장음표시 사용
391쪽
3o a Luber IV. De Eucharistis.
necessario Sacramento per totam vi. tam,nec per diuturnam morem. Ita So.
as Colligo tertio non solum posita, sed debere Pastores in articulo mortis amentibus, &phreneticis, qui Qerunt
aliquando rationis compotes, praebere viaticum Quin non constet, illos in censura , vel peccato mortali sine pia niten'tiae signis usitan rationis amisiste; nec ti
communicando ; cum tam homo sese,piens, quam Sacramentum susceptum unt semper unum, de idem, nec gratia
comparata per hesternam communionem , hodiernae videatur irreuerentiam afferre.
3I Certe iiixti capacitatem, & di. spositionem subiecti prudenter freque tia communionis eli metienda ; sicut in simili dicebamus supra Num. 27. com muniter censeo pueris, & semifatuis ais liquam frequentiam concedi poste, minorem tamen , quam maturioridus , quia licet Sacramentum sit idem,& fir quentia sit utilissima , tamen qui debilioris iudicii sunt , facilius ex frequentia labentur in contemptum . Videantur
Probatur quia cum hi sint capaces fructus Eucharillici,& praesumantur habere sufficientem disbolitionem, & implicitam , vel etia in habitualem voluntatem; atque sorsan indigeant, si peccarunt mortaliter, & amentiam incurre tunt attriti; nec aliud Sacramentum . recipere possint; ius liabent in articulo mortis ad hoc Sacramentum ι & per i consequens contra iustitiam illi priua .rentur. Quae rationes non militant in . perpetuo dementibus, qui numquam
habuerunt voluntatem communicandi, nec habent necessitatem communionis .
3o Circa frequentiam communionis pcieris, aut semifatuis conεedendam
taxat illis esse concedendam ob Sacramenti reuerentiam . Per oppositum I
avnes Sanch.mJ.2sorum. s. censet, posse Icut ceteris frequenter concedi, quia a cium siemel tempore praecepti communicant, nullam irreuerentia in comis
mittunt, nec illam committent Upius
De dispositione communica tiam , quoad animum.
pono primo requiri per se gratiam habi.
tualem, in recipiente Sacramentum Eucliaristiae, ut diximus libro ramo cast. quar to quiest.'. umero a s. quam tris interdum per accidens peccator cum attririoni communicans instificetur, ut diximus pra sebro Pramo ca' δ. quaestrione a. sic
quarto. Docet elle mortale peccatum comm tim careciim conscicntia peccati mortalis, cultis sufficiens poenitentia non praecesserit saltem existimata. Cla re constat ex fide I. ramb. t r. aemu Tradentιn. Maron. I R. curre festi mo . Probant contra Nouatores, Retlarmanus , Db. . iae Eucharist. eo II. s I 8
392쪽
d M'. IO . cap. I. excedit Maior in q,s. s. cy U. I, quatenuS videtur requirere metaphysicam certitudine status gratiae ascomi ricandum quia communiter non possunm g tam certo scato,
nos esse in gratia , sufficit ergo moralis certitudo, qualem habet, qui post
diligens examen conscientiae nihil lethale reperit , quod non expiarit, irata,
cum aliis Henrs γ' tib. R. cs . I. Num. I. C ranch. quaes 8o. er. I. qualis antem intentio communicantis requiratur ad Eucharistiam cum fructu recipiendam , diximusju' a cap. s. qnast.
a Suppono a. recipere communi in nem in peccato veniali, vel etiam peccando venialiter in ipsa, non cite mor tale peccatum , quia non est grauis irreuerentia, cum non ponatii robexes
sectui primario gratiae, ut vidimus lib.
fe t. . fauent Ambrosius , Ira Lirius m cap. Sι quotiescumque, de in cap. Ss non tanta. De consecratione distinctione a. quatenus afferunt ob venialia peccata non esse deserendam communi Ο-
tuin veniale quando communio fit ob finem venialem, vel constra praeceptum obligant sub veniali; re stat dilli cultas, quando veniale pecca tum eli habituale solum , vel actuat concominitans, ut siquis dam recipit sacram eluinn, actu cogitaret demen tiendo. Prima sententia docet, plerumque veniale peccatu committi sic com
mitans habet oppositionem aliquata . . cum sussiciente dispositione commuis nionis. Probatur I. Nam hic indigne manducat aliquomodo , quatenus ponit obicem aliquibus effectibus secundariis Eucharistiae , scilicet remissionitalium venialium, & seniori charitatis, quoa aliquam irreuerentiam continet, . Probatur a. quoad peccatum actuat concommitans; nam hoc non solum est malu ex proprio obiecto , quatenus eli propositum mentiendi, V. gr. sed etiam lubet malitiam adiunctam sacrilegii ; quatenus est irreuerentia comtra Sacramentum, quod actu se scipi
tur, & deberet auertcre animum nor . .
