장음표시 사용
171쪽
1is, & ultimate ac intrinsece completa; ideo que pluribus subsistentiis totalibus subsistere
Plurium formarum effectus formales non sunt incompatibiles , sicut effsus formales plurium Personalitatum: nam essectus personalitatis ethreddere naturam incommunicabilem ut quod& ut quo ; unde supposita una. personalitate in natura , ipsa natura remanet incommunicabilis alteri seu inassumptibilis ab alio: nequit igitur recipere aliam personalitatem , cum ratione Personalitatis dicat incompatibilitatem & repugnantiam , id est, incommunicabilitatem alteri supposito , quam non dicit materia habens unam formam , subjectum habens unum accidens, nec eorPus exi-sens in uno loco , quia serma nihil conseri materiae , per quod repugnet ipsi recipere aliam sermam de potentia absoluta I nam eXPulsio , aut, incompatibilitas formarum non Provenit ex materia , nec est estectus prim rius & sormalis formarum , sed solum feeu darius , ut docent philosophi nostri , quem Deus potest impedire: at reddere naturam inoeommunieabilem , est effectus formalis pers nalitatis, quem Deus impedire non potest, quiaeflectus formalis formae, nihil aliud est qua ipsa serma unita subjecto εἰ ergo licet duae forinniae possint divinitus esse in eadem materia , non sequitur plures personas polle esse in una
Dises: Tres personae divinae respectu naturae assumptae possimi habere rationem unius termini totalis S adaequati: seu possunt per modum Mnius assumere naturam humanam; sicut quai do tres personae divinaeprodueunt eumdem effectum, non sunt tres causae , sed una; nec eflectus habet tres causas , sed unam tantum: ergo tres divinae personalitates possunt absque ulla rem gnantia esse in una eademque natura human3,ta
172쪽
eui plures inmae in eadem materia. 2 ego antecedens, quia una Personalitas nequit concipi ut terminus partialis, nec tres ut unus terminus totalis ; quia quaelibet per na divina habet ex se unde possit ita terminare dependentiam natura creatae, ut ipsa natura creata maneat incominu-Muabilis alteri, seu interminabilis ab alio sup- pollio , cum quaelibeo habeat propriam stibi. stentiam felatigamji a quando producunta vi tus est una in)tribus x sicque tres personae non sunt tres causae sed una: alias ellent tres omnipotentes, quod est contra Symbolum Athanasii: ergo non valet argumentum, aut paritas de te minatione &productione, quidquid dieat Co tenson. in Theolo tib . dissert.3.caP.2. sPecul. 1.
An in casu quo una persona divina plures humanitates aspumeret, vel econfra, ef sent ranc unus homo, vel plares
DIco r. quod in easu quo una persona divina duas humanitates assiumeret, diceretur unus homo, non duo. Haec dissicultas est gram- mattealis, ut ait Scotus in I. dist. I a. unde asignificatione vocum dependet: nam si Lo homa sumatur masculine, & prout signifieat naturam S suppositum. certum est, quod non esset Plures homines, sed unus. At si sumatur in abstracto, certum est, quod esset plures homines, id est una persona habens plures humanitates . Concludo igitur eum Cavello, Fabro, Mastrio , Delgad illo, Boyvino, & aliis Seotistis, quod si Verbum assumpsisset plures humanitates, non esset dicendus plures nomines, sed unus 3 qui ad
173쪽
lis, & ultimate ac intrinsece completa; Ide que plutibus subsistentiis totalibus subsistere
Plurium sermarum estectus formales non fiunt incompatibiles, sicut estectus is ales plurium Personalitatum: nam eflectus personalitatis est reddere naturam incommunicabilem ut ' d& ut quo ; unde supposiva una. personalitate in natura , ipsa natura remanet incommunicabilis alteri seu inassumptibilis ab alio: nequit igitur recipere aliam personalitatem , cum ratione personalitatis dicat incompatibilitatem & repugnantiam , id est, incommunicabilitatem alteri supposito , quam non dicit materia habens unam formam , subjectum habens unum accidens, nec corpus eXI- flens in uno loeo , quia forma nihil confert materiae , per quod repugnet ipsi recipere aliam sermam de potentia absoluta; nam ex-Pulsio , aut incompatibilitas formarum non Provenit ex materia , nec est estectus prima-xius & sormalis formarum , sed solum secundarius , , ut docent philosophi nostri , quem Deus potest impedire: at reddere naturam imeommunicabilem , est estectus formalis pers nalitatis, quem Deus impedire non potest, quiaefiectus sermalis formae, nihil aliud est quam ipsa serma unita subjecto ergo licet duae Hrmae possint divinitus esse in eadem materia , non sequitur plures personas posse esse in una
Diras: Tres personae divinar resipectu naturae assumptae polliint habere rationem unius termi. ni totalis & adaequati: seu potiunt Per modum Mnius assumere naturam humanam; sicut quando tres personae divinae producunt eumdem este elum, non sunt tres causae , sed una; nec euectus habet tres causas , sed unam tantum: ergo tres divinae personalitates possunt absque ulla rem Luantia esse in una eademque naturalium ana,
174쪽
eut plures rimae in eadem materia. Veto antecedens, quia una personalitas nequit concipi ut terminus partialis, nec tres ut unus terminus totalis; quia quaelibet persona divina habet ex se unde possit ita terminare dependentiam naturae ereatae, ut iplanatura creata maneat incommu-nuabisis alteri, seu interminabilis ab alio sup- Pollio, curri quaelibet habeat propriam subsi- stentiam felisigamν atquando producunt , via tus est una ire tribus vicque tres personae non sunt tres causa sed una: aliis essent tres omnipotentes, quod est contra Symbolum Athanasii: ergo non valet argumentum, aut paritas de te minatione δε productione, quidquid dicat Contenson. in Theol. lib.9. disteri.3.caP.2. Oecul. 1.
