장음표시 사용
181쪽
σit. Inter illa hona , qua fuerat ipse facturus , recenset S. Doctor ipsam quoque fidem, de dona omnia, quibus boni sumus ac recte vivimus, quia ut ibidem ait etsi faciant homines bona, quae pertinent ad eolendiam Deum; ipse facit ut illi faciant qua praecipit; non illi faciunt ut ipse Deiat quod promisit . Haec referenda erant a nobili Hiitorico ; sed ad ejus
salivam non erant.=. I 63. At opponet ipse pag.26s. n 3. SAEginino professo nel principio deι Iratiato de Pr asinatione γ di douer mostrare, eome Ia fide per cuisam cristiani e dono di Dio: Prius itaque sidem qua Christiani sumus, donum Dei esse debemus Uenaere. De Praed. SS. n. 3. Utique ita se habet res. At inde
ne conficitur, Augulfinum Praedestinationes duas, alteram ad fidem, alteram ad gloriam docuisse Ibidem ostendit, non modo credere, sed etiam pati esse Dei donum his Amitoli verbis ad Philip. cap I. v.et Vobis donatum est a Chri , non forum tit credatis en eum, verum etiam ut patiamini pro eo: Ubi adiadit S. Doctor: utrumque ostendit Dei donum, quia Mirumqtie dixit donatum esse. Er6o fateri opus erit, ibi ab Augustino geminari Ρraedeitinationes, quarum altera ad fidem , altera ad passonem sit ., Imo ibidem prosequitur: Quis non videat prius esse eogitare quam crearee & Apostoli auctoritate evincit ipsum etiam cogitare ex Deo esse. Igitur praedellinationum numerum multiplicemus atque augeamus oportet ad cognitionem , ad fidem, ad amorem, ad spem, ad pastionem, & ad quamlibet virtutum salutarium et quae inquendi ratio novitia prorsus & inaudita seret .
Nam etsi quidquid Deus facit, & quae facit ut faciamus bona , a Deo praedestinari maniseitiam sit,
ira destinatorum tamen numero non eos omnes ad
cripsit Augustinus, qui boni quidpiam. ut put temperantiam, fidem , amorem a Deo accepissent,
182쪽
dum propositum vocati, di ad perpetuam selicitatem adsciti sunt . . fi x64. Duas de praedestinatione Controversias Oisnam pria habuere sancti Ρatres, ac definivit Ecclesia. Prior .cit, quaenam a Deo praedestinata sint: Posterior,guasnam rationes inierit, quidve ubi Proposuerit . eus ut beneficia sua praedeliinaret. β. I 6s. Quod ad primum caput attinet, nem-Pe, quaenam Deus praedellinaverit, aut dumtaxat Praenoverit; Ecclesia primo docet, mendacium 8LPeccatum, quae a libero humanae voluntatis arbitrio . prodeunt dum a Deo, qui sunmia veritas, summa iustitia est, illa desciscit, praesciri quidem a Deo; sed nullatenus praedellinari; caetera Vzio ipsam quoque paenam peccato debit praecipue bonos moiatus de allectus liberi arbitrii, non praesciri tantum a Deo, sed di praedestinari; Deus enim quemadmodum bonorum omnium exemplar dc finis eis; ita quoque eorumdem effectrix caesa non esse nequit. Virtutes autem & actiones perenni mercede dignas idem ipse operatur; quod jam supra scripturae aut horitate munivimus : Deus es qui operatur in nobis velis , peria Aere t omnia opera bona nostra operatus es in nobis r Caritas omnium bonarum actionum fons &Origo diffunditur in credibus no is per Spiritum sanctum. . I 66. Hujus dogmatis prior pars, ab Ecclesia sancita est adversus Gnosticos, Valentinianos, Ρraeinclastinatianos si qui fuerunt Luthera nos, Calvianianos, ejusdemque furfuris Acatholicos, qui bono
rum peraeque ac malorum Operum . volun satisque affectionum omnium authorem habebant Deum.
