장음표시 사용
431쪽
Lot ius. Quando autem dicimus eo sensu , quo vocabulum sumimus, Ciceronem PhiAsophum non elle ; nihil quicquam honori & gloriae ipsius detrahimus: printerquam enim, quod pauciis mis contingat, ad id fastigium sapientiae pervenire; cogitandum ult, quibus temporibusi vixerit Cicero, quibusve curis fuerit districtus & negotiis. Sed audiamus tumen, exercitii graim, rationes, quibus probare voluit, oceroneni inter Pl3i .hphos reserendum: si Qui cinquit) Ci- ceronem Philolbphorum numero cximunt , nae illi praeposteriis sitiat, atque iniqui ingeniorum censores : curia primus ille R manorum, ut pallim gloriatur, philosophiam Graecorum pr se priam latina civitate donaverit, ad pol ferosque tranSmiserit. L is ct intilis ad haec Firmiamis quo Christianorum ad Ciceronem pro- pius accessit inemo Tullium modo perfectum, modo summum, se modo romanae philosophiae principem honoris gratia appellareis non dubitat. Qii id M. Fabius , beatus Auget inniis, Hipponenis sitim Episcopus, parentumque memori u R0ZLlphus Agricola decusis Frisiae, nonnc sua ex ejus fontibus hauserunt digit lims pro-- secto lecto eius Hortensio, qui liber de laudibus erat philos ,, phiae, adeo admirari se solitum scribit, nihil ut hic requirereto amplius praeter Jesu Christi nomen. Hujus vero libri lectioneis ad christianae, hoc est verae philosophiae contemplationem inccn-- sum se suille ingenue confitetur lib. III. conseis cap. Sane haec ipsa apologia ostendit, Schouum ignorasse, quis veri nominis Philosoplitis sit dicendus: quis enim, nisi philosophiae imperitus, Ciceronem philosophum suilla concluserit, quod primus scripta Grae- eorum latinitate donavit Z Num igitur quilibet Criticus, qui graecum aliquem scriptorem philosopbicas praeceptiones tradentem in linguam latinum convertit Philosophiis est y Concedamus Sol otio, eum non interpretatum tantum veteres Philosephos graece scribentest sed R ex iis philosophiam suam didici ille, quid tandem hoc
probabit aliud, quam Cicero3iran opiniones veterum Philosophorum calluisse Z At Lactantius & Ait usi,nis eum vocant principem Philin phoriιm: Vocaverint ita , quaeritur utrum talis fuerit Z & si fuit inter Romanos sententiarum ab antiquis philosophis propugnatarum callentior, ergo ne veri nominis Philosophiis fuit Z Lactaurii ingenium ierte Ciceronis simillimum suit, neuter tamen inter Philosophos nomen obtinebit. Sed laudavit in Hor/ensio supia modum phil
432쪽
sophiam Cicero. At quid inde stupidus & ratione captus sit, qui non
laudet philosophiam ; neque tamen propterea , qui,quis hoc agit, Phia ilosophus est. Nihil invenit ipse Cicero , sed Graecorum vestigiis ii sistens , Romanis philosophiam Graecorum commendavit. Pergin Scholius: is Quoniam vero philosophia iii tres cst dii tributa pur- ,, tes, in Naturae obicuritatem, in disserendi subtilitatem, in viis tam atque mores, ut ait in Lucullo, lingulas propemodum pamis tes Tullius pertractavit. In dialecticis quidem 1 opica conscri- ,, psit , quibus facit studiose, ut sequatur aureum dicendi flu- ,, mcii, aris0telem, quo modo iii codem Lucullo nominati Phrasi sicam serian non plene pertractasse demus, niti quod Deorumis naturam tribus iit libris complexus , ac de divinatione rerum fi - is turarum cum Q . Tullio fratrc duobus libris disseruerit accurate. ,, Uerum enimvero principem eam philosophiae partem, quae est deis vita & moribus, nemo Romanorum, cum a Cicerone discesseris,
,, copiosius tradidit aut disertius. Clamant, quae in manibus sunt, is quaeque oratoriis se adaequarunt, philosophiae volumina: in hisis de expetendis, fugiendisque rebus libris duobus disseruit; de re- ,, publica item & optimo civitatis statu Platonis exemplo libris sex. ,, etsi magnam partem temporum iniquitate perierunt; de legibus,, quoque egit libris tribus , c an formatis ad exemplum duodecim si tabularum ejusdem Philosophi Platonis. Sed testem ipsum do-- mesticum audiamus. Sic enim Tusc. V. Soci ates primus phil se sophiam devocavit e coelo, & in urbibus collocavit. & in domosis etiam introduxit, & coegit de vita & moribus , rebusque bonis is quaerere: cujus multiplex ratio disputandi, rerumque varietas, &,, ingenii magnitudo, Platonis memoria & literis consecrata , plura se genera essicit dissentientium Philosophorum. Ε quibus nos id si potii simum coli sectati sumus, quo Sorealem usum arbitramur; is ut noliram sententiam tegeremus, & in omni disciplina , quid iis esset verisimillimum , quaereremus. is Sequamur eam philosophiam dividendi, quam attulit Schottus, rationem. Quod ad dialecticam spectat, certum est, Ciceronem ejus artis fuisse peritum; at non dicam, pleraque veterum cogitata de dialectica potius artem multa in utramquo partem loquendi & disserendi, quam verum inveniendi fuisse; nemo philosophum statim appellabit, qui systema dialecticae aut logicae conscripssit, praesertim tale, quale ab nrisotele Υyy yyy a . co
