장음표시 사용
461쪽
satellir Plutarchus iii vita ipsius. Qtiod si igitur ea, quae maxime probabilia sunt, secutiis eth Cicero , inter veri nominis Scepticos re- serri non poterit. Sunt & fuerunt doctissimi viri, qui existimarunt, si excipias principia Mathematicorum, & Methaphsices fundamenta, reliquas disciplinas mera niti probabilitate ; cum autem Cicero
de rebus naturalibus & moralibus ut plurimum egerit, mirum non est, cum exiitimat se ea, quae vero ellent proxima, sicquenda. Neque vides, quam periculosa sit illa, si etiam ad res theologicas r ieratur, sententia. Qtiod si enim quis existimet, argumenta quae pro existentia numinis adferri possunt, non solum elle maxime probabilia, sed & omnibus dubiis, quae contra capitalem hanc Veritatem fieri possunt, sit periora eile, is certe nil defendit, quod max inopere in tali reprehendas; scio alios aliter plane sentire. Hae .llini fere sverba sunt doctissmi Q aetat ad citatum locum CiceronisJes omnium scholari in V iis iis docentium ratio, cujuscisaque sint secrae, ut quacmique tradunt, iis Dit habeanturque Euclidea. Haec quidem temeritas saepe derisa es a sapientibits , V lepiri inpriDris evigilata nou uno in loco a Luciano. Sunt viri docti, qui existumant, Ciceronem sub Costae Academici persona latere, atque in III. libro de Nat. D.
Ciceronis cogitata prosei vi: at id nota adeo certum videtur. Adfinem enim hujus disputationis haec leguntur: se Qtiae cum dixisset, o Cotta finem fecit. Lucilius autem, Stoictis vehementius, ii is quit, tu quidem Cot a invectus es in cam Stoicorum rationem, quae de providentia Deorum ab illis Lanc illime & providentissime is constituta cit. Sed quoniam advespei ascit, dabis diem nobis alia is quem, ut contra ista dicamus ι est enim milii tecum pro aris &,, socis quid quaque de re ipsi sentiamus, euriositus id faciunt, quam n cesse eA Non enim tam auctores in disputaudo , quam rationis momenta quaerenda sunt. Sect. I 2. Non euim sumus ii, quibus nihil υerum esse videatur: sed ii, qui Oinnibus veris falsi qiti dum adjuncta esse dicamus , tanta similitudine, ut in iis nulla inflacerta judicandi V assentimili uota. Ex quo existi V illud.
multa esse pr0babilia : quae qVmquam Non perciperentur, tamera
quia usim haberent quendam insignem δ' iLustrem, his iapi istis vita regeretur. Similiter de Diυinat. lib. I cap. 7. a multis aliis in locis.
462쪽
III sis socis certamen. & pro Deorum templis atque delubris, proque
,, urbis muris, quos Vos, Pontifices salictos eta dieitis, diligentius- is que urbem religione, quam iptis moenibus cingitis. Qitae deseriis a me, dum quidem spirare potero, nefas judico. - - - Haec cum si essent dicta, ita discessimus , ut Vellejo Cottae disputatio vcrior, is milii Balbi ad veritatis similitudinem videretur cise propensior. , fix quibus patet, Ciceroni argumenta a Stoicis ad exilientiam & providentiam numinis probandam allata, non solum esse visa verisimiliora; sed & eum in sequente congressu pluribus hanc sententiam exornare voluisse. t) Nec sortiora ad hoc probandum adfert argu-
Tom. II. Pars ada. Cccc ccc menta f Mecum sentit CUD ORTHUS , Tom. I. pag. 339. dissentiente cLMOS HEMlo ad h. l. existimat enim , ClCERONEM loqui, ut Academiis
cum decebat, hoc genus hominum cas probasse sententias, in quibus maximam ducebant esse verisimilitudinem; nullam autem pro explorate certa veraque habuisse. At forte disserisiis est magis in verbis, quam in re ipsa. CICERO tertiae Aciademiae decretis adhaesit. quae verisimilia, admittebat. Qiiod si igitur fui totidem verbis lateturJ ei BALil I arta. menta verisimiliora visa sunt v ELLEll objecinnibus, concludendum, eum existumasse, magis credibile esse numen e . Paulo duriores . peno dixerim iniquiores, in Ciceronem videntur esse, qui eum nihil eorum vere credidisse perhibent, quae de existentia de providentia numinis i finitis prope locis operum suorum aperte declaravit. Quod si enim in iis libris, quae ad philosophiam pertinent, clare mendit, se in eam propendere sententiam , quae Numinis mutentiam aci Providentium adstruit, e cipiunt ciceronem recentioris Academiae rationes & instituta secutum certi nihil decernere : incertam crgo prorsus S dubiam h. e. nullam, magni illius oratoris fuisse religionem. At aequus rerum arbiter non facile omnem
