장음표시 사용
451쪽
duci potuerit; hoc tamen non obstante, Deo potentiam tribuebant ipsim materiam variis modis, quantum natura ipsius patiebatur. movendi & fingendi. Hinc non s equituta, hic vel ille aeternitateni materiae admittit; ergo vel existentiam Dei, vel ejusdem providam in omnia curam negat. De quo tamen pluribus etimus in differtat. nostris de albesvio Philoni impacto, quae in amaenit. liv. celebm rimest amisi simi Schelhornii legi possunt. Cum primis autem clarissime ex libris de legibus patet, Deum mentem purii simam, unive sitati rerum omnium, hominibus cum primis, prospicientem , leges dedisse 'naturae humanae maxime consentaneas Lib. I. sect. a I. sqq. incipit demonstrare, quod jus omne repetendum sit a Deo: u Dasne igitur inquit hoc nobis, Pomponi, Deorum immo is talium Vi, natura, ratione, potestate, mente, numine, sive quod is est aliud verbum, quis planius significem, quod volo, naturamis omnem regi Z nam si hoc non probas , ab eo nobis causa o A dienda est potissimum. - - - Animal hoc providum , sa- gax, multiplex, acutum, memor, plenum rationis & consilii. is quem Vocamus hominem, praeclara quadam conditione genera-- tum esse a supremo Deo. Solum est enim ex tot animantium g ribus atque naturis particepS rationis & cogitationis, aeum civ ia tera omnia sint expertia. Quid est autem, non dicam in ho-- mine, sed in omni coelo atque terra ratiotie divinius quae cum is adolevit, atque perfecta est, nominatur rite sapientia. Est igia is tur, quia nihil ratione melius, eaque & in homine & in Deo; ,, prima homini cum Deo rationis societas. Later quos auteni r is tio, inter eos cin etiam recta ratio communis' .est. Quae cum sieis lex, lege quoque consociati homines cum Diislputandi sumus. Inter quos porro est communio legis, inter eos communio juria
is est. - - - - Ιtaque e tot generibus nullum est an malisis praeter inominem , quod habeat aliquam notitiam Dei, ipsi is que in hominibus nulla gens est, neque tam immansueta, nequeia tam fera, quae non, etiamsi ignoret, qualem habere Deum d is ceat , tamen habendum sciati Ex quo essicitur illud , ut iais agnoscat Deum, qui, unde ortus sit, quasi rogordetur ac noscat. is Jam vero virtus eadem in homine ac Deo est, neque ullo alioti ingenio praeterea. Est autem virtus nihiI aliud , quam in se peta secta A ad summum perducta natura. Est ieitur humini cuni. Deo Diuitiam by Corale
452쪽
,, Deo similitudo. Quod cum ita sit, Pue tandem potest esse pr
se prior cereiome cognatio Z Itaque ad hominum commoditates Sis usus tantam rerum ubertatem natura largita est, ut ea quae gig- is nuntur donata consulto nobis, non Artuito nata videantur: necis solum ea, quae frugibus atque baccis terrae foetu profunduntur. is sed etiam pecudes ue quod perspicuum lit, parti in esse ad usumis hominum, partim ad fructum, partim ad vescendum procreetia D tas. - - - - QuibuS ratio a natura data est, iisdem etiam is recta ratio data est; ergo & lex, quae est recta ratio in jubendo & vetando. Si lex , jus quoque. At omnibus ratio. Jusis igitur datum est omnibus: recteque Socrates eum execrari so-- lebat, qui primus utilitatem a natura seiunxisset. - - -
is Tum autem qui non ipso honesto movemur , ut boni vitiis simus , sed utilitate aliqua atque fructu, callidi sumus . nonis boni. Narn quid faciet is homo in tenebris, qui nil timet nisi ,. testem, vel judicem y Quid in deserto loco nactus , quem muta se to auro spoliare possit, imbecillum atque selum Z Noster quia is dem hic natura justus vir ac bonus, etiam colloquetur, juv is bit, in viam deducet. Is vero , qui nihil alterius causa ficit, is & metitur suis commodis Omnia, Videtis credo, quid sit. adi si rus. si Similiter lib. II. g. 8. seq. praeclare de hoc argumento loquitur, dicens: