장음표시 사용
111쪽
absolutionem censium procureis ergo possumus a Britori petere ratione necessitatis eadem a toleratis: & hi poterunt illa licite ministrare, si prius conterantur, & conentur ablatui . Videantur
is Dico a. Iicite Sacramentum recipimus,& petimus a toleratis , quoties aliqua necessitas communis , vel utilitas magna petentis id exigit. Ita sentiunt
sti βρ. Nimirum quoties urget prςc tum recipiendi Sacramentum, vel adest easio lucrandi Iubilgum , vel spiritum reficiendi contra grauem tentationem , aut graue discrimemuel quid simile.Pro.
hatur,quia Maninus 'su suaExtra uag. coneelut fidelibus,ut in nulla re teneantur vitare toleratos; ergo non istum recipere possunt ab illis sacramenta, sed
etiam petere,quatenus est ex vi censurae,
seu directae prohibitionis,siquidem nulla communicatio fidelibus interdicitur cutoleratis. od si possumus licite petere,' Potersit etiam tolerati licite dare: quod cotra primam sententia docent Autho.
si ius concedit, ut fideles licite sacramcta petant a toleratis, cO sequenter coce dit ipsis toleratis,ut ea possint licite ministrare . Qnamvis enim Extra gans Ad euitanda. non tollat ab illis cense. .ram absolute. Qipendit ramen eius e&ctum, quando priueniuntur a fidelibus, in quorum fauorem directe tendit: sed indirecte subinde vergit in fauorem to in Ieratorum, quatenus expedit, ut secure
fideles viantur priuilegio cominu lican di cum toleratis ἰII Unde fit i . cum priuilagium Exu uagantis amplissimum sit δε ab late i
quatur de toleratis Omnibus, non esiorestringendum ad Parochos, vel Sace dotes paratos dumtaxat, sed ad omnes etiam non Parochos, & non paratos extendi deberer dum adsit aliqua neces.sitas , vel utilitas magna, quae quidem ante pridictam Extrauagantem noti sumeret, di nunc eius fauore sufficiat.
U. g. si non suppetat alius Minister, qui post aeque commode ministrare pin
sypria. 37 Fit a. cum fauor Extrauagantis sit sollim concessus fidelibus, de son ipsis toleratis directe, peccare mortaliter toleratum,si semet offerat, aut ingerat ad Sacra menta ministranda no requisitus, requisitu vero debere prsmittere contritione ,si coscientia habeat peccati mor talis, & abBlutione censurae procurare , quam si non possit ante ministrationem obtinere, debet remittere petentem ad
alium si siuppetat qui possit cum qquv
li satisfactione ministrare Sacramen tum . Si tamen alius non adsit, propo nat, se petiturum abselutionem , quamprimum possit. Quia non potest toleratus Sacramenta ministrare , nisi rogatus, & ob aliquale commodum peten
requirunt aliquam petentis necessitatem, vel notabile commodum. Quia licet per illam Extraua antem sublata sit omnis directa prohibitio communicationis , tamen supposito ligamine censurae , sequitur connaturaliter,
ut, di ipsi ligati , quantum possint,
moraliter , anstineant a sacro ministerio, nisi detur notabilis utilitas pintentis : S csteri fideles , si comode popsint , ab alias potius non ligatis debeant recipere sacramenta: quod est satis probabile. 18 Verum non est minus probabile, quod docet tertia sententia , nimi
112쪽
tum quamuis non interueniat notabiIecommodum petentis, nec ulla necessi. tas, propter solam utilitatem Sacramenti, atque liberam electionem no- sitam posse nos petere Sacramentum a tolerato,quem existimamus sine pecca to ministraturum, licet alio Sacerdotes ad sint, qui nullam habeant censuram, ut notat cum aliis Proba tur; quia iam ab Ecclesia non prohibe.mur petere Sacramentum a toleratis , sed solo praecepto charitatis indirecte praescribente, ne simus eis Occasio peccandi, quod non magis Obligat respectu tolerati , qtiam re Dectu cuiusuis alisterius peccatoris, de quo dicemus quaestione sequenti. Potest equidem toleratus, a quo petimus Sacramentum,prius. quam illud conserat, conteri, potest absolutionem censurae procurare,vel si nequeat illam obtinere, proponere, se petiturum, & sic licite conferet Sacramentum . Quod si prudenter praesumimus toleratum iactu in , nullam occasionem ipsi damus p eccandi , dum ab ipsio
petimus Sacramentum: ergo non minus licite possumus petere Sacramentum a toleratis, quam ab alijs nulla censura ligatis, quamuis adimi virique pari satisfactione mini liraturi.
