장음표시 사용
191쪽
stentiam loeo subsistentiae totius, & formae , qua ex Goneto materia subsistit S existit, &consequenter Verbum potest ali umere mat
. Dico a. Animam rationalem a corpore separatam, esse unitaem Deo., & ab ipso arusumptibilem: haec' eonclusio est communis , quia in triduo anima Christi erat a corpore s Parata, di unita Verbo no: quod enim si mel assumpsit,nunquam dimisite ergo anima rationalis a corpore separata, est unibilis Deo, &ab ipso assumptibilis Hremea, anima rationalis existit S subsistit extra corpus: ergo P
. Dico 3. .Formas corPoreas S materiales Lia supernaturaliter conservavi, &existere separatas a materia; subindeque assumi a Deo. Tum quia materia prima potest assumi sine forma, ut Probat prima conclusio: ergo a sortiori forma sine materia. Tum quia formae corporeae conis servari possunt divinitus, sine materia, ex qua educuntur, sicut accidentia in Eucharistiae Saramento.conservantur sine subjector ergo assumi possunt a Verbo, & subsistentia ipsius subia
silere o, Dico ultimδ, partes integrales, puta manasseapnt, brachium , quamdiu sunt inter se & toti composito ututae, po1le assumi, quin assumatur compositum: quia partes in composito habent propriam subsistentiam .saltem partialem;
ut docent nostri Philosephi in Metaphysica rergo assumi possunt a Verbo, quin totum assii matvrs cum omne ν quod propriam subsisten,
tiam habet, per subsistentiam divinam ter minari S subsistere possit. r. Ohi. Gonet. Hujusmodi partes subsistunt &existunt per subsistentiam & existentiam totius, quia ut demonstrant nomista in Philosophiae, non dantur subsistent &exissentiae partiales 3 .unde ut subsistentia & Oxistentia divina 6 H 6 ple anc
192쪽
pleant vices subsistentiae propriae & connatura lis illarum partium , debent etiam supplere viaces subsistentiae & existentiae totius compoliti , subindeque illud assumere.. Confirm. Repugnat naturam aliquam propria su stentia terminatam, subsistere per di visenam ; at si pars integralis actu aliis partibus unuea postat assumi ad divinam subsistentiam , tot composito non assumpto, posset simul subsist re propria & divina : ergo sic unita inassumptiabilis est, non assumpto toto, S. non assumPtis aliis partibus ipsi conjunctis. Minor prob. Ρata exist sin toto, non potest non subs stete sub sistentia totius , ut constat ex dictix: ergo si manetns in toto qualiter manet,duinest aliis partibus unita posset assumi ad divinam subsisten etiam ,. simul subsisteret subsistentia totius & subsistentia divina . V . Re*Knegando antecedens , cym ut ex dictis constat, dentur subsistentiae partialas. Ad con
sem. concella majori, nem/minorem. Ad c jus prob. nego antecedens: quia in illo signo nar-
tum quo subsistentia totius est communicanda partibus,Deus potest impedire illam,& pex sub-sstentiam divinam terminare dependetiam Pad xium,Seas assumere, & loco subsistentiae totiust subrogare divinam,sieque paties subsisterent in toto , & non su stereat subsistentia totius , sed subsistentia divina quae suppleret vicesia Diees t Subsistentia divina non potest supple. re vices subsistentiae partialis, cum de ratione partis sit esse quid incompletum & imperfectu λει divina subsistentia sit completa & persectissi
mar ergo non potest iniunere partes compositi, nisi assumat etiam compositum. Nego antece
dens, quia supplexe vieex labsistentiae partialis non est esse partiale, nec imperfectum ς cum subsistentia possit vices alterius gerere,quin ipsa exhauriatur in subsistendo,ut patet de subsiste tia verbi divini, quae e test alterius naturae de
193쪽
pendentiam terminare , licet modo terminet de pendenti am naturς asiumptae. Idem patet evitan ex ipso verbo divino, quod erat unicum partibus hominis, scilicet animae & corpori in triduo, &non erat unitum composito absque ulla partiali, late S parte subsistentiae divinar
Not est r. qmessionem agere de assis ti
