장음표시 사용
331쪽
m doctrinam hausit ex sapientissimo Magistro sito S. Ausum iso lib. a. de civit. Dei cap. 6 dc . ubi intra alia plura ait me si , naturam ita nunquam. iram, natu ex parte pube discere : ea posse cfere ossae ex ηιλ δε facta sunt. Quod Latius ex phcat S. Fulgentius lib. de Fide ad Petrum cap. 3 ubi ita de Deo loquitur: Et quia surim Mnui est, dedit omnibus natoris , rea fecit, utinae sint non tamen tanthm bonae , quantum Creator emmium bonorum, qui non Eum vnrmὸ ωus . sed etiam Smmum atque m commutabile bonum est , quia eterarum borsum M NULLUM II ABEN DEFECTUM , QUIA NON ET NI HlL FAC Tu . nullιm habens profectum , quo nullum habens tium. Ide quippe natara a Deo facta proficere possunt, quia esse coeperunt ID, D t-CERE, QUIA E NIHILO PACI .F. sv NΥ. Ad defectum eas cim iti duci oric/nis , ad profectum et erὸ provehit operatio Creatoris.
Inde ori ita , quod permisso peccati sit soli in de secundaria intentione
Dei. Nain primum est, quod ex Deo est siccundum , quod ex creatura es hi di summa Dei bonitas nulli se denegaret, si conditio natur non se opponeret. . Nam, ut o Thomes i. p. .4 a. a. ad et ait 'Mndemne, etia tu a uere, sed sola reci ut Dimig diei rap. me ossi, nom ora , lemmitura rerum ab L i,m quae Urere possint , quandoque Alciam. Permittit igitur non aliquos cadere in culpam, ait in eis manifestetur desectibilitas arbitrii, quam sitam habet ex seipsis Verum quia ista desectibilitas nusquam ita relucet , quam ubi maxima suerit stiluuii potestas, ut eus ostenderet, quid valet liberum arbitrium non adiuturn, permissi
eos cadere, qui maximἡ potentes erant, tum ob persectam naturae sanitatem, nullo eis interitis concupistentialiter resistente, tum ob plenitudinea iasapientia in castissimum Dei amorem , in quibus conditi fuerant tam in na- turalibus, quam in supernaturalibus. Ad eos cnimis sertur quod habetur. Ezech. 28. Tu si naculum similitudinis, plenus sapientia , ct perfectus decore in deliariis paradis Dei fui B: Omnis lapis pr tissus operiminium tuum , I c. Tu Ch rab extenis fis protiginis er pom te in monte saneto Dei in metho lapillum ignitorum ansis
ulapii Perfectus in viis itus a die con titioris tuae . donec inetetnto est niptitas in te. Eorum c. t strin quis admirans Iob. cap. 4.ὶ CX clamat : Ecce qu semiium, non
332쪽
Hanc causam reprobationis Angelorum ad quat sumptae, si v permi
sionis peccati, credimus assignast S. AususTiNuM, dum lib. de correp. grat, cap. io dixit : Deum se ordinasse Angeisrum hominum vitam, u mel riis ostenderet quid posset eorum Morum arbitrium, deinde quid posset suae gratia ben frium justitiaeque judicium. Et tradi de cantico novo cap. 8 studenim malia likνum arbitriumn adjutum , in ipso Adam demonstratum est ad malam sumit ibi,
ad bonum non ni= ad uua ur a Deo. Nec huic doctrinae contrariatur , quod re Probationem dicat S. Ausuri Iesus praesupponere merita sumit enim eam an adςqua te pro voluntate inferendi damnationis poenam. De voluntate aua
