장음표시 사용
341쪽
Q. hunc vel illum eruditum, hanc vel illam Theologorum aut Phil sophorum familiam, sententiam tueri, quae non conveniat cum caeteris eorum placitis: multi enim, quae cum lacte materno imbiberunt dogmata, sine ulteriori examine tuentur ; multi arreptis te mere opinionibus, ad quas tempestate delati sunt, veluti saxo adhaerent; multi denique systematis nexum & idearum concatenationem non perspiciunt, unde fit, ut principia e diametro sibi opposita eodem servore defendant, ac veritates longe certissimas , inprimis si accedant partium Hidium commodaque inde enatura. Sed hoc i sum , inquies, facit ut Stoicis Fatum jure obiici possit, quod mali originem in materia, re quammaxime necessaria quaerant I provocatur inprimis. ud celebrem locum A. Gellii, lib. s. ubi acerrimitigenii vir tardisippus inquirit, utrum providentia homines morbis ascerit nec ne; quem locum tamen postea vel ideo diligentius excutiemus, quod cl. I. Thomasius vel ex eo maxime Fati Stoici malignitatem ostendere voluerit.
IX. Pergamus potius & demonstremus, Stoicos sativsse, Dewu vetite, ni omnes humines felices sint, V in voluntate ejus sapientissima praesidiurn quaexendi . Utemur ad id probandum paucis tantum sed clarissimis locis. Deum velle ut omnes homines felices sint ,- Epiactetus apudi lib. 3. cap. et . hisce verbis profitetur: Si quis , inquit, calamitosus es, memento seta culpa esse calamitosum. Deus enim omnes homines ad felicitatem, ad constantiam condidit, earurnque rerum infrumenta dedit, quarum alia cujusque propria, alia vero aliena essent; & paulo infra pag. 33 I. Qitu autem vir bonus Ufomtis infelix es P Omnino rerum tinmersitas male gulernatur, nisi ciaves suos curat Iupiter, ut similes sui ipsi ac beati. Seneca epip. 9s. Non quaerit ministros Deus. Quid ni Z Ipse humano generiis ministrat, ubique & omnibus praesto est. Audiat licet, quemaia se modum se in sacrificiis gerere debeat, quam procul resilire ais molestiis & superstitionibus: nunquam satis prosectum erit, nisi is qualem debet Deum, mente conceperit omnia habentem, omnia triari buentem , beneficia gratis dantem. Qitae causa est Diis benefacienis dir natura. Errat, si quis putat illos nocere velle: non possunt τ
342쪽
nec accipere iniuriam queunt, nec facere : laedere enim laedique se coniunctum est: summa illa ac pulcherrima omnium Natura, is quos periculo exemit, ne periculosos quidem fecit. Primus eliis Deorum cultus, Deos credere: deinde reddere illis majestatem se suam, reddere bonitatem, sine qua nulla majestas est: scire il-- Ios esse qui praesident mundo, qui universa vi sua temperant, is qui humani generis tutelam gerunt, interdum curiosi singulorum. A PIsi nec dant malum, nec habent; caeterum castigant quosdam &is coercent, & irrogant poenas, & aliquando specie boni puniunt. ,, Quae ultima Senecae verba nihil aliud .lignificant , quam Deum bona, uti vocant, externa animo equidem iis benefaciendi dare, sed quibus homines abutantur, & ita specie boni a Deo concessi puniantur. H. ec lim credeb. vi Stoici, Amul in sapientishna Dei υ luntate, in vita es morte, praesidium quaerendam se iuunt, adversmque consanti animo ferenda. Audi oppido ele,nter loquentem Epia rutum apud Arrian. lib. 3. cap. 24. A Vir bonus & sapiens m A mor qui sit & unde venerit, & a quo factus sit, in eo solo ela- , borat. quo pacto suam stationem rite tueatur, Deoque suam si probet obedientiam. Vis me diutius esse Τ Ero ut liber genero- ,, sus, ut voluisti; tu enim me ita condidisti, ut prohiberi non se possim in rebus meis. At me non amplius eges 8 Bene tibi sit,
is etiam ad hoc tempus propter te mansi, propter alium neminem,