se Hanc igitur video sapientissimorum fuisse seimis tentiam, legem neque hominum -ingeniis excogitatam , neque is scitum aliquod esse populorum, sed aeternum quiddam quod is universum mundum regeret imperandi prohibendique sapientia. ,, Ita principem legem illam, & ultimam, mentem esse dicebant, is omnia ratione aut cogentis, aut vetantis Dei: ex qua illa lex, se quam Dii humano generi dederunt, recte est laudata. . Est enim ratio mensque sapientis ad jubendum & ad deterrendum idonea. is Q. Aliquoties jam iste locus a te tactus est : sed antequam ad po- is putares leges Venias, Vim istius coelestis legis explana, si pla- is cet, ne aestuS nos consuetudinis ab rbeat, & ad sermonis m is rem usitati trahat. M. A. patuis enim, mincte, didicimus se fi in jus vocat , atque ejusmodi leges alias nominare. Sed se vero intelligi sic oportet, & haec, e alia jussa ac vetita popu-- lorum vim habere ad recte facta vocandi, & a peccatis avo-- candi: quae vis non modo senior est, quam aetas populorumis 3e civitatum, sed aequalis illius, coclum atque terras tuentis &M regentis Dissiligod by GOrale
453쪽
ri regentis Dei. Neque enim esse mens divi a tae ratione po- is teli, nec ratio divina non hanc vim in rectis pravisque sanciei se dis haberer nec, quia nusquam erat scriptum, ut contra omneis se hostium copias in ponte unus assisteret, a tergoque pontem im terscindi juberet, idcirco minus Coclitem illum rem gestisse tan- ' tam, fortitudinis lege atque imperio putabimus: nec si regnanteis Tarquinio nulla erat Romae scripta lex de stupris , idcirco nonis contra legem illam aeternam Sext. Tarquitatus vim Lucretiae, si Tricipitini filiae, attulit. Erat enim ratio profecta a rerum nais is tura, & ad recte iaciendum impellens, & a delicto avocans; ,, quae non tum denique incipit lex esse, cum scripta est, sed tum. cum orta est: orta autem simul est cum mente divina. Quam- obrem lex Vera atque princeps, upta ad jubendum & vetandum, se ratio est recta stim mi Jovis. - - - Ergo est lex jultorumis injustorumque distinctio, ad illam antiquissimam & rerum omnium is principem expressa naturam, ad quam leges hominum dirigun- , , tur, quae supplicio improbos assiciunt, defendunt & tuentur is bonos. - - - Sit igitur hoc jam a principio persuasum civiis bus, dominos esse omnium rerum ac moderatores Deos, eaque is quae gerantur, eorum geri judicio, ac numine ; eosdemque omis time de genere hominum mereri, & qualis quisque sit , quidis agat, quid in se admittat, qua mente , qua pietate religionesis colat, intueri: piorumque & impiorum habere rationem. His enim rebus imbutae mentes haud sane abhorrebunt ab utili Ase a Vera sententia. Quid est enim Verius , quam neminem esseis oportere tam stulte arrogantem, ut in se mentem & rationem is putet inesse, in coelo mundoque non putet - - Quem vero astro- rum ordines, quem dierum noctiumve vicissitudines, quem ,, mensium temperatio, quemque ea, quae gignuntur nobis ad frue ,, dum, non gratum esse cogant; hunc hominem omnino num is rare qui decet Z Cumque omnia, quae rationem habent, pret se stent iis, quae sint rationis expertia, nefasque si dicere, utiis iam rem praestare naturae omnium rerum ; rationem inesse in is ea, confitendum est. Utiles autem esse opiniones has, quis iamri get, cum intelligat, quam multa firmentur jurejurando , quantaeis 1alutis sint foederum religiones 3 quam multos divini sunplicii metusis a saetere revocuit quamque sui sta sit societas civium inter ipsos o
454쪽
IIII., ipsos, Diis immortalibus interpolitis tum judicibus, tum testiri bus Z is Adde denique praeclarnm locum, qui in fragmentis CD
rouis pag. m. 668. ex. Laetantio adducitur; sonat autem ita: - Eth,, quidem vera lex, recta ratio,naturae congruens, diffusa in omnes.