tem permittendi culpam plane nobis consenties Siquidem lib. II degen. ad liti. c. 8. de Angelis malis sic obiiciti respondet: sed posset Deus, inquiunt, etiam iptorum voluntatem in bonum convertere, quoniam omnia potens est. Posset planE, cur ergo non fecit Quia noluit cur noliterit, penes insum est. Ex sententia igitur s. MouoiNi referendum ad inserutabile Dei consilium , cur in ipsis etiam Angesis aliorum vestinistem adamnum convertere placueri: aliorum non voluerit; in utrumque fuerit aequaliter in ejus potestate. Quat una est quoad reprobationem utriusque Solis sententia Uterqued et voluntatem inserendi poenam non esse Deo ante praevisa meri- t . Uterque docet voliuntatem permittendi primum peccatum esse ab alia quo praecedente merito independentem. Digerentia solum esse potest quod
utramque voluntatem nomine reprobationis Sol Angelicus intellexerit , SANCTu vero ususTi Nus solam voluntatem punicndi pro reprobatione acceperit. Cujus diversitatis ratio sumi potest ex diverso scribendi scopo, ad quem singuli destinati iunt Praecipuam AususTINI citentio versa-hatur in impugnatione haereticorum negantium peccatum Originale . quos fortiter urgebat ex miseriis, cum quibus nascimur, ex ignorantia, qua laboramus in agendis , ex conflictu concupiscentiae quae omnia poenas esse
demonstrabat' consequenter esse aliquod originis peccatum, quod tantis poenis puniretur. Ideo frequenter inculcabat hoc principium; νυπ- ---merisum in nisi obnoxiam tueato, si Deus danisara redirare, a rati ab
Mup - ---- essicaciterque haereticos convincebat , Deus non seret ultor , antequam quis esset peccatori Doctor Utem Ecclesiae communis ad illuminationem sapientum specia alter destinatus , vidit secundis an m philosophiam pertinere ad Dei providentiam permissionem malorum; vidit etiam secundiim sacram M. Patrum Theologi m. specialem habere Deum de creatura rationali provi dentiam eamque dividi in modestinationem e reprobationem. Rapiensi 'o philo bis veritatem , quam sicut injusti possessiores habebant ci
providentias uiat uin .s ecit philosephiam Theolosiae sicut ancillam
333쪽
ART. IV APPENDI Ang. VI. D cAvs A PRAEDAsT ET REPR. 28sDominae, includendo in rc probarione. quae est pars providentiae, qu m spe cialite: Deus habet de Creatura rationali voluntatem permittendi peccatum aeterna poena puniendum quo demonstravit, doctrinam fidei de reprodatione aliquorum nihil adversari sanet philosophis.sECTIO QUINTA. Fradestinatio hominum, adaquare inadaqua te simpla sui sine pravissione meritorum ue non ta-- me in pravi ne eccati originalis.
LUmine utriusque Solis ominii circa Angelorium edestinati mei de reprobationem dissipavimus meritis nostra caliginem qua circumsu
di neceLe est eos, qui AoMAM in AuausTi No ec AususTINu in.THO- Ma non legunt. Eodem prorsus lumine quae circa praedestinationemra minum , eorumque reprobationem supersunt tenebrae funditiis fugantur cire si quid boni dixerimus , inque Ecclesiae soli compar sit raudati . DICO TERTio, Praedestinationem hominum adaequale sumptam fuisse sine praevisione meritorum. Haec assertio non est minus de fide, quam sit de fide gratiam dari sine praevisione meritorum. Cum enim praedestinatio adae.
