canonica. Omnes veluti divinam Seripturam habuerunt Estheris librum, qualis extabat in graecis et latinis Bibliis , quae in Ecclesiis legebantur. RESP. AD II. NEG. ANTLC. S. Hieronymus ad finem libri rejeeit, quidquid in hebraeo codice non legebatur. Nerum tum in graecis codicibus, tum in vetere latina, qtiar S. Hieronym. Vulgalam appellat, omnia suo ordine collocata sunt , prout illud series historiae postulat: alia si quidem ad initium pertinent, alia in medio , alia in

sine poneuda sunt . atque sic nulla erit in rerum narratione confusio. Caeterum, historicas et chrouologicastricas, quas adversarii contra septem ultima capita iumedium asserunt, dissolvere sacrae Scripturae interpretibus relinquimus. Id tantum hic Protestantibus observandum pulamus, virum inter ipsos doctissimum Drusitim, hanc de librorum sacrorum auctoritate disputandi rationem valde improbare , et occasione quarundam in haec . ipsa Estheris capita obiectionum , sapientissimam linia Cregulam Statuere . . . s. Quum a tempore quo hi libri scripti sunt. distemus maxime, neque historiae tam remotorum saeculorum notitiam habeamus nisi obscurissimam ι non licet nobis absque temeritate ob historiens

aut chrotiologicay coniecturas illud reiicere, quod ab

66쪽

Auetoribus, qui nobis proximiores fuere temporibus

illis , receptum novimus, quin iis, quae nos morantur, disieultatibus deterrerentur. N . . .

Liber S sentior. x

DicusT. Liber Sapientiae nec in Iudaeorum eanone habetur, ne quo in antiquissimis Christianorum catalogis. Incerti auctoris est, et, ut S. Hieronymus observat Praesin lib. Salom.), graecam eloquentiam redolet: nihilominus auctor regem Se Hominat, multaque Prosert, quae Salomo ni, nec ulli praeterea conveniunt. Atqui haec omnia cum divina libri origine conciliari non possunt. Ergo etc. BEsPOND. NEGO MIN. Libri auctorem incertum esse ultro fatemur, neque, quo tempore Scriptus fuerit, ac in eurale definiri potest. Id certum , auctorem Esdrae recentiorem suisse; hinc manifesta est ratio, cun in Canona Esdrae non reperiatur. Auctor , qui forsan unus suit ex LXX Interpretibus, stylum lautum operi contulisse videtur et phrasin hellenisticam; Iibrum autem ex Salomonis scriptionibus contexuisse; ita, ut compositio quidem, et dictionis color esset Graeci auctoris , doctrina autem et sententiae Salomonis. Inde factum est, ut apud

scriberetur, quem litotum olim etiam in Ecclesia latina habuit.

Quod dici iura hunc librum in quibusdam Christia-uorum catalogis inscriptum non reperiri, nullius est momenti; Scimus enim, unde error ille, aut suspensio Patrum aliquorum Orta sit; neque paucorum catalogo rum silentium probare quidquam potest contra universalem et perpetuam Ecclesiae traditionem. Auctores N. T. plures ex hoc, libro sententias usurparunt, et anti-

67쪽

quissimi Patres tanquam divino usi sunt, non tantum ut putat Hieronymus Pron l. citata ) , ad aedificati Dem fidelium, sed etiam ad auctoritatem Ecclesiastico rum dogmatum. CL Gol agen iom. II. N.' ID. et I O. Hieronymo praecipuas orbis Ecclesias , et multos alios ni agni nominis et antiquitatis Patres opponimus, imprimis. S. Augustinum, cujus inter alia haec verba ex lib. de Praedestinat. SS. cap. reserunt Beliarminus Deoerbo Dei lib. I. ea . XII. I, et Bossuetius t Prorsat. in lib. Sapient. - Edit. de Lebet tom. II. . . . . M Nonis debuit repudiari, ait S. Doetor sententia libri Sapien-- tiae . qui meruit in riclesia Christi in gradu Leeio-m rum tam longa annositate recitari, atque ab omnibus M Christiatiis, ab Episcopis usque ad extremos laicos , u sideles, poenitentes, catechumenos, cum venerationi di m vinae auctoritatis audiri. is . . ac postea. .. Μ oportet ut μ librum istum Sapientiae omnibus tractatoribus antem ponant, quouiam eum sibi ante posuerunt, etiam M temporibus proximis Apostolorum, egregii tractatores, , qui eum testem adhibentes , nihil se adhibere, nisi is divinum testimonium, crediderunt. V . . .

Liber EcclesiasticuS. Nihil haberi Protestantes, quod divinae libri huius

auctoritati opponant , praeter ea, quae generatim contra libros deutero-eanonicos objiciuntur. Ex prologo lihri qui tamen canonicam auctoritatem non habet 3 apparet

quod hebes iem scriptus suerit a Iesu filio Sirach seniore. et ab alio Iesu, qui pariter filios Sirach dicitur , et prioris nepos suit, 'in graecum translatus. Hebraeum Suo adhue temporh videi at S. Hiero mus ut ex ejus in libros Salomonis praelatione discimus is Latina nostra interpietatio,' ut ait Bossuetius dictio in Eeck

68쪽

sivit. tom. II. cit. , mullum ab , hodierno graeco discrepat atque omnino necesse est , alium interpreti lectum esse graecum codicem, ac eum, quem nunc liabemns. Graecus quidem codex simplicior et brevior , muIii tamen loci sunt in quibus haud duhie VulgNae nostrae lectio Sanior et ordinatior. - . .. - Ecclesiastici nomen Petrus Annatus s Iu Amarat. lib. II. Acr. II .ὶ ex eo derivat . quod libri , qui extra canonem versabantur , communi vocabulo Ecclesiastici vocati fuerint. Hoc deinde nomen , ait, libro .ssii Sirach mansisse, cum aliud speciale nomen non habuerit. Ab Hieronymo appellatur Pa.

naretos Iesiι flii Sirach; quo elogio passim a Graecis insignitur. Apsid eosdem inscribitur; Suientia Iesia filii

Sirach. , a

Laber Baruch.