abjudicabit religionem illi, qui asserit doctrinam de Dei ex istentia ac providentia summam habere, quam quidem habure possit, probabilitatem ac veri speciem, quanquam non admittat, in divinis rebus dati summam demonstrationis certitudinem Praeterea fingunt, non probant, cicer nem in iis de natura Deorum libris sub Pontificis Cottae persona ipsum. Stoicorum de providentia divina veriorem sententiam ita convellere, ut facile appareat, eum omnem religionem funditus evertere voluisse; quae
elatiis viti I. M. GESSNERI in vita ciceronis F. 98. criminatio est , inani hoc praetextu incrusiata , quod Cottae in hac disputatione q. vi in ria tribuatur, Meil Cotta das ieette mori und Rechi bellaei quiri hoc aliuK est , quam meris suspicionibus fictisque commentis aliquem gravissimi atrocissimique criminis reum peragere' Cujus commatis etiam lud est, quod idem clariss. Gemnerus Ciceroni fidem haberi non posse sibi persuadet, clim in extrema de Natura Deorum disputatione non o stare ostendit, videri sibi veriorem Stoici Balbi sultentiam ἱ quasi non
463쪽
menta Illustris melius , libello de Imbecistate ingenii humatii Lib. L. C. I . quem vide. Sunt tandem alii Uiri docti, inter quos est cl. Retinaunus, His. Athesini 27 . qui contendunt, Tolandum, infelicem
serio ageret hic Cicero. Verba accusationis ita liabent: se Die Furchi
,, er vor dem Polli gehalteri. von den Diis immortalibus. dem Jove, , Optimo Maximo, der Minerva custode Urbis. von der Helligheit det, , Auguriorum und Auspiciorum &α einen Isauileia schvvaZet, sondern ,, auch selbst ΝΒ. die Bucher de N. D. also besciitiesset, dasis et sagi: Ihm sty des Stoici Balbi Meynung von den Obttern v vahrscheinlich
vOrgehOmn en. , , Huiusmodi autem accusatio si valeat, quis erit imnocens ' Quicquid etiam profitearis, illi semper clamabunt, te lion serio, nec ex animi sententia loqui. Denique si producantur loca ex orationuhus Ciceronis, singularem in Deum aut Deos pietatem spirantia, excu' piunt, in illis ad vulgi opinionem loqui oratorem, nee quod ipse signi ' ficiit, tam id spectasse, quod veritas, quam quod res & caussa, quam agebat, flagitare videbatur. Quanquam' autem isthoc non plane abnuere velim, occurrunt tamen loca , in quibus Cicero diserte profitetur, seu rum animi sensum de religione explicare; cujus generis ille locus de haruspicum responsis c. q. ubi quid de religionibus Rom. publicis sentiat, ex . ponit, seque adversus religionis contemtum vindicat ac defendit: , , Ne- que is sum, inquit, qui, si cui sorte videor plus, quam ceteri, qui , , aeque atque ego sunt occupati, versuri in studio litterarum, his dele
,, eter, aut utar omnino litteris , qu . nostro S us limos deterrent, atque is avocant a religione. Ego vero primum habeo auctores ac magistros
se religionum colendarum, majores nostros: quorum mihi tanta fuisse, , stinentia videtur, ut satis superque prudentes sint, qui illorum pr se dentiam, non dicam assequi, sed quanta fuerit perspicere pollint. --- Deiride etiam cognovi, multa homir es doctissimos sapientis lini 1sque,, ct dixisse. & scripta de Deorum immortalium numine reliquisse; quae quan- ,, quam divinitu' perscripta video, tamen ejusmodi sunt, ut ea majoresse nostri docuisse illos, non ab illis didicisse videantur: Etenim quisse est tam vecors, qui aut, cum suspexerit in coelum, Deos esse non ,, sentiat, & ea, quae tanta mente fiunt, ut vix quisquam arte ulla ordia , , nem rerum, ac necelli. dinem persequi possit, casu fieri putet: aut, , , cum Deos esse intellexerit, non intelli eat, eorum numine hoc tantumis imperium & natum & auctum & rotent uni Τ Qu.im volumus licet P. C. ,, ipli nos umemus; tamen neG mirarero Hispiarios, nec robore Gai ',, tris &c. - - - sed pietate ac religione, atque hae una sapientia, , , quod Deorum immortalium numine omnia regi gubernarique perspexi. is mus , Omne S gentes itivione que superavimus. ,,
464쪽