solum a peruersis, sed etiam ab alienis, cogitationibus, &assectibiis. Probatur I, quoad habitualia peccata, quia communicans non sollim sub mortali debet asterre vellem nuptialem, sed etiam sub veniali curare debet, ne vestis illa sit sordida, qualis esset in eo, qui sordescit multis venialibus habitualibus , de quibus non dolet; aliqua si qui-.dem irreuerentia eli sic sordiduin accedere ad diuinum conuiuium. Secunda sententia negat, esse veniale si ommunicare, sic Ad rius,
te peccatum , quam ui S in ipla commu- .nione comittatur, non impedit effectili huius sacramenti primarii in, ut dictu cit. eis, impodire vero secundarium alique effectum, scilicet remissionein illius venialis, nec continet irreuerentiam aliquam , nec malatiam etiam venialcm , quia nulli praecepto repugnat. Proba tur a. quia cum communio non sit locin
393쪽
tri sicut est oratio) sed manducatio, 7 Ad a. respondemus , reuerentiam non requirit attentionem sub praece- communioni debitam obligare istumpto ; quare veniale concommitans pre ad tollendas cogitationes , & assectio. ter suam specialem malitiam, non aα- nes, quae debitam attentionem , & d det aliam contra religionem , cum non uotionem impediunt , non autem ad opponatur vlli religionis praecepto. omnes, ut cumque licet inordinatas res Dico r. si peccatum veniale sit dir- mouendas, si nihil obstant debitae discumstantia communionis ipsius , visi spositioni communicantis. Ad s. dici. fiat ob vanamgloriam, vel cum distra- mus ab homine fragili non esse pota,
ctione voluntaria vanae cogitationis landam summam puritatem animae, tunc ipsa communio veniale peccatum summam conscientiae munditiem; alio-
est etiam contra religionem, quia non qui duntaxat viri canctissimi possent ad habet circustantias a religione,quoque Eucharistiam accedere sine peccato ;praescriptas, scilicet debiti finis. Et at- suffcit itaque quantum est ex vi praece-tentionis necessiariae. Qua muis enim, pti, vellem habere nuptialem , & con- communio non sit formaliter locutio a uenientem attentionem ad deuotio. tamen est ministerium sacrum, quod nem actualeni procurare: cqtera consi is sancte, deuote , ac attente tractandum lii sint,& maioris prosectionis non praesit,non sollim cum externa corporis,sed cise obligationis. etiam cum interna mentis compositione. Couueniunt in hoc Doctores i. sen- CAP. VI. QUAEST. ΙLtentiae, atque Va qued etiam, qui vult, unicum esse peccatum,quod ego admit- Virum ad efectum Eucharistiae requis
to, dummodo duplicem habeat mali- tur actualis deuotio comistiam, scilicet sacrilegii, & vanae gloriae municantis. vel sinulis adiunctae. 6 Dico a . si veniale commitans im- 8 Ffirmat I. sententia, quam te-pediat debitam praeparationem, atten' o. nent S. Antoninus, Alensis,
tionem, vel deuotionem communiin D laser, minianus, apud Barqu/umnis, iam inde participat malitiam sacri- dispunaos. cap. r. indicat S. Thomas legi j venialis, quando praeuidetur, de sv as. I a. quo. a. m. r.qR. ιμπιμέα
voluntarie ponitur istud impedimetum, t. Probatur I. nam hoc sacramentum& in hoc sensu consentio I. sententiae; confert gratiam per modum nutrimennam ibi satis apparet irreuerentia; Ue- ti; nutrimentum autem non nutrit,niuriam si debitam communicantis dispo- concurramus actu vitali . Probatur a. sitionem directe , ves indirecte non im- nam alias qui *petus existentes in gra diat, s quod raro Qrsan eueniet pro- tia communicarent , dc si tepidei perciabilius reputo ι non participare mali- perent magnum augmentuna charita-tiam contra religionem c quod videtur tis: quod eli contra experientiani nam
intendere Martinon quia licet in actu in his hominibus , & in Sacerdotibus
sacratiisimo iniiceariir,adhuc potais ad tepidis, quotidie celebrantibus , non consilium, quam ad praeceptum perti- videmus indicia magnae charitatis.