433쪽
coiise istum est. Certe vel brevissimum compendium artis cogitandi v. gr. I siris molpi, pluris aestimandum, quam veterum omnium Dialecticorum labores. Unicus libellus D. Lami de arte loquendi, praeserendus omnibus veterum scriptis de arte rhetorica. In re sica eum nihil praestitisse fatetur ipse Schottus, neque ea, quae de Deo & divinatione scripsit, ad physicam spectant. At si ita: num. perspicuis tandem argumentis Dei existentiam probavit i& contra dissentientes vindicavit Z num s lema aliquod theologiae naturalis apto: ordine inter se connexum contexuit Z minime. Sed varias aliorum sententias narrat; mox hos, mox illos Philosophos certantes inducit, neque tamen ita, ut quid sibi velit ipse, aut quid pro- het, perspicuum sita Conser cum libris illis Clariti theologia nai. - principia demonstrata, ct senties, quam male inter se cohaereunt Ciceronis cogitata de Numine. Neque magno sane ingenio opus fuit, ad mendacissimas nugas de arte divinatrice refutandas: ipse. mei Augur fuit, & pulcherrime vanitatem him loricae artis novit emagis Philosophum se praestitisset, si omnem illam superstitionemiliter suos grassistem funditus voluisset eradicare. Uerum est, plus
praestitit in libi is, quae Ethica1u spectant, in quibus sparsim Juris
Nati praecipua capita tangit. At undo haec petita erant Nimirumax Xenophonte, Plutone, Ariso teli, Stoicis. ' Illi ipsi tamen, qui probe callent, quid ad hanc disciplinam rite tractandam requirapur,
non solum ordinem in libello de inciis Asiderant; sed & pr
be D secus sentire videtur eI. I. ERNasTI In defensione veterum philos
phorum adversus eos , qm methodum mathematicam ab iis vel ignora tam vel male neglectam me contendunt. Pagina enim 6. de Ciceronis li-hto de officiis hunc in modum disserit: is Quantum ego assequi potui is mathematicae rationis hane vim faciunt, ut a bonis definitionibus, , aliisque enuntiatis veris, ct sine argumento concedendis, prosecta Or ,, tio per legitimos syllogismos, si quidem pluribus opus sit, sive ex D ,, mula positos, sive ad formulam redigendos, decurrat, donec insistae,, in eo , quod quaerebatur. - ω - ciceronem vero , quomodo POLri sumus hujus praecepti immemorem dicere, cujus vel unum du officiis, , librum primum ejus rationis illustrissimum exemplar habemus: in quo ,, ille primum officii definitione & distributione proposita; deinde con-i ,, stitutis principiis verissimis, ex hominis natura haustis , siligula officia ,, ita persequitur, ut quaecuntlue ille trudit, si tanquam carne resecta, ,. velis ossa aperire , facile ad syllogistinorum legitimorum formulam ra-
,, vocare posus In quo tamen judicio vir clarissimus nimium ca lae suae inservire videtur. Diuiti ed by Cooste
434쪽
be vident, multa capita scitu necessaria omissa suisse , neque quae adsutibi ter se, & cum suis principiis rite connexa esse. Erudia tisimus in buracius in praefat. ad Ius N. Pusseudorsi ita judicat de inclis Ciceronis: Cet excellent Ou age, que Dut is monile comnoit, est Dus contradit is meideitr tisite de Morale que nous motis de totire Ontiquite ι te plus regiιlis, is plas methodique, V cellii, qui approche te plus dae un byteme plein ἐς exacr. Je dis qui approche te plus ι car on se reo eroit fori de croire , qUil renser- me une Morali compleue , qui descende dans se plus grana desai Nou iout Ait traue dans te mellisur o dre δε monde. II 3 maiique bisu des cho es, qui doment entrer dans te plan de cette Science, Ula plus ri' de matteres ' soni traitres fori superjicietument. Qtiisquis philosophiae moralis gustum habet, facile assentietur δε-ctusnno viro. Quod si ob hoc compendium inter Philosophos erit reserendus tacero, maximum habebimus Philosophorum n merum.
