장음표시 사용
151쪽
riRnisi ista suppetat Sancti Spiritus actior se grat amDei volamus dicere, non aliquod Babituati donum
ait ibid. D. Yhomas sed ipsam misericordiam Dei
quae a Deo ipso non secernitur per quam interitis speratur, ct exteriora ordinat ad Boisinis salutem; sic nec ullum bonum opus homo potes facere, sine gratia Dei . Sed non ipsi Angelici diligentiam imitati sunt, nec Pelagianismi iuspicionem vel apud Protestantes, vel apud Catholicos effugere potuerunt. Vide Balaag. Hist. ECCl. Tom.Σ. lib.27. Cap.8.& Th. de BradWardia. lib. de causa Dei Contra
s. inis. Idem sere usu venit circa vocabulum Caritatis. S. Augustinus eo nomine significare voluit bonum voluntatis motum, prout indicat lib. de Grat. Chr. Cap. M. inciuiens ; Quasi vero aliud sit bona voluntas id est , volitio quam ea iras , quam scriptina clamar nobis esse ex Deo . di a Pa-xre datam, ut filii ejus essemus. Et tum Gratiae , tum eariratis vocabula , Augustini aevo , hoc se se usurpari vulgo consuevere adversus Ρelagianos, ut in cunctis S. Augustini operibus contra illos Haereticos videre est. Concit. Afric. anni ΦI8. can. x8. habet : Gratiam Dei id est Dei operationem qua caritas diffunditur in rordibus . sic confiteatur qui vult veraciter eon 'rei , ur omnino nibit boni sine tua , quod ad pietarem pertinet, vermnque j sitiam fieri posse non dubiter. Synodus Mileuitana anni 4I6. can. 4. ait: Qui quis dixerit , Gratiam Dei per Iesum Cuerissum , propter Hoc raritum nσ3 adjuvare ad non peres,dum , quia per ipsam re μιatur , di aperitur imelligentia mandatorum , ut sciamus quid petere, quid vitaσe debeamus, rimautem per tuam nobis praestari, ut quod faciendum cognoverimus , etiam facere diligamus atque vale mus , An thema sit. Cum enim dieat Apostolus r. 3 Cor.
152쪽
Coe. cap. 8. V. r. Ventis inissat , carnat vero aedia ficat, i valde impium est ut credamus , ad eam quin insat binor, habere gratiam Grsi , 'ad eam , quin aedificat non habere ; eum utrumque si donum Dei ,
, scire qui ό foeme debeamus . dr di gere ut faei mus ae P. rimosi enim v care non potest, sed est pix M.
cipium omnium actio quid I ut aes cante caritate
Icientia non possis in re . Sicut autem de Deo scriptum est Pr. 63. auι docet hominem mentiam. ἔira etiam scriptum es et caritas ex Deo es . Joan.
itf. ita caP, q. Via T. g. 1 7. Talem earitatis voci sensum, priorum.seculorum ecclesia tribuebat , eamque generat ilia sumebat pro quovis divini amoris motu , quem Deus ipse nobis infundit , & in nobis atque nobis, cum ineffabili modo producit ac operatur. At Schois Iaitici . ex Arithotelica notione habituum; quos Veluti allectiones desides, & ad nullam rem utiles sibi confiugunt , contractiore sensu , gratia & caritatis vocabula usurppiunt; & ejusmodi vocabulis denotari tantum putavere habituale donum . quo juiti sumus , adjecla semper peccatorum remissione. Quamobrem in angvilias conjecti miserandum i modum torquebamur, ubi apud Patres Gratia &cararatis vocabula osse odebant , amplissime ab iisdem accepta , hoc eit . pro caritate sive inchoata. sive provecta, sive persecta. Hinc Maldonatus petim prudentiam Auguilino imputavit , docuisse ipsum, qui ciquid ab homine ante juitificationem peragitur , elle peccatum , eo quod in ejus operibus legisset qu/dquid sit sine caritate , nullo modo bene si ; non est ' usus bonus , qui de radice caritatis non surgit, cte. Id videre eit in ejus comment. in Matth. cap.