19 Ad sundamentum prime sententigrespOdetur, illam Extrauagaistem directe quidem inludisse fauorem fidelium;
indirecte tamen concessisse toleratis, ut reqhiliti possint ministrare, ne frustretur lavor fidelium, si propter vitandu scandalum nequeant petere Sacramentum a toleratis. Distinctiones secudet sentemtiae nullum habent sundametum in Extrauagmae Ad euitanda, ut vidimus n. 16.Fundamentum tertiae sententiae prinbat, illam esse satis probabilem,quando praesumimus toleratum sine peccato ministraturum; non vero tollit, quin pariter probabile sit,requiri necessitatem aliquam, aut utilitate notabile petentis: Cum enim maneat in tolerato ligamecensurae, no videtur sine causa requirendus,ut ministret Sacra menta, quae eositImus a no ligatis sque comodo recipere.
eto C Vppono, recipientem Sacra.
O menta non dubere ministra tis conscientiam indagare: nec inquire re, an sit ministraturus in peccato; quo niam haec cura non est ipsi commissa,da enim nobis morali certitudine no comstat. Ministrum indigne ministraturum, praesumere debemus, vel esse probum, vel digne ministraturum. Quivis enim praeimitur bonus, & operari recte, d nec oppositum constet manifeste. Quare licet videamus Sacerdote paulo ante peccante mortaliter,credere possumus, conterendu,priusquam administret,nisi costaret, illum iam diu cuius piam peccati mortalis conlaetudine teneri line cura salutis tunc etenim maior prudentia requiritur ad petendum ab ipso S
que procedit, quando rudenter coni ciamus ex circumstantias, Ministrurnia sacrilege ministraturum. 2I Pruna sententia docet,quamuis ex sola deuotione Sacramentum recipere velimus, licite posse nos illud petere vela Parocho,vel a non Parocho,sed hab te facultatem ministrandi, quem certo nouerimus sacrilege ministraturum.Ita
batur;quia cum talis Minister sine peccato possit ministrare Sacrametum, elibciendo scilicet contritionem;& quando vel no facile possit, vel nolit conteri, p test ex honesto praetextu ministratione omittere,si sacrilege Sacramentu admi, nistret,uoluntarie peccat omnino,sibiq; debet tale peccatu imputare,no autem petenti,Mi petit hic di nunc u legitimo Ministro, qui pol sine peccato ministrare,vel abstinero ministerio. Quapropter
si quod hic repetitur stata inmest mere
113쪽
passiuir, ob quod non debemus actiones alioqui licitas omittere,ne mille laqueis implicemur,cum ex opcribus bonis Reeiudicia temeraria, susipiciones etractiones oriantur, de his similia icandala passiva. Hinc colligunt,quamuis suppetantali Ministri,qui commode ii ne peccato miniitrent, posse nos Sacramentum ab illo petere , quem peccaturum scimus. Quia licet proximi peccatum , quoties commode possiimus,euitare teneamurrid tamen est intelligendum de peccatis,in quibus vitandis indiget proximus aliqualiter nostro iuvamine, quod i isto casu non contingit, siquidem Mini. ster per se se vel recte ministrare, vel adminiurationem omittere, potest. et a Secunda sententia docet a Ministro, quem moraliter scio cum peccato ministraturum, si sit paratus, aut ParOchus,licite peti,vel recipi Sactametum a Secus illicite. Probatur ex cap. Sciβι- ransbur I s. quaest. 8. Ubi Nicolaus Papa decidit, ab adultero, donec Episcoporum iudicio reprobetur, coinunionein recipiendam esse, rationemque reddit.
Quonsam mala bona administraudo ,δε tantummodo ι edunt. Cosonat Lucius 3. in cap. Vestra de cohab. clars c. Priabatura .rat. Nam utimur iure nostro, dum a
nostro Parocho petimus, aut recipimus Sacramenta, quae licite potest ipse conferre,si velit. Qui autem utitur iure suo, nemini facit iniuriam,Legum uriarum,f. de inivrys. Quando vero petimus , aut recipimus a parato, non inducimus illum aci peccandum, cum iam actum et, & habeat voluntatem ntinistra.