ruat sumpta includat voluntatem dandi gratiam, dc gloriam, non poteste suinpta habere cauam merit omni nivi voluiitas dandi gratiam,sive quod idem est, primus gratiae effectus sit ex meritis praedestitvita. Est au tem de fide atiam dari gratis, alioquin gratia jam non esset gratia, ait Apostolus. Nec in hoc ei magis immorandum. Dico quaino, Praedestinationem hominum inadaequat simplam, id est, intentionem effocem dandi huminibus gloriam ut coronam, fuisse sino praevisione meritoriam Assertio non est de fide, nec tamquam fides ex pr . est a S. AususTiuo tradita sed tamquam quid olumiae natim: gratiae,
quam defendit S. Auauseti Nus consentaneum. Nam supposita vera divinet gratiae a S. AususTruo assertae intelligentia, controverna ista de intentione essicaci dandi gloriam sese ex ipsa natura rei in qualicumque philosophiae cognitione manifestat. Et illa causi est, cur nec S. AususTaesus dissicultates de gratia contra suos impugnatores exhaurire potuit nisi quaestionem istam saepe tangendo, nec impugnatores ν - tiam S. AuGusTINI repudiare potuerunt, nisi electionem ad gloriam ante praevisa merita fieri, ut ipsi loquuntur , constitutionem Dei, quae hum na pret veniat voluntates detestando in quis enim talem gratiam astruit,
334쪽
Optis c. I PIGMENT SCIENTIAE MEDIAE CAP. II. qua sic dominatur Deus voluntati ut consensum eius, quem intendit, in vidi operetur, idque , quia voluit istum consentire non alium ab initio fi dei Vsque ad finem vitae , fieri non potest nisi valde distortis imaginibus res apertas dii urbare delectetur quin electionem ad gloriam tamquam finem ad quem talis gratiarum potestas aeries direct ducit, meriti praescientiam
Molinistet, qui docentarari in suam congruam simul cum libero n-hrio in consensum visimus influere, sic tamen ut Matia in rhabitus, se subiecta voluntati , nec vesuntatem ad hicin nunc influendum trahat , sed ad influendum hic tune a voluntate trahatur, qui, inquam, talem Wr tiam tenent. docent, nihil mirum si quemadmodum consensam ostiirutatis, iis 3 esoria consecutionem ab humana volimrute suspendunt, re constitutionem Dei de danda gloria, qu humanam priveniat voliuntatem, Aesiuit atque aegerrime ferant. sed ubi grati sic cum arbitrio insuit , ut determino voluntatem adeonsensim, non verba Voluntate determinetur, sive id fiat dependenter ab actu mecedente , sive independenter, nemo sana mentis intellige t lem gratiam cuiquam dari , nisi intelligat prςfixum est Deo beatitudinis aeternae scopum, quem efficaciter creaturae rationali per tam efficacem cinfallibiliter pr determinantem gratiam cljutfdonandum proposuerit. Ex natura igitur gratiae, quam praedicabat S. AususTINus , ordinem electionis ad gratiam aut gloriam , tamquam per se perspicuum colligendum supponebat, de aliud agens saepius indicabat. Quod cum intelligerent, tamouam rem perspicuam certamque Postremi ejus impugnatores, doctrinam illius a
nobis ereditam, iisdem proniis, qui amlimstet argumentis sellicando, infamare studuerunt. Nihil enim aliud nunc advoriis istam doctrinam insonant, nisi quod situm . sitatesque necessitates asseramus, liberum arbis trium mertaimis, sellicitudinem, laborem α-um animariim miseramus,
correptionem, mutortationem, orationem extinguamus, Deum non omnium sinitem esse statu Mis, deniqu desperationem desibus asse.
aliis siue --οἰ-- ρώ-- , quod omnia ex humanae voluntatis libero flexu gratiam arripiente, aut respuente religari credantur o constalatio superborum in se confidentium qui tamquam ad angustias mortis hora
lent . uuando audiunt totum omnino, quod Mni sumus Merimus pendere ex benigna erga nos voluntate Dei. Hoc es Lemm dieere, quemadmodiam adis versus Giles omnino cogitationes Clamavit olim sufeti Nus de dono perseu. c. t . tunc de sua salute hommem desperare, quando spem suam non m se se, sed in Deo didicerit ponere Cujusmodi oblocutiones cum tam solidE S. Auis
335쪽
tea securus savor, & benignitas incuriosa non viderat; c non potius timeant ne quorum arma facta Ec protrita collegerunt, eorum opinionibus Patrocinari videantur. Vide infla collationes . d. politas.
Nullis igitur aliis rationibus orobari debet asturtio, quam iis, quibus gratiari Auc τι Ni defenditur e scientia Media destruitur quod abui e& inviae in praecedentibus sinum esse non dubitabit Cordatus Thescet is.
