장음표시 사용
71쪽
sed ex duobus, ille, qui trahit 'iterum ad se , tensetur possidere illum, qui vero ab altero , & ad alterum trahitur , censetur potius ab illo haberi & possideri; ergo Sc.
XUII. Dicet Scolus, Amorem, e-std ex sua ratione non sit a cutivus, si tamen sii persectae amiciliat, esse assecui ivum , & sacere obiectum praesens, non in ratione veri , sed in ratione boni, sub qua est obieetiim beatificum; & ideo in eo potius , quam
in visione, consistere veram rationem beatitudinis. XVIII. Sed contra. Iam erς concedit Scotus, amorem ex specie sua
non esse affecutivum ; imo etiamsi sit
amor amicitiae , ut conliat in amore charitatis viae , qui sertur ad Deum in se , & tamen Deus in se non est praesens amanti. Neque etiam erit sor- maliter assecutivus, quia est amor perfectus: nam haec major persectio , quae
est in amore Patriae, non variat Ape-Hem amoris; cum in eadem specie sit caritas Patriae , & viae , iuxta Apost
tum L. Cor. 23. U. 8. Caritat nunquam
exeidit. Dato etiam , quod amor Patriae esset diversae speciei , adhuc non esset formalis adeptio obiecti , sed illud supponeret iam adeptum , & prae
sens per intellectum . Nec obstant vulgata proloquia: Amicus es alter ego ramatum est in amante r Anima plus es , ubi amaι, quam ubi anιmat ; quibus
inter amicos reciproca possessio , &mutua conjunctio, scut inter virum,& uxorem, indicari videtur. - Nam esto haec mutua possessio inter amicos admittatur, passiva scilicet, quatenus unus amat alterum , & activa quatenus ab illo redamatur; hoc tamen adsormalem beatitudinein non susticit et quia beatitudo debet constituere beatum . & possidentem obiectum per actum piopriuin , non per actu in ali eis num. Amicus autem possidet alterum amicum, non per actu in proprium,
J uo eum trahat ad se , & faciat suum ;ed per actum alterius amici , quo reis
clamando ipsum tradit se illi , & se
iacit illius . Deinde ista traditio , Meoniunctio est pure assectiva , non eia sectiva, & realis , qualis ad beatitudinem requiritur . XIX. Sed replicabis. Sicut amor, ut amor, non est possessio rei amatae; ita nec viso, ut visio, est possiessio rei visae , sed solum cognitio rei visae et quis enim dicat, qudd videre divitias,st eas possidere 3 Ergo videre Deum non erit possidere Deum. XX. Rursus, intellectus est 5 trahatres ad se , eas tamen trahit in esse intelligibili tantum , non autem in e L se reali , Ac entitativo ; voluntas hcontra sertur ad res in esse reali e sed
possessio, quae beatum facit , est possessio obiecti beatifici, non in esse intelligibili tantum , sed in esse reali , ut in se est ; ergo &c.
XXI. Sed contra. Nam amor , ut amor, nullo modo est possessio rei amatae , sed possessionem vel antecedit, vel stipponit; at visio, ut viso, semis per est possessio rei visae , eo tamen modo, quo res apta est possideri: unis de quia divitiae aptae non sunt possideri per visum , nisi intentionaliter ἔhoc modo per visum apprehenduntur,& possidentur, realiter vero per manum , aut alio modo. At si denturi ut de facto dantur objecta , quae aliter teneri, & possideri non possint , quam per cognitionem ; haec per erant-tionem apprehenduntur , & possidentur omni modo , intentionali nempe ,& reali. Sic lumen non potest alit ex a nobis possideri, nisi per visum , nec odor, nili per olfactu in , nec sapor nisi per gustuin, nec sonus nisi per auis ditum et ita nec Deus pol sideri potest, nis per claram sui vinonem . At de appetitu nucllum exemplum afferri potest ; imo ab exemplis allatis trahitur oppositum. Nam appetitus non desiderat praelata obiecta, nisi ut ea ae-prehendat per sensus; nec sibi in eis complacet , nisi quia jam per sensus
XXII. Hi ne ad illud , quod additur, patet discritnen. Nam esto intel-
72쪽
Iectus solum apprehendat obiectum inesse intentionali , quando eius realis possessio per aliam potentiam fieri petit ; eo quia in eo aliud est esse en iitatiuum ab esse intentionali. Quando tamen in obiecto idem est esse intentionale, & entitativum; intellectus trahens , & possidens rem in esse intenistionali, possidet eam in esse entitativo. ut apparet ex allatis exemplis et sed in Deo idem est esse entitativum,& intentionale; ergo intellectus illum apprehendens per visionem clarat , apprehendit illum ut est in se , &utroque modo , cum alia via non sit apprehensibilis. iniare constat distrimen inter actum volunt Mis, & in teia Iectus ; quod actus voluntatis nullo modo est posse divus , & acquisitivus honi: actus vero intellectus est ri sua ratione semper possessivus, vel solum in esse intentionali, vel etiam in esse
