장음표시 사용
191쪽
itur peccatu est, quado homo suis operibus Deum inhonorat: sed omniu grauis simum,quando per sua opera se vult ab a lliis honorari,iaudari,dc extolli, propriam . quaeritans famam Sc gloria. Nam hoc mo-clo studet, laborat & operature directo contra Deu,& contra sua gloria,& hono- .rem.Et talis operarius subdolus & peruersus , quiued agit contra intentione & om idinationem Dei,efficitur manifestus, 3c ea ipitalis inimicus illius ,suum honore,& A- lmam,& gsoria illi violenter eripiens, dc si-.biipsi fallaciter asseribens QSi enim suam non Dei gloria quaerit, seipiuin Deu constituit,de se idolu facit, quod vult ab aliis honorari, ac praedicari, dc ita per sua arrogantem impiamq; superbiam bellum, rixam, & discordiam grauem in suu sistitat
creatorem. D o. O' bellum inerme,funestum, dc in gloriu , de quo nullam ipse victoriam reportabit: sed stragem, cossisio' nem ignominiam. R A 3. Nihil verius. sed Vt apertius agnoscas , quam inexpiabile
malu sit, homine seu quaerere honorem, audi paucis quae dico. D o. Audio. R AE. Homo certe du omnia agit propter suam famam re gloriam , occupat cor suum principaliter circa proprium honorem, quem cogitat, que quaerita quem semper
192쪽
sesiderat.Et ita seipsum in suo corde Deustatuens ,sese honorat, se laudat, se diligit,
se amplexatur. Qui igitur merito deberet cor suum occupare circa Honore Dei, Moesi, in suo corde recipere: e cotrario cor suum occupat ad laudem propriam, & illieseipsum collocat,& ut Deum adorat. D o. O' iniuriam maximam i R AEM. Est Malia iniuria maior. No enim sessicit ei oecupare cor suu circa proprium honorem, sed vult quod corda alioru hominum, qui vasa sunt Honoris Dei,occupentur & impleatur de suo honore, de sua fama Sc gloria Cupit enim hic talis superbissimus, ve omnes t omines conlepto Deo suu honorem, suam existimatione, sua laude amet, praedicent, magnificent. Vult enim sempercrescere,& multiplicari,& imaginem gloriae,& sapietiae, Sc pulchritudinis su licet sit corruptibilis & fictilis) imprimi,& dila tari per eorda hominu , ut semper de illo
cogitent,illam ament,illum loquantur,&praedicent. Vult igitur totum mundum, quantum ad se attinet, circa suu honorem continue occupari. Itaq; vult Deu expellere de regno suo, de domo & habitaculo suo. D o. Hinc merito efficitur homo Dei hostis , Dei maximus inimicus. RAE M. Praeter haec mala, sunt & alia non minus
193쪽
i s v I A L o G V s II o. . execraga, Primu est, Qui quaerit proprium honorem, totum mundum eupit reducere ad seipsum: & sic peruertit ordine uniuersi, quia creaturas intorquet ad alium sine, qua eas ordinauerat Deus.Vult enim ipse, ut Deus, a creaturis honorem recipere, de
se ab omnibus venerari. Et sic homo huiusmodi est: totus peruersus in semetipso,
lum: ia homo qui quaerit proprium honorem, facit sibiipsi maximu damnum, α
detrimetum,&incommodum. Sicut enim du honoratur Deus,tunc crescit,tunc proficit homo: ita dum honore sibi attribuit, in summa egestate remaneat nesesse est. Tertium: Non qui suu quaerit honorem, destruit,quatum in se est, Deum factorem suum,& ex consequenti elongat se in infinitum a Deo:tantumq; distat a Deo, qua-tiim distat sua intentio ab intentione Dei. Et quia totum bonum hominis Deus est, ideo quantum magis longinquat a Deo, . tantum magis recedit 1 bono suo. Quartum: um homo elongatur in infinitum ὶ bono suo, necesse est ut propinquet maximo malo sis , cadatq; in tam profundum malu,quantum Deus est altu bonu. Cadit ergo in immane praecipitium omnium c iamitatum , & in abyssum malorum omnium
194쪽