An in casu quo una persona divina plures humanitates assumeret, vel econfra, ef ient ranc unus homo, vel Plures
DIco r. quod in easu quo una persona divina
duas humanitates assumeret, diceretur unus homo, non duo. Haec dissicultas est grammaticalis, ut ait Scotus in I. dist. I a. unde asignificatione vocum dependet: nam si hom sumatur masculine, & prout significat naturam S suppositum, certum est, quod non effet Plures homines, sed unus. At si sumatur in abstracto, certum est, quod esset plures homines, id est una persona habens plures humanitates .
Concludo igitur eum Cavello, Fabro, Mastrio , Delgadillo , Boyvino , & aliis Seotistis, quod si Verbum assumpsisset plures humanitates, no esset dicendus plures homines, sed unus 3 qui ad
175쪽
ad multiplicationem concre rum requiritur etiam pluralitas suppositorum 1 . Prob. Ex Doctore, si duae Armae essent in eadem numero materia, non esient absolute duo composita, sed unum rationς unix tis materiar;
S si una furnaa esset in duabus u teriit , INyestent duo composita substanti ali ai , Istd unum ., ratione initatis sermα: ergo si Veii mreti plum naturast, imui tres personae sinae unam & eamdein naturam, non ellent absolute
plures homines, sed unus homo. 2. Ex. Doctorε in Christo sunt duae filiationes reales; quarum
una est aeterna terminata ad Patrem, & altera temporalis terminata ad matrem ; tamen Christus est unus Filius: non rgilone naturae,cum in ipso sint duae naturae, sed ratione personae: ergo si una persona assumeret plures naturas, semperesset unus homo. In natura divina simi tres personae, tamen lunt unus Deus ratione unitatis naturae. Christus est unus, licet duas naturas habeat, ratione unius subsistentia &suppositi:
ergo si assumeret plures naturas, esset unus homo ratione unitatis suppositi; quia concxetum tam significat suppositum, quam naturam . 'm.
dem, Verbum assumens humanitatem se habet ut sustentans & terminans ; sed qui duas res sustentat vel terminat,non die ur duo sultentantes, sed unus: ergo Verbum estet absolute &simpliciter unus homo, sicut ex Scoto unus homo habens plures filios, non est plures Patres, sed unus 3 licet tot paternitates habeat, quot filios habet.