XXIII. Hucusque dicta confirmat auctoritas Augustini lib. 83. Massionum q. 33. dicentis et Quid alitia ea
beatὸ vivere , nisi arernum aliquid cognoscendo habere 3 2Eternum es enim , de quo sola rectὸ fiditur, quos amanti auia ferri non potes , idque τfum est , q-ἀnib, I aliud sis habere , quam πο)m . Omnium enim rerum praestantissimum est, uos aternum est e , propterea id habere non pol mus, nisi ea re , qua praestantiores fumus , idea mente. Sentit ergo Augustinus , non alia via Deum , a nobis haberi, quam mente, & co
gnitione; & propterea, quia mens illud est , quod in nobis praestantissi
XXIV. Scio responderi , Augusti
num lib. I. Retras. eap. 26. hoc rein
tractasse his verbis: Illud, quod dixi , id esse amantum , quod nuit es alitidbabere , quam note , non satir approbo. Sed Augustinus ibi non retractat absolute hoe dictum : Deur nonni 7 eois gnoscendo babetur e sed illud modificat, Ee explicat; ne videretur dicere , quodnabere Deum sit semper illum nosse
in Q : eum a Fidelibus hie habeatur
per gratiam , & earitatem , a quibus
tamen non cognoscitur ut in se est . Et hoc indicant verba , quae subjungit: Neque enim Deum non babebant', quibus dictum ea et nescitir , quia temis
plum Dei estis vos, o spiritus Dei hc
hitae in vobis e nee tamen eum noPe
rant , vel sicut noscendus es, non neverant . Duo ergo dixerat Augusti.
nus , Unum , quod nibit aliud es ba.
bere Deum , quam nosse ; & hoc explicat, seu modificat, restringens ad notitiam , qua Deus noscitur , ut noscenadus es , id est notitia clara , & ut in se . Alterum, quod beatὸ vavere niBil aliud sit, quam Deum cognoscendo sabere: & hoc nec modificat . nec restringit. XXV. Alia ratione probati solet praesens allertio. Beatitudo formaligessentialiter constituitur per id , quo primo distin3uitur , & essentialiter
status terniam a statu viae; quia idem est essentiale constitutivum , ae essentiale , & primum distinctivum r sed status termini a se a tu viae primo, &essentialiter distinguitur per actum via sonis; ergo &e. Minor prob. Si videns Deum, per impossibile ipsum non
amaret, maneret extra statum viatoris : si tamen E contra Deum amaret, nee tamen eum simul videret, extra statum viatoris non esset; ergo quod primo &c. Confirm. Poena essentialis Damnat rum , quae dicitur poena damni, comtistit in privatione divinae visonis rergo essentialis Beatorum consistit in visione clara Dei, cum poena damni sita sit in privatione beatitudinis essentialis. Ant. patet in pu ris decedentibus sine Baptismo; qui ideo carent beatitudine essentiali ', quia subeunt poenam damni, dccaremtiain visionis beatificae.
73쪽
3 8 Quas. II. De Beatitud. object. formaIi hominis.
XXVI. D Rimδ eonatur Scotus pro- v bare , in actu voluntatis potius, uuam intellectus, essentiam formalis beatitudinis esse constituenis dam: quia haec eolloeari debet in a-elu perfectissimo intellectualis naturae I hunc autem multis tentat evincere, esse actum voluntatis , non intellectus.
XXVII. Caeterum, quia hoc Scotiargumentum fundatur in alia sita opinione , quod scilicet actus voluntatis fit persectior actu intellectu , cuius oppositum demonstrant Nostrates in lib. 3. de anima: ideo ab hae materia hac evolvenda abstinendum esse censeo , Quare esthmulti ex Nostris probent, beatitudinem debere constitui in actu visionis, eo quia debet constitui in actu intellectus, qui persectior est actu voluntatis; ego ab hae ratione abstinui. Solum quoad mei Candidati notitiam scire ei suffiei et . quod acti nes intellectus, de voluntatis possunt duobus modis spectari: prim5 ex genere, de natura sua: secundo ex rati ne status, aut viae, aut Patriae. Primo modo asto intellectus nobilior est. Tum ex ratione obiecti, quod universalius est, de altiori modo attingitur
praescindendo ab existentia hac , &nunc ἔ ubi voluntas, cum tendat adeon secutionem rei , eam respicit sub ratione magis limitata. nem pd ut in individuo. Tum quia intellectus per se attingit objectum suum , nec ex natura sua indiget alia potentia, aut operatione praevia ; ut possit agere a circa suum obiectum, Se illud faceresbi praesens r voluntas vero indiget
alia potentia prius operante, ut habeat sibi piaesens obiectum ; neque suffieiens s bi est, ut saeiat illud praesens, nisi ei praesentetur ab intelle.