ne immediata δ eertum enim est, quoa Verbum divinum assumpsit accidentia mediante natura substantiali ,quae ad conservationem na Rurae necessario requiruntuz.. 1. Personamdiu nam habere rationempertionae se suppositi, su sistentiar α termini istentantis , unde potest personare naturam, quae personabilis essι suppo. Mare,. qine suppositabilis est; &sustentare nasturam, quae Petiz terminum extrinsecuin,ut si flentetur Accidens, ut notat Doctorin 3 dita quaest. a. f. de primo vero dicere duplices respectum ad subjecium 3 primusi est terminati&sustentati, ad terminans & sustentans. Secundus veris,est inhaerentis, ad id cui inhaeret. His suppositi O. Dico accidem esse immediate assumptibile ad personalitatem seu subsistentiam divinam ἀIta Seotistae L. Prob. I. Omne. dependens termina' xv potest ad independens independentia suae despendentiae opposita . Tum quia independe ltia est formalis. ratio terminandi dependens . lTum quia perindependentiam, dependenssub
inirι sed verbum divinum est independC
194쪽
ἱn ratione sustentantis, quae est independentia opposita dependentiae accidentis; nam accidens dependet ab alio ranquam a sustentante exti in secot ergo dependentia accidentis potest terminati ad Uerbum divinum , & ejusdem subsistentia subsistere. Σ. Verbum divinum habet
vim infinitam independentem in ratione termini sustentantis, ideoque terminare potest omne terminabile & dependens, seclusis imperfectionibus : .sed accidens est terminabile, id est terminari potest ad Uerbum sine impersectione. Tum quia actualis terminatio accidentis a suo subjecto, non est de intrinseco lilius onceptu, ut patet in speciebus Irucharisticis, quae non te minantur actu per subjectum. Tum quia acclindens est in potentia obedientiali in ordine ad Deum, sicut iubstantia. Tum quia imperse tio quam accidens importat , non provenit ex sustentatione ει terminatione in subjecto, sed ex inhaesione; at in persona Verbi non esisset tu subjectet inhaesionis , , ut patet , sed ga
tum in termino extrmseco sustentante e ergoaeeidens est assumptibile ad subsidentiam Vedi
Obj. D Gonetus rQgod non est per se capax subsistentiae propriar, nequit immediate assumi ad lubsistendum subsistentia divina: sed accidens non est per se capax subsistentiae propriae: erga non potest immediate astu mi ad subsistendum. subsistentia divina. Major patet ue natu assumptio creaturae ad subsisten hun subsistentia divina , fit ad hoc ut loco subsistentiae propriae, sub- sistentia divina substituatur In illa. Minor vero in qua est dissicultas, prob. r. Subsistentia subinstantialis, seu modus essendi per se, ita est pro, Prius substantiae, sicut modus essendi per inhae rentiam in alio, proprius est accidentis: sed modus inhaerentiae ita est Meidenti proprius, .ut
xepugnet communicari substantiae V ergo & ni
dus per se existend i, ita appropriatur substantis,
195쪽
ut implicet competere accidenti. 2. Eadem munor suadetur: Subsistentia est ultimum complementum substantiae in genere substantis, atque actus veluti secundus aptitudinis ipsius substantiae ad essendum per se, sicut neque econtra substantia est capax ultimi complementi accidentis in genere accidentis: ergo accidens non est de se capax subsistentiae propriae .
Confirm. Nam assumi ad subsistendum divina subsistentia, est fieri ultimo compIetum ingen re substantiae per subsistentiam divinam esed nequit accidens esse ultimo completum in genere substantiae: ergo nec allium ad subsiliendum iubsistentia divina. ΜMox est certa, cum enim subsistentia nihil aliud fit quam ultimum cominplementum in genere substantiar, allum r afl subsistendum subsistentia divina, est fiere ultimo completum in ratione substantiae per divinam subsistentiam. Μinox vero pr-- λliquid esse completum in genere substantiae , necestario supponit illud, quod sie dieitur completum, esse substantiam, sicut aliquid elle ultimo completum in genere entis vel accidentis , estentialiter supponit id, quod dicitur ita compleri, esse ensvel accidens; sed implicat accidens esse substa tiam: ergo & esse ultimo completum in ratione