OBIICIUNT. I. v S. Hieron. praefat. in Ieremiam de hoe lib. ait. . . . Librum Barueli notariis ejus Ieremiae . qui vud Hebraeos nec legitur, nec habetur meeterinsimus . . . Ob hanc etiam causam , cum reliquos omnes Prophetas suis commentariis illustrasset, in hunc nihil prorsus commentatus est. 2.ς Illum libellum nec Augustinus , nec Iunocentius, nec Gelasius, nec concilium Carthaginense tu numero librorum canonicorum supputarunt. Ergo etc. sPOND. AD. I. Hieronymi auctoritas non potest Praevalere contra totius Ecclesiae auctoritatem. Fatetur ipse

Prophetiam Baruch cum epistola Jeremiae ex. LXX Interpretum editione legi in omnibus sere graeeis Bibliis sui temporis. Si quid igitur durius i scripsissa videtur , id ex ipsius Apologia II in Rufrium benigne est interpretandum ; ita enim ait: . . . . Qui me crimina tur

otultum propter quaedam a me quasi fugSillataὶ se W-

69쪽

cO'hantem probat: non enim , quid φse sentirem , sed quid illi Hebraeiὶ contra nos iacere soleant, e lia

AD II. Iam observatum, est, Prophetiam Baruch tanquain partem Jerentiae suisse a veteribus computatam: quod probatum , multisque testimoniis antiquitatis roboratum invenies apud Melchiorem Canum, lib. II. dalaeis Theol. cap. XI-

Cv. XIII. et XIV. cum oratione Azariae et trium puero m ωρ. III. OBIIcIUNT. Hymnus trium puerorum Daniel IH huiusque lib. capita XIII, XIV nullius apud Iudaeos

Ductoritatis sunt, neque repugnant huic sententiae S. Hieronym. , uti videri potest in ejus praefat. in Daniel. et commentariis in hunc Prophetam. Ergo etc. BramND. Quamvis partes illae Danielis, de quibus hic agitur, iam S. Hieronymi tempore in hebrae' non fuerint ; dubitari lamen non potest , eos ad . Dunielis Prophetiam pertinere, atque olim ita hebraeo extitisse. Unde enim eos accepissent. LXX Interpretes p Unde Aquila ei Theodotion 8 Hujus luterpretationem adoptavit Ecclesia prae illa των LXX, utpote melius ex hebra leo versam. Quod S. Hieronymum attinet, satemur eum , eum de lihris deutero can. V. T. ageretur, durius subitide locutum esse. Humanum id est, et omnibus sere illis commune, qui hebraicae linguae studia sua conse- erant. Augent enim quantum possunt hebraici textus et lebraicorum codieum auctoritatem, ad studiorum ac la horum suorum commendationem. Caeterum attendendum l

70쪽

esi ad ea , quae de lioc Patre superius dicta sunt: neque illud praetermittendum, quod Bellarm. observat, S. Hieronymum ita scripsisse, quia nondum generale Conciis Ilum de libris de utero-can. aliquid statuerat excepto libro Iudith, quem etiam postea recipit. De perbo Dei Lb. I. cap. X. .

Libri Machabaeorum.

OMERVAN. Eadem Conciliorum et Pontiscum deerela, idem Ecelesiarum tum Graecae, tum Latinae consensum quibus libri illi, de quibus hucusque egimus , nobis tanquam sacri designantur, eliam librorum duorum Machabaei corum a iactoritatem confirmant. Hos libros ut Scripturam divinam citant antiquissimi Patres, Tertuli., 'rian. , Origenes ς Ambrosius quoque et Hilarius ,

aliique plurimi ; quin et ipse Hieronym. pluribus in Iocis. Vid. Gol agen tom. II. pag. 558, Augustinus lib.

XVIII de ei vitale Dei cap. 56. ait. . . Libros Machabarorum non Iudivi, sed Ecclesia pro canonicis habet. . . . Protestantes mullos enumerant errores et anti logias, quas

in hisce libris , et praesertim in secundo detexisse aiis hi visi sunt. ...is In istum librum exasperati, Ver-ha sunt Doctiss. Gurneminii s Dissertat. Gurnem. tom. III. Menoch. yag. 65. 3, propter ea, quae de oratione Pro mortuis ita eo leguntur, nihil omisere, quo demerent ei auctoritatem suis erroribus insensissimam. Ne Primusrum lamen disquisitiones nihil protulere, quod Catholicis negotium lacesseret; imo doctus quidam de Protestantium numero Alberius Gentilis , infirmitalem ostendit argumentorum, quae suae sectae homines majori proponebant osteutatione. M . . . quidem eorum criticam essugit amarulentam. Eo Diuitigod by Cooste