elu . Tum denique ex modo movevdi; quia intellectus movet voluntatem pr
ponendo ei obiectum . & finem , quod est movere specificativE, & finaliter:
voluntas autem movet ad opus, Meffective solum ad executionem, qui est modus movendi imperfectior. Si veri considerentur actiones intel Iectus , &voluntatis aecidentaliter, de ration status; si e non abnuam concedere,
actum cognitionis in statu viae excediab actu voluntatis. Et quia in eo ea. tu non percipit res susteriores perspecies proprias , & quidditati vh , sed
per species rerum materialium, &solum abstracti ver & quia voluntas est libertate formali praedita, quae maiorem persectionem arguit in genere moris. Ex qua fit, qudd caritas viae, in hoc genere, persectior sit cognitione viae . At in Patria intelleis cius uidebit Deum per speciem pro priam , imo per essentiam Dei unitam per modum speciei ; nullaque erit circa visionem in voluntate libertas. Uno verbo r spectabitur sol a natura actus intellectus, & proinde erit simpliciter visio persectior amore. XXVIII. Attamen hoc omisso, dist. ma. In actu persectissimo. qui tamen si formalis adeptio boni beatisci, co. ma. In actu persectissimo absolute, nego ma. & similiter dist. min. Actum autem voluntatis, quidquid sit de eius persectione , non esse formaliter asseculionem obieeli s. praecedente satis ostensum est . Unde se discurro. Homo magis perficitur per hoc , qud dDeus velut accedens ad eum, ipsi unitur, quam quod homo accedens ad Deum , ei coniungatur et atqui per operationem, qua Deus in se videtur,
Deus velut accedit ad hominem , eique unitur et per amorem vero , qui est actus voluntatis, homo accedit ad Deum, eique coniungitur ; ergo hominem magis perficit visio Dei, quam
cat Scotus. Amor beatificus est formalis assecutio ultimi finis ; ergo es formalis beatitudo. Ant. prob. primo is
Λmor est unitivus in ratione boni , ficut
74쪽
sicut tognitio in ratione veri: sed as secutio Dei maxim E sit in ratione boant , cum sit assecutio finis ultimi ilia ratione sinis ; ergo &e. Secundo. Ad eamdem potentiam pertinet tendere ad terminum , & assequi illum ; per motum enim , quo
tendimus ad terminum, in motu locali. vel alteratione assequimur illum;& per tendentiam, qua visus respicit colorem, illum assequitur: sed ad voluntatem pertinet per motus spei, &earitatis , & aliorum bonorum operum
tendere in ultimum finem ; ergo ad illam pertinet assecutio illius.
Confirm. Illius est recipere praemium , cuius est habere meritu in : meritum enim, & praemium sunt correlativa r sed meritum per actum voluntatis haber urς ergo de praemium . XXX. Respondeo, neg. ant. Ad primam prob. dist. mai. est unitivus an
sectivd , assiciendo subjectum erga bonum iam unitum , co. mai. Effective ,& assecutive , bonum pri md , & per
se assequendo, nego mai. Concedimus ergo, amorem esse unitivum, & eius effectum esse unionem, ut docet D.Tho. mas infra q. 18. a. a. Sed cum duplex sit unio, altera per affectum , altera per e L
sectum , seu realem coniunctionem; primam facit amor sor maliter, ut ibi dicit S. Thomas ; secundam ver δ , vel causat, quia ad eam movet, s res est absens, ut acquiratur ; vel eam supponit , ut cum res est acquisita , & in ea quiescit, & delectatur. Neque per hoc , quod sit amor amicitiae, elevatur . ut formaliter sit unio effectiva . Nam amicitia nihil
aliud addit amori, nisi quod sit propter amicum , & bonum ipsius: hoc autem nihil confert ad reddendum amantem formaliter beatum . Nam hὶc nos agimus de adeptione boni , quatenius perficit ipsum adipiscentem ; non quatenus ordinatur ad bonum alterius propter alierum: & in hoc , ut puto , descit opposita sententia. Nai adeptio beatitudinis non est regulanda penes amorem, & conjunctionem
ami eabilem, qua unus amat bonum
alterius tanquam proprium, reputans amicum tanquim alterum se, Iuxta proloquium . amicus est alter ero et sed
in cons uncti 'ne, seu unione fruitiva qua coniungitur illi, ut conveniens & eonversans cum illo. & sic ii ins& a mplens illum. Et haec conjun
ctio satiativa . & frumva non fit foris maliter per amorem a inicitiae et qui hoc praecish volumus bonum amico tanquam nostrum : sed fit peractum.