nem reor, animum ad communionem 9 secunda sententia negat, est ia tri afferre vacuum prorsus ab alios costita- communis, & vera, quam explicata tionibus de affectibus etiam mordina- vel mutata priori , docuit expresse S. tis. Quare quoad peccata meta habi- Thomai s. para.quaest 79. artis. μωέs , tualia censeo cum a. sententia , pro. Diuius, Suare metqueet Comnch. ibi mer eius primum fundamentum , quo σ ali , recentsore1 . Valentia, tom. . dissi ur i. sundamentum 2. stute, disput. 6. quo83. ρκψJ Eunde praeis cepi.3.li .cap.3yum 7.βο- ρομαε ρ.
394쪽
.qua . puris. I. ram.3. Cari'ali/ G sub mortali procurare, ne sacramenta Lago , aio. I sct. r. Probatur primo, priuentur estectu sivo primario ; subi qui a Sacramenta cum conserant gratia deque nisi per inuincibilem inaduerten.
ex opere operato, vim habent illam co- tiam excusemur, peccaremus morta-
serendi cunctis non ponentibus obicem litet recipientes Eucharistiam cum inbsed fidelis iustus, &si non habeat actua- pedimento recipiendi fructum ipsius, lem deuotionem, non ponit obicem es qualis esset in opposita sententia dese-
sectui primario communionis, ergo re- cius actualis deuotionis . sed conteiscipit illum, maior est: certa. Minor pro- quens eli contra communem sensuata batui; quoniam Trauentinum sese. I h. fidelium , &Doctorum ergo, de ante)ωρ.7 ex Apostolo I. Cor. II. Solum exi- cedens.
git , tamquam dii positionem necesia- 1I Ad primum siundamentum primaeriam ad Iaicit aristiae fructum recipien- sententiae respondetur, minorem est dum probationem , qua fidelis se catis veram in cibo matcriali , quem con- perspectum inuenit sine conscientia , uertere debemus in nostram substans eccati mortalis, quod contes sione de- tiam utique per actionem nostram : s e re debeat: ergo non prae requiritur alia cus in spirituali , qui comaertit nos icidi positio ;tram alioquin insuillatens, dc sualia naturam , di habet se per mo- manca fuisset doctrina tam Apostoli, dum agentis, nos autem per modum quam Concili, , siquidem omittebant patientis. aliam dispositionem necessariam. Ad secundum respondetur , in illis Io Probatur secundo, quia phreneti- charitatem augeri, sed non ita palam .cis ,& amentibus, qui prius habuerunt augmentum apparere propter pravas usum rationis, datur Eucharistia saltem aliquas inclinationes quas ipsi retinent.
in articulo mortis; & tamen licet in illis & liabitus infusi per se non reprimu u t ;praerequiratur voltuatas prae dens, non ac subinde non impediunt peccata v requiriturui Italis deuotio , cum illatria nialia, quare fieri potest, ut qui per Sa- habere non possi it; nihilominusque re' cramenti frequentiam naultum in gra-cipiunt fructum, nam alioqui non dare- tia crescunt,in ratione vivendi sensibilitur illis Sacramentum t ergo similiter ter non mutentur. Quamuis si diu pedi lassiciet in adulto mentis compote vo- maneut in gratia vitantes Omnia motoluntas praeterita, quae sitnul est deuotio talia , satis in hoc produnt frequentis Praeteri xa; quippe non est aliud deuotio communionis enicaciam.
mpraesenti, nisi affectus ergo Sacramen.
tum, & sames hvitisci isti voluntas il- CAP. UL Qv EST. III. lum semendi quet semper etcedit com
munionem adulti,dc cum non retracta- mrum Hiquando licea/ inmortatitur, manet habitualiter, & sufficit sine , commum re 2 deuotione, seu voluntate actualit non
qnim minus requiritur ad Eucharilliae i2 Triant communiter Doctoresdifructum intentio, quam deuotio susci- 1 cum enim sit intrinsice mapientis, sed intentio furuit habitualis. Ium contra reuerentiam huic Sacra. Ut diximus lib. I P. .qu. Lergo pariter mento debitam, prςcipuumque eius essu Iliciet habitualis deuotio, licet non . sectum impedire, falsamque reddere si- habeatur actualis. Mificationem communionis , qua mProbatur tertio, quia si desectus de- gnificat communicans se vitari cu Chri-uotionis actualis impediret estecthun . ni corpore, dum est vere per peccatum Eucharilliae primarium, sequeretur de- mortale separatus, ut arguit S.Thomas vere fidelem sub mortali non accedere 3 parriqvo3.8O.artic6uarto, numqua rasiae actuali deuotione, debemus enim videtur bones lari, vel excusari poste s
395쪽
; os Liber IV . De Euebarissa.