7. Scholae notionibus praeoccupatus non animadvertit ille, caritatis vocabulum latis lime patere , linque in locis sumi pro quacumque bona voluntate
153쪽
ac pro illa eadem , quae remironem peceatorum antecedit & impetrat; quod sane sexcentis para-sangis distat ab errore Lutheri, quem Tridentini
Pὸνοἰμε, ρ. 128. Ab hujus argumenti tractatione avellii disserendurata omnino non possumus. Serram quidem peri eam- Gratia ; dem lineam reciprocamus , sed ea recuaere nec 'I. . si ' , ineptum nec turpe ducimus , quae maximi sunt in k. pu re Theologica ponderis atque momentia Ubi de ianitiaturam Gratia agitur , nisi exponatur quid Gratiae , vel carastatam. tura ritatis Vocabulo significare velimus , suemat oratio,piter aberra. aequivocationes sese magna turba urgent, aer ver-νeris . heratur . & sanctis Patribus atque Conciliis , non errores tantum , sed propudiosa errorum monstra apponuntur. . 129. Ponamus enim c quod non injuri ,
sed aequissime statui poteth Equitem Hii oricum
vocabulis gratiae praevenientis εc operantis , quam uidem omnibus , centies ait esse Communem , ignificare velle qualitatem aliquam seu entitatem , a Deo in anima nothra productam , qua mediante reddatur idonea , bc praeparata ad agendum . Is , dum in operibus S. Auguitini. 8e in Conciliis legit, quod Pelagio intimabatur : Gratiam Dei , qua caritas dissun situr in cordibus, se confiteatur , , . si quid sibi velint haec verba contemplari, dc juxta praeconceptam opinionem exponere assectat , talem instituat commentationem necesse est, ne pe : qualitatem illam , quae Gratia appellatur , de qua dissunditur in cordibus qualitas , quae VO-catur caritas, es e necessariam ad omne opus bonum . Cui risum non commoveat putidus iste haltarismus Nemo ejusmodi neotericorum Praejudiciis vacuus ista legit: caritas ex Deo est : c ritas diffunditur in cordibus nostris per Spiritum
Sanctum, quin sibi statim in animum inducat. his
154쪽
verbis significari; amorem Dei in nobis , non a qualitate aut entitate creata quae ignoratur quid
tit, & an sit, sed a Deo produci, atque ab ips mei Spiritu. Sanino inspirari. Si quidem si dicatur , ieatenus caritatem Deo ut causae principi adscribi , quatenus per entitatem a Deo creatam, quam gra- Iiam operantem' vocant, a Deo producitur ; pari
jure dicerent, prout reapse dicebant, Pelagiani , caritatem Deo tamquam propriae cauta tribuendam, quia ab homine gignitur, qui creatura Dei est , lea Deo accepit producendi facultatem. Ita vero elumbe erit illud S. Augustini dilemma : s ex Deo es , vicimus Pelagianos ; posset enim dici ex Deo esse , non quidem immediate, sed tamen per illam,
quae operans gratia nuncupatur , entitatem . . IIo. Contra . si admittatur, quod maXi- Gνatia M. me consentaneum est gratiam pro qua adversus qua contνα. Pelagianos a Patribus pugnatum est, in ea opera- Pervianortione consistere , qua Deus in nobis atque nobis . Ecclesia
Cum amorem suum qui est omnium bonarum actio- τ' I num principium producit , mox omnibus etiam ex ilis' ' ἡ .. vulgo planus & obvius appq ret illius propositionis aiona, qua
sentus : gratiam Dei sic confiteatur, qua caritas dis Devi Caria funditur in cordibus no is, cte. Id est, eonfitem ratem di
τur Pelagitis eam actionem seu operatiouem , qua