quo perficimur , & actuamur per adep
tionem boni, quo fruendum est. Iste autem actus non est ipsa fruitio sor- maliter ; quia ut scotus fatetur , fruitio eadit supra bonum iam adeptum,& possessum , sicut fruitio divitiarum cadit supra divitias iam possessas : ergo ista adeptio , & apprehensio fit percontactum alterius potentiae, quae si-e ut in divitiis est contactus manus , ita in adeptione Dei est contactus pervi sionem . UXXXI. Neque insuper, qu M adeptio beatitudinis sit adeptio boni, evincit , adeptionem formaliter esse actum voluntatis ἰ alioquin evinceret etiam adeptionem cuiuscumque boni sensibilis esse actum appetitus, cuiuε oppositum demonstrat experien Ilia . Nam adipiscimii r res , quas desider mus, non Voluntate, sed tactu , manu , acceptatione , contactu ἔ iisque ne adeptis seu imur , & delectamur .uliare cum dicitur e amor est unitivus in ratione boni, distinguendum eli. In ratione boni, ut moventis aia
eo delectantis, concedo, In ration boni, ut actuantis , & scirinaliter perlicientis, ne3o. Assecutio autem sor- malis Dei in ratione boni non est Dei, & boni, ut praecis E moventis
per modum affectus, ae finis : sed Dei ut actuantis, & pei scientis in actu,& in effectu per sermalem sui adeptionem , quam per intellectum sorom aliter fieri diximus , non per v
75쪽
eo , maiorem veram esse de tendentia in amore consistit pei sectio, Se egen- executiva , & effectiva , qualis est ea , tia formχlis beatitudinis. quae eontingit in exemplis alla lis; XXXV. Respondetur , neg. min. non vero de tendentia assectiva , εο Ad prunam eius probationem di st. mai. intentiva : ad liane enim solum spe- Supponit Deum praesentem in actu pri-ctat movere alias potentias ad exe- mo, & in esse apprehensibili, eo, cutionem, & adeptionem boni voliti. ma. In acta secundo, & ration
Sie esto omnia appetitu velimus , non apprebensi, nego mχj. 8 co . min. tamen ea appetita acquirimus ; sed res nego consequ. Nam actus amoris sup- sentibile, manu, vel aliquo sensu ca- ponit oblectam praesens, non solumpimus, res autem spirituales intelle- in actu primo, sed in actu secundo,ctu . & in ratione apprehensi: & ide, apta XXIII. Ad eosirm. dist. maj. Si prehensio non est. lν iuius dicat subjectum , eonc. Si ly XXXVI. Ad secundam prob. mi illius dicat potentiam, seu principium noris neso maj. Non enim necesse est,qua. merendi, nego. Licet igitur idem ut .mnia, quae ordinem habent affsubiectum , quod meretur , debeat re- invicem , se habeant ut medium alcipere praemium; non tamen eadem . finem, sed solum ea, quorum unum olentia, qua meretur, debet forma- est propter aliud. Nam substantia, iter ponere meritam, & formaliter ω proprietates, persectivum & pep- recipere praemium. Advocatus enim sectibile ordinem quemdam habent dum perorat pro aliqua causa, men- invicem; & tamen nec substantia ha-te , & lingua meretur praemium , & bet rationem medii ad proprietates, tamen manu illud recipit; & qui ad nec perfectivum ad persectibile: quia bravium e rit, pedibus meretur, & substantiae ad proprietates , & persecti
manu bravium apprehendit. Solum vum ad persectibile dicunt ordinem ergo sequitur, quod voluntas, quae ea ae ad effectum. Clim ergo sic u est principium quo merendi, elia inta. ex intellectu oritur voluntas, ita a ipsa sit partieeps praemii; non vero quod ctus amoris si consequens actum in- ipsa sit sormalis adeptio praemii . tellectus, ut ex eo ea salus et ideo a-NXXIV. Obiicit tertib. Ideo amor eius intellectos, etsi prior, non ha non esset essentialiter beatitudo, quia bet rationem meli , nee actus volun
supponit Deum iam habitum, & posi talis habet rationem finis propriE di sessiun ab intellectu per visionem: sed cti. Quapropter m Thomas in Dahaec ratio non urget; ergγ &c. Min. 4' a. a. ubi quaerit: an in beatitudi-prob. p. Etiam visio beata supponit ne principalior sit visi γ, an delecta- Deum praesentem intellectui beati per tio, resolvit, principaliorem esse via divinam essentiam unitam per modum fionem : quia viso est illud honum, speeiei; & tamen visio. per nos, est sor- in quo voluntas hominis quietatur,
malis assecutio Dei, Ac sormalis bea- delectatio autem est illa ipsa q, et alitudo; ergo &c. tio. Porrd maius bonum est illud, in Secundo. Intueri Deum secundum quo affectus requiescit, quam ipsa qui-
essentiam, & eum ita visum amare , es; cum voluntas non quietetur in
sunt actus inter se ordinem habentes, aliquo, nisi propter bonitatem eius, quorum unus ordinatur ad alterum in quo requiescit: nec quaerat bonum tanquam medium ad finem: atqui propter quietationem, sed ideo quae-ctus amoris, qui est secundus, minis rit quietari in operat One , quia ope ordinatur ad actum intellectus, qui ratio est bonum eius. Actus ergo vo-
est primus; ergo iste ordinatur ad il- luntatis non succedit visioni Dei tantum ; ergo viso Dei ordinatur ad amo. quam finis ultimus ; sed finem ulli- rem, ut ultimum finem, & proinde mum comitatur tanquam proprietas, ει per se
76쪽
de persectio consequens adeptionem finis; ficut quies in centro consequitur adeptionem centri.