sicut nec periurisi .Quare si lacerdos m. te sacrificium inchoatum, I laicus antequam ad communione accedat , sentiat se mortali labe teneri, cuius dolorem sibi dissici Ilimum reputet, aut stremoraliter impossibilem ob inueterataeonsuetudinem, aut plopter vehementiam passionis contra I. vel G. vel 7 praeceptum decalogi g tenetur equidem vel difficultatem peenitentiae superare cum diuina gratia , quae non deerit facienti, mod absolute possit; vel si tanta sit di si ficultas, ut moralis impotentia censeatur, interdum excusabitur a praecepto communionis quamuis urgeat ero tali tempore) donec paulatim sussicientem
cenitentiam concipiat . Nec ullum amilum temporale praeponderat, cum
quodlibet sit potius subeundum, mimiam immane scelus patrandum. It
13 Quod si quando sacerdos cel
hrans post consecrationem aut peccat mortaliter , aut recordatur mortalis non consest a cuius contritionem non habuerit, nec modo possit habere, nisi difficillime propter rationes supra positas, praesertim dum arctatur tem poris angustin, & necessariis sacrificiimmisteriis sic distrahitur, ut nisi cesset ab illo. debitum dolorem concipit
nequeat S. Thomas κρ.quast. 8 s. artim 6. ad a. dicit, etsi Sacerdos fit non ie- unus, vel ex minunicatus , nihil minus debere perficere sacrificium, &communicare, si vero recordetur ir missa peccati mortalis non confesti,debere pomitere clina proposito confitendi Quid autem faciet,si non poRit con teri . non decidit S. Thomas, scut nec rubrica M alas de desed bκι , 8. num. 3, quae generaliter contritionem requirit, dum non suppetit consessarius, y:ιarea ea issput. 66. ρίt. l. π s. dicit, semper posse contritionem elici cunt diutinna gratia , superarique e mcultatem undecimque prouemcntem, nsonat Diana par. q. tract. . resoL, . ct oeia uia de Eucharistia era L 2. quast. 8.ΠM κα .loquem de Sacerdote, Addit Cinnech, qu6.8 .num. Ict debere tunc potius interrumpi sacrificium; quia nullo modo potest aliquis communicare, nisi vel probabiliter se reputet contritum, vesprius confiteatur. i Mitius sentiunt m 7ued, CT Cato dinalis de LV o supra Martinon, tom. q. dispatione 3 s. sit. I. numero q. GasPar Hurtado de Eutharistia disp.8. di cultate i. qui dicunt, sacerdotem, qui conscius sibi peccati mortalis, cuius contritionem in altari non potest in orat, ter elicere, nisi ceste tu celebratici , saltem pernotabile tempus cum scandalo popli li, vel sui nominis nota, posse sine nouo peccato, no elicita contritione communicare.
Quoniam praeceptum communica di sine coscientia peccati mortalis non obliga t, cum tanto dispendio, ut debeat homo grauem notam incurrere, potiusquam cum mortali peccato communicare. Quod ad receptionem etiam alio.