di quibuslibet accipere volentibus; sed
utimur alieno peccato ad utilitatenti, nostram;quod 'pe licitum est . Ita do
a t Tertia sententia docet, si nulla necessitas inel rationabilis utilitas intercedat,non licere petere, vel acccipcre S cramentum ab illo, quem moraliter ει naus administraturu in mortali, quam uis sit Diochus, aut expositus ministerio sacro.Quare si plures scdcant ad excipiendas consessiones , quorum unus
sciatur ministraturus csic cum peccato, licet sit Parochus, alterum adciti dum
esse, qui pari satisfactione ministrabit,
de sine peccato. Probatur ; quia tunc obligat lex charitatis ad impediendum roximi peccatum, quantum sine nota-ili nostro detrimento possumus: Sed possimus sine notabili nostro de trinaeto, vel incommodo Sacramentum ab alio petere, vel recipere, qui sine peccato ministret aeque nobis utiliter: Ergo tenemur potius hunc,quam illum adire.
crali'. et Dico r. a Ministris peccatoribus, uos prudenter credimus indigne ministraturos esse, i etere possiimus, & rccipere Sacramenta, quoties aliqua nostra, vel aliena necessitas , aut utilitas
specialis id exigit, siue sit Parochus, siue
non sit Parochus,sive sit paratas,sive nosit paratus, qui cum peccato ministrabit; cum tamen posset licite ministrare, si vellet conteri.Comieniunt in hoc omnes sententiae relatae,Consonant S. Tho.
Hanc conclusionem probant landa menta secundae sentelatiae; nam illa necessitas,vel utilitas,quam ex Sacramentis percipimus, dat nobis ius ad petemdam ipsorum administrationem, Uram
Eeiae poeta exhibere Ministerilicet sciamus
114쪽
mus Ipsum de facto sacrilege ministra.
tum n I; non enim ipsum inducimus ad peccandum , sed eius peccatum permittimus ex iusta cauca. Nec lex charitatis obligat ad omittendum ea , quae nobis sunt necessaria, vel utilia, ne proximus inde sium at occasionem peccandi, sola nimirum malitia, seu libertate sua. Vi
ralem necessitatem, vel utilitatem propriam, aut alienam possumtis peter mutuum ab usurario, quem scimus mutuaturum sub usuris,oc iuramentu a periuraturo, vel iuraturo per falsos Deos; ergo similiter ob spiritualem necessitatem, aut utilitatem propriam vel aliena possumus petere Sacramentum ab illo, quem scimus sacrilige fore ministratin rum, & in hoc sensu loquuntur textus adducti naa. - is Dico 1. si nulla sit necessitas, nec specialis utilitas proueniat,ex Sacrameto recepto potius ab hoc Ministro, qua ab alto,non possumus licite petere, vel accipere Sacramentum a Ministro sacrilege minit iraturo , dum adest alius, cui pati satisfactione ministrabit . Ita Doctores tertiae sententiae,qui plane nituntur communi regula charitatis praescribente generaliter; ut si commode possumus, ex sine graui detrimento, tollamus proximis occasionem peccandi, quamuis ex stasilitate, vel etiam mali tia siua lapsuri sint. Ergo quando possumus recipere Sacramentum ab alio,
qui pari satisfactione ininistrabit, & si . ne peccato, non licebit inducere Ministrum, qui sacrilege ministraturus sit. Si tamen hic alius esset mihi multo inutilior, eo quod sit indoctior, nec possit satisfacere dissicultatibus proponendis, aut saltem parum secure;vel notabiliter . minus me posset in spiritu dirigere, vel
esset valde morosus euc. non tenerer cutanto meo incommodo hunc eligere ad alienum peccati m euitandum , Ut notant Commh. T Truinchsupra. 26 Petes I .Quanta, vel qualis necessitas, aut utilitas petentis futura sit,ut licis te petat a sacrileg ministraturo 3 certe
communiter erit metienda prudenter iuxta circumstantias rerum, & personarum; Castro Palaus, cy' Mualobos sura. uem necessitatem, aut utilitatem generaliter requirunt Sumet, Fιliturius, δε- naci 68.Conrncknum.y2. sere conueniunt, non requiri siemper necessitatem extremam, nec valde grauem , aut implendi praeceptum diuinum, ut voluit Sodias, sed minores causas sussicere, sicut& ad petetiam mutuum ab usurario. vel iuramentum a periuraturo; om Ere. N. 3. Putat communiter lassicere praeceptum Ecclesiae, vel magnum aliquod felium, quo soleo commun icare, vel imdulgentias occurrentes, & similia. C, breia censet issicere, quod peceator sit doctior aliis ibidem concurrentibus. quer 3. .a sere II. dicit, necessit tem esse susscientena, quoties non possumus commode ditarre receptionem Sacramenti ,& non adest alius Minister probus. 27 Certe maior requiritur necessitas, vel utilitas, ut licite Sacramenta petamus a non Parocho , quam a Parocho , quia maius ius habemus respectu Paro-cni, quam non Parochi . Maior item, ut petamus a non parato, quam a parato;quia plus habet illud inductionis Laltem indirectae. Qua propter ut liceat petere Sacramentum a Ministro, qui MI ex ose ficio tenetur, vel paratus est, quamuis in digne ministraturus sit,si non adsit alius, qui digne ministret, sincere commune
utilitatem,quae percipitur ex Sacram emtis, censet Suaree,de videntur consentire Famucius, π Bonacin V. & in hoc casu probabiliter sustineri potest secunda
sententia , quam tenet etiam Martinus ae Leuema. IAEH. .a.6. b. II. proposit.