Nec movere quemquam debet , quod gloria intendatur per modum coronet. Nam si sint argumentuma Gm- nuessa mMA-- --mo mineraturi rego quia in vultumiser modum oronae depcniae ess nitati:d a meritisci solvitur distinguendo conseq dependet essentialiter a meritis vi ejusdem via. Hinu fuistis, conceditur via-- --atis praema laniis m. int futuris, negatur solutio est cura, si Atili iamus duas persinas intendent lare alicui coronam.
quarum una potestatem habet dandi mei ita alia non habet potestatem da di merita Clarum cit, quod in eo, qui non habet potestatem conserendi morita, voluntas dandi coronam non possit esse estica nisi praevideantur merita ex aliqua alia voluntate praeexistentia, aut futura. Sed ille , qui novit sei bere potestitem conserendi merita vi illius intentionis qua vult essicaciter coronam , facit merita esse futura inchoative ' sic evidens est, quod anto illam intentionem non debeat illa praevidere, sicut debet ille qui merita non habet in tua potestate. Ex lao semper pate , desectu PO eslatis, scientieturi
Dico quiNeto, Predestinatisnem hominum fuisse post praevisionem pescat ori natis Assertio ista aperte sequitur ex sententia utriusque Solis, quae docet sicarnationem Christi totaliter ad generistium;ni silurem sui ordi. natam. Juxta quam dicendi m est, quod gloria. a *- homo fuit Naias stinatus , non nut gloria qualiscumaue, sed gloria libera a massa perditi nis; ita ut intentio efficax dandi m 'minibus exprimaria Desinis sione suerit dandi gloriam liberantem eo a mas' perditionis. Q i , ut melius uitelligantur, observandum est, quod peccatum origuitate, quo massa damnationis constituta est, potest considerari dupliciter, usio 'do secundum se alio modo ut materiaicdemptionis faciendae peram ornationem Christi. Similiter Christus potest considerari dupliciter ,
secundum se Mut Redemptor generis humani a massa damnationis. His suppositis, doctrinam utriusque Solis non mimis subtili Ler, vim clarὶ profunde salvabimus, si dixerimus, Primam Dei voluntatem circa permiseiionem peccati originalis ut damnationis massam constituentis fuisse permittendi illud non iacundum se, sed ut materiam redemptionis Christi simili- . ter Christum, primaria Dei intentione sui Te praedestinatum generisi mani Redemptorem. Eognoscens enim Deus per scientiam simplicis inteli
336쪽
29, et I PIGMENTA ScIENTIAE MEDIAE CAP. II.
gantiae omnes homines ex uno oriundos posse peccato originali in unam damnationis masiam colligari, ec ab illa massa per gratiam Christi Redemptoris liberari in sequenti signo, quo est totius creatarum rerum futuritionis primum, utrumque decreuit,et permittere damnationis massam , ut materiam redemptionis, cincarnationem Christi ut Redemptoris a massa damnationis. Unde vi eiusdem figni fuit futurum peccatum originale BDIncarnatio Christi absque ulla prioritate in quo sed cum mutis prioritate a quo et siquidem praecessit futuritio peccati originalis in genere causae mate-rigis, praecessit veros uitio incarnationis in genere calta finalis. Post illud signum concipinnis secundum , in quo ad majorem oriam Christi honinium Reden oris voluit etiam Deus ut esset caput Anget riun, eis, inrisit meritorum Christi, conserre, iam e gloriam non a peccato liberauitem Gumque illa voluntas Dei de conferenda Anmisit ita aloria ex meritis Christi sierit silum ex consequenti, ideo non pro eis dicitur Christus mortuus nec eorum Redemptor. Hanc credimus salsi: mentem Angelici Solis,dum'. 1 de veritate art. ad s. dixit. Du-- , γόd Grinus no se seu im Minam naturam sed etiam secuniam human