Deus infundit cordibias nostris amorem fui , qui hμ cly ut ejus Iegem observemias. De. Similitet elucet ε 'omnium aliarum propositionum sensus , quas SS. Patres secundum Scripturam & Concilia exhibent, neque violentis illis interpretationibus opus est, quibus oportet utantur Scholastici . ut praeconceptis suis notionibus eas accommodent, cum lassiciatidioma latinum Callere. III. Iterum monemus, actionem seu op rationem, qua Deus in nobis atque nobiscum fidem. suumque amorem producit, minime ab ipsomet Deo
155쪽
distingui, omnia namque Deus sola sua voluntare operatur et dixit, , faesa sunt: mandatat 9 ereata sunt, ait Regius Psaltes Ps. 148. v. s. adeoque . quemadmodum dicente Deo fiat Caelum , factum est
Coelum, ita dicente ipso: fiat amor in voIuntarea volantat , fit amor in voluntate & a voluntate vitaIiter & libere, prout expositum eth supra ex Angelico M. 42. 43.qq. 4s. 46. &C. Id autem praestat absque cujuspiam intermediae entitatis aut Creatae qualitatis ope in animam in Tae , quandoquidem ut supra expositum est locis mox indicatis , nulla prorsus creatura, sed solus Deus in voluntatem agere potest, ut demoni rat D. Thomas qu M. de V Tit. art. 9. S. Quod itaque ab aliquibus e schola Theologis ita essertur: Deus numquam dicitur ag Fe ad extra , ns media meitate pro duas sive ore ta , illepidam sane , & minus solidum . minusque tutum eis p inde enim conCIudendum foret , Deum quum universitatem illam conderet, entitate ejuLmodi usum fuisse ; adeoque significaretur , Uerbum& Spiritum Salictum duas esse entitates creatas, cum dicatur in Ps. 32. v. 6. Verbo Domini Caeli firmat
sunt quae quidem est actio ad extra ω Spiritu
orix ejus omnis vinus eorum . Cur autem Deo
quidpiam ad extra molienti, entitatem . cujus ipse non indiget, opem ferre jubeamus Equidem Angelicus in a. sent. dist. 26. qu. I. art. I. S. ait I W
τιa , qualitercumque significetur , ostendit aliquid reatum in anima esse , quod gratis datur. Sed ma- niseitum est, quod ibi intelligit de termino divinae actionis, non de medio seu instrumento cujus ope agat ἔ adeoque immediate subdit e quamvis etiam nomine gratiae aliquid inereatum signi ari po*t ;ut , vel ipsa divina aereptatio ς υeI etiam datum increatum, quod est Spiritus Sanctus mes diei εia ἔ neque enim ex notione gratiae eXPungenda Dissiligod by Cooste
156쪽
est actio illa , qua gratis earitatem dissundit in cordibus nostris , quae actio distingui a Spiritu Sancto non potest . Nonnumquam Angelicus , eodem gratiae vocabulo tum actionem Dei gratis dantis. Ium donum gratis datum significari expresse d
S. & qu. is . ait.I. & a. in quo , positis pluribus, quibus subesse potest gratiae vocabulum signiscati
nibus, inquit: dupliciter rae gratuita Noruntate Dei, Bomo adjuvatur . Uno modo in quantum anima hominis movetiar a Deo non ab entitatula creata ad aliquid cognosendum , vel agendum ἔ , εος m do , ipse gratuitus esse ius in Bomine , non es qua Iitas , sed motus quidam animae ἔ actus enim m ventis in moto es motus, ut dicitur 3. P μ. Eamdem passim tradit doctrinam, ut 3. P. qu. 3. art. IO. S. ubi inquit : gratia dicitur dupliciter : uno modo
gratia gratis dans c actio videlicet seu voluntas Dei , nempe Deus ipse : alio modo ipsiam o
tuitum Dei donum . item , in 3. sent. dist. 13. qu. I. art. r. S. gratia dieitur dupIiciter; uno modo Nolam
ras Dei , gratis aliquid dantis et alio modo dicitur gratia donum ali3uod gratis datum. Gratia itaque , dum apud Angelicum dicitur innuere aliquid cre tum in anima quod gratis datur . non ita sumi d