Dises I. Pluralitas concretorum non inserintur ex pluralitate suppositorum, sed ex plura- Iitate sormarum: nam ideo Deus estunus, quia in ipso est unica natura ; licet tribus suppositis gaudeat: ergo fi Verbum assumeret plures humanitates, estet plures homines, licet unicum
176쪽
ralitate iuppositorum & formarum simul: hine est, quod cum nulla sit Pluralitas concretorum sine pluralitate suppositorum & formarum simul, sequitur , quod Uerbum non esset plures hon ines, sed unus homo. . Drces 2. Si verbum aitumeret duas naturas diversae speciei,v. g. naturam humanam & An. selicam, esset homo & Angelus, vel si aliumpsisset naturam humanam & naturam leonis, non esset unum animal, sed duo. quia unum & idem animal ad duas species pertinere minime potest: ergo si assumeret plures humanitates, non esset unus homo, sed plures. Resp. quod Verbum ellet vere homo & vere Angelus, sed nego,quod homo & Anselus essent duo arithmetice, &in concreto, sicut rig. ut dixi supra: Christus est vere Filius Dei Patris & vere Filius Virginis , tamen non est numerice nec in concreto duo Filii, sed unus: lae est album & dulce, tamen album & dulcs in lacte non sunt duo concreta . Ad. h. dico similiter, quod Uerbum esset homo & leo, tamen nego hominem & leonem else duo animalia numerice, sed tantum unum animal substantive in concreto . Ad prob. dico quod idem animes complete sumptum , seu quoad subsistentiam & formam, non Potest pertiuere ad duas species oppolitas, concedo zIdem animal sumptum solum quoad suppotatum, quod est & denominatur animal, no potest pertinere ad diversas species, ratione diveriarum
formarum, nego: Nam Christus sumptus quoad suppositum, excluditur a praedicamento, tamen ratione naturae humanae in ipso ponitur: Est Deus & homo, tamen non est duo, sed unus: ergo in casu supposito, ellet unum animal simpliciter & in concreto, & duo ratione natura rum aut in abstracto.
Ratio hujus rei est, quia, ut jam dixi in resiponsione ad primum argumentum, pluralitas concretorum non est petenda ex sola pluralitari
177쪽
ram. Prob. Deus de potentia ab luta potest privare naturam Petri propria subsissentia, &praesertim in uententia Q. Thomae, qui personalitatem erea tam in positivo constituit, eamque intime conjungere personae unius Angeli v. g.Michael suram ex multis Patribus,ut referunt Becanus cap. de persona assumente quaest. s. Frassen. tract. de Incarnat. disp. I. art. 2. sect. 2.
q. q. & alii , Malachias , Aggaeus, Ioannes Baptista & Melchisedech fuerunt Angeli inca
nati hypostatiee: ergo persona creata potest divinitus sustentare.& terminare alienam naturam . Antecedens patet, conseq. prob. I. ex DO-ctore: Duo corpora humana possunt eadem anima informari: ergo duae naturae eodem supposito sustentari & personari. 1. Virtus obedient alis terminativa naturae quam suppositum creatum habet, non exhauritur extensive per unam nuturam seeundum suam exigentiam naturalem terminabilem: ergo potentia obedientialis su positi excedit exigentiam naturalem naturae , & consequenter non implicat, quod unum supinpositum ereatum sustentet& terminet duas nain turas. 3. Omne agens consideratum secundum
retentiam obedientialem, & prout subijeitur virtuti divinae extraordinario S absolute coa- genti & coneurrenti , plus potest quam secundum Potentiam. naturalem, & prout subij-citur divinar virtuti ordinario concurrenti, si nulla inveniatur ratio impossibilitatis aut contradictionis ; sed in hoe casu nulla invenitur ratio impossibilitatis: ergo suppositum creatum, Deo absolute & extraordinario concurrente spotest plus terminare & susentare, quam natu raliter: sed naturaliter terminat unam naturam: ergo de potentia absoluta potest terminare duas
. Dieea ι. Impossibile est, quod negativum divinitus terminet postivum & realet sed suppositum creatum ex Scostitis consistit in negativu:
178쪽
ergo non potest terminare dependentiam naturae alienae, quae realis est & positiva. Resp. I. argumentum Probare contra Gonetum,quia apud
ipsum suppositum consistit in positivo: ergo potest terminare alienam naturam. Resp. a. distinguendo majorem: Impossibile est, quod negativum terminet positivum, seu quod si terminus qui, aut extremum, concedo ; seu quod sit torminus quo, aut ratio sermalis unum extremum terminat aliud , nego majorem: Nam
relationes diversitatis fundantur proxime in e rentia unitatis , quae est quid negativum, licet relationes sint reales; unde concessa minori , nego consequentiam 3 quia natura singularis suppostata, esset terminus qui, seu extremum illius dependentiae naturae assumptae; & suppostum, licet sit negatio, esset 'ratio qua natura singularJs esset terminus qui re extremum unionis hypostaticae & dependentiae, quemadmodum carentia unitatis est ratio qua unum extremum terminat relationem diverstatis.