nium. Quintum:Homo qu rendo suu honorem,sacit Deo infinitam iniuriam & ΟΩ senseri, ideo promeretur poena perpetua& infinita.Sextum malum: Homo qui quς-rit suum honore,excccat semetipsum:Honor enim iniustus tenebret sunt,quς cordis oculos adeo obnubilant,& obscurat,& ab omni vera luce alienos reddunt, ut homo nec Deum, nec semetipsum,nec totu uniuersum possit agnoscere.Positus enim extra Deum,extra lucem,extra veritate,nullum bonum,nullum malum potest disce nere, hec inter verum S salsum, nec inter . dulce & amarum ponere rationem. Septimum: Homo qui quaerit sumn honorem. totum sundamentu suum collocat in me- dacio,in errore,in vanitate, in deceptione. in malo, &in nihilo. Honor enim pro prius mendaciu,δc error,& nihil rens igitur propriu honore, seruu se facit vanitatis,medacii,& nihili: R seipsum, qui inter creaturas Omniuni estoobilissimus, expendit ad errorem, atque stultitiam, amentiam. octauum malum: Cum omnis honor sit extra eum, qui honoratur, hinc
sequitur, quod homo ad suum honorem operans, & illu multiplicare gestiens,aedi ficat extra se rem vanissima, quae stare non, aotest: N ita introrsum vacuus remanet, re
195쪽
omni solido bono priuatus.Nono:Homo suu ambiens honore, perdit tempus su perdit laborem,studiu,& conatum suum, tenditq; ad impossibile , quia suus honor bnuquam poterit perfici, nisi quam impleri. Sed solus Dei honor eui resistere nemo po- test cum sit omnipotes)bic perfietetur,liteco summabitur, hic manu tenebitur in secula seculoru. D o. Hoc postremumaximε deberet hominem auertere ab ambitionem Oprij honoris , quando nec illii quatum lvolet poterit acquirere, nec utcunq; ade- lptu poterit retinere. R A K. Decimu & m ximum malu est, quod sicut honor verus .& confusio opponutur, ita laus & vituperium, gloria de opprobrisi. Et scut honor non potest mutari nisi in cofusionem, ita laus & gloria no nisi in vituperium ac opprobrium. Et quia nullus honor verus est, nisi honor Dei, cui etia & laus vera est , de gloria vera: idcirco homo qui honorat, laudat,& glorificat Deu , nunquam illa se.
quetur consio, nunquam vituperiu, nun-Qua opprobriu. Sed si quaerat fusi honoro, sua laudem, & gloria,oportet ut perueniae
ad aeternam colasionem,perpetuum Vitu-
perium, & opprobriu sempiternum, quod non delebitur. D o M. Merito id sequitur: Nam ex quo honor proprius hominis est . peruer
196쪽
peruersus, inordinatus, falsus, tortuptis, eaducus, miser, iniustus, mendax, vanus, erroneus: ideo permanere non potest, sed concidet, tabescet, deficiet,& sequetur illum summa ignominia, quando reuelabi, tur cofusio nuditatis eius,& pudenda eius in suam faciem retorquebuntur. Eant nucproprii honoris quaesitores , & ad breue tempus in suis laudibus, ut perpetua co
susione contristentur. Momo obligatur , ex parte Non mei, credere omni ε erbis eius, ea honorare.
QVoniam quidem, ut supra declara
tum est, quod Deo honor attribui debet in summo gradu: si igitur homo honorat Deum, necesse est ut & verba Dei honoret, & credat cum omni reuerentia Deo loquenti. mando enim credit homo verbis Dei, tunc reputat eum veracem, iustum, & sanctum, sine fraude, λne mendacio, sine dolo: atque ita hon t Deum, credens sine aliquo testimo-io, sine aliqua probatione, simplici ve bo Dei: soliun quia ipse dicit, vel dici serit , qui fallere & mentiri nescit. Ali
197쪽
quin nisi credidero cum omni assensu ver
bis eius,etia etsi videantur vel obscura,vel extranea,facio Deo maxima iniuria, vitu- pertu,& contemptu. Debemus igitur primo credere vobis Dei, propter tuu max mum honorem: utpote quia ille loquitur, que nephas est mendace aut friuolu aestimare.Secudo debemus credere IerbasD ratione suae excellentissimae maiestatis ocautoritatis.Si loqueti alicui sapieti aut regi, aut principi nde habemus: multo ma- ixis regi xegu, Go dominoru credi uber,