8. ceterum respectu non Parochi, vel non parati malor caula requiritur; scit, cet ut urgeat praeceptum ecclesiasticum audiendi Miuam , vel reciniendi Sacramenta, vel utilitas non ditatendi nimiuipsorum receptionem, praesertim si petens habeat costientiam peccati mortalis , aut quid simile. Consonant Ea
115쪽
svra. Rursus si ponatur Sacerdos in mortali dispensans actualiter Euchari illam, omnibus accedentibus ad communicandum Guaret.θρ .censet , sine limitatione licitum esse recipere; quoniam ibi mera datur acceptio,nullaq; petitio, nec apparet ulla cooperatio vel occasio rubnae,vel scandalum culpasse. Bonacina tamen etiam tunc videtur negare, si facile reperiatur alius sine peccato ministrans; nam illa saltem numero ministratio peccaminoia vitabitur . Cette quaelibet difficultas, aut incommoditas alium qu rendi,vel expectandi liasticiet, ut a peccatore tunc licite recipiamus Eucharili iam. 18 Petes a. Quale peccatum sit reci pere Sacrametum ab indigno Ministro, quando possumus atque commode reincipere a digno λ vel quando sine dispendio possumus differre receptionem Z ita- ut vere deficiat necessitas vel utilitas
excusans talem receptionem. Tangunt
hanc difficultatem Doctores vel in petitione mutui ab usurario, vel iuramentia periuraturo,vel Sacrameti ab indigno Ministro: Et prima sententia docet, esse mortale peccatum, quoties sine necessi tale vel utilitate rationabili petimus ab alio, quod scimus ab ipso cum peccato mortesi fore praeitandum .Quia generale praeceptum charitatis erga proximusta mortali nos obligat ad euitandum mortale peccatum alterius, quando co-mode possumus, & sine nostro detrimoto.Nec in tam graui materia datur sola venialis culpa, cum illa petitio nostra
vere cotineat cooperationem illicitam ad mortale peccatum alterius. Ita docent in nostro casu Suar to. 3. diis. 7δ. stat. si .Fagundet Pracept.3.tib. 3. .3.n.
4.In petitione mutui,vel iuramenti Val-
Secunda sententia dicit, esse soum
veniale.Probatur; quia licet praeceptum vitandi mortale peccatum proximi, quoties commode possumus, ex genere suo nos obliget sub mortali, at in nis petitionibus tales circumstantiae concurrunt,ut is rigor temperandus censeatur. Nam ex parte petentis ponitur scandalum solum passivum, non tam datum .
quain acceptum praua voluntate pec
cantis,qui posset, si vellet, sine culpa prae stare, quod petimus; & per consequens
ex parte peccantis non tam inductio notira, quam eius malitia peccatum inducit,cum sponte sua peccet, maxime si iam erat paratus, & hac occasione sublata, mox alias haberet, aut saltem voluntate peccaret . Confirmatur, nam ut vidimus nμm. 27. modica quidem cauti
culpam excusat huiusinodi petitionis, quod etiam in usura, vel periurio notat
praeceptis grauiter obligantibus non solet excusare causa tam leuis. Et quidem graue videtur onus, tam stricta peccati mortalis obligatione cogere petentem ad discutiendum, au susit tuita eausi
petendi Sacramentum,vel mutuum, vel iuramentum . Ita censent in petitione Sacramenti stu/ in Α.ds. N. 6. Bar tholomeus de Lede a de Sacram. di c. I . Cabura, ct Carthagena Hup. in pet
tione mutui Caietanus, tus, Nauare ηδ .