ristiam de manu Sacerdotis, nec diuerintere potens sine scandalo, ac graui nota I recordatur peccati mortalis, ta praetemporis at gustiis conteri nequit, posse communicare fine nono peccato, quia non est credendum, pium ac benignum Iesum hoc Sacramentum institutae innottiarum animarum remedium, cum tanto d: randio noli ro, & alieno.. Is Certe qua inuis casus ratus erit, quo nequeat recepturus Euchariti iam vel a liud Sacramentum vivorum etiam m
raliter elicere contritionem , si conari velit, cum diuina gratia ; possibi lis tameeli, de interdit memet. G:rod si lacerdox poli consecratione in eas angustias adducatur,ut vel sacrificium impersemina relicti trus sit, vel in mortali communi
396쪽
caturus, celicto cum posteriori sententia posse communicare sine nouo pecocato, quin etiam debere. Nam ut d xιeS.TMm.suprimaxime periculosium est, quod est contra persectionem huius M. cramenti , quoniam hoc est immane sacrilegium; minus autem est illud, quod pertinet ad qualitatem sumentis, quare sicut praeceptum ieiuni, , vel censurae cedit praecepto perficiendi sacrificium, sic exiuimo,prsceptum non oommunicassicum peccato mortali cedere praecepto non relinquendi sacrificium imperfectum; quando moraliter nequit virum que seru ari. is Unde consequenter assero, licere similiter tam Geticis, quam Laicis, vel Eucharistiam , vel aliud quodlibet S
cramentum vivorum in mortali recipe. re scienter, quoties nec conteri moraliter possunt ante receptionem Sacramoti, nec illud omittere sine ipfius irreu rentia notabili. Sic aiunt Mariaram πCardinatis de Lugosupra. In subita paganorum irruptione , si periculum esset, fore vi Eucharillia coculcetur, vel comburatur ab infidelibus , & Catholicus existens in peccato non posset prae tem poris anguilijs conteri , vel occultare Sacramentum, posse talem sine nouo peccato sumere propter vitandam irre uerentiam Sacramenti.Similiter in alijs Sacramentis vivorum , etsi rarius tales
circumstantiae concurrere possunt , ut peccator non potens hic,& nunc conteri . vel debeat in peccato recipere Sacramentum, vel illud contemnere, seu detellari censeatur. i 7 Scandalum activum, quod alios inducat ad pecca ndum,vix unquam per se sequetur ex omissione communionis, si quando tamen esset persona talis, ut videntes illam a Sacramento retrahi , vel etiam abstinerent urgente prscepto, vel in contemptum illius Sacramenti venirent, reputo, sussicienter excusari recipientem in mortali Sacramentum ad euitandum hoc scandalum.
Nam, ut inquit Bemardus, quod pro charitate miroductum est, non debet
contra charitatem militare, ob solam infamiam propriam vitandam no con sulerem, Eucharistiam vel aliud recipi . Sacra metum vivorum in peccato, ia.
suodlibet temporale damnum iudico subeundum esse potius, quam indigno
Sacramentum recipiendum, coeterum. nec damnarem recipientem ob auctoritatem excusantium illum a nouo peccato quoS retulimus num. Io.ι8 Quam graue sacrilegium per salo.
Doctores ibi per comparationem ad alia peccata , certe grauiora sunt peccata contra virtutes Theologicas ac coetetis
paribus est grauius, quain peccata con tra puras creaturas,vel in alia Sacrameta commissa . Subdit SThomas ad secundum eo grauius aliquem peccare,
quo pluribus aut grauioribus peccatis irretitus ad hoc Sacramentum accedit; est enim indignior, de maius impedimetum apponit effectui primario Sacramenti , consentium Doctores, Gr recte audit dι At. zo7. num. I I. hanc circumstantiam non esse necessario con fitendam, quia nou variat speciem indignae communionis. An autem notabili, ter aggravet λ meque . negata ego nouis curo , nam circuinstatutas notabiliter aggravantes opinor non esse necessario confitendas.
r9 An autem qui prohibitus per censuram a receptione Sacramentorum communicat, cum conscientia peccati mortalis, committat duo peccata, quae
debeant aperiri confessario , videlicet contra duo illa praecepta diuinum , &
Quia eneceptum humanum censerae res icit idem motivum, ac praeceptum diuinum nimiriim impedire com
Quando vero peccatum prohibetur pluribus p ceptis ex eodem motivo, non inde multiplicantur ilectata , nec additur circumstantia varians sipeciem,
397쪽
ceptum censurae diuersum habet mo . thium ; Etenim praeceptum diuinunia perhibet indignam communionem in . tuitu religionis, at praeceptum censerae potius imponi solet ob motivum ob dientiae,scilicet ad contumaciam subdi-
toruin retundendam, vel ob motivum, virtutis, ad quam spectat actus praece. pius. Ego reor, unicum esse peccatum,
sta aequiualens duobus propter duplicem illam malitiam, & per consequens illam circumstantiam censurς confiten. dam esse, quia variat speciem peccati. C A P. VI. QV MST. IV. Virum praemitti debeat confessio communioni pio QVpponimus, iam hodie necessa- riam esse consessionem haben- tibns conscientiam peccati mortalis, ut digne recipiant Eucharistiam, sic enim tradit Tridentinum ses. 3 3 ca. 7.ubi prς missis Apollo li verbis, I.Corint. D. M
pryceptum .Probet seimum Homo. Fecis.siastica autem consuetudo declarat eam probationem necessarram esse, ut nullus sibι conscius mortalιι peccatι , quamuis sibι constitutus videatur an contritione,
absque praemissa Sacramentali confessione, ad Sacram Eucharissam accedere debeat . Eadem sere repetit Can. II.&addit . Sa quιs autem contrarιum docere, Waricare , vel perirnaciter asserere, seu etiam publice disputando defendere prafumpserat,eo imo communι catus existat.