XXXVII. Obiicit quartb. Non potest dari essentia beatitudinis seelusa
delectatione; ergo delectatio nedum eri inet ad statum , sed ad essentiam eatitudinis. Ant. prob. Detur homo Omnibus crearis bonis repletus, si non delectaretur in eis, non esset felix, sed miser Confirm. Si actus voluntatis μα ingrederetur essentiam beatitudinis ,
seὸ sola visio, sequeretur, qu bd cla-rd videns Deum po Isset esse miser, si Deus in illo suspenderet amorem, &fruitionem et insuper posset dari beatus, qui maneret in odio Dei habituali.
XXXVIII. Respondeo, neg ant. Ad prob. admisso ant. negoc s. Nam qui omnibus creatis bonis repletus eis non frueretur, nee delectaretur, signum esset, qudd careret possessione salicujus boni, quod magis ipsum alliceret , & sui et aret, puta , vel sanitate , vel animi pace , Se tranquillitate; quod in felicitate hujus status c tingere potest, quae est imperfecta.
1mo omnia bona creata, in quibus carnales homines suam beatitudinem statuunt, sprituales despiciunt, & contemnunt. At Beatus videndo Deum possidet omne bonum et quare si Deus , concessa visione sui alicui, ab eo subtraheret auxilium ad delectationem; iste nihilominus esset essentialiter beatus , est O non haberet integrum statum beatitudinis, ad quem non dissitemur , requiri amorem, & stat tim
XXXIX. Ad confirm. similiter ei-co , eum in quo , concessa visione sui, Deus suspenderet amorem, fore sim-pIiciter beatum quoad essentiam beatitudinis, miserum autem solum secundum quid ; quia careret aliqua persectione accidentali ei convenienti. Dici ei iam potest . quod etsi talis homo foret quoad essentiam beatus, non tamen sor et simpliciter beatus; quia nomen beatitudinis non est impositum ad significandam solam essentiam me
taphysicam beatitudinis, sed ad fgnificandum statum , nempe essentiam, quatenus secum desert omnes perseis eliones , & psoprietates conniturali
necessitate eam consequentes. Nam ex
vi sua significat perseelum . ae completum bonum adaequat E satiativum appetitus. Nec est novum , quod aliquid sit essentialiter tale, non autem persectE tale et se ut homo caecus. clauis diis , & puer est essentialiter homo, non tamen persectus; & ealor in minimo gradu positus in aqua, est in ea
secundum essentiam caloris, nec tamen eam denominat simplieiter calidam . Et in hoe sensu intelligi debet
Augustinus L. r. de moribus Eeelesia
e. 3. dum ait: Beatus autem quantum
exissimo , neque ille diei potes , qui non
habet, quod ama/, qua lacumque sit: ne
que qui habet, quod amat, si noxium D ; neqDe qui non amat, quod habet, etiamsi optimum sit. Et instar Neque qui quam beatus est , qui non fruitur eo , quos est bominis optimum. Et l. 3. de Civit. Dei c. 8. Nemo beatus est, qui
eo , quos ama ν , non fruitur.
X L. Ad id , quod , additur, nego se- qitelam. Divina enim essentia elardvisa non potest ab eo qui sic illim videt, concipi sub ulla ratione mali: nulla autem res potest odio haberi, nisi sub aliqua ratione mali concipiatur. Quamquam enim fieri possit, ut
Deus Beato suspendat suum concursum
ad actualiter ipsum amandum I ideoque fieri possit, ut quis actu Deum videat, & illum actu non amet: nan videtur tamen fieri posse, ut clarE videns Deum non sit dispositus, & vehit habitualiter proxime inclinatus ad ipsum amandum I quia plenitudo Omnis boni, quam videndo possidet, sic eum afficit, ac disponit, ut necessario exeat in actum amotis, nisi impediatur; sibique displiceat actu . vel habitu quidquid habeat rationem mali divinae Maiestatis offensivi. Sed hoc se. qnenti Dubio magis explicabitur.
77쪽
61 Otis. II. De Beatitud. object. formali bominis.
An Beati ex vi visionis reddantur ab intrinseco Impeccabiles. I. I. Beati de facto sunt Impereabiter.
formilis, ejus proprietates inis vestigandae sunt, kuarum una est impeecabilitas. De hae agit D. Th.
hac I. L. q. q. a. 4. ubi resolvit, re
ctitudinem voluntatis, seu voluntatem sine peccato requiri ad beatitudinem; tim antecedenter ad beatitudinem acquirendam ἔ tum concomitanter, &consequenter obtenta iam beatitudine.