Pars altera Ecclesiae definitione firmata est adversus Pelagianos, & Semipelagianos , quorum haec eras talentia, bonos liberi arbitrii motus ic affectus,
183쪽
r N 'non nullos saltem , emergere posse Ze interdum reapse emergere , non secu& ac pravos , ex solo lia hero arbitrio, quin Deus in eorum productionis paris. tem ullo modo veniret. Harum propositionum utraque locum habet in quovis voluntatis creatae flatu, sive creaturam in statu naturae integrae, sive in statu naturae viri arae, sue in statu beatitudinis, sive i statu damnationis constitutam confideremus . ix67. Sed ubi de perseverantia, seu justitiaeae virtutis conservatione agitur, dii inctione opus est, ut monent Patres. In statu innocentiae, eatenus lpraedestinata dicitur SS. Anselorum perseverantia , quale uus eorum amor eκ jugi Dei eumdem inspirantis operatione oriebar ur; quia , ut ait S. Augui inus, prodestinat . quae ipse facturus est. Sed quatenus per. severantia illa, seu justitiae conservatio, in eo posita erat ut a peccato abstinerent quod illi cumulatiusime praestiterunt conservatio. seu non extincto amoris divinitus inspirati, praestita dumtaxat fuit . non autem praedestiuata; noluit enim Deus eos Om nipotenti vi sua a lapsu defendere, sed perseverare vel non perseverare in eorum reliquit arbitrio, quia
tales vires habebat eorum voruntas, qua uene ullo 1Derat instituta peccato, ut digne tantae bonitatis, ct bene vivendi facilitati, perseveransi committeretur arbitrium. ut ait S. Augustinus lib. de corr. 8c grat. Cap. m. Consentiunt quippe Patres, Angelos qui non Perseveraverunt. tantumdem, imo Brtasse plus gratiae ad perseverandum acceptile, quam illi acceperint qui a rectitudine non defecerunt . Iis sane nihil defuit . quo in iustitia perseverarent; nec ten lationes potuerunt obrepere . quae gratiam. virlu4tem. & vim a Deo jugiter inspira Iam opprimerent. Sed in praesenti corruptae naturae statu, non modo
praestitir, sed insuper praedestinatur finalis persevexantia; tum prout ipsa non intermisiam justitiae ac dia
184쪽
Isavini amoris inspirationem respicit e tum qua Parte Deus potestate sua, suaque protectone facit, ut jui iante obitum, in pira turn amorem non destruant, quem tamen seclusa speciali divinae providentiar pr tectione delere miIent; Ecclesia nammie Dos docet utrumque hoc beneficium a Deo praeitari; alterum quidem Per eam gratiam . quae juitimam omnium communis est, nisi priores ipsi se a Deo subducanti alteram per gratiam electis peculiarem, qua fit ut
. lim. In beatis autem . sive Angelis, s ve hominibus numquam interitura constantia, atque in bono perseverantia omnis vicissitudinis expers, pr culdubio a Deo praedet inatur; Dei quippe omnipotentia fit, ut jam conceptam Dei dilectionem retianeanI . In utroque autem statu, perleverantia, seu obfirmario animi & pervicacia in peccatis. solumis modo praenoscitur a Deo, neutiquam praedestinatur τquoniam iniquitas ab eodem unde fluere caepit soni ante peccatum & pol ea, in praesenti atque in suturo te la manare mn desinit. I 69. Hactenus de priore controversia Gad alteram, quae respicit rationes, quas olim habuit Deus quum dona sua ad aeternam salutem spe incia praedeitinaret 3 videlicet , eorum ne largitionem ipse proi meritorum nothrorum raIione momderatus sit, an gratuiti liberalitate , soloque libero divinae suae voluntatis arbitrio nobis eadem illa d creverit . In primis miniine dubium eis. Angelis &hominibus vitam aeternam ac gloriam non sine respectu ad eorum recte facta fuisse praedestinatam. Secus autem sentiendum eis de Christo salvatore. pueris que post baptismi susceptionem ante rationis usum occumbentibus, quos ex Dei decreto beatitudine donari fides docet. Insuper constat, neminem aeter