is constans, sempiterna, quae vocet ad olficium jubendo, vetando is a fraude deterreat, quae tamen neque probos frustra jubet autis Vetat, nec improbos jubendo aut vetando movet. Huic legi nec ,, obrogari fas est, neque derogari ex hac al qil id licet, neque tota se abrogari potest. Nec vero aut per Senatum, aut per Populum si s i hac lege possumus. Neque e t quaerendus explanator, alitis interpres ejus alius: nec erit alia lex Roniae, ulla Athenis, alia is nunc, alia posthac: sed & omnes gentes , E . omni tempore una si lex & sempiterna & immortalis continebit: unus lue erit commu-- nis quasi magister & imperator omnium Deus ille , legis hujus is inventor, disceptator, lator: cui qui non parebit, ipse se fiigiet,
is ac naturam hominis aspernabitur, atque hoc ipso luet maximasse poenas, etiam si caetera supplicia, quae putantur, effugerit. Ex hisco, quae adduximus, locis patet, Ciceronem agnoviise I. I Deum esse mentem purissimam praestantisti mainque. fa.J Ab eodem omnis juris & obligationis vinculum esse petendum. 3. J In
rectae rationis principiis latere leges illas naturales. . J Illarum observationem reipublicae in universum, in specie autem omnibus hominibus utilem et se. f .J Epicuri, aliorumque opinionem, qui utilitate omnia metiuntur, contrariam else hominum felicitati. s. ILeges denique illus naturales aeternas esse, immutabiles Sc perennaturas. Titsc. Quas. lib. I. seer. 3 o. omnibus mortalibus insitam de Deo opinionem esse ait, non initituto , neque legibus natam. Haec certe loca omnia, non ex ore interlocritorum, sed ipsius Ciceronis petita, videntur perspicue satis probare, eunt cxistentiam providet tiamque supremi Numinis admisisse. Addam coronidis loco praeclarunt locum Geromis, extantem in orat. pro Milone sect. 3O. p. 924.
sq. editi Graevii, ita autem loquitur Cicero: Sed hujus beneficii is gratiam, Iudices , fortuna populi Romani, & vestra felicitas, & Dii si immortales sibi deberi putant. Nec vero quisquam aliter arbitrariis potest, nisi qui nullam in estatem esse ducit, numenve diviis num: quem neque imperii vestri magnitudo, neque sol ille, nee
is coeli signorumque motus, nec vicissitudines rerum atque ordines mo.
