장음표시 사용
211쪽
mo. & econverso. Tum quia praedicatio,Deus
est b dio, est immediam & primaria. Tum quia
colligitur ex Symb. Athanas. Sicut anima ct ea-νο nnus est homo , ita Deus O homo unus est chri-yns: Unde sieut anima unitur immediare & pH-mario earni , & earo animae; ita divinitas unitur in persona Verbi primo & immediate hum nitati & humanitas divinitati: erso Verbum Primo & immediate unitur humanitati, &consequenter prius natura assumpsit humanitatem , quam partes . Prob. 2. Principale antecedens rverbum divinum unitur primo & immediate ibli , quod primo terminabile erat; assumpsit enim naturam humanam juxta dispositiones & exigentiam ejusdem naturae: sed humanitas est prius terminabilis,quam partes: ergo Verbum prius natura uuitur humanitatis seu prius assumpsit
humanitatem. Prob. minor I. verbum divinum terminavIenaturam in ratione Personae: ergo prius te minavit, quod erat perionandum & complendum; sed humanitas erat personanda S complenda; anima erat completa in ratione animae,& corpus in ratione corporis et Praeterea, corpus eompletur per animam, ideoque humanitas sola erat personanda & complenda , ut resultaret homo coimpletus: ergo prius natura termina vit & assumpsit humanitatem, quam parteS. 2. Partes dependent dependentia totius , & praecipue apud Thomistas qui subsistentias partiales non dari contendunt; idcirco subsistunt subsistentia totius: ergo Verbum , quod gerit vices subsistentiae totius, prius natura terminat dependentiam humanitatis. 3. Verbi personalitas non sustentat nec personat partes , ut sustentet & personet humanitatem a in triduo enim sustentabat partes, & non sustentabat to. tum, nec erat homo; sed eeontra sustentat &personat humanitatem, ut sustentet & Perse
212쪽
mo debetur humanitati, & consequenter humanitas prius natura fuit assumpta, quam Pa tes. 4. In illo instanti naturar, in quo Verbum allumpsi naturam humanam, subsistentia doficiebat primo humanitati. Tum quia eam extingebat ratione sui , Partes vero ratione humani
tatis. Tum quia subsistentia quam Deus impedivit, erat subsistentia humani tatis: ergo subsistentia Verbi suit Prius natura communicata humanitati. Dico i. Verbum divinum prius natura asi
sumpsisse animam quam corpus. Haec conclusio est communis: Verbum enim prius natura unitur animae , quam corpori, quia D. August.
Damas. NaEianes dicunt Uerbum assumpsill
corpus media anima, seu per animam : ergo prius assumpsit animam quam corpus. Deinde , anima est medium quo assumptionis corporis ,
ut patet apud Theologos nostros: ergo est prius
natura assumPta. Ibj. I .Gonetus: Eodem modo eommunicata
fuit subsistentia divina mediante qua facta suit assumptio , toti humanitati & ejus partibus ,
quo eis convenit subsellentia humana eis comitaturalis; sed lubiistentia humana in ordine executionis prius natura convenit animae rationali, deinde corpori cui unitur per informationem, S denique toti humanitati ex utroque resultanti: ergo ordine eXecutionis prius natura sue runt assumptae partes humanitatis, quam tota humanitas. Major patet ; nullum enim estis damentum invertendi in assumptione humani eatis ad Verbum, modum & ordinem naturalem , cum non sint multiplicanda miracula sine necessitate, & gratia non minus abhorreat a1uperfluo , quam natura. Minor vero Prob. ex D. Thom. I. P. q. 76. art. I. ad s. & de spiritualibus creaturis art. 3. ad 3. cujus verba brevvitatis gratia omitto. Ratio etiam id suadet , nam anima rationalis fit per ereationemi ergo Per
213쪽
per illam accipit esse subsistentiar, & non per generationem , sed per hoc quod unitur cor pori, non amittit illud esse, alias frustra pro-Quceretur a Deo per creationem: ergo prius na
tura subsistit,quam uniatur eorpori, subindeque prius natura illi convenit subsissentia, quam toti humanitati .