anquam autem ea, quae hucusque attulimus, Ita sint comparata , ut satis probent, quid det ingenio philo ηhico Ciceronissentiendum sit, nemo tamen negaverit, quin laudis amore ductus, animum omni diligentia ad philosephiam exercendam adjunxerit. Aliud exemplum , quo tempe uenti cholerici hominem eum suiise patet, constat ex insatiabili ilia laudis ῆς gloria cupiditate. Certe epistola illa ad Mecdum si alia ad manus non essent, Υyy yyy 3 3eter- Vide quid de hoc argumento meditatus sit eruditissimus, mihique s
ventissimus , Ch. A. HSUM ANNUs, acti philosoph. vol. II. parta s. pag. 44 . se '' Εquidem clatissimus vir I. M. GgssNERus in vita Ciceronis F. M. 9ς-ha novaliae jactantiae culpam a Tullio amoliri satagi quum in hanc reni ita disserit:
435쪽
aeterdum vitii illius, quo laborabat, monimentum esset. Extat illa Epist. ad divers. m. U. Epist. XII. Excerpemus quaedam ex ea ad nothrum institutum facietitia .. Incipit autem ita: Coritin me te ei in eadem haec agere saepe conantein deterruit pudor quiliam parte subrusicus: q vc expromam absens audacius: episoLt enim non erubescit. Ardeo cupiditate incredibiti, neque, ut ego arbιtror, reprehem
anseandion Rιhm thirisit Asorechen mdisse. Et in nota imae margini adjecta haeci adjungit: Mer dieseu Bries can Luccdum Ciceroni ver 'beis , 1nusi vietaehr deiijeulen Prinaen es ver belli, die uni grevisse Pensiouen sch Ordentliche Historiographos besessen. At hisce recte opposueris illud Horatianum a Nil agit exemplum litem quod lite resoLit.
Vel an forte personae dignitas omnem intempestivae jactantiae maculam ct vanitatem abstergit ' Et quidni fas esset dicere , eos, qui mercede conia ducuntur , ut principis alicuius res gestas conscribant, plerumque similes esse iis, qui conducti in funere dicunt faciuntque prope plura dolentibus. Quanto rectius ille, quem Persius Sat. I. inducit:
Non ego, quum scribo, si forte quid aptius exit.
suando haec rara avis es, si quid tamen aptius exit, Laudari metuam : neque enim mihi cornea fisa es: Sed recti finemque extreinumque esse recuso
Euge iuum, o belli Nam belle hoc excute totum: quid non intus habete
436쪽
dendi, nomen ni nostrum scriptis illustretur, V celebretur suis. sitfod res mihi saepe oseiniis te e se fucturum, tamen ignoscas velim huic festuationi meae. Genits enim scriptorum tuorum , etsi erat
semper a me vehementer exspectatum, tameis vicit opinionem meam meque ita vel cepit, vel incendit . ut cuperem quam celerrime resnosras monumentis commendari itiis. Non enim me solum commem
ratio posteritatis ad spem quandam immortalitatis rapit , sed etiam illa cupiditas, ut vel auctoritate tesimonii tui, vel indicio benevolemtiae , vel suavitate ingenii, vivi perfruamur. - - Neque tamen Lgnoro, quam impudenter faciam, qui primum tibi tantum oneris imponam ; 0 otes enim mihi denegare occupatio tua deinde etiam, ut orianes me, postilem. Quid si illa tibi non tantopere videntur ornanda Ied tamen qui semel verecundiae mes pertransierit, eum bene V M. viter oportet esse impridentem. Itaque te plane etiam atque etiam rogo, rit U Ornes eata vehementius etiam, quam fortasse sentis, V in eo Los hsoauae negligas , gratiamque illam, de qua suavisi e qu din tu proaemio scripsisi, a qua te qjici non magis potuisse demonsras, quam Herculem Xenophontium illam a voluptate : ea si me tibi ves mentius commendabit, ne aspernere , amorique nostro plusculum etiam, quam concedit veritas , largiare. Qi od si te adducemus ut hoc suscipias, erit ut mihi persuadeo materies digna facilitate V copia tua. - uuod si a te non impetro, hoc es, si qua te res impedierit, neque enim fas esse' arbitror quidquam me rogautem abs te non impetra e cogar fortasse facere, quod nonnulli sepe reprehendunt ; scribam ipse de me, multortim tamen exemplo c.' clarorum virorum. Sed quod te non fugit, haec sunt in hoc genere vitia: se' ut verecundius de se scribant nesc6se es , si quid es laudandum: V praetereant, si quid sorte