455쪽
se vent, neque id quod maximum est, maiorum nostrorum sapien- tia: qui sacra, qui caeremollias, qui auspicia & ipsi sanctissime se coluerunt, & nobis suis posteris prodiderunt. Est, est profecto se illa vis et neque m his corporibus, atque in hac imbecillitateis nostra inest quiddam, quod vigeat & sentiat, & non inestis in hoc tanto naturae tam praeclaro motu : nisi forte idcirco esse se non putant, quia non apparet, nec cernitur: proinde quasi no-- stram ipsam mentem, qua sapimus, qua providemus, qua haec. si ipsa agimus ac dicimus, videre, aut plane qualis, aut is sit,ia sentire possimus. is Partem hujus loci adduxit Cu Orthus pag. S2O. probaturuS Gceronem unum admisisse numen aeternum. At displicet haec argumentatio cl. Moshemio, dicenti: se Vir D. ex is eo censet patere, unum tantum a Cicerone Deum hic esse indiis catum, quod hanc Vim divinam cum animo comparat humano, si qui unus est, orator disertissimus: sed re ipsa docet, Cicer se nem non tam late hanc comparationem patere voluisse, quippe se quae his unice continetur finibus: quemadmodum animus noster. se tametsi non cernitur, est tamen & existit, ita etiam vis illa divina, is licet a nobis haud conspiciatur, nihilo minus tamen vere existit. AIta doctiis Moshmius. At non robore destituta mihi videtur collectio CuδPorthi. Quamvis enim directe non probet unitatem n
minis ratiocinatio Ciceronis, probat tamen hoc, tam certum inesse mundo mentem praestantissimam , quam certum, corpus a mente sei
tiente & vigente moveri. At inflat Uir doctus dice udo, vim illam divinam & Deos immortales unum idemque significare. Verum est Ciceronem heic loci, praeter argumentum pro existentia Dei, populares rationes addere, ut gratiam judicum populique captaret; at rerum ipsariim natura longe discreta est. Aliud sunt; Fortuna, Albani tumuli, Iupiter latiaris; R aliud vis illa sentiens, & vigens in tanto naturae motu. Certe neque Cicero, neque plebs ipsa is haec eonfundere solebant. Voluit Cicero more suo viris eruditis & amicis, simul atque iis, qui patrium cultum reverebantur, facere satis. Hinc vera salsis miscens, una oratione res diversas proposuit. ULSed videamus quid cicero de mentis natura statuque eius post moriem senserit. Fatemur, praestantissimum in caeteris virum hae.
456쪽
rere aliquando circa hoc argumentum, neque satis sibi constare. Idem contigit ivraimparabili PhilUopho Socrati. Qui argumenta, quibus nititur haec veritas, perpendit, haud mirabitur, veteres parum sibi haωin parte constitisse. Quod non eum in finem dicimus, ut errores eorum excusare, sed felicitatem nostram depraedicare velimus. Videntur autem diversissimae Philosophorum de natura mentis opiniones Ciceronem turbasse. Quod autem ad ipsius Ciceronis de hoc argumento sententium spectat, certum est,
eum credidisse, I.J menti inesse vim intelligendi, sentiendi, volendi. ratiocinandi, 'licet natura ejus non satis intelligatur: sa.J eam esse originis divinae: Γ3.J probabile quammaxime, eam post mortem suta sistere. Eam autem sententiam animo. ipsius insedisssie jam quidem probandum est. Postquam cicero Tusc. uuas. lib. I. sect. 24. diversas veterum philosophorum sententias de mentis natura enarrasset, ita concludit: - Nam si cor, aut sanguis, aut cerebrum est aniis mus, certe, quoniam est corpus, interibit cum reliquo corpore:
si si anima addendum , judice P. Vi Ioris , aer fortasse, dissipabitur:
A si ignis esti extinguetur: si est Aristoxeni harmonia, dissolvetur. Sect. 462 corpori sensum detrahit , mentique soli eum competere perhibet: is Nos enim ne nunc quidem inquis oculisis cernimus ea, quae Videmus: neque enim est ullus sensus in coruis pore, sed, ut non solum Physici docciat, verum etiam Medici, is qui ista aperta & patefacta viderunt, viae quasi quaedam sulit ad