Resp. distinguendo majorem : Quod non est per se capax subsistentiae propriae, nequit immmedia assumi ad subsistendum subsistentia divina, in ratione subsistentis, vel suppositati ἐtoncedo malorem; in ratione sustentati, & te minati, nego majorem. Distinguo similiter mi in norem: Accidens non est per se capax subsistentiae propriae, in ratione subfistenti aut suppositati , eoncedo; in ratione sustentati & terminati , nego minorem. & consequentiam : quia
dum dicimus accidens esse assumptibile ad sub sistentiam divinam, non intedimus suadere acci
196쪽
dens personari, subsistere, aut suppolitari posse per subsistentiam divinam, sed tantum sustentarire terminari, sicut sustentatur & terminatur per substantiam, seclusa inhaerentia, quod non im Plicat;unde aliumptio creaturae ad subsistendum subsistentia divina , non fit ad hoc ut loco subias entiae propriae, subsistentia divina substituatur in illa. nisi creatura sit capax personalitatis, supinpositi,aut subsistentiae; idcirc5 cum accidens non sit aptum ad subsistendum, sed tantum sustentari & terminari exigat. persona Verbi sustentaret S terminaret illud; cum,ut dixi in notabili, haheat rationem termini sustentantis, sicuti subsistentiae, suppositi, & personae. Ad Prob. minoris ν concedo totum argumentum, quia accidens
non subsisteret subsistentia Uerbi, sicut natura
humana subsistit, nec esset ultimum compleme tum ejus intrinsecum, eum ut optime norat G net. modus estendi per se nequeat compe tere a cidenti, sieut modus inhaerentiae nequit converni re substantiar ; sed sustentaretur a Verbo, sieut per substantiam sustentatur , seclusa inhaerentia, quae non est estentia accidentis, nec ejus unica &primaria ratio. Patet etiam confirmationem noumilitare contra nos, eum subsistentia divina non compleret accidens, quatenus subsistentia
est & modus iubstantialis completivus 1 ubstantiae, sed quatenus est terminativa aut sustenta
Quaeres I. An natura ereata subsissens in pro Pria persona, S propria personalitate retenta, possit assumi ad subsissentiam divinam Resp.negative : quia dependentia quam natura dicit ad Personam, totaliter satiatur per eropriam Personalitatem . Τum quia ultimate & adaequale completur. Tum quia fit incommunieabilis ut quod εc ut quo. Tum quia unum & idem a duobus totaliter dependere nequit: ergo Propria Personalitate retenta , natura nequit assumi a Verbo in initate personae .
197쪽
Quaeres r. An haec propositio sDeus assumpsithom,nem ) in rigore & proprietate sermonis stvera Resp. negative: quia inde sequeretur , quod Uerbum assumpsisset non solum naturam humanam, sed etiam personam, quam homo in rigore S proprietate sermonis includit: sed hoc est contra fidem: ergo non assumpsit hominem in rigore sermonis. Nec valet dicere in Conc. Tolet. I. haberi, crevimus Filium Dei ex utero metinis assumpsisse hominem, quia Patres Co eilii sumebant hominem in abstracto , seu pro
humanitate. iEadem resiponsione solvuntur aliae authoritates,quibus sacra Scriptura, Concilia & Patres indigitant hominem esse unum extremum unio nis hypostatice assumptum a Verbo divino,quoles sunt illae Ioan I. φνbum earo factum est , ubi expositores vertunt, Homo actum est. Conc. N, caen. Ea homo factus est, & Ηymn. Te Deum iam Eamus , ubi dicitur Tu ad liberandum suscepιums hominem, non horruisti Visonis uterum, quia accipiunt totum Pro parte, & concretum pro abstracto. Nam filius Dei assumpsit humanit,tem, ut esset homo, non autem hominem subsistentem, seu includentem naturam & supp*situm: eertum enim est, quod haec propositio ;Petrus est humanisas, est falsa; & ista, Petrus es homo, est vera. Ratio est, quia in prima, hum, nitas non pro habente naturam, sed solum pro natura supponis; & in secunda, supponit pro habente naturam : ergo assumere hominem , proprie & rigorose est assumere naturam suppositatam, aut habentem suppositum .