& nunc ut tibi paream discedo. Quomodo discedis Quemad-
modum tu voluisti, ut liber, ut minitter tuus , ut mandatorum
is tuorum intelligens & interdictorum ; dum vero in tuis negotiis .. versor, quem me es le vis r Principem an privatum Z Senatωrem , se an plebejuna, militem, ducem, ludimagistrum, an patremfami-- milias Quem mihi locum ac stationem mandaris, ut ait Socra-- tcs, millies potius mortem oppetam, quam eam ut relinquam. ,, Haec noctu, haec interdiu in promtu esse debent, haec scribenda, ,, haec legenda, de his verba facienda sunt cuique & secum &,. apud alios. Similiter Seneca de provid. cap. laudat Demetrium . quem ita inducit loquentem et se Hoc unum, Dii immortales. - de vobis queri W' bam, quod non ante mihi voluntatem vestramis notari, fecistis. Prior enim ad ista venissem, ad quae nunc vocatus ,. sum. Vultis liberos sumerer illos vobis sustuli. Vultis aliquamis partem corporis y Sumite. Non magnam rem promitto : cito to-
343쪽
,, tam relinquam. Vultis spiritum 8 ini id ni Z nullam moram stais clam, quo minus recipiatis , quod dedistis. A volente seretis, si quicquid petieritis Z Qii id ergo est mulitissem offerre, quam tr se dere. Quid opus fuit aufferro Z accipere potuistis. Sed ne nuncis quidem auferetis; quia nihil eripitur, nisi retinenti. Nihil co- se gor, nihil patior invitus, nec servio Deo, sed assciatio. Idem asserit Antoninus Philos, qui librum suum ita claudit: ἐπι
Deum denotari hic ex seel. 2o. lib. 8. constat aperte) εισαγαγουσα,
ceam quae idem probant, adducta ab eruditissimo G. ita ero in pra setἱone commentariis suis praemissa : hinc durius credo esse judiacium, quod hac in parte de Stoicis tulit illustris Leibniatiis, quiquinta responsione ad objectiones cl. Clar si ita ait: D desin Sion uecim υeut qreon Ait tranquilis; parce qieii faut avola patience par Drce , puis qieou ne Duroit regi ber condira la suste des chnfes. Maison convient qieil γ a fatum christiant vi, une desinee certaine de toutes choses, regiee par la prescience V petr la proυMence de Dieu. Fatum es derive de fari , desi-a-dire, pronuncer, decerner, V dansis bon seus il signifes te decret de la provideno. Et ceux qui s, soti- metient par la connousance des perfections divines, doni Pamotir dometι es une sui te puis qieu consisse dans te plai ir , que donne ueconnousan ne prenuentpasseulement patience, comme les Philo phespuens, viais iis soni mente contenis ce que Dieu ordonne, sachans qHil fati mut potir se mirim; M non stulement pour is plasgrand bieneu giserat, mais en re suur is plus grand bien partissilier de cevae qui Palinent. Hactenus illustris Leoniatiis. Ego quidem non ad-sei uerim, Stoicos eodem animo, iisdemque principiis munitos , ad versantis sonianae impetus mortemque sustinuisse, ac id fecerunt Christiatu, divinae revelationis & gratiae luce collustrati. Simul ta-
344쪽
men nego, Anicos in subeiindis & tolerandis adversis vel ideo comstant tuisse, quod crederent res aliter fieri non posse, & ferci dum esse quod mutare nescias e reclamant his omnia loca Stoicorum supra allata, quibus ad sapientiani Dei & jussitiam confugiunt: reclamat doctrina eorum de providentia, de finibunerum, auibus omnibus inexorabilis necessitas subvertitur: ergo secundum principia Stoicorum potuerunt in sapienti dispositione rerum omnium a Deo constituta adquiescere. Utrum autem hic vel ille stoicae philosoplitae sectator principia haec sequutus fuerit, alia est quaestio, quam nos hic examinaturi non sumus. Nec opponant mihi alii Spinosami, qui ad finem Ethicae suae ita ait: Ex quibus apparet. quanimnsapiens polleat, potiorque sit eiusto, qui sola libidine agitur.