se oculos, ad aures, ad nares, a sede animi perforatae. Itaque is saepe aut cogitatione, aut aliqua vi morbi impediti, apertis atque is integris S. oculis & auribus, nec videmus, nec audimus: ut fa-- cile intelliti potIit, animum & videre, & audire , non eas partes, si quae quasi senestrae sunt animi et quibus tauten sentire nihil queatis mens, nisi id agat 3c adsit. Quid, quod eadem mente res dissi-- millimus comprehendimus, ut colorem, saporem, calorem, Odorem, is sonum 3 Quae nunquam quinque nuntiis animus cognosceret, nisi is ad eum Omnia referrentur, & idem omnium judex solus esset. A Atque ea prosecto tum multo puriora & dilucidiora cernentur. is cum quo natura seri, liber animus pervenerit. Nam nunc quia se dem, quanquam foramina illa, quae patent ad animum a corpore. is callidisiimo artificio natura fabricata est, tamen terrenis conor is lisque corporibus sunt intersepta quodammodo. cum autem nu
457쪽
A hil erit praeter animum et nulla res obiecta impediet, quo mInusis percipiat, quale quidque iit. o Seet. SO. eorum objectioni o cuirit, qui alierunt, mentem destructo corpore mortali consistereii in posse. se Sed plurimi inquit contra nituntur, Miniosque, qiiasi capite damnatos, morte multant, neque aliud est quicquam si cur incredibilis his animorum videatur aeternitas, nisi quod n se queunt, qualis animus sit vacans corpore, intelligere, & cogita-- tione comprehendere. Quasi vero intelligant, qualis sit in ipso is corpore, quT consormatio , quae magnitudo, qui locus: ut si se jam possent in homine uno corni omnia, quae nunc tecta sunt, casurusne in conspectum videatur animus: an tanta sit ejus t is nullas, ut fugiat aciem. Haec reputent isti, qui negant animum
is sine corpore se intelligere posse. Videbunt, quem in ipso corpore se intelligant. Mihi quidem naturam animi intuenti multo difficilioris occurr t cogitatio, multoque Obscurior, qualis animus in corpore,, sit, tanquam alienae domui, quam qualis cum exierit, &in libe- riim coelum, quasi in domum suam , Venerit. Si enim, quod is nunquam vidimus, id quale sit, intelligere non possumus, certe se & Deum ipsum, & divinum animum corpore liberatum, cogita- tione complecti non possumus. is Sect. S . argumentum Socratis vel Platonii de perpetuo motu mentis ad immortalem naturam signuficandam probat. Sect. so. & sq. denuo, licet cujus naturae sit non
definiat, in ea sententia persistit: Origiuem ejus plane esse δυivam Sc caelestem. Qtiorsum igitur iuquit haec spectat oratio Z Qitae
si sit illa vis & unde sit, intelligendum puto. Non est certe nec cor- ,, dis, nec sanguinis, nec cerebri, nec atomorum. Anima sit ani- mus, ignisve, nescio : nec me pudet, ut istos, fateri nescire quod is nesciam. Illud, si ulla alia de re obscura affirmare possem, siveis anima, sive ignis sit animus, eum jurarem esse divinum. Quidis enim obsecro te, terrane tibi, aut hoc nebuloso & caliginoso is coelo aut fata aut concreta videtur tanta Vis memoriae r si, quid se sit hoc, non vides: at quale sit vides. is Sect. 66. est nihil in
animis mixtum, concretum, mi ex terra natum. Sect. TI. inquit ris In animi autem cognitione dubitare non possumus, nisi plane in se physicis plumbei sumus, quin nihil sit animis admixtum, nihilis concretum, nihil copulatum, nihil coagmentatum , nihil duplex: si quod cum ita sit, certe nec secenti, nec dividi, nec discerpi , nec
458쪽