198쪽
An humanitas Christi, ut actu conjuncta Verbo divino , 6 que personatitate terminata , appetitu innato , subsisterariampropriam ct sibi connaturalem sperat ξ
ADvertendum est, appetitum innatuin , qui est propenso seu inclinatio ab authore naturae indita, qua unaquaeque res naturaliter &absque cognitione in suum bonum connaturale est propensa, duplieiter sumi posi e , scilicet in actu primo & in actu secundo. In primo sensu, nihil aliud est quam ipsa rei natura secundum se veluti naturaliter inclinata ad proprium bonum. In secundo sensu, nihil aliud est quam operatio, aut quasi operatio naturae tendentis in bonum sibi connaturale, v. g. ut advertit Gonet. gravitas in lapide est appetitus innatus seu naturalis in actu primo ad centrum; gravitare autem est appetitus naturalis in actu secundo. . Di eo igitur humanitatem Christi actu unitam Verbo habere inclinationem seu appetitum innatum per modum actus secundi, ad propriam personalitatemata Seotus quem sequuntur UaLqueae& alii. Prob. r. Appetitus naturalis alicujus rei etiam in secundo sensu consideratus,subsistit,donee gaudeat bono, ob quod ab authore naturae inditus est: sed appetitus humanitaris Christi ad propriam personalitatem, est inditus
ab authore naturae ob suppositum aut Person, litatem creatam: ergo donec gaudeat propria Personalitate creata, habet appetitum innatum
ad illam: sed humanitas Christi actu unita Verbo non gaudet propria personalitate, alias in Christo essent duae personae , quod est salsium:
199쪽
ergo habet actualem inclinationem ad propriam Personalitatem. 2. APPetitus naturalis humanitatis Christi ad propriam personalitatem, est actualis& proxima potentia ad ipsam, aut campacitatem habendi propriam persenalitatem e sed humanitas Christi unita Verbo habet naturalem capacitatem & potentiam proximam habendi propriam personalitatem. Tum quia Pe
sonalitas Vesti est ipsi alienaaum quia si a Verbo dimitteretur, statim resultaret propria Seonnaturalis subsistentia: ergo humanitas Christi ut unita Verbo,manet eum actuali inclinati ne ad propriam personalitatem. Resp.Gonet.appetitum innatum esse eapacit,tem aut potentiam habendi persectionem, qua natura actu caret tam in se, quam in alio, quod
suppleat persectiori modo desectum illius; unde inquit) eum humanitas Christi unita verbo,
non sit in carentia propriae personalitatis, tam
in sequam in alio supplente desectum illius , quia habet personalitatem Uerbi quae est pedi
sectior, sequitur, quod non habet capacitatem nec potentiam in actu secundo, ad propriam personalitatem. Contra: In natura humana datur duple x potentia, obedientialis scilicet & innata . certum enim est, quod inclinatio quam natura nuda
habet ad propriam personalitatem, non est illa quam habet ad personalitatem Verbi: ergo licet habeat personalitatem Uerbi satiantem &complentem potentiom obedientialem , semper remanet cum actuali inclinatione ad persecti nem naturalem, potentiam aut capacitatem innatam satiantem & complentem,quia personalitas divina supplens desectum personalitatis propriae, non satiat inclinationem naturalem , nec tollit exigentiam ad propriam personalitatem , sed tantum indigentiam & necessitatem. Frict
rea, appetitus innatus natum no appetit actu res persectiores ut tales, alias natura humana nata
200쪽
Taliter appeteret personari personalitate Ueria, sed appetit res sibi naturaliter debitas ut tales e ergo licet unita Uerbo , habeat persectiorem
Personalitatem, semper remanet eum inclinati
ne naturali ad personalitatem sibi debitam r nam si lapis nitente divina virtute detineretur sursum N ibi requiesceret, semper centrum naturale a
- Obj. I. Gonet.Ρotentia persecta & completa veractum & formam persectiorem , & eminen-ger formaliter continentem persectionem alte--rius actus vel formae impersectioris, non habet naturalem appetitum ad illum actum vel sormam minus persectam; sed humanitas Christi assumpta a Verbo, completur & perficitur per subsistentiam increatam & infinitam Verbi divini, eminenter formaliter eontinentem ruintam persectionem propriae personalitatis: ergo
humanitas Christi, ut completa illa divina pedisonalitate, non amplius appetit subsistentiam Propriam & connaturalem. Minor est evidens. Major prob. Tum quia potentia non inclina. rur ad aliquem actum & sormam , nisi ut abi Ila perficiatur, compleatur & actuetur: ergo si potentia completa per actum vel sormam nobiliorem, S eminenter sormaliter continem tem persectionem alterius, majorem ab illo re-.cipiat persectionem & actualitatem , quam re ciperet ab actu vel sorma impersectiori , non habet rationalem inclinationem ad illum actum vel formam impersectiorem. Tum etiam quia si potentia completa per actu ersectiorem &nobiliorem appeteret naturaliter impersectiorem, ille appetitus naturalis sertur in malum ut sic, quia minus bonum & minus persectum habet rationem mali respectu melioris & persectioriS .
Addo inquit quod quaelibet inclinatio est
satiata & persecta, quando attingit aliquid continens eminenter formalitςr suum terminum :