Ignaras enim praterquam a causis externu multu modis agitatur , nec unquam vera animi adquiescentia potitur, vivit praeterea sui UDei V rerum quasi inscius, es fimul ac pati definit, simul etiam
esse desinit. Cum contra sapiens, quatenus ut talis consi atur, vis animo movetur, sed sui M Dei o rerum aeterna quadam necessitate conscitu , nunquam esse desinit, sed semper vera a mi acquiescentia potitur. Sed quis adeo systematis Spinoetae ignarus est, ut non st tim observet splendidis verbis meram impietatem tegi Z Qui enim asserit totum Universum Deum esse, omnia ex natura hujus Dei inevitabili necessitate decurrere , nulla dari possibilia , nullos fines in Universo, nos quoad corpus & mentem partes esse magni illius Dei, non libere sed necessario agentis; num ille in sapientissima voluntate Entis liberrimi & perfectissimi adquiescere poterit, cur ctaque adversa aequo animo subire Cum autem Stoici longe aliter hac in parte senserint, aliter etiam mens eorum interpretanda erit.
Patebit nutem hoc amplius si demonstremus: Stoicos professos fuisse . MUMirin Deum scripsisse fata, sed V mala quae vocant phsica in bonum finem permisisse. Fata a Deo ipso ejusque providentia Stoicos alia quando diiunxisse , Upsius ph ohi Mic. lib. I. cap. I a. probat. Fata Deum scripsisse & constituisse exserte Seneca docet, cap. lib. de providentia: ue ipse, alti, omnium coinditor M rector scripsit quia
' Forte non spe magno labore ex systemate illustris Larareretu de optumo mundo. cum quo malum morale & phusicum connexum est , d monstrari posset. id iisdem dissicultatibus obnoxium ac systema Stoico,
345쪽
dem fata , sed sequitur. Semper paret, semel iussi& paulo post tDeum ipsum fata Hin ibuissee ait, quae verba aut nihil plaiie flanificant, aut hoc: Draina Iapientissimae voluntati semel positae convenienter agere. Utiae ita intelligi oportere patet primo ex conitanti eoruna selitens, qua docent, Deum solum caus in omnium rorum efficiendarum dici posse. Secundo , quod aperte telientur Vol tinta
tem Dei aeternam pro lege esse. Tertio, quod qui patienter serat, quae sibi accidunt, Deum sequatur, ut loquitur Seneca de vita beata cap. I . si arto , quod statuerint Stoici, dari pois bilia, quod sat tur Plutarchi s da repugnatione Stoicorum. ΡOlsibile dixerunt, quod contingere potest ut fiat, etiamsi futurum non sit, quod idem est
ac si cum hodiernis Philosophis asseras, possibile id elle, quod nullam contradictionem involvit. Sane Spino verba sunt cl. Philolbphi Christ. Wol ii pag. IS. de nexu rerum) alii, qui necessitati abs ti ta ες fato patrocinantur, pasbiliuns numeri in valde re inglint. cum iis eodem juxta ipsos non fit, nisi quod vel actu es, vel aliquam do fuit, vel olim futurion: inde maumvis pcisbilium definitio , quae
legitur apud Spinodam . Eth p. 4. p. 16S. quod ita dicantur res suri lares, quatemta , dum aά causas, ex quibus produci debent, attendimus , nesciurus , an ipse deter3κ-tasius ad easdem producendum. AGque ita Spinoetae possibilitatis notiuuem Muttim defectu- cognitionis nosrae circa rei misentiam significare patet. Et paulo infra: TMBendum es, dκdum agmvise Philosophos etiam scholasticos, notionem Usibilium ,' quam nos amNectimur qiω etiam, addo ego, Stoia corum es necesitati absolutae contrariam esses oppositam vero, qua posibilitas erun actu, iisdem mmtibus coercet, eum nectistate absolura adeo firmiter convexum esse, in tius admisso inermn negari nequeat shactenus acutissimus Wolytus. Et sane si Deus est: Ens, quod ne cessario agit, neque aliis existentiam dare potest, quam quae exi Bunt, nihil amplius fieri potest, & ea quae existunt, necessario extia fiunt, cum nulla ratio dari possit, cur id, quod quibusdam libere existentiam dedit, aliis jam dare porro non possit. Vidit harum consequentiarum absurditatem Spin a, nec negavit: Propos cnim XVI. ait: M. necessitate divinae naturae infinita infinitis modis sequi
debent. Propos XXXV. Qicicquid concipimus iis potestate Dei esse, id mecessirio es: R in Schol. ad Propos XVII: Edo me satis oseussisse puto , a simina Dei potentia omisia necesaris eouxisse, vel semper ea-
346쪽
dem necessitate sequi, eodem modo ac ex natura triavnti ab Herno Uin aere rem sequitur , ejus tres angulos aqtiari duobus rems. Cinnautem Stoico tim definitio plane contraria sit definitioni Spinoetae.