III idistrahi potest: nec interire igitur: est enim interitus quasi discellus & secretio ac direptus carum partium, quae ante interitum ,, junctione aliqua tenebantur. M Sect. 7O. admiranda naturiae Opera Tecensens, ait, eadem satis probare, causam tantorum effectuum et Iepraeliantillimum sapientissimamque , similique ratione ex mirandis mentis operationibus recte inferri posse, cauisam illarumasse substantiam intelligcntem, & a rebus corporeis plane secretam : se Haec iguis tur, & ulta inquit) innumerabilia cum cernimus, possumusne se dubitare, quin his praesit aliquis vel effector, si haec nata sunt, is ut Platoni videtur : vel si semper fuerint, ut Aristoteli placebat, moderator tanti operis & muneris r sic mentem hominis, quam-
Vis eam non videas, ut Deum non vides, tamen ut Deum agnou,, ciς ex operibus ejus; sic cx memoria rerum & inventione, & cci ,, ritate motus, omni θue pulchritudine virtutis vim divinam mentis agis noscito. In dialogo de Amicitia ita ait sect. I 3. Neque assentioris iis, qui haec nupor disserere coeperunt, cum corporibus simul animasis interire, atque omnia morte deleri: plus apud me antiquorum au- ,, ctoritas valet, vel nostrorum majorum, qui mortuis tam reliis giosa jura tribuerunt: quod non secissent prosecto, si nihil adri eos pertinere arbitrarentur: Vel eorum, qui in hac terra fuerunt, D magnamque Graeciam , quae nunc quidem deleta est, tum flor
se bat, institutis & praeceptis suis erudierunt ; vel ejus, qui Apolli- nis oraculo sapientissimus est judicatus, qui non tum hoc, tum is illud, ut in plerisque, scd idem dicebat semper, animos homi- num esse divinos , iisque cum e corpore excessissent, reditum adis coelum patere. se Notum est ejus dictum in Catone Majore 3. 84 si O praeclarum diem, cum ad illud divinum animorum concilium se coetumque proficiscar, cumque ex hac turba & colluvione disceis dam. Proficiscar enim non ad eos solum viros, de quibus ante dixi ria sed etiam ad Catonem meum, quo nemo Vir melior natus est, nemo se pietate praestantior: cujus a me corpus crematum est, quod contra
decuit ab illo meum. Animus vero non me deserens, sed respectans,inis ea prosecto loca discessit, quo mihi ipsi cernebat esse veniendum. - se Quod si in hoc erro, quod inimos' hominum immortales esseri credam, lubenter erro ; nec mihi hunc errorcin, quo delector, ,, dum Vivo, extorqueri Volo. Sin mortuus, ut quidam minutiis Philasophi censent, nihil sentiam; non vereor, ne hunc errorem
459쪽
se meum mortui Philosophi irrideant. - Circa poenas, quae scel ratos manent, dubie locutus est Cicero. Ex. gr. in fine orationis LGltiliv. precibus ad Jovem factis ita loquitur : Omnes bonorum si inimicos, hostes patriae, latrones Italiae, scelerum foedere interis se ac nefaria societate conjunctos, aeternis suppliciis vivos, momis tuoSque mactabis. In oratione autem pro C entio cap. LX Lubi de Oppi uo sceleratissimo mortuo agit, inquit: is Quid tandem si illi mali mors intulit Z nisi sorte ineptiis ac fabulis . lucimur, ut is existimemus , eum apud inferos impiorum supplicia perserre - - is actum esse praecipitem in sceleratorum sedem atque regionem. M Qtiae si falsa sunt, id quod omnes intelligunt, quid ei tandem se aliud mors eripuit preter sensum doloris is Quamvis haec, quantum ad disputationis sumniam pertinent, parum ad . rem' nostram fuciant; minus tamen credibile est, si ea omnia, quae dementis immortalitate supra dicta sunt, perpendantur, omnes poenas post mortem stet cratis infligendas negasse Ciceronem, licet inter fabulas merito retulerit, quae de paenarum ratione modoque dicuntur. Atque haec quidem ea sunt, quae faciunt ut credamus, Ciceronem inter eos referri non debere, qui Religioni prorsus bellum indixerunt.