ad beatitudinem consequendam, certum de fide est. David enim Psalin. I 4. Domine tinquit quis habitabit in taberisn culo tust , aut quis requiescet in monte fanao tuo Respondet v. h. uui imireditu' sine maeula, ω operatur sustitiam cte. Paulus ad Hebraeos Ix. U. x 4. Neem sequimini eum omnibus, is sanctimoniam , sine qua nemo videbat Deum. Et Ioann. Apoc. at . de Civitate Sancta v. 1 ait: Non intrabit in eam aIiquid eoinquinatum, aut abominaιν
nem faeie , ciar mendacium . Et palsimi sim Scripturae, tum Patres: & hoc est valdh conforme rationi. Nam, ut ait D Thom. citato loco, Rectitudo πο- Iuntatis es per debitum ordinem ad f
ad id , quod ordinatur ad finem , sicut
foνma ad materiam . Unde sevi mate
ria non poten consequi formam , nisi d/bito modo disposita ad ipsam et ita viis hil eo equitur finem , nisi sit debito modo ordinarum ad ipsum . Et ideo nullus potest ad beatitudinem pervenire, si
habeat rectitudinem volumati .
concomitante, seu consequente beatitudinem , constat etiam de fide, Matos de facto non peccare amplius poli acceptam beatitudinem ullo genero peccati, nedum mortalis, sed venialis quoque. Si enim nemo ullo gener peccati etiam venialis sordidatus, eam ingredi potest , ut ostendi; multo minus postquam eam ingressus est , ullo peccati genere maculabitur. Und
Ioann. Α me. xx. v. 3. 4. ait de Beatis , Et omne maledictum non erit amo
ptiar: sed sedet Dei, ω agni in illa erunt, ω servi eius fervient ei et G videbuno faelem eius. Idem Ostendunt verba Pauli ad Ephes s. v x . ubi ait , Christum Ecclesiam sanctificasse, ουι eκbiberet ipse sibi gloriosam Ecclesiam , non
habentem martilam , aut rugam, aut aliis
quid hujusmodi . sed ut si Sancta , crimmaculata. Quae cum de Ecclesia Militante in omnibus suis partibus ac-eipi non possint, nam I. Ioann. I. v.
8. Si dixerimus , quoniam peccatum non
habemur , ipsi nos sediιeimus , ω verntas in noueis non es; de Ecclesia Triumphante debent intelligi: vel si dra Militante acciperentur, ut Donatistae accipiebant, multb magis de Triumphante aecipienda essent; cuius sanitas est plena , & consummata et ubi
per ly non habentem maculam exclu
duntur peccata mortalia , per ly rugam &e. etiam venialia. Et mani sesthhoe dedueitur ex ipsa ratione beatitudinis, quae est flatus omnium bonorum aggregatione perfectus: non esset autem perfectus in omni bono, si admitteret tantum malum, quat est peecatum; ex quo deberet ad mitistere etiam aliquam poenam , quod est esse miser uin . Quod si admitteret peccatum mortale, etiam amitteret gratiam , & proinde beatitudinem, quae est gratia consummata: ex quo etiam fieret, quod non excluderet timorem , & anxietatem, & consequenter nec dolorem tanto majorem , quan Io maius esse cognoscitur bonum , de cuius amissione timetur: de tandem quod vira illa non foret pei secte beata , nec
de illa veli sicari posset, quod Apoc.'
78쪽
- t ultra non erit , neque luctus. neisque elamor , neque dolar erit ultra . Quois
modo enim non erit ultra luctus , &dolor, ubi est timor peceandi I U. Non latet, oppositum tribuio rigeni , qui ut alibi diximus I. r. Periarebon e. s. & aliis in locis . admittit in Damnatis. & Beatis vicissitudines, quddque Beati aliquando damnandi sint, & Damnati beandi. Amplius etiam, de ipsis Angelis beatis
assirmavit peccare posse HomiI. x .m Numer. Ur Homzil. 13. in Lueam . Cert ED. Τhoiuas r. p. q. II 3. a. I. refert, Origenem super e. r8. Numer. dicere 2 Trabentur Angeli in iudieium , utrum ex ipsorum negligentia, an hominum
ignavia lapsi sint. Uerum etiam hendo rigenem interpretatur D. Thomas ibi ad 4. nempe . Quod angeli duruntur in tuae etiam pro pereatis homoum , non quas rei , sed quasi testes ad eonvineenis
U. Nec obest, quia Apoe. 1. Ο .. scribatur adversus aliquos Angelos Ecesesiarum Praesectos, quas negligentes in suis ministris. Secundo. Quod Iob 4. v. I 8. Erre qua serviunt ei non sunt sabile Τ ύν in angelis suis reperit pravitatem . Tertio. Id quod Gen. 6. v. q. dicitur, quia filii Dei pulchrasse mirias amaverunt, multi intelligunt dictum de Anqelis. Quarto. Quod aliqui etiam Patres videantur Angelis
dem . Quia si Beati peccare non possent, diminuitetur in eis liberias. VI. Non, inquam, haec Obstant. Non primum. Quia quae in Apocalypsi scribuntur, ad Episcopos illarum Leesesiarum sub nomine Arieti diriguntur: quae enim contra illos ibi
narrantur, Angelis aptari nequeunt, ut legenti constabit. Et August. epist. 43. olim. 361. c. 8. Si lino uit dia Angelo Dpotore Calorum , or non deriapossis EeeIesia , HIDι intelligi ,.non eonsequenter diceret: Sed habeo adversu in te, qudd earitatem tuam pi mam reliquisti me superioribus Angeis