nae morti ac damnatiora addictum suisse, nisi ob pra
185쪽
visa peccata, quae istiusmodi poenam mererentur . Infantes nondum rationis usu pollentes, unius Originarii peccari causa: adultos jam baptismate ablutos, ob actualia dumtaxat ab ipsis commissa peccatarcaeteros vero adultos nondum ablutos, tum originalis peccati, tum actualium ab ipsis perpetratorum merito perpetuae damnationis sententiam subeunt; Deus enim utrisque, aeternam dumtaxat mortem ,
quam ipsi sibi inferrent praeparavit . . 17o. Quo ad reliqua falutaria bona. quae Vitam aeternam antecedunt, quaeque ad ejus adeprionem nobis usui sunt, certissime liquet, caritatem &jultitiam tum Angelis, tum Adamo gratuith fuisse
destinatas, quin ullam ex eorum merito Causam Ca-Peret Deus, Cum eodem momento iis gratiam δῶ naturam largitus sit, condens naturam, Iargiens
gratiam, ut ait Augustinus lib Iet. de civ. Dei cap.9. Infidelibus, Haereticis, peccatoribus, Deus pariter gratis, sine ulla praecedentium meritorum Praeseri sone, fidei, orationis, poenitentiae si ve conversion a dona praedestinat. Idem sentiendum est de finali Perseverantia , per quam ad obitum usque homines iustitiam, & caritatem a Deo inspiratam sustentant;
utrumque enim bonum, pen illis gratuitum est; adeo ut fides multoties indigninimis conferatur, minus indigni ea careant i Finalis itidem perseverantiae donum aliquando minus bonis concedatur, magis persectis nonnumquam denegetur, quemadmo-diam tum ex scripturis aperte Colligitur; tum patres& concilia contra Pelagia nos & Semipelagianos d Cent, & omnium temporum, locorumque experien . tia confirmat. III. Enimvero neminem latet, complures extitisse infideles non admodlim improbos; a liberalitate etiam, opum contemptu. aliisque virtutibus commendatos, quos illa, deterrimis hominibus aliquan Diui irod by Corale
186쪽
rs squando concessa, fides defecit. Evangelii praedicatione , & salutaris veritatis revelatione , sine qua Apostolo teste nemo pote it credere minus iniqui caruerunt , qui fidem utique fuissent amplexi ; nee ea tamen defuit scelestissimis hominibus , quorum detestabilis in christianam religionem extitit furor. &immanitas. Quin etiam optimos Chriitianos , post vitam si iustissime ad multos annos exactam turpissime Iabi cernimus , & peccatis immori : alios, Contra , minus justos. ad honam frugem recens adauctos ,
ex improviso rapi ne malitia corrumpantur, aut arceri ab iis tentationibus, quibus fortiter non obstitissent; heicque praesertim locum habere Sancti Patres volunt Apostoli exclamantis dictu inr o altitudo divitiarum, dic. quod S. Augustinus passim usu Pat adversus Ρelagianos . . praecipue ubi de fidei initio loquitur; ut lib. de Praed. SS. Cap. 9. &C. g. i72. Remissio peccatorum & juitificatio . ex fidei & conversionis praescientia praedelli natur; Deus enim haec illis promisit , ac praestat prota sua misericordia. Fides tamen , di conversio praevisa , non sunt proprie & accurate merita; nam Dei amicitia, in eiusque filios adoptione digni censeri nequeunt . qui etiamnum Dei hostes sunt, & Diaboli mancipia juxta Tridentini doctrinam sess. 6.Cap. Iss. & can. 26. tametsi foedam hanc servitutem depellere , sibique Deum placare satagant. Ea tamen meriti stucita , meriti nomine aliquatenus appellare licet ut notat Augustinus in epist. ad Sixt. quod ipsis Deus justitiae & reconciliationis heneficia promiserit . Eoque sensu meriti nomen Patres &Concilia usiurpavere cum Pelagianos & Semipelagianos damnarunt, quod fidem ex antecedentibus meritis dari & praedes inari statuerent; hi enim studia, & credulitatis exordia . quorum intuitu fidem linsam , seu ejus incrementum dari censebant , meriti