est Angeisrum aput, uuia eas illumma secimiam humanam naturam, ut Di-f. diaeit 7 a d .nom. Unia is ad Couf. h. dicitur, quod ipse est aput omnis prine atus potestatis. ad tamen humanis, Christi aliter se habet ad Angelis quis ad homines quantum ad duo. Primὸ quantam ad natatrae eonformitatem , per quam est in e/dem specie eum hominibu non aurem cum Angelis. Seeunia suantum ad Amem ineam nationis, qua quidem prine aliter facta est propter hominum liberatimem A pereato, OF humavitas Chri oranatur ad influentiam, quam facit in homines. μαι ad finem int-- INFLvxv AUTEM IN ANGRLO NON Eset UT FINI INCARNATI NIs, mu IMMx ario τε Ninstretris. Nec alia ratione fulciri debet
haec doctrina, quam quod sit ad majorem Christi loriam, di sacris sempturis nem e semis nec ex ea sequatvi ad iid absurdum, mi ouidumque Ecclesiae soli adversiis,quod iuni convenienter explicetur diuis mendo in meritis Christi duplicem ordinem . unum principaliter immistum 8c alium ex conseouenti. Vide illustrissimum Dominum G ipi. scopum Oxomensis ominis Prinlicatorum qui novissimε hanc sententiam amplectitur ad 3 p. tom. 3 dijs . ubi eam profunde. Met, emicat ες defendit. In tertio inno Praedestinationem hominum ex massa damnationis concipimus ἐν ac prolud , in asilao signo inpiny-visorie peccat orionalis post
IICI M. Peccatum Adami praesupposuit reprobationem Angelorum siquidem tentante serpente commissum est remo Nplestinatio Angelorum non
est facta post praevisionem peccati orisinalis.
337쪽
irationem Angelorum oriline executionis, conceditur. ordine intentionis,n gatur. Primo enim intelligimus Deum mendille permissionem peccati Ad mi , cpostea, ut dictum est, reprobasse quosdam e Angelis. Verum m dia in particulari ad exequendam dictam permissionem, inter quisuit permisso tentationis serpentis, soluin praeparavit Deus post intentam Angelorum reprobationem. Ad illum modum, quo in illo instanu, in quo gloria est in-rent ut corona non intellJguntur merita est volita in particulari, siquidem corona ut quinque potest mandari xecutioni vel per haec merita intquinque, vel peraba meritae in quinque diversifica secundum diversos actus virtutum.
Hete cause est eur seMentis locis S. Auctuminis in m praedestinationis perver in sitirama explicuerit: in praedemitatio sit ipsi voluntas Des aeterna liber idia mina danulationis , remotatio sit vosmia non liberandicis relinquenisi in masia danmatinius instres hoc docet epist ros Partima amissa δε- --.rmur DAMNA ,--ita gratis,aBRRA- ,
praesciuntur esse credituri Et ranisus De attine udscio a PERDITION is NAM NON svNT GRATIAE PRAEDESTINATIONE DIsTRICTI , in ipsa eis ad hibemur vel dicta disma, mel facta per quae possem credere, si audirent muru , talia vel viderem. Et in eodem capite de Iudaeis IN EaDEM PERDITIONIS MASSaRRLICT I sum et metu i , arrem προσικνι- credere iis sinu suo tam magni cle
cavsa reprobationis hominum non Veccatum ori na-
is , quo omines, fiendis in is m
PR-s in hujux appendicis intentio praesenti section declaratur. Dustinxeramus peccatum originale ut est Uini naturae a peccato originali
neam Ut res iis, idque ex doctrini AH elici' MK. Ne autem Novitius
338쪽
in Theologia fori imaginctur, ista duo reperiri in peccato, quod nasce