sequitur juxta Stoicos possibilia existentiam svain habere ab Ente luberrimo & sapientissimo, id est, Deum scriptiste lata. Sed non
reticenda est objectio Plutarihi, quae ex versione Glandri ita sonat: is Si possibile id non est, quod aut est aut erit verum , utri sentit Diodorus , sed omne cui contingere queat ut fiat, etiamsi si futurum non sit, possibile est; multa erunt possibilia eorum,
quae non fiunt filo insuperabili & immobili & omnia vincenter& lic lati ratio evertitur. Sin est fatum, ut vult Chrysippus, ,, facultas contingendi ut aliquid fat, saepe in impossibile incidet,
,, & omne quidem verum necessarium erit, comprehensum ea, is quae in omnia jus habet, necessitate : omne autem nisum, maxi-- ma causarum obsistente ne fiat verum. Cui enim latale est in
is mari perire, quomodo fieri potest ut ei contingat mors in terra r,, Et quomodo Megaris Athenas venire queat qui a Fato impeditur Sed quis non videt hic Plutarchum ratiocinari ex lalsa hypothesi Supponit Stoicos & Chrasippum cacum quoddam & inexorabile s
tum , nexum uliquem cuuiarum necelsarium stulucre, & hinc con-
eludit , omnia secundum cos necesserio fieri, & nulla dari possibulia; hoc prius probandum erat Plutarcho, Deinde cretitudinem cum necessitate confundit. Certum est, & cx Stoicorum opinione' sequitur, eum qui in mari periturus est, in terra perire non posse, eum Deus nexum rerum omnium praeviderit & constituerit: quodsi Plutarchus concesserit Deum sidere certo sutura contingentia,' iisdem dissicultatibus facile eum fi volverem : si enim Deus certos praesut res, ego reposuissem, crgo scivit hunc in mari, non terra periturum , & si hoc certo scit, certum est etiam hunc hominem in mari non aliter periturum. Scio quidem cta qui negent, Deum ea praescire posse, quae a libera hominis voluntate dependent. Sed hoc non quaeritur: quaeritur utrum selluatur omnia necessario & inexorabili seto fieri, si concedatur , Deum eventus rerum certo praescire quod cum non sit, patet argumentum Plutarchi nihil valere, & d
ctrinam Stoicorum de ptigibilibus cum doctrina de filo facile iture posse. Ipse tamen Phitarctas, qui Loicos hac in parte irretire vult, manifestillimae contradictionis reus est. Lib. L cap. 7 de placit.
347쪽
. Philosophorum aperte negat providentiam. Et Consolati ad Apoll. ed. Dianari ita loquitur: is Non ea lege in hanc vitam v se nimus, ut ei leges ipsi praescribamus, sed ut iis obtemper is mus quae decreta sunt ab Universi gubernatoribus Diis . Ase constituta a fato A providentia. is In libello de causis cur quidum sero a Numine puniantur, tertia ratio est, quod ita hominibus Deus poenitendi tempus concedat, atque ait: ,, Deum, cre- dibile est, cum quamcunque vitio captam animam justo suo ju- se dicio aggreditur, ejus motus perspicere, sic, ubi ad poenitentiam se inflectiuntur, tempus correctionis largiri iis, quorum non e is trema est & incurabilis malitia &c. si Qtiam bene haec conveniunt cum doctrina ejus qui providentiam negat Sed ut mittam Phttarchum, patet vel maxime inde, Stoicos asseruisse Deum pro sba
infinita sapientia omnia disposuisse, quod malum physicum mimis bonum in Mem ab eodem perinisti m esse defendant; qui enim fatum