Resp. concessa minori , negando majorem rMagnum siquidem est fundamentum subverte di in assumptione humanitatis ad Verbum, modum & ordinem naturalem quem in communicatione subsistentiae natura servat. I. Quia in
generatione partes necessario praecedunt totum
ut quod , seu sunt causa productiva totius , ideoqu prius natura subsistunt ; cum si non
subsisterent , nunquam totum resultaret nec
subsisteret ; at in assumptione, Partes non sunt medium quod , nec causa Per quam totum est assumptibile, alias Verbum non potuisset de
Potentia absoluta Prius natura assumere totum quain partes, quod est improbabile ; nain in eodem signo in quo Verbum assumpsit
Partes, totum erat assumptibile: ergo est fu damentum subvertendi modum. 2. Subsistentia naturalis resultat ex re cujus est a subindeque cum partes Praecedant totum , prius subsistunt: at subsistentia divina provenit ab extrinsecor ergo non servat ordinem subsistentiae naturalis, sed ordinem sibi convenientem; unde cum Verbo erimo conveniat humanitas, prius natura assumpsit humaniratem, quam Partes. 3. Actio assumptiva humanitatis debet incipere ubi desinit actio causativa ejusde. Tum quia Pa tes includuntur in humanitate assumenda, ideoque assumens non potest assumere partes inclusas, nisi consequenter ad humanitatem partes includentem: nam qui sumit ignem v. g. Prius accipit calorem, quam ignem , & prius ignem seu compositum, quam materian, & formam: qui destruit, prius destruit totum,quam ParteS.
214쪽
Tum quia actio causativa agit, ut res sit&existat, ideoque incipit per ea quae rem ab intrinseco & ellentialiter constituunt 3 at actio alsumptiva non agit,ut res sit, cum ipsam supponat ; sed ut subsistat: ergo non incipit, ubi incipit actio causativa, sed ubi desinit, cum actio extr nseca qualis est assumptiva, ad interiora perveniat Perexteriora: ergo subsistentia divina non fuit comis
municata humanitati eodem modo quo communieata fuisset subsistentia connaturalis . . Obj. 2. Per animam rationalem constituitur humanitas in esse humanitatis, & consequenter in esse assiimptibilis r ergo est medium quo hin inanitas fuit assumpta a Uerbo, quam tota humanitas. Similiter corpus est causa materialis constituens humanitatem: ergo est etiam me dium quo tota humanitas unitur Verbo divino . Prob. consequentia: quod enim constituit humanitatem in ratione totius, reddit eam in suo genere aptam,ut complete subsistat: ergo etiam ut aliena subsistentia personam constituente ter
Resp. argumentum non militare contra nOS , quia non probat Uerbum prius natura assiimpsisse Partes ut quod quam totum,ut contendit co
clusio nostra; sed probat partes esse medium quo assumptionis totius humanitatis, quod certissimum est apud omnes: nam anima est causa, cur humanitas sit assumptibilis, sed non est causa prius assumpta a Verbo , nec in ipso prius subsistit, licet reddat humanitatem aptam, ut com plete subsistat. . Obj. g. Ordo intentionis & ordo executionis in essentialiter subordinatis squaliter sunt partes& totum opposito modo se habent, ita ut,quod est primum in intentione, sit ultimum in exec
tione,& econtra: ergo cum in intentione priussit assumpta humanitas, quam ejus partes , in eXecutione prius assumptae sunt ipsae partes , quam tota humanitas. Resp. argumentum esse
215쪽
verum in ordine causalitatis, & falsum in ordine assumptionis,ut patet ex responsione ad primum
Dices contra secundam conclusionem: Ue hum non assiimpsit eorpus mediante anima ergo non assumpsit prius natura animam, quam cor-Pus. Consequentia patet, quia posterius assumitur mediante priori ; ideoque si corpus non liuerit assumptum mediante anima, sequitur ip- lium Verbum non assumpsiste prius natura animam, quam corpuS. Probatur igitur antecedens: Si verbum divinum assumpsisset corpus mediante anima , sequeretur, quod hoc ipso , quod per mortem separata fuisset anima a coxis pore, dissoluta fuisset unio ipsius corporis eum Uerbo a deficiente enim medio quo unum uniatur alteri, deficit etiam unio cum eodem, si
que defieiente unione animae eum corpore, deis ficeret unio Verbi cum eorpore cui unitur meis
diante anima unita corpori 3 sed hoc est salsum quod enim fuit a Uerbo semel assumptum , nunquam fuit dimissum: ergo, Sc. Respondeo negando antecedens: nam anima est causa,eur eorpus est assuptibile a Verbo divino ex vi praesentis decreti: & nego sequela. Tum quia ut ex separatione unius ab alio, Qq tur separatio alterius, seu ex separatione animae a cor Pore, sequatur separatio Verbi ab eodem corpore, requiritur, quod corpus suerit assumptum mediante ipsa anima ut medium quod prius asi sumptum, non autem ut mediu quo, in quo sensis anima est medium assumendi corpus. Tum quialieet anima sit causa assumendi corpus,tamen noest causa qua mediante conservatur unio Uerbi cum corpore: multa enim ab alio dependent in fieri , a quo tamen non dependent in conservari, ut monet D. Thomae: ergo lieet Verbum fuerit unitum corpori mediante anima ipsi unita, P tuit tamen idem corpus remanere unitum Uer bo in triduo,quamvis ab anima separatum.