2I Ex his verbis oriuntur aliqua dubia . Primum sit, an haec obligatio suerit ante Tridentinum, vel per ipsum indincta sitὸ Αliqui Doctores ante Trademtianetarunt 1 stam obligatro em. Probatur,
nam ad satisfaciendum iuri diuiuo naturali issicit, si quis accedat in gratia
sicut ad cretera Sacramenta vivorurria
recipienda,quod per contritionem praestari potethnec amplius in Pauli verbis, Chr1sostomus, er Theophilarius, intellexerunt , qui probationem exponunt ab ipsemet homine faciendam per accuratam discussionem conicientiae sius. Ius autem positiuum diuinum , vel humanum nulli bi reperitur ante Tridetinum, nec antiqui Patres, licet poenitentiam
requirant ante communionem, consensionis necessario pramaittendae memine ritiat. Sic Abbas,ca .de homine, de celeri bratione Missarum.Armilla G.commu-
ante Pιum Quintum chius russu sublatus hit in editione Romana Commentarius illius artichti,dg in peculiari tradi .de hac re ad articulos Parasiensium fol.6s. σιnsumma . o.communio Sacramentalis.
Vbi tamen addit esse eeccatum veniale graire, dum adest conficendi commodi. tas,& conscientia peccati mortalis, sine consessione communicare; quia talis homo minus digne voluntarius accedit. 22 Secunda sententia vera docet, semper in Ecclesia fuisse tale praeceptum. Probatur . Nam Tridentinum probae obligationem istam ex verbis Apostoli
simul cum Ecclesiet declaratione sic accipientis probationem ab Apostolo minquisitam. Ergo non inducit nouam, sed eam in Eccletia semper suisse colligit ex
Ecclesiastica consiuetudine, quae tot saevculis inuiolabiliter obseruata, vim prae cepti declarat: consuetudinis autem antiquissimae praemittendi consessionem communiolai meminerunt. Eu ius hy.
sententiam istam docent S. Thomas ru
398쪽
hoc esse de fide certum. Λli; saltem oppositum sine nota sustineri non possiU a3 Ad fundamentum oppositum dici mus , Apostolum solam requirere pro bationem , ne quis indigne tecipiat Eucharistiam, qualis autem futura sit haec probatio , dicendum ex Ecclesiae sen. su , scupraxi, quae talis semper fuit , ut infra probatio per examen conscie tiae ab ipsio communicare volente fiat, quod intendunt Chrysis mus , π Theophila Ius ibi . Verum ita se probar debet, ut si se reperiat impurum , sistat se Sacerdoti non tam probandum, quam mundandum absolutione Sacra. mentali; sic enim Ecclesiallica consuetudo declarat, talem probationem seu discussionem conscientiae prae requiri , qualis sussiciat ad hoc , ut homo iudicet, se non habere mortale peccatum, quod non legitime fuerit consessus ; nec
mirum si hoc speciale sit in Eucharistiae receptione propter singularem tysius excul entiam super alia Sacramen
Quod autem Patres, dum poenitentiam requirunt ante communi e snon exprimant consessionem , argu mentum est negativum, nec enim illam negant ; sicut non expet mentes ieiunitim prae requiri, non ideo negant illud a & quidem aliquando consessio nem esse comunioni praemittendam a sescuerant. Vt ex AugUrino, Leone, o Priano , Anselmo , Richardo, deducunt
Caret negantem huiust nodi pr*ceptum; si nouum esset; posset enim alicubi vel non legitime publicari, vel non acceptari, vel praescribi contra illud, & ibi
vere negaretur tale Praeceptum, nec Ve ritatis assertio mereretur censimam sdum ergo Concilium generaliter ex communicat quoscumq; negantes hoc praeceptum. palam supponit. Iam olim
ubique receptum fuisse, ae in praxi ret, neri , nec vere posse alicubi negari.