lis diei non potest , qui perpetuam reti n-nt earitatem , unde qui defee runt ,
lapsi sunt , Diabolus es , ω augeli e
UII. Non secundum. Nam ut obis servat S. Greg. I. s. Moralium e. 38. Olim xq.ὶ solum voluit ostendere Iob, Angelos natura sua mutabiles esse de bonis in malos. Nam finquit Gregorius Si angelorum substantia a mutaiabiti talis motu fuisset aliena . bene ab auctore condita . nequaquam in reprobis Spiritibus a beatitudinis sua aree reeia disset . . . . Quia ergo ipsa quoque natura Angeliea est in semetipsa mutaba r, quam videliset mutabι litatem vieiι peμboc , qudd ei , qui semper irim est , vim
eulis amoris illigatur , recte nune disiatur : Ecce qui serviunt ei non sunt stabiles . Atque eiusdem protinui Doeumenis tum mutabilitatis adjungitur , eum
de apsaria Ἱι ritibus subinfertur: Et in Angelis lais reperit praviarem. Loquitur ergo Iob de Angelis secundum suam naturam inspectis. secuniadum quam mutabiles este de honis in malos, experientia comperium est ; non de Angelis secundum statum . in quo sunt beati: sic enim et , qui semper idem es vinculis amoris illigantur VIII. Non tertium. Quia per filios Dei. non Angelos , sed filios Seth aecipiendos esse, sus h ostendimus in Tract. de Angelis. Quas. Dub. 1. β. 4. a num. 17. Deinde hoc intelligendum esset de Angelis apostaticis, non de beatis , de quibus loquimur. IX. Non qu3rtum. Nam Ambrosius , Epist. praesertim citata , non sa. ei ε Angelos peccato obnoxios, sed vinis dices peceatorum, ait enim: inphais
tione , utique tantorum peceatorum arum
nis ingemiscunt. Non quia gemitus,
di dolor sit in eis; sed quia generali
79쪽
voluntate mallent omnes secum beatos , quam aliquos perire, ut docet
nymus etiam loco relato solum vult, Angelis eommissam esse curam Ecclesiarum , sicut & earum Episcopis; quod verum esse ostendimus supra de Angelorum custodia: non dicit tamen , po in Angelum in custodia deficere , se ut potest Episcopus. Naeti an renus autem aperte loquitur de Angelo viatore, non de beato; subdit enim: Quorum alii Deum per imaginem viderunt, aut eognoverunt. Angeli autem beati
Deum vident in se, non in imagine.
posse peccare non est libertatis persebio , sed de semis; ut patet in libertate Dei , & Christi, quae est persectissima, & tamen peccare non potest . Statuto igitur hoe punela dogmatico , qudd Beati, sive homines, sive Angeli a peccato, & potentia proxima peltandi immunes sint; consurgit
scholastica controversia , quaenam sit proxima radix huius impeetabili latis. 1 in re Scotus , & Nominales v Iunt, Beatos esse impeccabiles inlum ab extrinseco, nimirum ex divina providentia impediente, ne in peccatum labantur, eosque ad Dei amorem continud determinante, & applicante . E contra D. Thomas, ejusque
schola , aliique Theologi docent, Beatos esse impectabiles ala intrinseco , &radicem hujus impeceabilitatis esse visionem claram Dei. . II. Resolutio assismati .
XI. C. Ico. Beati sunt impeccabileso ab intrinseco; de radix hujus impeccabilitatis est visio clara Dei in
Priusquam hoe assertum probem, supponendum censeo, firmitatem. in bono, seu ad non peccandum, posse habere in labiecto causam, vel tacui seeam, vel intrinsecam. Prima est ex parte principii extrinseci concurrenistis ; hoe est ex , parte divini auxilii semper parati ad impediendum de nis
fio. & essicae iter peccatum; ita ut in nulla occasione sit ei defuturum: ex hoe enim exurgit impotentia pec- eandi in sensu composito. Secunda
est ex parte alicuius principii ipsius persenae , quo stante redditur ei impossibile quodcumque peccatum. Hoc autem principium duplex esse potest , vel quod operatur, vel qua operatio fit. Primum est suppositum cvel persona. Et ratione talis principii Christus est impeccabilis ab intrinseco;
quia ejus Perlana, utpote divina, non potest influere in operationem, quaesit offensa ipsius Personae. Secundum vero est forma, qua operatur suppositum ; quae in nobis est anima rationalis, quae eum habeat duas potentias, quibus potest in peccatum influere, nempe intelleetam,& voluntatem : ideo , ut fiat ab intrinseco im-otens ad peccandum, seu imp ecca ilis, oportet, ut in alterutra , vel in utraque intrinsech ponatur aliqua forma, seu principium quo eas i la rectificans , ut deficere non possint peccando. Et in hoc sensu loquitur a Dsertum: nam ex parte principii quod , nempe personae, quia creatae, intrinseca impeccabilitas oriri non potest .