216쪽
An gratia habitualis habuerit rationem medii , seu dispositionis physica aut mo- ratis, ad unionem hypostaticam t
DIeo, quod gratia habitualis non est m dium disponens humanitatem ad unionem bypostaticam. Prob. I. Omne medium disti Dens, eis prius in subiecto, quam forma scures ad quam disponit; sed gratia habitualis non fuit prius in anima Christi, quam subsistentia Verbi ; imo nec debuit , nec potuit esse: ergo
non est medium physeum, nec morale, nec congruum ad unionem hypostaticam. Major patet. Minor vero Prob. I. Christi anima eo naturae ordine habuit subsistere in Verbo, ait Gonet. hic n. 2Q. eκD. Τhoma, quo de sed
huisset subsistere propria subsistentia, si ab illo aflumpta non esset ; at si assumpta non suis et ad subsistentiam Verbi divini, prius natura habuIsset subsistere sua subsistentia, quam recipere gratiam sanctilicantem : ergo anima Christi prius natura habuit subsistentiam Ue hi, quam gratiam sanctificantem. 2. Gratia habitualis est principium operandi, cum, ut dixi in proprio loco, sit indistincta a charitate rergo Mn potest esse nisi in subjecto, quod sit operoi mnis capax. Subsumor sed nullum is jectum test esse capax operationis, quin subsistat' ut est. evidens: ergo humanitas Christi prius fuit subsistens subsistentia Verbi qua subsi- sit, quam inscirmata gratia habituali. 3. In quolibee subjecto euentialiter & intrinsece eomstituendo, essentialia & substantialia praecedunt accidentalia & extranea: ergo subsistentia quae est de eonstitutivo di complemento substantiali
217쪽
humanitatis, praecedit gratiam quae accidenta,
liter perficit. . Si gratia habitualis esset prius in humanitate Christi, quam subsistenti a Vesebi, in illo priori Christus esset Filius adoptivus Dei, cum gratia sit serma adoptionis ; sed hoc
est sal suine ergo. D ces I. Subsistentia d vina est supernaturalis: Ergo nequit communicari humanitati quae naturalis est, quin prius sit disposita& elevata per gratiam habitualem , quae est qualitas supernaturalis. Resp. negando consequentiam; quia quod elevatur ad formam supernaturalem te minativam in ratione sustentantis, S constitutivam in ratJone ultimi complementi, non debet
prius esse disipositum & elevatum per aliquam dispositionem superadditam, sicut dum elevatur ad sormam quae constituit in ratione opera
tis: ergo humanitas terminari potest & uniri subsistentiae supernaturali, quin per gratiam
habitualem disponatur; sed suffieit, quod se
communicabilis & terminabilis . Dices a. Verbum & humanitas maxime ductant: ergo non possime uniri sine aliquo disponente. Resp.negando consequentiam, quia Verbum humanitas non uniuntur tanquam actus.& potentia, sed tanquam terminans & termin
bile , ad quod nulla requiritur dispositio disti
eia, sicut ad unionem actus a potentia maxime distantis, eum ipsa potentia. Vel nego consequentiam , quia ut ea quae maxime distant , uniantur, non egent aliquo disponente ea, sed solum aliquo approximante, ea, cum maxime distantium unio , primo & per se exigat approximationem eorum dem. Tandem nego consequentiam de gratia habituali i dato enim, quod humanitas aliquam exigat dispositionem, non sequitur tamen linfam esse gratiam sanctificantem , quia non is,lit, nec tollere potest distantiam infinitam quost
est inter humanitatem & divinitatem, sub xi.
218쪽
deque gratia non potest esse dispositio illa quam ex igit argumentum: ergo nullo modo est dispositio, seu nec physica, nec moralis ad unionem hypostaeieam, ut suadet illud Ioan. I. Vidimus gloriam ejus quasi unigeniti a Patre s 'Ienum gratiae O veritatis, quibus verbIs sanctus Ioannes signifieat, quod Cnristus habuerit plenitudinem gratiae, quia erat unigenitus Dei filius, seu gratiam suille collatam Christo prius natura submstenti, ut inquit Scotus in dist. 2. quaest. h. g. quantum ad avrieulum . Ergo gratia habitualis existens in anima Christi non suit dispositio ad unionem hypostaticam.