a 4 Sit secundum dubium. male sit
hoc praeceptum p Prima sententia doret esse praeceptum diuinum naturale, nimirum ortu in ex ipsam et institutione Sacramentorum, ita Diuester, Euch
primo, sistiis. 16. b. II. Probatur, ex huius Sacramenti dignitate , cum enim sit omnium sanctissimum , exbgit ab homine summam diligentiam . ut cum morali certitudine sanctitatis accedat . Ad hoc autem maxime conducit consessio sacramentalis. as Secunda sententia docet, esse praeceptum positiuum Ecclesiasticum Apostolica traditione latum , & Ecclesiae
Christus non est solitus dare praecepta circa modum recipiendi Sacramenta , nisi quae cum ipsiorum institutione connexa sunt, ut conitae, ex alijs ritibus ad Sacramentorum administrationem re qui sitis, quorum determinationem Christus Ecclesiae reliquit . Sed quod ante
communionem peccator contritus debeat confiteri, non sequitur ex institu tione communionis ; sufficeret enim moralis certitudo contritionis, ut in aliorum Sacramentorum receptioni .
Sic enim sancta sancte tractantur quan tum patitur humana fragilitas , ergo praeceptum praemittendi consenionem non est diuinum, sed humanum. Confir
matur,quia Tricent m.re1srt ad Apostolum hoc praeceptum, dum ait, rens an dum est an memoriam eius, fidem Ap
stoli praeceptum, plane significatis inia Pauli verbis Apostolicum praecepi' ab Ecclesia suisse cognitum, & praxi re copia duclaratum. Aa 26 Te
399쪽
α6 Tertia sententia communior , &probabilior docet, esse praeceptum diuinum positivum. Ita Solus ,π q.dist. Ia . .
Probatur, quia iuxta regulam Augustini tib 4.dr sapismo c.24 signum diuini iuris est quoties aliquid ab uniuersali seruatur Ecclesia,quod nec ab aliquo Poirtifice,nec a Concilio praeceptum est, sed eius initium ignoratur. Talis autem est ista lex, ut indicat Tridentinum,ergo est praeceptum diuinum positivum. Minor batur, quia Tridentinum non dixit c praeceptum per Ecclesiasticam consuetudinem introductum esse, sed declarari. Et quidem si praeceptum esset humanum, no deberet Concilium excommunicare quoscumq; negantes eius ob ligationem, nam omnis humana lex stu-strari potes obligationis edictu,vel quia non sit alicubi recepta,vel quia per contrariam consuetudine abrogata suerit. ar Ad fundamentum primae sententis respondetur, inde semi congruentiam huius praecepti, non tamen siuisiciant ad obligandum, nisi praeceptum positiuum accederet , quippe naturali satisfieret utique per contritionem, ut dicebamus π.23.Ad fundamentum secundae sententiae respondetur, hoc esse in Eucharistia singulare,sicut,& alia,ut ChristusDominus sipecialem ipsi dispositione assignauerit, quam Paulus tanquam acceptam a Domino proposuit, & Ecclesiastica conlaetudo declarauit ; quasi diuinitus praescriptam,& quamuis illud pronome eius ad Apostolum reseratur, ut contra Suaraum probat Vsequet. supra, & ips contextus satis ostendit,non ideo vocatur Apolloli praeceptum,quoniam ab ibis suit impolatum, quia tanquam accespium a Domino illud Apostolus explicauit;sicut lex Moysi vocatur, quae data quidem a Deo,iuit per Moy seu promul
as Sit dubium tertium, An Un recipit
Eucharistiam in mortali,committat dis plex mortale peccatum, unum impoeni tentii contra preceptum confitendi a te communionem, aliud sacrilegii contra dignam Eucharistiae sumptionem pAssirmant aliqui, quorum siententiam dicit esse probabilem Petrus Far in Aa-
duplicis orscepti concurrentes ibi tam probabilius est unicum istum dati sacrilegis peccatum contra digna Sacramenisti sumptionem. Nam confessio praemitti iubetur communioni propter nutus dignam sumptionem , & ubi datur unu propter aliud, ibi censetur unum esse, Sic
ar Sit dubium ι. An qui dubitat, sopeccasse mortaliter, vel utrum colliussus suerit mortale commissum, teneatur illud ante communionem confiteri i Negare videntur nraqueet. lib. 8. cap. 4y.