saliram illum Religionis Chrisiana V Mosaica oppugnatorem , Cker
nem inter Pantheisas, id est. Spinoetae antecesibres retii litie. Cum autem etiam in hoste laudanda sit virtus, & immutabiles lint leges veritatis, ipsissima Tolanssi verba adponam, ut quid de Cicerone iudicaverit quilibet intelligat. Ita autem ille in libello quem ore vis udaicas adpellati si Fateris Auguste dulcissime, me recte omninosi affirmare in Adeisidaemone meo , nobiliores sere omnes & docti is res Romanos cultum sacrum a Numa Pompilio traditum vel tradi creditum pro politico habuisse commento, & ut cum Cicerone si loquar, eos persuasos fuisse totam de Diis immortalibus opini A nem fictam esse ab hominibus sapientibus reipublicae caussat ut quos ratio non posset, eos ad officium religio duceret: errabat si enim Γ iis alibi scribit Cicero J multis in rebus auliquitas , quam se vel usu jam , vel doctrina , υel vetusare immutatam videmuse,, retinetur antem V ad opinionem vulgi, V ad magnas utilitates se reipublicae , t 1, religio, disci plina , jus augurum, colligit almse M itas. En testem omni exceptione majorem l qui & ipse Auguris erat. Nec solum in ista fuit sententia, sed totis annisus est viri--- bus, ut alios ad se pertraheret. Ita enim pergit: Nam ut vere loquamurris Supersitio fusa per gentes oppressit omnium fere animos, atque homi-- num imbecillitatem occupavit, quod ε' in iis libris dictum es.si qui sunt de Natumri Deorum, o hae disputatione id maxime et is mus: multum enim N mbismetipsis V no ris profuturi vide is mur, si eam funditus sustulissemusia Nec vero. fid enim diligenteris intelligi voloJ supersitione tollenda religio tollitur. Hoc & de
se me, inquit Tolandus, quoque diligentissime intellis volo ; cumis impugnando superstitionem, religio sit unicum mihi, ut res ipsa indicat, . propositum & animi seiis . si Hactenus Tolandus. Nemo ex hisce verbis, uti jacent, concludere poterit, Glandum eredidisse, Ciceronem Panthesam esse, nisi aliunde huic interpret soni lucem attulerite certe verba ipsa, licet sorte aliud intenderiuTolandus, nil aliud ostendunt, vel prae se ferunt quam hoc et nimiarum Gereonem, & dodassimos quosque Romanorum religionem publice receptam pro commentis habuisse, atque publice explosisse. Quod si is scopus fuit Ciceronis , & virorum doctorum tum temporis Romae viventium, ut superstitionem magis magisque in animis hominum eaetinguerent, laudandi sunt. . Quis enim, qui . cccs ccc a nasum
465쪽
nasum liabet, concoquere poterit sententias , ritusque ineptissimos,& casto Dei cultui rationisque decretis e diametro oppositos Gam felices fuissent, & verorum Philosophorum nomine digni, si omni nictu superato , junctis viribus detestandam superstitionem sorti 1sime oppugnavissent, & ad saluberrima rationis praecepta admittenda viam monstrassent. Si Polamitis ingenio suo, quod nactus erat haud vulgare, usus fuisset magis ad veram religionem stabiliendam, quam ad eum deprimendam, saluti suae magis sine dubio consuluisset. At si T clandiu existumavit, Ciceronem, dum superstitionem pei strinxit, veram religionem subvertere voluisse, aliis sane, quam quibus usus est, argumentis ei id probandum fuisset. Certe loca allata id minume probant: quod ex ipsa inspectione patebit. Primus locus, ad quem provocat Tolantas, extat Lib. I. de N. D. sect. IIT. eum cum proxime antecedentibus adponemus, ut quo jure allatus sit, pateat. Cotta contra Venjt in Epicureum ita insurgit: se Qiiid est autem quod eos sc. Deos veneremur propior admirationem ejus naturae, in qua ,, egregium nihil videmus 3 Nam superstitione, quod gloriari soletis, is facile eit liberari, cum sustuleris omnem vim Deorum. Nisi is sorte Diagoram, aut Theodorum, qui omnino Deos esse negabant,ia censes superi titiosos esse potulisse. Ego ne Protagoram quidem rse cui neutrum liquerit, nec esse Deos, nec non esse. Horum enim se scirientiae omnium non modo superstitionem tollunt, in qua inest se timor inanis Deorum, sed etiam religionem, quae Deorum cultu si pio continetur. Llii id Z ii, qui dixerunt totam de Diis immortalibus,, opinionem fictam esse ab hominibus sapientibus reipublicae causa, ut se quos ratio non posset, eos ad officium religio duceret, nonne omnemia religionem sunditus sustulerunt 3 se Patet peccare hic Toland - , si aliud intendit contra rectae interpretationis regulas. Si enim religionis nomine intelligatur Dei rectus cultus, indubium est, eos qui opinionem de Deo reipubl. caussa fictam putant, sive id Cotta,