reprehendendum es. In Orationibus etiam Catilinariis modum in. jactantia tenere haud potuit. Tertia in Catilinam habita ita incipit Rempi blicam , Quirites , vitamque omnium vestris, bona, fortunas, conjuges, liberosque vesros, atque hoc domiciliitim clarissmi imperii, fovitiuatissimum pulcherrimamque urbem , hodierno die Deorum immortalium summo erro vos amore, laboribus . consilis, periculisque in is ex fanima atque ferro ac paene ex faucibus fati ereptain, M vobis conserυatam ac resilutum videtis. Et, si non minus vobis jucundi a que illa seres sunt ii dies, quibus conservamitr, quam quibus nascimure
quod salutis certa latitia es, nascendi incerta conduis: U quod βιν sensu
437쪽
sensu nasci1 r, eum voluptate conservantur: profecto, quoniam illum. qui hanc urbem condidit, Romulum , ad Deos imiuortales benevoleutia
famaque sustulimus; esse apud vos poserosque υeseros in honore debebit is, qui eandem hanc urbem conditam ampli icatastque servaυit. Nam totius urbis templis , delubris , tectis ac Menibus sti e Di prope jam ignes circumdato que resinximus; iidemque Navios in rempublia eam defrictos retussimus, mucronesque eorum a jugridis vestris rejecimus. Non negamus Ciceronem orta sceda illa Catilinae & Sociorum Miijuratione boni cisis & strentii Consillis ossicia adimplesse r at haec toties totiesque non erant in Senatu repetenda , sed altroruna potius gratulationibus permittenda. Paradoxo IV. in Clossium jure quidem invehitur; at ita, ut laudes suas pleno gutture ebuccinet. Ac vide inquit quam ista tui latrocinii tela contemjeri N. Iactam immissam a te nefariam in me injuriam semper duxi: pervenisse ad me, nunquam putavi: nisi forte cim parietes disturbabas, aut cum sectis sceleratas faces inferebas, meorum aliquid ruere, aus de Irare arbia ιν abare. Nihil neque meum es, neque cujusqvim, quod auferri, quod eripi, quod amitti potest. Si mihi eripuisses δυinam animi visi consautiam, meas curas, vigilias, consilia, quibus respublica, te invia ah ο , sat s si hujus Herni beneficii immortalem memoriam deleυisses. multo etiam magis, s illam mentem, unde hac consilia emanari int, mihi eripuisses, tum ego accepisse me confiterer iniuriam. Neque dissit tur ipse Cicero se hoc vitio laborare lib. IX. Epis. ad δυers. ad Dolabellam generum, inquit avidior, quam satis est, gloria:& paucis interjectis: Etsi contentus eram tua gloria, satisque ex ea
magnam latitiam voluptatemque capiebam, tamen non possum non cov-
fieri, cumulari me maximo gaudio, quod vulgi hominum opinio socium me adscribat tuis laudibus. Attico ita scribit lib. I. Epist. Io. Laudist idissimi semper fuimus, Upraeter caeteros φιλέλλη ς U Iunius V ha bentur, satimque me ambitio quadam ad honorum sussium, te autem
misime Non potuit non molesta esse Romanis , ct invidiam ciceroni concitare
frequentior se intempestiva haec meritorum suorum in rempublicana lauda- aio: etenim ut Sosia ille Terentianus humani ingenii indolem scite expressi et
Quasi exprobratio es immemoris beneficii.