Dieεs x. Imeossibile est, quod modus unius naturae eonveniat alteri ue alias sequeretur,quod unum accidens inhaerere posset inhaerentia alterius r ergo impossibile est, quod una natura subissctar subsistentia alterius, clim subsistentia sit
modus naturae. Resp. I. negando antecadens :Natura enim humana Christi subsistit sub hitentia aliena, utpote divina. Resp. 2. distinguendo antecedens: Impossibile est,quod modus ae cidentalis conveniat alteri, concedo ; Modus substantialist nego antecedens & consequemtiain, quia subsistentia est modus substantialis. Ratio disparitatis est i quia modus aecidentalis modificat intrinsece inhaerendo , & dependet a subjecto tanquam a causa materiali 3 unde cum a duobus totaliter nihil dependere queat, sequi ur, quod inhaerentia unius accidentalis , alteri convenire non potest: At subsistentia est
modus substamialis, qui a natura non depen-
179쪽
det, imo potius natura ab illa dependet inesse subsistentiat; unde cum non implicet duo ab uno. N eodem dependere, sequitur, quod unum suppositum duas naturas terminam potest, Pro priam In trinisee, & alienam extrinsece ν ut Pamtet in Verbo divino. Obj. Gonetus: subsistentia terminans plures naturas, debet esse infinita; sed implicat sub sistentiam creatam esse infinitam i ergo & plu
res .terminare naturas. Minor patet, major vin
ro in qua est diffieultas, prob. I. Subsistentia terminans plures naturas , supplet vices subsisten tiarum quae sunt propriae illis naturis, tales enim naturas reddit incommunicabiles, sicut reddidissent subsistentiae propriae, sed non potest sue plere vices talium subsistentiarum, nisi sit infinita: ergo Sc. Prob. minor: Subsistentia te minans plures naturas, non potest supplere vi-ees subsistentiarum quae sunt propriae illis naturis , nisi contineat illas secundum proprias &distinctas earum rationes, eminenter serinaliter , id est seelusis impersectionibus; sed non potest hoc modo illas continere, nisi sit infinita: ergo &c. Minor prob. Non potest eas comtinere secundum proprias earum rationes, nisi eas contineat, prout conveniunt in ratione aliqua una & communi, quae alia esse non potest quam ratio entis; disserentiae enim propriae non conveniunt in aliquo superiori, nisi trans
tendentaliter in ipsis imbibito 1 sed continere in ratione entis, est continere modo illimitato &infinito: ratio enim entis, cum sit universalissima & transcendens, ad omnia se extendit, &est quodammodo infinita S illi mirata: ergo subsistentia terminans plures naturas, non potest continere eminenter formaliter subsistentias illise naturis proprias nisi sit infinita Confirm. Subsistentia in persectione adaequa tur cum natura quam connatur,liter terminat: ergo sicut nulla natura creata , quantumcum quς
180쪽
que persecta, potest habere nisi unam speclam& essentiam , ita nec potest eminenter continere speciem aliarum naturarum; sed hoc est proprium Dei, qui cum sit causa plena Spersecta omnium rerum, eminenter illas continet; ita neque illa subsistentia ereata potest speciem di persectionem aliarum subsistentiarum eminenter eontinere; sed hoc competit sol i personalitati divinae, ratione identitatis quam habet cum natura divina , & subsistentia absoluta quam transcendentaliter includit. Prob. 2. major principalis . ratione Cajet
ni: Persona potens de se subsistere in duabus naturis, potest subsistere in infinitis si essent; sed persona potens subsistere in infinitis naturis, est in subsistendo infinita: ergo persona Potens de se in duabus naturis subsistere , est infinita in subsistendo. Majorem probat Cajetanus; nam ubi eluralitas differentiam non lacit. nec illam infinitas face rei, si infinitas possibilis esset, ut
ait Arist. 4. Phys. text. 76. ex quo inseri, quod si duo corpora possent esse simul in eodem loco , etiam possent infinita eorpora esse simul, si essent possibilia: ergo si pluralitas naturarum non Ob sat. ut persona ex vi unius subsistentiae subsistat in illis, nee infinitas naturarum obstaret, si possibilis esset,ut in infinitis naturis subsisteret, & coinsequenter persona potes subsistere in duabus naturis,est etiam potens de se subsistere in infinitis. Ninor potest sic facile suaderi: Subsistentia gaudens vi terminativa & sustentativa infinita est imfinita in ratione subsistetit;eum in nullo alio subsistentia consistat, quam in vi terminativa & Ω- sentativa naturς:sed subsistenti apersonae potentis de se subsistere in naturis infinitis, gauderet viterminativa & sustelativa infinita,scut virtus e sectiva potes quantum est de se in eflectus sync
tegorematice infinitos exire,est virtutis effective
infinitae: ergo persona potens de se subsi3tere in infinitis naturis, est in subsistendo infinita. ς 2 Prob.