sive Cicero dixerit, omnem religionem subvertere: at probandum, Ciceronem inter eos fuisse, qui hanc, cujus mentionem facit, opunionem tenuerint: si vero religionis nomine intelligantur ineptae opinioncs de Diis publice receptae, male concludit, vel Cicero, vel Cotta , iis rcjcetis necessirio etiam veri nominis tolli cultum ei quis enim est tandem nexus inter propositionem illam: Iupiter Cretensis non es Deus , ergo etiam non es Rectur Minversitatis rerrumst Quamcunque
466쪽
Ciceronem heic loci omnem religionem tollere voluisse. Alter locus exent lib. II. de Divinat. seci. TO. si Satis molta inquit de olfensi tis. Auspicia restant, & sortes eae, quae ducuntur. Dissicilis au- ,, guri locus ad contradicendum ; Marso sortalle, sed Romano seciuia limus. Non enim sumus ii nos augures, qui avium reliquorum que signorum observatione futura dicamus: & tamen credo, Ro- is mulum, qui ui bona auspirato condidit, habuille opinionem, effeis in providendis rebus augurandi scientiam. Errabat eniam multis is, in rcbus antiquitas: quam vel usu jam, vel doctrina, vel vel ,, state immutatam videmus. Retinetur autem & ad opinionem se vulgi, & ait magnas utilitates reipubl. mus, religio, disciplina, jus augurum, collegii auctoritas. si 'At quid tandem ex hisce vetabis ad probandam Cicero iis impietatem concludi potest Z Auguria explodebat ipse Cice3 o, atque in eo suos errare satetur ; retineri t men Opiniones receptas, ob vulgi opinioncm. Si pontificiae' religioni addictus vir sapiens, se explodere quidem dicat multos ritus, quos tamen plebis in gratiam proscribendos non putat, num tandem omnia religionis capit eodem loco habere dicendus est y apage has consequentias. Tertius denique locus, quo Cicero eodem Divinat. libr. seel. I 8. ait, superstitionem fusam per gentes omnium fere animos opprcsside . itidem non probat Ciceronem religionis omnis hostem fuisse. Qtiod, ut alia taceam , verba proxime sequentia satis superque docent. Ita enim loquitur: si Nam majorum instituta ,, tueri sacris caeremoniisque retinendis, sapientis est: & esse prae- ,, stantem aliquam aeternamque naturam, & eam suspiciendam admi- ,, randamque hominum generi, pulchritudo mundi, ordoque rerum is c estium cogit c infiteri. si Num ita locutus tandem fuisset
Cicero . si cum Tolando secisset y At nondum satis est. Provocat li. tis ad locum Ciceronis, qui extat lib. I. de Inventione , in quo ait, hos, qrii dent operam Philosophiae, non rebitrari mos esse. At circumstantiae hujus loci sunt probe considerandae.. Agit Cicero de variis argumentum aliquod probandi methodis. Omnis inquit sect. 44. a gumentatio aut probabilis, aut necessaria debet esse. Sect. 4s. quid probabile vocet, explicat dicendo : probabile autem es id, quod fere' feri solet, aut quod in opinione positum es, aut quod habet in se ad haec quandam similitudinem sive idfalsum es, sυe verum. D eo genere quod Coco occ 3 fere
467쪽
negligit jusjuranaritu. In eo autem , qMod tu Vinicule pustum est, hujusmia sunt probabilia et impiis apud inferos panias: esse consitit antis, qui Philosephiae derri operam, non arbitrari Deos Apparet ex hoc, Ciceronem non tam hic docere, quid ipsemet credat; sed quid ex opinione hominum communiter pro vero admittatur. Hodis num apud semidoctos vulgaris illa opinio est, accuratiores Philosi phos, Mathematicos, Medicos de religione parum esse persuasios; quod verum, si religionis nomine ineptas, absurdas, rationi ipsi comtrarias opiniones, quae passim hinc inde a Christianis defenduntur intelligas. Philosophi enim est, nil temere credere. Quid enim tam temerarium, inquit Cicero, tamque iudi musapientis graυitate. atque constantia, quam aut faζωii senti, e , aut