48 . T. cum alys, ix esse probabilem fem
29 Dicendum est, petere sine causa vel
iuramentum, vel mutuum, vel Sacramentum a non parato, qui praesumitur cum peccato praestiturus esse, semper es
116쪽
de in hoc casu prima sententia posita nu. pr cedenti certa est , eiusq; fiundamentii conuincit.si vero petimus a parato, probabilis eli secunda sententia propter eius fundamentum, de ob auctoritatem Doctorum id asserentium i probabilior autem est prima,sicut & communiori ut
βρ.Sochea n. 23 .vere siquidem indv. cimus ad hoc numero mortale peccatum, quod facile possemus, ac subinde deberemus euitare nulla necessitate ducti, nulla maiori commoditate pelle Fundamentum contrarium positum n. 2 I .& a 2.probat, nos ex iustitia non teneri passivum scandalum vitare, cum sit potius acceptum,quam datum: at nox, probat non obligari nos ex charitat quae semper urget nos ad euitandurria
malum proximi praesertim spirituale , doties euitare possumus sine nostro di-
cndio. Quare licet cum notabili detri- trimento, vel incommodo non teneamur impedire passuum sicandalum proximi,tenemur tamen ex charitate, quoties commode pos Iumus iuxta re certam regulam charitatis fraternae. Fundamenta post a num. 18. iam diximus, quam vim habeant ad firmandam ω stram decisionem.
An liceat . publico concubinario Sacra in menta rec ere epo D Vblicus,setu notorius concubina. A rius est ille , citius delictum est notum per zonsessionem factam in ius.
mo, vel per sententiam, aut legitima te illum depositionem, vel per talem euidentiam facti, quae nulla possit terniuersatione celari. Sic explicatur in cap.
Clerico, qui retinet domi concubinam, ut uxorem: ita ut etiam ipse non audeat dissiteri. Fornicator autem publicus i xta pridictos Doctores est, qui vagatur abutens hac,vel illa. Quaestio procedit in
Pnma sententia negata publico con cubinario, vel fornicatore posse nos recipere Sacramenta,nec eius Missam au
erohibemur publici concubinarii , vel fornicatoris Missam audire, vel ab ipso Sacramenta recipere . Quod prςcep
tum negativum obligare,censet S. T lai m. γ. p. q. 82.art. 9. ad 3. Probatur et . nam
hi forniearij publici dicuntur in praedicto eap. Quaesitum, esse suspensi quoad BPropter coscientiam criminis, & quoad alios propter obligationem eos vitandi, quod videtur confirmare Tridentinuis Issas .cap.r dum no imminuit,sed m- nouat, & aggravat poenas a iure concubinarijsin sornicarijs stanitas. Ideoque Declaratio Cardinalium ibi sic ait. Si Curici concubinari' notor' nt, etiam hodie ipso iure a Diumus syns sprotru vetera iure snt. Sed a Sacerdotibus sulpensis non possumus petere Sacrametia, cum illa digne ministrate nequeant. Ergo nec a publicis concubinari s , aut sernicarijs. ita sentire videntur Abbas iu
tenus docent, tales semicarios esse iure su ensos. Probabilior est secunda sententia docens , Concubinarios, aut fornicarios etiam notorios non esse suspenos ipis iure , nec vitandos in Diuinis plusquam reliquos Ministros peccatore q, dc qui bus diximus quaestione praeeedenti. Sic
117쪽
Nam in illis iitribus non satis exprimi tur ivlpemio ipsio iure lata , sed .usim, mutn serenda; ideoq; Tridentinum sep. niani tale decidit , illos esse susipendendos. Et quamuis antiqua iura suspensionem ipso facto tulissent, iam essent quoad hoc per contra iam consuetudinem abrogata .Probatur a. Nam illa quoque -- prohibitio recipiendi Sacramentum vi, lis est in infante mor bundo, qui non p0, concubinarijs , vel ipsorum Missas au- test nisi per Bapti linum saluaronee adest. diendi iam censetur ablata vel contra- qui baptiZare possit, aut sciat. nisi Minitia consuetudine, vel per Extrauag. Aa ster auarus , qui pollulat pecuniam. Ita
dus modus est, quando pecunia daretur pro Sacramento non ut equivalens ipsi, verumtamen ut proprie pretium app-hensium, veluti medium necesurium ad obtinendum Sacramentum . Tertius modus est, si pecunia detur non pro Sacramento, seu ad redimendam vexati nem, vel ad alliciendum animum S dotis, ut deposita orau. volunt te
te ministret. Dilliculias procedit in i
33 Prima sententia simpliciter negat, in eo casu licere dare pecunia sub quouis colore, vel titulo, suamuis extremλsit omnino necestitas sacrainenti. Qua-
cussorem vitare teneamur. Ergo no
magis prohibemur a publicis fornicariis, quam ab ali)s peccatoribus Sacramenta petere , vel recipere iuxta regulam charitatis adductam praecedentiquaestione. videantur etiam ComWh. q.