quoddam inexorabile statiuint, causam nullam dare possunt, cur viri optimi in hac vita gravissimis dissicultatibus morbisque prsmantur. Audi jam Epictetmn eleganter de hac re differentem apud Areian. lib. 3. cap. 2 . is Nunc cum caeteri in scholis loquantur m ., gnifice, & admirabilia quaedam dicere Videantur, ea ego nunc ,, ipsa re praesto, atque illi decentes virtutes meas explicant, &is de me disputant & me celebrant, harumque rerum Iupiter illamia a me petere probationem voluit, atque etiam ipse cognoscere, an is legitimum habeat militem, an bonum civem, meque caeteris ho- minibus exemplum proponere rerum externarum. His de causisse me nunc huc ducit, nunc 'BFittit, pauperem ostendit homuis nibus, sine imperio aegrotan , in gyara mittit, in carceremis conjicit. Non ex odio , absiti quis enim Mnistrum suum optuis naum oderit Z Neque ex negligentia, quippe qui ne minutissima is quidem negligat, sed exercendi mei causa, & per me testificanditi caeteris. Idem testatur Seneca de providentia cap. 4. Ipsisse Deus consulit, quos ese quam honestissimos eupit, quoties illisse materiam praebet aliquid animose sortiterque faciendi ad quam se rem opus est aliqua rerum dissicultate. Gbematorem in tempsis state, in acie militem intelligas. Unde p una scire, quantum ad-
versus paupertatem tibi animi sit, si divitiis disiluis 3 Unde posse sum sciro. quantum adversus ignominiam & tufamiam odiumque
348쪽
is populare constantiae habeas, si inter plausus senescis y .Si te ine se pugnabilis, & inclinatione quadam mentium pronus favor sequia se tur L D paulo insta: Nolite, obsecro vos, expavescere ita , quae ,, Dii immortales veluti stimulos admovent animis. Calamitas virisse tutis occasio est. M Hactenus Seneca, cui caeteri Stoici asscivtiuntur in universum cuncti; & omnes, quod ultimum probandum esse dixi, cunctos ad deamandum V colimiam υirtutem argumentis gravissimis hortantur, quae cum ubivis obvia sint, tostimoniorum adductione supersedeo. Ex his quae hactenus protuli simul junctis recte, ni fallor, concludo, Stoicos caecum quoddam & inexorabile Fatum non credidisi.
Sed audiendi jam sinit dissentientes. Inter eos, qui Stoicis F tum aliquod inexorabile adscribunt, princeps est vir ei. J. Nomastis, vir historiae philosophicae sine controversia peritissimus. I, inerudito libello de exul. mundisolea, disi. I 3. de Fati Stoici malignutate agit satis diligenter; caeteri enim, ut Budaeus aliique eum s quuntur, quanquam non patiabus aequis. Videamus autem primo, quomodo Stoici Fatum definiant; ubi satendum est, eos hac in parte non sibi semper constare ; interim nullam observavi definiti nem , quae inexorabilem quandam necessitatem involvat. Mox idisum Deum Fatum esse dicunt. Ita Seneca quaest. nati lib. a. c. 4s. Vis illam Fatum vocare: non errabis: es enim ex quo suspensa sunt omnia. causa causarum. Cicero omnia certa & in aeternum dicta lege d eurrere dixit, ex mente Stoicorimi. Laertius in Zenone definitHκην λογον καθ ' όν κοσμιος , rationem secundum quam mundus administratur. Fusius apud Stobaeum: Λογεν καθ ' ἐν τἀ
σαι. Ipse Plutarchus lib. I. de placitis Philosophorum cap. 28. &
definitionibus nullam inexorabilem necessitatem eruas; Deum enim ordinis illius & concatenationis causarum auctorem pleraeque involvunt, adeo ut si nostro concipiendi modo Fatum Suisoriun sit definien-
349쪽
finielidum i Fataim appelles legem sapientissimi Mundi Rectoris, ii here ab aeterno factum de rebus omnibus emciendis , conservziadis dirigendis. Placet tamen quam maxime J. Thomaso definitis G sippi, quae extat apud Gellium, lib. s. cap. 2. nimirum ait ille:
πης πνα συριπλοκης. Variant parumper codices in verbis , sed quae
ad summam rei nihil faciunt ; utemur ergo versione Gellii, qui ita interpretatur: Fatum est sempiterna quaedam V indeclinabilis serier rerum V catena, Misens semetipsam ει implicaus per Hrenos cous
qitentia ordines, ex quibus apta connexaque es: hinc concludit cl. Th masius, hanc συριπλοκην ex ταρα talον, & libertati hominis & omnipotentiae Dei contrariam esse: quod libertati hominis contraria sit, hoc vel inde patere, quod Chrisippus probare voluerit, esse aliquid in potestate nostra & tamen omnia lato fieri; sed teste Cicerone Chi Unum id non probasse, & fatente ipso met Lipsio sunt mO ltoicae