docontrahirrius,in in eo, qui baptizatur remanere inlcchionem naturae, sicque in eamdem reincidat dissicultatem quam ista distinctione voluerat di solvere Ne Novitio, inquam, haec accidant dicimus, quod peccatum origin:ile ut ei infati prisonae est peccatuna quo nascendo inficimur : peccaturri originale ut et infictio naturae ei peccat una quo omnes in Adam pecca. vimus. in maculata Beatiis mae Virginis Matris conceptio manifestat istam littin tionem. Nam ex eo quod praescrvata fuerit a peccato quo nascendo intici muri, non ideo prς1σvria fuit a peccato, quo omnes in Adam peccavimus Cordatissimi quippe Theologi, qui piam desendunt sententiam, intrepidLassi alit Beatissimani Miginem Matieni in Adam peccasse dc eo peccato, quo omes pectari imus , Eoam re captivam extitiae in Adam; alioquin non posset, vini, immine Christi in redemptat iuxta dimi tionem Metam Papae , mirus verba refert .uouoiNua epist. 17. quae Iotes, ni i r i meia per pereat finita-- imas Subdit vero ipse Saboctori In his verbis Arubii sedis, tam amiει--so uia, υ Ociam in C is αλιν es, ut nefas sit e dia risum Gine αΕamdem distincticutem o prosesi docet S. AususTi Nus, dum saepius
dicit, quod peccatum, quo omnes in Adam peccavimus, fuit peccatum tan- tum, peccatum ver, quo omnes naisendo inficimur est ita pecCatum ut sit poena peccati Verba fulgentissimi Solis habentur.lib. I. Oper imperscap. I. Ipse est Adam, quem thr. ιlla de iis . a tisi messii, i tuebatur , cum aeterem, pecciuum et voluntas retinendi vel consequendi quod ultitia vetat , de unde liberum et abstinere Adam quippe omnino quando peccaυit nati in se labebat mali, suo lens vumtu ad operandam malum propter quod diceret, Non quod volo facio bonum sed quod nolo malum hoc ago: ac per hoc ad Cupreemido, quiajustitia vetabat, ct a d δι liberum fuerat abstinere. Nam ei, qui in , quod nolo malum,hoc ago absitiiteremia
cone piscentia. Ora --πα- 'Mius comi desiera--μι-- Adam, crin illos imus omnes: periit -- λάλο esperieri t. Quare firma est distinctio nostra; Meaecusari potest mi ab eo, qui confundit id , quod est peccatum tantum,&id Quod ita est peccatum, ut psina
sit etiam poena peccati. Juxta hane sistitutioncm duas d ovis araclidinis
339쪽
Dico sκxis, peccatum originale, quo omnes nascendo inscimus, non
esse causam reprobationis hominum Assertio ista negari non potest nisi nevigatis Anytici Solis principiis. Duo sunt Angelici Solis primipia Primis, permissio cujussibet peccati terna poena puniendi est esse eius reprobationis;&eunilum, quod non est causa primi effectu reprobationis non est causa imm bationis i haec sunt Cordatis discipulis indubitata : ti: tamen subsistere nequeunt, si peccatum originale, quo omnVS naicendo iniicimur, ponatur causa reprobationis hominum. Quod sic demonstro. Peccatum originale , quo omne nascendo inficimur, in quibusdem non remittitur, in quibusdam remittitur. Sed in neutris est causa reprobationis hominum: ergo,&c. Prob. minor quoad . partem. Peccatum originale, quo omnes nascendo inficimur, in illis,in quibus non remittitur, est pecca
tum aeterna poena puniendum et ergo tu in primum principium permisito latius est effectus reprobationis Atqui peccatum cujus permissio cit ei ectus reprobationis non potest esse causa reprobationis; non enim potest esse cauda voluntatis perinittendi illud siqui lem vi illius voluntatis est futurum quod autem est causi alicujus voluntatis dirimo non potest vi resis voluntatis es hsuturum. Quar sicut gratia non potest esse causi Volunt litis datidi grastiam, ita nec permissio culpae potest esse cause voluntatis permittendi talem
Observa, quM licet permissio culpae non si aliud secunddm utrumque solem quam denegatio gratiae praedeterminantis ad actum bonum haec ta.