Vtrum in necessitate liceat dare pretium pro Sacramento p3a Asias communiter ponitur in us Baptisino, quem Sacerdos vel tibi,vel imbri tuo moriourido nolit mi -niitrare, nisi pro icto des pecvn.. tum--Inain sed extendi potest ad Sacram 'tum Poenitentiae, vel Eucliaristiae, vel mmila ν quo gratulet indigeat moribun-
in hoc cassi permittendum csIe potius infantem mori sine Baptisino; sed addit
inconsequenter. Ego tamen pomis uu-
rem pecuniam, qua N permst terem cum
sic mori,licet non deberem se facere. 34 Probatur, nam emere Sacramentum eli intrinsece malum contra rus naturale diuinum, sicut & vendere; Cumia utrumq; contineat limonia m tuti diuino naturali contrariam. Sed non potes in eo case dari pecunia Ministro , nisi Sacramentum emendor quia vexatio Ministri consistit χlum in iniqua nega
tione Sacramenti EI tollere,vel redime. I taxat diem est ponere sacrame . tum ablata vcxatione. Quod fit data pe-dus. Triclex autem modus distinguitur cunia, N per consequens 'mitur colla dandi pecuniam in hoc casu; Primus est, in C ΟΡ-or si daretur pecunia pro sacramento tan quam pretium aequi ualens & hoe nui P. quam licebitiquia talis et Itimatio saeramenti prorsus est iniqua coem a ius naturale,cuni multum deroget intrinse eartio Sacramenti. iactae qui Nei pilocum sit intitu sece mala, proptern us finem,uel necessitatem licebit sicut ueσblaiphesiata, ritit mi Lisaut nacadacium. Noe coim mala facieiulalant, va inde
dignitati Sacramentorum , ut expendit. 3s Secunda sententia distinguit inter
118쪽
αueniam ne eessitatem simpliciter, nec illicita qualis est pueri damnandi, nisi baptizetur;de necessitatem grauem, non omnino tamen extremam , qualis est adulti,
qui sine Sacramento Bapti sint, vel Poenitentiae potest contritione fatuari, qua uis difficillimum sit homini praesertim
rudi veram elicere contritionem In gra. Di necessitate conuenit haec sententia cum prima , scilicet nullo titulo posse a dari pecuniam, ut obtineatur Sacrana tum ; quia dum non urget extrema necessitas, praeponderat reuerentia debita Sacramento,nec excucatur Iabes sim niae: Verum in extrema necessitate do-eet dari posse pecuniam; quia ius naturale vitandi damnationem infantis alioquin perituri praeponderat religioni Sa
mi censet, non solam redemptionem vexationis, sed etiam emptionem Sacramenti, ualem explicuimus in secundo modo candi pecunia V.π.32.lic re in extrema necessitate; non autem extra illam; ne tunc videatur quis dando pecuniam alterius iniquitati con n-tire, quam absolute vitare posset. 36 Hoc assumptu probareri quia ir si est sic intrinlece ma luna emere rem spiritualem,ut in casu necessitati, extrei cohonestari non possit, sicut cohonestatur homicidium in desensionem , di blatio rei alienae, vel si .mha; ccssat enim iniuria Sacramenti, quando sulus a re na proximi prie sertim fiiij aliter amitte rentur. Confirmatur; nam hic concurrui duo praecepta contraria: Primum religionis non emendi Sacramentum. Se .cundum charitatis subueniendi proximo extreme indigenti. Sed prudent adietare v: detur, fortiti esse hoo, qua . t illud,saec esse relinquendum infantem in aeterna damnatione, sed emendum esse Sacramentum,ue pereat. Ergo talis
emptio Sacramenti non cit sacrilega,
sed eonformis praecepto charitatis. Unde non soli im poteris, sed debebis in tali casu Sacramentum emere. Debes enim,dum Potes,extremaen
cessitati perpetuo perituri subuenire saltem ex charitate . Quod aliqui Tho-
m istae dicunt esse probabile teste Lessis