quod nstu explorate perceptum fit, es cognitum, sine ulla dubitatisne defendere. Modsi iii itur vel maxime Cicero inter eos sutis et, qui receptas de religi ne opiniones explosiiset, culpandus certe ideo non seret; sed quod meliora edoctus majori tamen animo restituendo casto cultui non incubuerit. Neque certe in hoc Iuventionis libro, in quo regulas dialecti eas & Oratorias more suo tradit, principia Theologiae cicer niuuae quaerenda sunt. Quod si tamen citatus Collino locus aliquid probat, alium huic oppositum ex eodem Inventionis libro prostram. Sect. nimirum S 7. exponit quid ratiocinationis nomine intelligat.
Eaiioohiatis inquit es oratio, ex ipsa re probabile aliquid eliciens, quod expositum per se cognitum, sud se vi V ratione eon manraemplo rem istor e aggreditur, V. gr. mellils uccurantur, qine comissilio geruntur, quam qua sine consilio admini rantur. Additis dein aliis, quae ad demonstrationis elegantiam pertinere videbantur. ita pergite Nihil omnium rerum melius, quam omnis mundus adminiser tur. Nam V signor- ortus V obitus defuitum quemdam o nem
servans, V armi e commutationes non modo quadam ex nectista' semper eodem modo sunt, verum ad utilitares quoque rerum omnium sunt accommodatae, diu a nocturnaeque vicisistit ies, nulla in retinquam mutata qui iιam nocuerint: quae signo sunt omnia, non m discri guodam consilio naturam mundi adminis, ari r consilio igitur mundus adminiseratur. Supra diximus, quosdam existumare, sub Cottae persona lareme voluiisse Ciceronem. At id certum non esse, jam 'monuimus. Ponamus autem hoc; ne sic quidem probari poterit religionis
468쪽
religionis omnἰς osorem misse nobilissimum virum. Vis argumenis tum Z audi Cottam l. llΙ. de N. I). f. in quo ita: Sed antequam de re,
pauca de me. Non enim mediocriter modere auctoritate Πιa, Balbe, orati
neque ea, qrtiet me in peroraudo cohortabatum , ut meminissem, me V cottam esse V ponti em, quod eo credo valebat, ut spiniones, quas a m joribus accepimus, de Diis immortalibris, sacra, caeremonias, religione
que Menderem. - - - Et, si id es primum cita ex interpunctionei seris Boubter ponenda verba qnod inter omnes nisi admodum impios corraeuit, mihi quidem ex animo exuri non potes, esse Deos. Id tamen ipseon, quod mihi persuasun es auctoritate majorum, citr ita
. At, mhil tu vie doces. Vi id es, inquit Balbus, s tibi persuasum est,
cur a me velis discere e Tum Cotta: Quia sic aggredior, inquit, ad hane disputationem, quasi nil unquam audierim de Diis immortalibus, nihil cogitaverim, radem me discipuliun V integrum accipe, V ea qtiae
requiro, doce.. Ex his Verbis constat Cottam, vel Ciceronem si mavis, potius exercitii gratia de hac re disputare, quam serena mente propria animi cogitata proderer hinc de Diriuat. lib. I. sect. 8. ait CLcero ite Cotta. Ipse Cotta sic disputat, ns Stoicorum magis argumenta confutet, quam hominum deleat religionem. Non probamus methodum illam de rebus gravissimis utramque in partem disputandi; quari quam enim Vcritas situ luce radiat, notum tamensmul est, multos non eo elie instructos judicio , ut verum a falso incile possint secomere: ' alios argumentorum , utraque ex parte allatorum, ἰσορ νεια , in maximas difficultates , ex quibus difficultereluctantur, conjici. Notum quid multis, qui P. Bulii Dictionarium avide perlegerunt, contigerit. Ιtiterim, si quis argumentationes Cottae rite perpendat, observabit, non tam genuinam Dei existentiam demonstrandi rationem, quam vero minus accuratas Stoicorum ratiunculas reiici. Vide lib. Ill. sect. IO. II. I 2. a I. 22. 23. 36.37. 38. Et hae quidem rationes, illae sunt, quantum mihi constat, quibus Ciceronem atheismi suspectum reddere voluere viri quidam 'docti. Nulli interim dubitumus, quin fraudes manifestae sacerdotum, superstitio, argumenta levia & futilia pro existentia numinis allata, ingenium ipsum preterea, Ciceronem aliquando turbaverint. Interim si universiain ejus philosophandi rationem, indole
que naturae InspiciamuS, quantum cernere d itum .est, inter eostat, qui rectius festiui de religione senserunt, qualm locuti sunt.