Prima, nempe quod non ab extrinseco solum , sed intrinsech Beati Pit impeccabiles , probatur primo auelaritates. Thomae q. 14. de verit. a. v. his verbis. Aliquis potest eonfirmari in bono duplieiter . Uno modo I pliciter , ε
ra scilicet , quod habeat in se fusciens
sua firmitatis priseipium , quois omnino peccare non post a π sie Beati sunt confirmati in bono ratisne prias d1 ad . Iio modo dicuntur aliqui eonfirmati in bono per boe, quὸd eis daιur a Iiquod munus gratia, quo ita inelinamur in be- reum . qu.d non de facili possuist a bono aest m . non tamen per hoc ita retra
80쪽
Iuniis a ma Io , quω omniso pereare non pinni, n/si divina proditaeentis e. od emte : Mut dicitur de immortalitate Asa , qui ponitur immortalis, non qu)d omnino aliquo sibi intrinseco protegi possiab omni exteriori morifero , utpote ab
eisione gladii , ω atras hujusmodi , a
quibus tamen diνina providentia eon- forvatur et cla bae modo aliqui in flatuvia possunt confirmari in bona, cis non
siimia ex eodem S. Doctore r. p. g. 63. a. r. Illa creatura est impecca-hilis ab intrinseco, quae in se habet,
quo immobiliter conjungatur regulae tuae operationis. Tum quia peccare
nil aliud est, qu m deflectere, & deis elinare 1 rectitudine suae regulae. Tum quia si manus artificis eget ipsa regula incisionis, vel talem regulam haberet inseparabiliter sibi coniunctam . non posset nisi reci h incidere rsed Beati habent in se visionem. &amorem Dei , quo immobiliter coniunguntur Deo primae regulae suarum operationum ergo intrinsecE &e. XIV. Probatur terti δ. Beatitudo,
ut dicemus, est ab intrinseco inam is- sibilis; ergo ab intrinseco eetit excludere , seu impedire omne id, ratione cuius posset amitti; sicut Coelum , quia ab intrinseco est incorruptibile,
ab intrinseco petit excludere omne
id , quod ad ejus corruptionem dita poneret ἔ at peccatum , si de tacto daretur , beatitudinem destrueret , quia tolleret summam felicitatem ; ergo beatitudo ab intrinseco petit peccati carentiam, essiciique Beatum imis peccabilem. Et sane si quamvis nulla creatura possit esse impeccabilis per naturam, potest tamen aliqua reddi inirinsec. impeccabilis per gratiam; eui concedetur, nisi Beato, in quo est gratia consummata, & veluti in suo centro posita λ Si voluntas Damnati est intrinsech firmata in malo; cur voluntas Beati non erit intrinsece firmata in bono Numquid potentior est status damnationis ad malum,
su 1m beatitudinis ad bonum 3 Bendigitur S. Auguit. lib. 3. contra duasura. Pelagia n. cap. I. ait e Illa ergo praceptum est , ut non peccemus et ibi praemium , non posse pereare . Ηλc prae pium es , ut d sideriis earnis non ob diamus : ibi pram tum , in drsideri peeeati non habeamus oee.
XV. Secunda vero pars asserti, quod radix impeccabilitatis in Beato sit viso clara Dei , probatur prim h ratione D. Tho. hac qu. 4. a. 4. Beati tu
do ultima consistit in visione divinar essentiae , quae est ipsa essentia bonitatis; ergo voIuntas videntis Dei essentiam , ex necessitate amat quidquid amat in ordine ad Deum et sed non potest sic amare, nisi habeat volunt a tem rectam; ergo voluntas eius, qui
Deum elard videt necessario. est recta , idque ex ipsa visone Dei tanquam radice. Prima conseq. probatur . intvidens clarh Deum videt essentiam bonitatis , simul videt, quod omnia propter ipsum sunt amanda et ita ut nihil prorsus apprehendat debere, vel posse amari, nisi propter illum; ergo voluntas videntis Deum &e. Confirmatur ex eodem S. Doct. ibi . Voluntas non videntis Deum per essentiam , quidquid amat, eκ necessitate amat sub ratione boni communiter
sumti, sive illud si verum, sive ae- parens bonum et & hoe ideo , quia talis
communem rationem boni novit; e
go is, qui divinam essentiam clarE viis det, quidquid amat , necessario amat sub ratione bonitatis divinae , sive secundum ordinem , quem habet ad bonitatem divinam. Conseq. probari potest ; tum a proportione; tum quia divina essentia longE altius , & perfectius bonum est, qu m bonum sub communi ratione boni apprehensum . XVI. Probatur secundo. visio beati fiea duplici ratione potentiam pec- eandi a Beatis excludit. Prim B. Quia
totam creaturae rationalis caeacitatem explet et nam cum si adeptio omnis