37 Tertia sententia probabilior asserit , in eo casu liceae dare, vel etiam os ferre pecuniam, non ut pretium Sacramenti, sed ad redimendam vexationem& ad tollendum impedimentum prauae voluntatis auarae,non solum in extrema necessitate, sed etiam in graui tam parueuuli quam adulti. Sic docent Albertus
38 Probaturi nam qui dat pecuniam
in eo calli, nullam irreuerentiaim irrogat Sacramento, sed potius si sescit
reuerentiam Oga i Ilud, dum siti, facto resta: ur, esse neci starium ad salutem. Non enim aestimat illud pecunia, nec interadit dare pecuniam tanquam pretiit, sed sbium inducere Minturum, ut veliti quod velle debet, de e plate cupiditatem ipsius, ne priuet alit uti remedio solutis ae stario. Nec est cur triaditio talis clanne per interitionem dantis,de hebetiris ius ad illam dandam urgente neccssi te, kparari non possit ab emptione Sacramcnti, si,'in Ueq: d i udari prorsus a labe Simoniae. Husis si sti ara rata eotest,&denudari, etiam aculi 4 al ciculo mortis indigenq Bapti lino. vel Poenitentia rationem habi e
119쪽
ces obligat prete tu annuae cosessionis,& communionis, nec illud implere possumus,nisi data pecunia Miniuris. Item si Sacerdos priuaret aliquem stequenti Sacramentorum v 2,liceret illum allice re pecuniis, ut tollat prohibitionem; naest grau ssimum malum carere Sacra. mentorum subsidis. Item quoti ag.
Ena , periculumq; grauissimum aeternae damnationis. Quapropter ista largitio nec continet ullam irreuerentiam Sacramenti, nee derogat eius dignitati, nec absoluto Dei dominio in omnibus summaturalibus donis Ergo non minus licebit in adultis, quam in Oruulis. ω firmatur,nam ut notat Adrianus supra, hera Sacerdotem illum inducere mitiis
& precibus ad Sacramenti ministratio- Κπdimur longum iter carituri Sa r - enniis etiam inducere lice- tibus. Item quoties in peccato mortali
poralia concessa sint nobis, ut iuuent nos ad salutem consequendam, quam do Sacramentum ad salutem necessarium nobis, vel proximis ob Ministri malitiam aliter obtinere nequimus, noest inorcinatum offerre pecuniam, non tanquam pretium Sacramenti proprie, sed tanquam medium ad alliciendam
dore,qui nos gratis audiat,& absoluat, possumus osserre pecuniam, ut absoluamur. Quippe grauissimum mala est stecubitum in mortalinmulti siquidem l icubant, nec vita surgunt e lectis.Idem in omnibus eiusmodi necessi a tibias grauibus videtur censendum. Verum quo niam ipse non vult esse primus author
SD dri voluntatem, ut conserat istarum opinionum, relinquit illas t-- Sacramentum vel paruulo, vel etiam adulto grauiter egentis . 39 Ideo praefatam doctrinam extendunt Hugolinus, milialobos, cT DIan
σr . ad Poenitentiae Sacramentum ais nec ego sero iudicium . Illiud est magis certum, quoties moribundus aliud Sacramentum recipere non potest, Ilaiae dari pecuniam , ut obtineat Extremam unctionem, vel aliud Sacramentum,
dulto moribundo necessarium; item ad quo fiat ex attrito contritus.Urgeterum Eucharistiae Sacramentum ut viaticum ibi grauissima necessitas, quod notae
mortalis,quia potest obtineri sine lacri- pecuniam pro Sacramento , nec illud Iegio, vel simonia, posita intentione B- deneget ex marma,sed exodio,vel alio perius explicata; nec debeo tanto bono prauo affectu, posse grauiter indigeu- priuari propter alterius malitiam Prae- tem inducere Ministrum pecuniis ad
sertim cum probabile sit, Eucharutiam esse medium necessarium saluti , quod in re debet recipi,quoties commode potest recipi sine propria culpa. Sic Suam
raliter id extendunt ad omnia Sacrameta, dum grauis urget necessitas illa recipiendi.v.g.quando moribudus aliter extremam unctionem obtinere nectuit, nisi data pecunia;quamvis enim no sit per se medium simpliciter necessarium ad salutem,est tamen Milissimum, & eius e reritia merito reputatur calainitas.