ἐκ assentiri. Tertio , Ratione suae infinitae ibonitatis,& purissimet pietatis credi Oportet verbis Dei.Na quod bon' homo loquitur,sacilE admittitur: multo ampli'ti debet quod loquitur optimus,& sapietii simusDeus. sarto,Deo credi debet ratione suae infallibilis veritatis: Est enim ipse summaveritas,&summa sapietia,quq falli nequit,atq; metiri. D o M. Magnu mihi animu indidisti, credere cu summa reuer tia eloquiis Dei. sed quςso te, que P 'ces' sum habiturus sum incredendis Dei sermonibusὶ R AE. Illu eundem, que in cre turis cognoscedis ante habuisti. Videmus ad oculum duo esse quae ab homine extra procedunt,scilicet opus suum,& suu Vese
buni. Sic similiter duo sunt, quae pro dul
198쪽
.soris I Deo, opera oc Verba. Verum quia aliindlest opus,& aliud Verbum, ideo alia scietia est de Dei operibus,& alia de Vesebis. scientia tamen creaturaru,quae mania
sestἡ sorinsecus apparent,inducunt nos incognitione verboru Dei, quae minus apparent. Ad cognitionem creaturaru habuimus tres gradus: Primus,quὁd cognoui anus ipsas creaturas in veritate existere,sed nesciebamus cuius er ni.Secudo,cognouimus,quod Dei exant,&quod a Deo eoditae erant. Tertio,quod donum Dei erat, de quod a Deo nobis traditet erat. Isto modo oportet procedete confirmiter circa verba Dei,ad cognoscedum quὁd Dei sunt. Priamo, oportet videre, & acute respicere ipsa verba in se. Secundὁ,cuius sunt Verba, an Verba snt Deiloquetis,uel hominis.Ter- tio,quod nobis a Deo data sunt ad nostru' fructum,ad nostram necessitatem, & utilitatem scut & creaturae. D o. Sed quae sunt Dei verba,quibus nobis ad nostram salutem loquiturὶR AE M. Non alia pro certo, quam quae in sacro volumine qua nos Bibliam Acimu s continentur,quae in Vetus Nouumq; testametum es E aiuiditur. Ibi Paudis Deum praecipientem, prohibentem,
adhortantem,terretem, bladientem,com
199쪽
&sertissimis rationibus tibi demonstrare, Deum Biblic sermones per suos vates csse loquutum, nisi nossem te id optimε credere, M ut Christianum nullatenus diffiteri. Quod si sorte eas rationes cupis agnosce Qege priorem librum,unde isti transsumitur, & illic inuenies quomodo etia paganissimo homini id facile potuerit persuaderi. DOMI. Credo ut Christianus Bibliae verba,Dei verba esse. Qui autem hoc non credit,pagano deterior est. Ne proprietatibus e bise homogerere debe3 circasan i
OVia igitur eredis Bibliam Dei Verba
sonare, audi nunc maximo fructu proprietates,& conditiones huius libri,&qualiter te habere debeas circa cu.Primo, ex quo per totum vetus Nouumq; testamentum Deus loquitur per ora sanctoru, ideo oportet credere qu dicit,oportet implere quq pr cipit, oportet vitare,quq prohibet , oportet formidare quae comminatur,oportet sperare quae pollicetur.Qui au tem ista non lacit,Deum contemnit, irridet,iniuriatur. D o M.Imo vero per omnia dignus,
200쪽
TIMOR ging r. is dignus, quod a sacro Dei libro repellatur. Bestia enitia si montem tetigerit, lapidetur. R A E. Secundo,ex quo Bibria liber dei eit, 'quitur, quod nihil est in eo falsum,ni.il inutile,nihil superflusi, nihil diminurum, nihil iniquit, nihil friuolii, nihil contemnendu, nihil execradu. Tertio, ex quDBibliae Verba Dei sunt, ideo omnia quς ibit aut promittit, aut cominatur Deus, o 'inia suo tepore coplebutur: nsi enim unuiola, aut unus apex cadet ab omni lege.Alioquin Deus faceret contra suum honorem,seq; mendacem con stitue rei, quod est
impossibile. Si enim homo potes, & iustus nititur toto corde implere verbum suum, IN utro magis Deus, cui aeque facile est, α dicere,& implere Quarto, ex quo deus sua Verba in hoc libro constituit, ideo homo obligatur Deum, & sua verba diligere, amplecti, honorare,& colere,quet processerui Dei. D O M. Merito id quidem, quia nihil tam propinquu Deo, quam suu Ver- bum. Verbum enim Dei ipsum Deum repraesentat, nec aliquid tantum pertinet ad Deum , quam suus sermo, qui non tum de ore , sed etiam de Dei corde procedit.' Erumpit enim ab intimis medullis dulcis- , simi coditoris Merito igitur amari debet,