mendonegatio conlideratur dupliciter, uno modo ut antecedens peccatum, alio modo ut concomitans peccatum. Dicitur denegatio gratiae praedetermia nantis adactum bonum antecedere peceatum, Ut si Deus praeveniret volum ratem: prius illam praedeterminaret V. g. ad amorem Dei, ipsa voluntas non se determinaret ad amorem creaturae. Et haec denegatio antecedens est ipsa permissio peccati : ita ut permittere amorem creaturae, nihil sit aliud quam non praedeterminare voluntatem ad amorem Dei priusquam se determinet ad amorem creaturi. Dicitur denegatio gratiae pret determinantis ad actum boanum concomitari peccatum, quia dum Voluntas peccat determinando se ad amorem creature, non praedeterminatur actu ad amorem Dei, cista denegatio praesentis praedeterminationis non est permissis peccati, sed a peccato causetur sicut ab obicet impedimento. Hinc apparet quomodo peccatum noni tat esse causi sui permissionis, quia licet simus denesationis eo Gmitantis, id est, licet sit causa quod voluntas non praedeterminetur ad am rem Dei; non tamen est causa denegationis antecedentis; id est, non est ea 'si quod voluntas non fuerit medeterminata ad ani irem Dei, antequam se determinaret ad amorem creaturae inar voluntas permittendi culpam non
est aliud quam voluntas non pineniendi arbitrium adactum nummi
340쪽
quam e dcterminet ad actum malum illa est enim arbitrij creati condi. Ilo, ut si Deus non praeveniat faciendo, quod amet cum Qui amores O eaturae se iii fallibiliter determinabit. Secunda pars minoris probatur, videlicet peccatum originale remissum Non ellic cautori reprobationis. Iuxta secundum prancipium, quod non est causa primi Motus reprobatio, non et caula reprobationis sed origi. cale remissum non est causa primi effectus reprobationis ergo, 6cc. Prob.
minor Primus effectus reprobationis in baptizatis est permissio primi peccati actuesis aeterivi poena puniendici originale autem remissum nono teste illa
muta talis permissionis quia ad hoc requiritur ut ista permissio euet a parti rei poena originalis peccati remissi in consequenter in baptizatis esset si quod debitum aeteratio damnationis, quidem esset debitum permissionis peccati aeterna poena puniendi quod pervi contraxiatur Concilio Triden lino dimienti sessis. can. r. - δε-- - --τ- his, super vis
Quidam inconceptibili quadam subtilitate dicunt peccatum originale dia
missum esse motivum intentionis, quam habuit Deus excludendi a res sita tamen ut exclusio intenta non sit exequenda propter peccatum originale dimissum. Unde dicunt, quod in ista propositione Deus vult excludo aliquors Mopropter peccatum originali, ly propter peccatum origin te non se te ax
parte objecti, sed ex parte actus. Uerum isti non videntur suam conceptionem regulae Angelicae commensurata, quae firmiter dicta rationem divinae voluntatis non esse exquirenindam ex parte actus, sed ex parte objectici quomodo igitur consormiter ad
hanc regulim concipi potest, quod in ilia propositiones, Deus vult excluderea uos . regno proster peccatum origi le,' propter peccatum originale non se teneat ex parte obiecti, sed ex parte actus. Audiamus praeceptorem nostriun; i es, inquit r. p. q. 23. a. s. sic causam νι--- ωisumsi sed potvi a Dan rati ex parte musit rem, inquinuum sitare se via es ut Propter a&ιά o subjungit avulguserroseisita inse semotis, w,-rita in o. dismae pro minimui, laruami praerim muti Appliceimas versa Magistri nostri ad intentionem civinae voluntatis excludendi aliquos
a regno propterpeccatumor 'tale; inveniemus, quod non est assignare causam istius intentionis ex parte actus intendendi; sed potest assignari ratio ex parte volitorum, id est, ex parte unius voliti dc alterius periniiiij inquam tum scilicet Deus vult esse unum volitum propter aliud permisitim.
Ex quo sequitur, exclusionem a regno esse volitam propter peccatum originale permissum ita ut non solum ut volita exclusio, nec solum peccatum originale sit permissum sed quidam ordo inter exclusionem a regno ieciscatum originale ut criam intentus, qui ordo non potest esse alius, quam ordo