3. Probatur ex speciali ratione huius praecepti. Dicit enim Tridentinum praemittendam esse consessionem comm nioni, quando quis est sibi conscius peccati mortalis . Sed dubitans non est sibi conscius, ergo non tenetur isto praece
13 Dicendum est, in dubio negati uotencri prorsus, ut diximus generaliter in
sio. Nam quoties fit consessio sacramu- talis, habere debet integritatem form- lem sibi praescriptam, sed ad hanc petii
net, ut peccata mortalia de quibus dubitamus negatiue, confiteamur sub tali dubio , ut ipsimet contraris Doctores asseuerant: ergo dum iubemur consensionem praemittere communioni, iubemur utique confiteri peccata mortalia
dubia; Dices hinc prohati, quod si communicans habeat alta mortalia certa, di aliquod dubium, debeat hoc cum aliis confiteri, quia vere tonetur praemi I o tere
400쪽
tete consessionem . Si vero solum lia. heat unicum mortale dubium iuxt. Do.
Dores num .pracedenti relatos, non tene
bitur confiteri, ae subindὰ cessat integritatis obligatio,sed cotra, nam etiam tunc tenetur confessionis praecepto , si quidem habet conscientiam dubiam , peccati mortalis, quae sussiciat ad obligationem confitendi tale peccatum. Et hoc plane Tridentinum intendit; ut qui sibi conscius eli peccati mortalis certi. Confiteatur illud, ut certum, qui con scientiam habet mortalis dubii, confitcatur illud ut dubium , quo soluitur smdainent tum oppositum. Ita docent
positum Suario , ct XIlu.nam is loquAnxur, quando datur probabilis assensius de negatione peccati, aut de consessione illius , quod ipse Bonacina cum πια muns uententia latetur; & forsan Henriqued Rega Idus, Granado loquanis tur in hac sensu , non enim satis expimunt de quo dubio loquantur. CAP. VI. QUAEST. V.
Quando censeatur Messe eonfessarius,
ut omιιιι possit ante comm πιonem confessio
29 Um Praeceptum praemittendi P consessionem communioni sit assilinatiuum, obligat certe semper,
sed non per semper ac subinde licitum
est interdum cum conscientia peccati inortalis sine praeuia consessione com municare , dum adsit contritio, & desit consessarius, urgeatque necessitas communicandi.Sic docet Tradentinum fess. 13. v.7. consentiuntque Doctores; &quidem circa desectum consessarii,varib
3 o Primus sit, si quis habeat praesentem sacerdotem , cui potest legitime confiteri, breui tamen speret, se habi-
inum alium, cui deuotius, de securare confiteatur ἰ tunc enim posse praeter mitti consessionem , & Eucharima tria recipi, docent Richardua in φis snc. I T.
confessione. Sylvester Eucharisti. ι ει σmo. x i. Angelus Eucharist. 1. num . . qui r quirit necessitatem communicand . relcelebrandi.Consonat Rosella verbuCom.
ubi addit,posse religiosium,qiiamuis habeat sacerdotem laicum, cui positico fiteri,differre consessionem, si breui sp rat consessarium ordinis sui,ne propalet extra religionem sua peccata. 3 I Sententiam istam reijciunt eom. muniter Doctores,quos sequitur Hram
tib.I ca.9. Quia tunc absolui. datur e pia consessarii; nec maior deuotio tollit obligatione praecepti, nec Religio simpliciter patitur infamiam, eo quod Religiosus confiteatur sua peccata sacerdoti laico. Quare aretinetnndea ,σali1 censent, illam sententiam non esse a
practice probabilem pac ipue post Tri. dentinum. Idem est si abiit Parochus adsit Sacerdos habens priuilegium a
diendi consessiones e tenetur.n.commu
nicaturus uti tali priuilegio; quia veredatur copia consessarii ; nec oppositum est probabile, ut docent area. , Gr F
3 a Secundus sit, quando nullus adest, qui possit audire consessionem; in quo
conueniunt omnes. Quae vero ditim. tia sufficiat, ut urgente necessitate communionis, excusemur a praecepto consessionis Canus assignat tria milliaria,
tiis temporis, personae, dissicultatis itinerum , discriminis, infamiae vel scam dati, vel similibus . Tunc igitur ex - Λ a x samur,