187쪽
nomine indigna esse ultro profitebantur , ut videri potest apud Callia num collat. 13. Faust. de hum me te lib. I. cap. 1 & lib. 2. Cap q. 173. Incrementum fidei, justitiae, omniumque salutarium donoriam. excepta finali perseverantia ipsius quoque felicitatis aeterne, ex antecedentium jui iliae fc bonorum operum praevisione praedet mari conliat; eorum enim meritorum rationem a Deo haberi. Tridentina Synodus ex Scripturae parrumque doctrina definivit 1eis. s. cap. is &Can. 2q. ac 26. Quamvis enim , ut docet Apoli ius ad Rom. cap. 8. v. I 8. ejusmodi actiones , quantum in ipsis eli , mercedi tam amplae qualis est aeterna felicitas minime congruant , dicente ipso τnon sunt pondgna passiones Bujus temptu is ad futuram gIoriam quae revelabitur in nobis ἔ tamen, quatenus Iesu Christi meritis ob summam Dei bonitatem Conjunguntur . eas tanta mercede dignas esse intelligimus, testante sine haesitatione eodem Apostolo 2. ad Tiin. cap. q. v.8. reposta es miθι corona
justitiae, quam reddi e misi Dominus in illa die j pus Iudex; non solum autem mihi, sed , iis qui dia
ligunt adventum ejus. Et Augustinus epist. I 86. Cap. n. Io. Ρaulino , olim epist. ros. ait e gratia meretur augeri, ut aucta mereatur perfici. Et libr. op. imp.
n. 33. Deletur merces bonis operibus s fiant; sagrarιa qltos non debetur, praecedit tit fiant. Debetur, inquam , bona merces operibus hominum bonis ; sed non debetur gratia, quae ipsos Bomines , bonos operatur ex malis.
ν. r74. Postremo praedestinatio, quatenus M. S. Augustino definitur: praescientia ct pro par. ιtio beneficiorum Dei, quibus certis e Iiberantur quicumque liberantur; prout complectitur fidei initium ac perseverantiam finalem. ea eit undequaque gra-ruita, nam fidei, de finalis perseverantiae donum me-
188쪽
rita nulla eliciunt, nec ad ea respicit Deus. Doctrina huc usque exposita, a β. I 6s. ω seqq. omnia se me exhibet Ecclesiae dc patrum dogmata de praedestinatione sive gratuita , sive meritorum praescientiae subnixa adversiis Ρelagianos, & Semipelagia nox, atque adversiis Protestantes, qui justitiae & bonorum perum metitum omne convellunt ; dc inde judicium fieri potest de iis, quae circa praedestinationem disserit toto libro decimo historicus; supervacaneum enim duco peculiares animadversiones, circa ea quae ibi habent ut adjicere, cum meri hiilarici partes. aliena referendo se exhibere profiteatur pag.266. II. verbis illis: noi qui fidelmente riporteremo rgia amomenti che detruna, e queIli ebe Io possono fareredere deia' altra scilicet, quibus Augustinum praedestinationi gratuitae, vel ex meritis quo ad gloriam favisse praetenditur; non intendendo in queso di prender parte, henche Ia figura di ebi ι' tina , o P aiatra sentenda acremente sinime, vestremo neI ris
. I s. Acres circa praedestinationem disputa- Verbolenustiones, vel inter Catholicos exarserunt, & nunc φῆ 'a/e- suoque vigenz. omnium prima nono seculo esserbuit .