DE omnibus divinis charismatibus , exi miisque Christi dotibus in hae disputatione agendum est, & primo de gratia. Unde sit . b
An tamanitas Christisansi cetur formaliter per aliquod donum substantiale, a gratia habituali distinctum λ
DIco, quod humanitas Christi Domini est
grata, & sancta formaliter per gratiam habitualem. Ita Scotus in dist. Io. in fine. Prob. . Diviis
219쪽
Divinitas prout a personalitate distincta virtus, ter, non sanctificat sormaliter humanitatem Christi: ergo sanctificatur per gratiam habitu, lem. Consequentia est evidens: Nam ex Goneto hic art.sequenti quem omittam, quoniam in hac quaestione solvetur humanitas Christi non sanctificatur a modo unionis, seu per unionem quam aliqui Thomistar inter humanitatem &Verbum constituunt, nec per personalitatem
Verbi, sed per divinitatem, inquit: Unde si
antecedens sit falsum, consequentra est evidens . Prob. igitur antecedens. I. Divinitas est imme
fa & infinita sicut sancta ; sed non reddit Eum nitatem Christi formaliter immensam nec infinitam: ergo nec formaliter sanctam, cum non sit major ratio. 2. Ut divinitas praesset formaliter humanitati sanctitatis estectum , requiritur squod ei ut forma physica uniatur, vel per solam terminationem, ut fatetur Gonet. n. m. sed diu, nitas non potest per modum formae physeae humanitati uniri ; cum physica informatio dicat
imperfectionem naturae divinae repugnantem, ut fatetur etiam Gonet. Nec per terminatione uni
tur humanitati,ut existimat & respondet Gone Nam ut divinitas per terminationem sanctificet formaliter humanitatem, oportet, quod eam terminet immediate & formaliter, alias sanctificaret mediate & identice , non vero formaliter& ratione unionis eum divinitate, sicut est infinita & ubique ratione termini, non autem ratio
ne alicujus in se existentis: ergo divinitas non sanctificat sormaliter humanitatem Christi . 3. Esse sermaliter sanctum est esse sanctum intrinse-- ce: sed divinitas licet terminet humanitatem sest extrinseca respectu ejusdem: ergo non san tificat formaliter & intrinsece ipsam ue subinde que sanctificatur per aliquid intrinsece sancti cans, & formaliter in ipsa existens; alias an,
ma justi esset sanctior anima Christi, cum esseς sancta intrinsece, & anima Christi extrinsece τ
220쪽
ex quo sequitur humanitatem Christi per divinitatem esse sanctam personalitet tantum , quia humanitas ex vi unionis hypostatic ς praecise aliis quam eximiam aequirit sanctitatem ob intimam S physicam conjunctionem cum Verbi person litate,quam non haberet purus homo quantumcumque gratia habituali perfusus, non vero sor- maliter & in ordine ad vitam aeternam . Prob. 2. Estectus formalis & primarius alicuius formae non potest praestari ab alio quam ab ipsa forma, cum nihil aliud sit quam ipsemet forma ut communicata subjecto: sed esse sormaliter sanctum est efiectus formalis & primarius gratiae habitualis, ut docent omnes Theologi , iuxta Trident. sess. 6. eap. 7. ergo anima Christi non est sormaliter sancta per divinitatem , sed per gratiam habitualem. . Resp. Gonet. concessa majori, distinguendo minorem: Esse formaliter sanctum sanctitate aeeidentali, est estectus formalis gratiar habitualis, concedit minorem ; esse formaliter sanctum sanctitate substantiali, negat minorem &consequentiam: Nam per unionem hypostati-
eam inquit anima Christi non habet, quod sit formaliter sancta sanctitate accidentali, sed substantiali atque personali --- Contra: Anima Christi non poten Iormali- sanctifieari sanctitate increata, substantiali,&sanctitate creata accidentali, seu sub Hantialiter formaliter, & aecidentaliter formaliter: ergo.
Prob. antecedens: quia tota capacitas humanitatis in ordine ad sanctificari, expleri potest per
gratiam unionis, substantialiter sanctificantem: ergo tota expletur , nee aliam recipere Poteli; cum virtus sanctificandi quae est in Verbo, communicetur humanitati, quantum communicari
potest ; ideoque si per sanctitatem increatam sanctificetur format irer & in ordine ad vitam aeternam, nequit iterum sanctificari sormaliter in ordine ad vitam aeternam accidentali sancti