philos, phiae admiratore , definitionem in affirmatione certam, inexplicatione involutam esse, hoc est interprete Thoma so, perseverare in eo Cis sippum, ut asserat, liberum eqse, non Fati, sed quomodo hoc eum illis filis de Fato hypothesibus cohaercat, non sic planum se iste, ut liqueat lectori. Anicquam ulterius progredior, quaedam hic obaervanda. Et primo quidem miror cl. virum circa solam illam argumentationem Chiosippi versari, cum apud Gellium non tota ejus disputatio inveniatur, & responsio ipsa Ciceronis in libello de Fato mutila & manca sit; an non pristitisset veterum Stoicorum de fato opiniones ex Seneca, Epicteto, i Laertio repellitie, eorumque defin sones examinaster Ita puto aequitatis leges postulassent. Secundo, omnes quotquot artem recte ratiocinandi intelligunt, consentiunt, de obscura definitione certum judicium ferri non posse ri cum Omnes ideae & propolitiones, quae in definitione adhibentur. perspicuae esse debeant: iam autem cum teste Thomasio
definitio Chrsippi talis sit, id est, obscura & involuta, de totius disputationis summa tuto argumentari non licet. Uel, quae mi dem est viri eruditi argumentandi ratio sippus liberum arbitrium & Fatum constitiare voluit, sed judice Cicerone id non priaestitit, y Lipsis fatente definitio est involuta: ErgM Chi sinus omne liberum arbitrium sustulit Z Saltem huc tendit ratiocinatio Thomasii:
350쪽
mea opinione, aut de obscura I sippi definitione plane tacena
dum erat, aut cum aliorum Stoicorum conserenda, examinandae
praeterea Ciceronis responsiones , ik tum demum quid recte inde concludi possit, patuistet; praesertim autem hoc lacicndum, vel ideo, luod Chrsippus ommiann Stoicorum fatente viro docto, princeps fuerit. Ergo, inquam , vix mihi persuasero, tardi Upum in argumento hoc gravi non omnem ingenii aciem adhibiturum fuisse aliquid proponendi, ' quod speciem summam liuberet. Tertio, si vel maxime Chrsippus fatum & Iibertatem non reete conciliasset, nullo tamen jure fatum aliquod inexorahite statuisse dicendus est. Constat chrisippum aperte falsum esse, aliquid in nostra potestate. esse, omnia tamen fato subjecta: ponamus autem Ciceronem de quo mox plura demoni traise, recte haec a Chrysippo conciliata non fiuisse, num consequentiae Ciceronis tanquam thelas aliqua a cir sippo concessa spectandae r Num omnibus Boisis in universum malacio ni ratiocinatio imputanda 8 Hic vel ille titheri & Caisiuidiscipulus uon recte haec inter se conciliavit, & male argumentatus est: ergo Omnes eorum sequaces errant. Apage hanc injustam argumentandi melliodum. Sane Arnobius Lib. II. adversus Gentes, ut alios antiquos pariter & modernos iaccam, fassus est se doctrianam hanc conciliare per omnia non posse; nemo tamen hactenus docuit, omnes primitivae ecclesiae Ρatres fatum aliquod inexorabile statuminasse. Qi arto tandem negamus demonstrari posse, Chrψῖμγιm aut liberum arbitrium aut providentiam sustulisse; nullum argumentum affert cl. Thomasius quo haec proba , ut mox audi mus : onmes praetcrea. definitiones fati supra allatae innocentes sunt, quamvis non satis accuratae: omnes docent, Stoicos aut Deum i Ihm per intellexisse, aut λογον seu summam ejus sapientiam , aut denique ordinem & nexum rerum in Dei sapientia fundatum. Ita intellexere viri summi Tertullia vis & Laetantius. Prior Apolog. cap. 2I. pag. 2OI. Ed. Havero. ait: Apud vestinos quoque sapientes, λογον, - ι ies sermonem atque rationem, constat artia
sicem videri nectistaris, hune euim Zeno determinat factitatorem, qui cuncta in dispositione formaυerit, eundem V Fatum vocam i, ac Deum V animum Amis, o necessitatem omnium rerrem: idem Lactantius, lib. I. cap. p. 37. H. Malchii asserit. Ex infra autem dicendis. patebit clarius, Chosippum hac in parte innocentem esse. Videa,