Superest ut Virorum doctorum argumenta, quibus Cicer oriens atheismi suspectum reddere volunt, expendamus. Collinus, cel ιris Angli s, qui scriptis suis, quibus religionem impugnavit, famam i iactus est, in notissimo de libertate cogitandi libello multa adfert , quibus religionem Ciceronis suspectam reddat e In genere conqueritur, multa argumenta, pro existentia numinis allata, Ciceroni tribui, quae tamen interlocutoribus sint adscribenda. ' In quo recte judicat Collinus: sunt enim qui nullo habito personarum, quae loquentes inducuntur, respectu, quidlibet ipsi Ciceroni tribuunt. Ita multi argumenta a Balbo Stoico , pro existentia numinis allata. Ciceroni perperam adscribunt. Posthac Collinus Ciceronem resert inter Scepticos, in quo tamen fallitur : verum est Academia noυa addictum fuisse Ciceronem, at ira tamen, ut Academiam veterem seu
Plato Doctissimus Vir OLIVETUS in praefation8 ad Quaestiones Tusculanas P. 19. Un urat Academicien ei: honneseis homine, tei qu'Eloit Ciceron,
460쪽
IIIpplarenisam philosophiam, Suicamque simili amplexus suerit. Et de polleriore quidem ipsemet ad suum de OF lib. I. sedi. a. ita loquitur : Sed tamen nostra legens, non multum a Peripateticis dii sidentia: quoniam utrique, G Socratici U Stoici ita enim legerulum csse, non Platonici, recte monuit D. Graevius) esse volumus. Hinc eodem librosect. 6. ait: Sequemur igitur hoc quidem tempore, hac tu q sione potitionum Stoicos, non ut interpretes, sed ut solemu3, e fontibus t rum, judicio arbitrioque vosro hauriemus Uc. Ipsemet declarat, cui potissimum sed Pae sit addictus, lib. a. de inciis sect. 7. ita ait: se occuris ritur autem nobis, & quidem a doctis & cruditis, quaerentibus, se satisne constanter sacere videamur, qui, cum percipi nihil posse se dicamus , tamen & aliis de rebus diiserere soleamus. & hoc ipso se tempore praecepta officii persequamur. Quibus vellem satis cogis nita esset nostra sententia. Non enim sumus ii, quorum Vageturis animus errore, nec habeat unquam quid sequatur. Quae enim essetis ista mens, Vel quae vita potius, non modo disputandi, sed vivendiis ratione sublatar Nos autem, ut caeteri, alia certa, alia incerta, is esse dicunt; sic ab his dissentientes alia probabilia, contra, alia ,, non probabilia esse dicimus. Quid est igitur quod me impediat, is ea, quae mihi probabilia videantur, seqMir quae contra, improba-- re: atque affirmandi arrogantiam vitantem, fugere temeritatem, is quae a sapientia dissidet plurimum Z Contra autem omnia dispu- Uutur a nostris, quod hoc ipsum prob bile elucere non possiet, nisii, ex utraque parte caussarum esset facta contentio. - D Idem
fateturti'etoit done pas, comme quelques Auteurs roni pense trop legerem ent, in hum me, qui ne Criit rien. ctoit un philosophe, qui ne deserant hia simple autori te d'aucune secte en particulier, se reservolt te droit d'examiner te pour & contre de toutes les opinions, & n'ulbit de cette liberte, que pour cattacher a ce qu'il jugeoit te inoins douteux & te plus Lin.
t Sunt insuper alia loca, ex quibus patet, Ciceronem, Academicorum sectae fui ille addictum. Ita se. Quaesi. lib. IV. f. 7. inquit et Sed defendat quod quisque sutit ι sunt enim
judicia libera e nos inintutum tenebimus , nullisque rusias discipliuae legibus adfricti. quibus in philosophia necessario parem. mus , quid sit in quaque re maxime probabile, semper requiremus. avod cum sepe alias, tum nuper in Tusculano sudiose egimus. De Nat. D. lib. I. sect. Io. ita loquitur: abi autem requirunt, Diuisgoo by Gorale