het , ac si entitatulam designare intendat , qua ivoluntas praemoveatur ad functiones suas; sed creatum illud . quod gratis datur . nihil aliud est quam . . terminus sus effectus divinae actionis . Iste porro terminui seu essectus , non es qussitas , sed motus fluida n animae , id est . amor Spiritu Sancto ad vo-untatem illabente & affluente , vitaliter ac libere conceptus. In quo praeclarε cum Augustino convenit Angelicus . β a 32. Quamobrem satis mirari nequeo equi. Massa ι --tis Historic Theologi , ut mitissime loquar . confi--i
157쪽
Ietqdentiam , cum pag. q89. cum Calvino insanire , ex tripode pronuntias, qui asserit: Ia Grazia non esserauro, coe Ia volonta deli' Onnipotente Dio , it quaIeomanda, e ciδ cbe comanda anche fa ; quia , ut ait ipse, hoc posito: disrurae r Arbitrio rij ito at ma-D . Pretium operae fecisset eruditissimus vir, si Calvini laciniam aliquam , in qua hujus sententiae vestigium appareat , aut Synodi cujuspiam , Roma nive Ρontificis censuram in tale Calvini principium
prolatam retulisset. Ergone liberum evertitur 'arbitrium quoad malum , quum Deus operatur veIDer perficere Ergone Calvinianum principium est :quod earitas d undatur in cordibus nostris per opiritum Sanctum Ρrofecto manifestum eii , Deum sola omnipotenti sua voluntate operari , clim ad
producenda quaecumque Velit effecta , neutiquam
Instrumentis indigeat . Illud quoque constat, non posse non inesse caritatem in cordibus , in quibus per Spiritum Sanctium diffunditur , alioquin perieti latur ipsum nostra fidei confessionis initium , ut Auguilinus loquitur in Enchir. Cap. 96. Ideoque Angelicus I. z. qu. IOI. arr. q. ad 9. inquit et se Deus movet υoluntatem ad aliquid, impusibila es bule positioni quod voluntas ad illud non moveatiar ; nec tamen hoc asserendo , libertatem arbitrii deturbari veresur.
β. et 3 3. Principium Calvinianum , humanae liabertati infestum, in eo situm ess , ut voluntas Cum ad honum , tum ad malum credatur ad se dete minandum antecedenter Compulsa bono vel malo instinctu . quem illi Deus immiserit ; quemadmodum Ian senius contendit , voluntatem invicte ad honum malumve determinari praevia delectatione indeliberata eidem impressa . Uterque , Calvinus scilicet ac Ian senius , necessitatem antecedentem invexit et uterque ecclesiae fulmine percussus est ut libem Digiti od by G
158쪽
liberi arbitrii eversor, & Gnosticorum . . Manichaeoiarumque assecla. Non haec itaque Calvin ana labes& perfidia, sed sana doctrina. & Catholica veritas. eii quam tuemur, dum gratiam illam, Cujus conisseisionem, Augui ino teite a Pelagio expostulabat Ecclesia, consillere dicimus in quella volantis de Il
onnipotente Dio, it quale eomanda; e cio che comandaunobesa; Haec siquidem gratia definita est piratio
dilectionis , ut cognita sancto amore faciamus; quem amorem ut cordibus nostris Spiritus Sanctus infundat, sat est quod infundere velit. neque aliud quidpiam desideratur; velle enim Dei. perinde eit aciracere, quemadmodum illud Fiat, abunde fuit totius mundi creationi. Quod si inesnellus ingenue hoc unum docere propositionibus X. & XI. sincero animo voluisset; eisdem nigrum theta ab Ecclesia praefixum non fuisset; sed quia nomine gratiae tamquam juratus Iansentita , delectationem in deliber Iam voluntatis victricem intelligebat, Ecclesiastico
anathemate notatus est.. β. x34. Sed ipsi nos colligamus atque ad id suselehil.