Sacramentum ministrandutii Quia non offert pecuniam,vi supponimus, animo Sacramentum emenda, sed solum redimendi vexationem, de impedimentum auferendi; nec simpliciter a Ministro p titivi accepta pecunia conserat Sacra mentum , sed quasi sub conditione t eita,vel expressa; si non vult al:ter omittere grauissimum peccatum, dc nocumentum denegandi Sacramentum . Confirmatur, nam siquis alius Sacerdotem impediret, ne Sacramentum co-sertet,pouemus ipsi dare, vel etia offeri e pecuint
120쪽
pecimiam, ut cessaret impedire. Pariter ergo dare Ministro possumus , & offerre
pecuniam, ut tollat impedimentum ,
quod ipse sibi per odium, vel per alium
i Colligitur a. si qua regio non habe.ret prNicatores Euangelis, vel Sacerdotes sacramentorii Ministros, posse Prae. Iato Ecclesiastico dari pecuniam, ut alliciatur ad eos mittendos . Tunc enim . non datur pecunia pro Sacramentorum adminill ratione,sed ut remoueatur impedimentum mittendi Ministros Euangelicos. Ita Bonaci supra Lupus nu
qi Colligitur 3. Si tyra M. vel haere
tuus, vel iudaus habeat quas captiuam
Eμchar iam, vel illam velit conculcare, vel comburere, posse dari, vel offerri pecuniam, ut cesset ab iniurijs, & Sacramentum fidelibus restituat. Quia tunc non emitur Sacramentum, nec dan S pecuniam hoc intendit, sed redimitur vexatio, quae fit Sacramento, & Ecclesiae. Nam haec sola ius habet retinendi sacram Eucharistiam. Sic etiain licitunia est pretio redimere reliquias Sancto, rum ab haereticis, & infidelibus illas indigne tractantibus, quamvis alioqui ve-di, vel emi non possint.Quoniam ista redemptio rei sacrq non est illius emptio.
43 Colligitur 4. decisio dissicultatis,
quam attingit GDM tib.9.de I. s Sacerdos ita prauus esset, ut nollet Sacramentum ministrare, nisi dicas, & iures, te dare pecuniam in pretium ipsius Sacranienti; liceat ne sic iurare 3 Certe si Mini iter hoc petat in contemptu, vel irrisionem Sacramenti,vel Chriitiane Religionis; conueniunt Doctores,nec posse tale iuramentum emitti, nec daripecuniam illo titulo.Quia talis actio, cu contineat iniuriam Relisionis,est ita intrin. sece praua,ut fieri no possit pro spirituali salute propria, vel aliena.dlac solus in
P Lugo de SacramcntG. 44 Si tamen intentio petentis pecuniam, ut pretium Sacramenti non sit tapraua, sed procedat ex aliaritia, vel odio nimirum ut faciat alium consortem sui criminis, Solus conseqirenter ad matria sententiam relatam δερ. n. 3 s. dicit, sic, tum esse dare pecuniam in pretium , &iurare,quod datur hac intentione. Nam in hoc calii putat,emptionem Sacrame
soli doctrinam esse singularem , i m. habilem,& horrendam. Nam talis inte-tionis assertio p sertim iurata grauissimam inuoluit iniuriam Sacramenti,qugiam tunc non est separabilis ab eo lamgitione pecuniae. Fatetur vero Suareet cum Hugolmo Tab. I cap.6. n. S.CT 8. posse quempiam in eo casu verbis amphibologicis uti, vel restrictione mentali, qua secludatus emptionis intentio, dc responsio veri ficetur iuxta mentem damtis, qui scilicet interius addat se dare pecuniam in pretium, si liceat sic dare, non
haec praxis est secura. Quia vere subeatultissima causa talis, vel similis restimctionis adhibendae. s Ad fundamentum primae sentem
irae,concessa maiori negatur minor, potest enim dari pecunia, quin ematur Sacramentum;nimirum si cetur ad tollendum prauum animum, vel aliud pe catum , quod Minil ter committit in denegatione Sacramenti . Quapropter collatio Sacramenti finis quidem cit, ob
quem pecunia datur, non tamen est materia, cui correspondeat pecunia tamquam pretium. Nec tollere vexationem est immediate tollere negationem Sacramenti, sed tollere prauum affectum, ex quo sequebatur denegatio Sacramenti . Ad fundamentum secundae sententiae patet ex dictis, suseficere quoque grauem bacramenti necessitat pin, ut detur pecunia pro remo iiendo impedimento. Ad fundamentum Soti negamus, emptionem Sacramen ii ullo case licere; quia separari non