438쪽
minime repreheaedenda ratis ad honesti m otium duxis. Ipsemet selisit hanc laudis cupiditatem aliorum obtrectationiblis obnoxiam esse; hinc in Oratione-domo sua ita ait: Quoniam , inquit, hoc repreheussis, uod solere me dicas de me ipso gloriosius praedicare , quis unquam an vit, eum ego de me Ο rus coactus ae necessario dicerem p Nam si cum inibi furta, largitiones, libidines, objiciuntur, ego respondere soleo. meis consiliis , pctriculis , laboribus , patriam es conservatam, non tam sum existimandus degotis rebus gloriari, quam de objectis non consurari. Sed quis non videt eloquentissimum Consulem rethoricari Z Pr bandum esset se objectorum criminum reum non esse, non Vero ad alia recte facta provocandum. Taxat hanc ambitionem in Cicerone ipse Schottus, sed excusare nititur dicendor uuae cum ita simi, incitur . quod jam disputatum est, puerorum , opi cum, poetarum, milit rium, ac denique philosophorinn , hoc gloria sudium cum cicerone commurie fuisse , exculationemque quanda=n habere, vit gentium vitia. At aeternae sunt, Schoite, virtutis A vitiorum leges, neque in uno excusari, in altero reprehendi possunt. Hinc recte mea opinione Platam ctus in vita magni hujus viri dixit: huit ejus auctoritas in ciυisate
summa: verum inυidiam conflatu sibi nudo quidem ilis sagitio; sed quod
Tom. II. Pars ada. Z et g et et E se
'ὶ pari serme ratione CiceronIs defensionem suscepit elegantissimus scriptor Gallus, Abbas de Sal MYRRAL, operum Tom. Ill. pari. I l. in notis ad epistolas Ciceronis ad Atticum passim, inprimis vero ad libr. I. epist. X lv. pag. 48s. seq. ubi inter alia hunc in modum disserat: ,. Le,, reproelie qu'on tui fait te plus communement. c'est celui de s Ette, , trop vante; & dans le vrai, k n'eii juger que par ses actions publiques. ,, cum me ceux qui te bl menten jugent, ii seroti difficile de n'cire pas de leur avis. Mais s'il y ades cas, comme ii y en a sansduute, ou uri,, homme d'Aat peut avoir de honnes raisons de se donner des airs deis vanite en public; avant que de prononcer contre Cicerori, fur ceux,, qu'il s'est doli ne dans ses oraisons, it faut examinet dii n'Aoit pol ne,, dans ce cas-la. Or il est evident parces lettres, D'il y Moit, si ,, jam ais homme y sui; & que sit lon panchant te portoit a se vanter. - jamais passion ne se satisnt aveo latit de raison, que la senne. Quod dein pluribus confirmat, tandemque ita concludit: ,, Il&oit dono . ., necessatre qu'il pariat de tui meme ausit magnifiquement qu'il falsoleis queiqueseis. Tout ce 'on peut dire, est qu'il salsoit aulant pae,, vanite, que par raison : mais il est dissicile d'avoir cetis pensee fi, , l'on considere de quelle maniere it raphorte dans cette litue cadΛtti c. libi. I. epist. I 4. un discours qu'il avolt filii a si lauange . Sc. &αssas euadela P. s 9. O .
439쪽
se ipse laudaret, relebraret asistitue, offendit ustillos: Ubique enim , siseivsenatu, sive in concione, set e in judiciisy habuit in ore Catilinam, V Lenturum. Libros denique scripta laudibus implevit suis, jitcundi statimque suam V venilisionam dictionem odiosam reddidit ingratam auditoribus, buc eum, quasi morbo aliquo, semper comitaAte
IV. Sed pergamus ad alia, quae naturam indolemque ingenii Ciceronis nobis possunt manifestam facere. Quibus haec temperamenti inest ratio, si ut plurimum vivida imaginandi dicendique vi instructi sunt, praeterea in variis vitae calibus varii, triuitiaeque cumprimis , & in licui rati, dediti. Et ad primum quidem quod attinet, nemo ignorat, Ciceronem eloquentiae laude cunctos aetatis suae superasse, neque quemquam ita dicendo valuisse ut eum elegantia sermonis, & dicendi peritia aequaret. Cum autem eloquentia, vel hi ipso dicendi genere &II A, vel in ipsa naturare um, quae proseruntur, contillat; dubium non est, quin si diceridi genus, stylumque ejus consideres, hauc eloquentiae laudem Ciceroni crepturus nemo sit. Quod autem ad res ipsas, seu latentem sub verbis sensum spectat, nullus dubio altercre multoties nostrum a genuina eloquentiae norma recessisse. Veri D