469쪽
In eandem sententiam concedit P. Bubus Lexko. Τom. IV. voce vi est pag. m. 2 9. dicens: is Mr. l'Abbu de Dangeau parte de si certesiis gens; qui ont la religion dans l'clprit, mais non pasis dans te coeur: iis sent persuader de se veritu, sans que t cur conis A science soli touch de de ramour de Dieu. Je crois qu'on peudis dire, qu'il y a aussi de gens, qui ont religion dans te coeur. - & non pas dans resprit. Is la perdent de vae des qu'ils la che A chent par les voles du raisonnement humain: elle m.happe auxia subtilites, & aux sophisines de leur dialectique: iis ne favent, ouis iis en sent, pendant qu'iis combattent te pour & te contre: mais si des qu'iis ne disputent plus, & qu'iis ne soni qu' Outer les prem . si ves de sentiment, les instincts de la conscience, lepolds de lycii A cation, iis sent persuadez d'une religion, & iis y consorment leursi vie autant, que l'infirmite humesne te permet. Ciceron ea citae si la: On n'en peut gueres douter, quand on compare ses autressi livres avec ceux de N. D. Oxi ii fait triompher Cotta de tous tesse interlocuteurs, qui lautenolent qu'il y ades Dicux. Forte, litis imagitiem aliquam animi sui ipsemet quasi nescitis exhibuit. Quicquid sit, dissicile erit diisentientibus probare, Gemieni nulla
religionis tactum fuisse cura: dolemus equidem virum tantarum vi
tutum in- debellandis ineptis opinionibus ulteruis non esse pro euli1m. At si tempora, quibus vixit, n otia quibus districtus erat, perpendamus; si potestatis, quam in animos hominum habet retagio cum lacte quasi materno hausta, memoros simus; si plerorumque denique virorum doctissimorum ignaviam vel teporem hodi
num in tanta luce in mentem nobis revocemus , haud mirabiamur , si vitio seculi, & amore receptae religionis se abripi passus ei hcicero. Inretim apud omnem posteritatem in maxima semper ve sabitur existimatisne, vigebuntque ejus scripta, dum pretium liti ris manebit. Claudimus hanc apologiam verbis Velzese Pateretili, quae extant lib. II. cap. 66. pag. edit. I Usi. se Nihil tamen egisti, si Gnquio M. Antoni, nillil, inquam, egisti, mercedem coelestii simioris & clarissimi capitis abscissi numerando, auctoramentoque fu-
. is nebri ' Liberius paulo de religione Ciceronis loquitur continuat. despen es diverses p. 499. Adde hic, quae de atheismo Ciceroni impacto breviter sed nervose monet celeb. 2 amicissimus Bruherus noster hi
crit. Philosophin νοι d. P. f.,
470쪽
' . nebes ad conserv toris quondam reipublicae, tantique consulis irritando necem. Rapuisti tu Marco Ciceroni lucem solicitam. ., & aetatem senilem, & Vitam inferiorem te principe, quam subis te triumviro mortem: famam vero, gloriamque factorum atque' is dictorum adeo non abstulisti, ut auxeris. Vivst vivetque peris omnium secutorrum memoriam. Dumque hoe vel sorte, vel pr is videntia, vel utcunque constitutum rerum naturae corpus, quod si ille pene solus Romanorum animo Vidit, ingenio complexus est,' si eloquentia illuminavit, manebit incolumet comitem aevi sui lamis dem Ciceronis trahet, omnisque posteritas Illius in te scripta mir se bitur, tuum in eum fictum execrabitur a citiusque in mundo g