duod proposueramus revertamur circa necessitatem- ω efficaeis eclarandi, quodnam boni genus praestituatur quum Doeabul de gratia sermo est. Ne ulla subrepat aequivocatio, Gratia a satis non est susscientis, & Ueaeis vocabula adjun-- ρομ ς ς, cum pluribus quoque sensibus obnoxia sit haec meης ον εμνuplex appellatio; nam Pelagius potuisset gratiam 'pen se emcacem agnoscere quin errorem suum pra Cipuum revocaret: & Protestantes non secus ae
Iansen istae gratiam lassicientem recipere Commode possent, assim nempe his vocibus, quae magis unia cuique arrideat notione. Ita Pelagius olim a gratiae, Ze adjuto, ii vocabulis non abhorruit, sed minime .catholico sensu: dc ex Iansenti asseciis non paucinoitro aevo, ut invidiam declinent, gratiam scita cientem desponsarunt. l. 13
159쪽
IasM. 13s. Si nomine Gratiae ad aeternam salutem adipiscendam sussicientis, illa intellisatur gratia , petquam reapse obtineri potest, imo interdum obtin tur aeterna salus, quin necesse sit aliud quidquam a Deo superinduci; sicut sine fidei . jullificationis, ac singulari finalis perseverantiae dono nemo salutem est assecutus, nemo assequetur ι ita de hominibus qui haec divinitus dona non acceperunt vere dici non poterit, eos lassiciente gratia ad salutem coninsequendam instructos fuisse; eit enim compertissimum Catholicae Ecclesiae dogma , fidem, justineationem , finalemque perseverantiam, esse speciales Dei gratias , quas ipse juxta inscrutabilia judicia sua hominibus, qui minus digni fortasse sunt, interdum elaringitur: iis autem denegat, qui minus indigni videri
possunt. Admirabile Dei Consilium , & imperceptam Γn ejusmodi donis impertiendis rationem notarunt jam sancti Patres , ac demonstrare aggress sunt exemplis Sauli persecutoris, Zacchaei publicani, m lieris adulterae. Tyriorum, Sidoniorum, Corozaitarum. Bethsaidaruin . itemque boni latronis . ut de infantibus sileamus, qui ante Baptismi receptionem intereunt. Propterea, tametsi quaedam gratiarum genera ipsis quoque Idololatris di infidelibus tribuantur . ab illius misericordia qui pluit super justos de
injustos, constituere tamen omnino non possumus, unicuique gratiam sufficientem ad salutem, eo sensu acceptam, conserri, atque adeo rectissime ab Ausustino dictum est , communis est natura, non parsa. Sed eo quod homines sumus ratione ac libertate praediti, proindeque salutis aeternae , ac beatitudinis ad quam creati sui mus , capaces , possent hoc sensu Calvinistae ac Iansentani concedehe, neminem repe
riri in universo hominum genere, qui gratia sum ciente, id est, capacitate aeternae salutis sit de sti.
160쪽
12 s. 136. Neque vero aequivocationibus vacat nomen ipsum gratias per se se essicacis. Illud en irria adsciscere, sibique ultro vindicare possunt tam Pesagiani, omnesque divinae gratiae hostes, quam Calvi niani. Iansentani aliique liberi arbitrii depopulatores. Hac sorte de causa Di quid conjectitra aiIequi possumusJ Concilia & Patres in definitionibus quas
ad figendam verae gratiae notionem adversus Pelagianos Condidere, gratiae essicacis vocabulo minimbusi sunt, quod probe intelIigerent varias his verbis aptari posse significationes, eademque non modo amovendis altercationibus idonea non esse, quin imo haereticis illis errores sitos dii simulandi aut inducendi opportunitatem praebere.
. 137. Pelagianis quidem proclive fuisset, hoe vocabulo haereticam perfidiam obducere. Quippe ubi Patres proposuissent iisdem , ut gratiam per sese
essicacem confiterentur, & unica ejusmodi conses.sone se esse contentos, illi ut homines erant versuti, obscuri, fallaces, vafri, quemadmodum a gratis vocabulo nuIlatenus abhorruerunt, ita eam quoque per se e cacem dicere non dubitassent; quam tamen consessionem ad gratias illas retulissent quas ultro sponte admittebant & praedicabant; ad humanae scialicet naturae, M liberi arbitrii conditionem, quania nemo negaverit gratiam esse per sese essicacem : ad revelationem mysteriorum nostrae fidei, ac caelestem mentis illvi rationem, quae pariter est gratia per se essicax . & operatrix ejus motus seu actionis , qua mens percipii & cogitat de mysteriis illis r ad oblationem felicitatis aeternae, praemiorumque pollicitationem . quibus sane gratiis Pelagius voluntatem excitari asserebat . atque in ea ante omnem consenis sonem produci morum cujusdam propensionis. d
lactationis, & desiderii erga Deum, cujusmodi est delectatio illa indeliberata, cui tantum detulit Ia