minis Aliam sibi verae eIoquentiae sormam proposuit Cicero, quae quanquam
a sapientia non esset sejuncta , multo tamen latius pateret, & artificio uteretur ad persiadendum ea , quae alias sapientia frustra praeciperet ac inculcaret : Hinc de oratore, lib. I. c. I 2. is Maximam, inquit, Ora- toris vim existere in hominum mentibus . vel ad iram, aut ad odium, ,, aut dolorem incitandis; vel ab hisce iisdem permotionibus ad lenit ., tem misericordiamque revocandis. ,, Equidem si res tantum nobis enset cum hominibus errori obnoxiis, aut ossiciorum ignaris, nullis vero affectibus in transversum actis; omnino sufficeret res ordine dicere, clare exponere ac probare , ut persuaderentur; neque ita eloquentia a sapientia vel tantillum dissertet: Sed sere alloquimur homines, qui praeter errores adeo obnoxii sunt assectibus, ut persuadeti non possint, nisi, ea afferas , quae non ad docendum tantum, sed etiam ad comino veniai dum faciunt. Est itaque Oratoris, lapietitiam reddere amabilem , atque incere, ut homines qui affectibus ducuntur, ejus pulchritudinem peris . . sentiscant, mirentur, ament quorsum spectant omnia Rhetorum artificia. Ut adeo recte CANEIus pronuntiaverit, oratoriam nihil estu quanIsipientiam ornate loquentem. Egregius extat in hanc rem locus in di Dissiliam by Corale
440쪽
minis eloquentia iisdem nititur legibus , quibus ars ratiocinandi. Qui recte de argumento aliquo loqui vult, eum prius Oportet recte de e dem ratiocinari: ad recte autena cogitandum requiritur , ut quis perspicuam rei, de qua agitur, notionem animo habeat impressum, adeoque statum, ut vocant, quaestionis rite intelligat; ut quicquid probat, ex certis immotisque, quantum natura rei patitur, repetat principiis; ut omnia, quae ad quaestionem resolvendam vel probandam nihil conserunt, resecet &c. Orator nullum alium scopum ha- bere debet, quam hunc potissinium, ut nimirum probet, quod probandum cst , & aliis persuadendum in se suscepit. Efficiendum
igitur, ut verbis utatur adeo perspicuis & ab omni aequivocatione remotis, ut auditores non possint non intelligere statum qii aestionis: argumenta eum in finem adhibere debet simplicissima, efficacillima,& ingenio auditorum attemperata nihil adferre, quod pretium rei
minuere, vel ultra modum extollere possit; meteora, emblemata, figuras, verbo, omnes locutiones obscuras & minus proprias, quantum fieri potest , evitare debet, & quae alia sunt, quae ad veram et quentiam faciunt, de quibus Lotius de intellectu humano, Clericulin arte critica & Parrhasianis, merenset si meteoris orationis. aliique viri docti, observanda monuerunt. Si ad hane normam ipsius eloquentiam exigamus, patebit, non semel eum ab hac regula discessiisse: & quis nescit itylum eius ita comparatum , ut Ucacibus. phrasibusque idem significantibus scalcat quoties atrocia minuere. exigua extollere solet y quoties pro affectibus suis rethoricationibus undiquaque quaesitis, posthabita veritate , utitur 3 Rem exemplis iis moni ravit eruditi Mus pene dixissem celeberrimus Clericus in quaest. Hieronγm. pag. 248. sqq. Adseramus quaedam ex iis: in gens re de Cicerone aiι cl. vir : Cicero dum modo iacui , quod ad rem pra-Z et 2 2 et 2 a sentem
Iogo ite causis corruptie eloquentiae : M Is est orator, qui de omni quae-- luoi te non tantum vere & perspicue sed pulchre & ornrite, & ad ,, persuadendum apte dicere, pro dignitate rerum, ad utilitatem tem - porunt, cum voluptate audientium possit. Haec sibi illi veteres per- . ,, suadebarit; ad haec essicienda intelligebant opus esse , non ut Rhe- is torum scholis declamarent, - - . sed ut his artibus pectus impleri rent, in quibus de bonis ac malis, de honesto ac turpi. de justo Sis injusto disputatur: - - - De quibus nemo copiose & varie & ornate dicere potest, nisi qui cognovit naturam humanam, & vim virtutum, ι se Priavitatemque vitiorum, & intellectum eorum, quae nec in virtutibua is nec in vitiis numerantur, Sc. &G. Di iligod