in Galliis, num Reprobi ad poenam sorent praede- ἰώ ἡ .r
stinati, nec ne . Negantium agmen ducebant Hinc' Mine afuimarus Rhemensis Archiepiscopus, dc Rabanus M - ω Rabanur, guntinus. Lugdunensis Ecclesia assirmantium Patro- ωι ω Sebo. cinium assumpsit, ejusque decreta apud omnes in se rea
posterum obtinuerunt. Sed isti sorte actionem sibi merit intendebant de verbis; ac nisi secus de Gottescalco, u . μ& Ioanne Scoto erigena censendum sit, verba ut 'ra με
apud scholasticos moris est sola verba lite & judicio persequebantur; utraque enim pars, concordi . animo asserebat, Deum culpae Authotem non esse: culpam a Deo minime praedestinari: meritorum autem dc bonorum operum Deum authorem esse eaque, V et ac Diqitigod by Corale
189쪽
ac speciatim fidem, finalemque perseverantiam prae indeilmare , quin merita, dignitatem, ac labores no stros respiciat. Injuria igitur Rabanus Semipelagianae, & Florus Praedestinatianae haeret eos insimulantur. Absolvendus est quoque liber Hypomnesticon, qui hunc loquendi modum carpit: poenam Deus ex prae scientia culpae praedestinat, quam tamen nec prae fessi mat nec operatur. Sed quoad dogma ab Augustini , Patrum, & Ecclesiae doctrina non discrepat.176. Nostri homines etiamnum in Scholis ri Xantur , & funem contentiosum ducunt, ubi de meritis agunt de condigno , 8c de congruo . At itatim ac aperiatur verborum sensus , facile dissensio evanescit , & quam inanis sit disputatio intelligitur . Si merita de congruo respectu fidei & finalis perseverantiae dicuntur opera , quibus existimatione prudentum convenire videtur largitio fidei, de finalis perseverantiae, procul dubio ex ipsΩmet infidelibus non pauci , merita hujusmodi ex congruo ad impetrandam fidem , de salutaris veritatis cognitionem praeseserunt; quippe ex infideliabus non paucos sancti Patres dignos qui ea dona reciperent censuere. In hunc sensum Apostolus r. Ti1noth. Cap. I. v. I 3. inquit et misericordiam Dei conjecutus Ium , quia ignorans feci in incredulitate . Et Christus e cruce ait Luc. Cap. 23. V. 34. Pater dimitte illis , non enim sciunt quid faciunt . Se quoque Augustinus veritatem attigisse tellatur, quod elus inquisitioni sedulo incubuisset . Multo aequius videtur esse, ut qui per multos annos sanis ethlime vixit, finalis perseverantiae donum accipiat. g. 377. At si quis eo meriti ereotii nomine innuere velit promtisonem vel legem aliquam , qua
consequentia Dei dona ita eliciat, ut nunquam denegentur , meriti congrui titulus memoratis operiabus inscribi nequit ; exploratissimum namque eit ,
190쪽
nulla infidelium , iudaeorum aut haereticorum opera ejusmodi esse , quae fidem, conversionem, paenitentiam certissime obtineant: nulla fidelium recte facta, quae finalis perseverantiae munus adscisis Cant cum haec , Se minus improbis infidelibus , di magis integris fidelibus interdum denegari exinperimento discimus , de quo supra β. ITO. III. in re hoc sensu , non alia dantur merita de congruo, quam fides orationi conjuncta , de contritio seu Poenitentia relate ad remissionem peccatorum , bc justificationem . β. 178. Si meritum de eondigno dicatur quod aeternae justitiae legibus nititur, nemo mereri quidquam de condigno potest , nisi beatitudinem , Schanc quidem pro justitiae & bonitatis mensur . , dum juitus tu honus et . Caetera autem merita, divinae misericordiae innituntur , juxta quam polliceri placuit Deo, brevi ac tenui jultitiae, increme
179. Quum de fidelium di justorum meritis
agitur , animadversum fuit supra , ea quae ma X ma sunt, qualia ipsius Pauli, non eme condigna ad futuram gloriam promerendam. Nihilo tamen minus,
omnes qui Deum diligunt, debere sibi ab eodem justo judice spondete coronam justitiae . Haec Porro corona , triplici titulo debita est. I. quia opera bona dc justa , peraequam mercedem aut felicitatem quodammodo promerentur. 2. quia brevibus & levissimis laboribus nostris aeternae gloriae praemium pollicitus est Deus , testante Apollo lo a. Cor. cap. q. v. 17. quod momentaneum , leve quod in prasemii es, supra modum in sublimitate aeternum gloria
pondus operatur in nobis . 3. quia cum merita n
lira , meritis Iesu Chrilii . cui ut capiti concorpo ramur , conjuncta sint, cujuslibet fidelis gloriae, merita ejusdem Christi ex aequo respondent. Sed ejus