장음표시 사용
131쪽
voluit libere facere quidquid facit, & est
facturus in tempore, &ab aeterno sciuit se haec facitarum suis temporibus, debuit ab aeterno dari applicatio non necessaria diuinae cognitionis , ac scientiae ad haec obiecta efficaciter volenda , & determinate scienda; sed haec applicatio potuit non dari, ac proinde non identificatur realiter cum Deo qui non potuit non sdari; ergo talis applicatio ita est aeterna , ut dillinguatur realiter a Deo a sed nihil datur ab aeterno, quod sit proprie , &simpliciter ens reale , ac distinguatur a Deo; ergo talis applicatio non est ensreale proprie, ac simpliciter, & neque est substantia, neque accidens , sed est pura veritas obieei tua , Si dici potest enscum addito diitrahente, nimirum ens ota
suum , ens pure denominatiuuin &c.proportionaliter, ac negationes communIter vocantur entia rationis , & entia abusi
Io. Probatur secundo conclusio ; nam uia Vt eX omnium consessione docet .vig cle voIuntate Dei disput. o. seel. I. num. I. in hac dissicillima qiuestione nulla est via declinandi, quin aliquid durun Hac dissicile deuoretur, debemus eligere illam opinionem, que nihil durum , ac diificile admittat , quod non fuerit receptum etiam in scholis Phil 5sophorum, &quod non admittatur etiam in alijs sententijs , quae evitet alia dura lumini naturae repugnantia , & ut talia a philosophis
negata quae t ca admittuntur in alus se
132쪽
βuariis Τορtentiis , di quae dignissime seu tiat de Deo; sed allata opinio est talis I ergo
II. Probatur minor per singulas partes , Sc primo probatur , quod haec se tentia nihil admittat durum , & difficile , quod non fuerit receptum in scholis Philosophorum . In hac enim opinione illud unum videtur durum , & ditsic ile , quod dentur aliquae veritates obiectivae praesertim aeternae, distinctae ab omni entereati; sed hoc pati m admittitur in schola Aristotelis, in qua praeter ens , quod diui ditur in substantiam , & accidens, admi
titur ens Verum, quod non sit substantia, neque accidenS : admittuntur Veritates necessariae , puta quod quatuor , & tria o faciunt septem &c, quae veritateS neque sint substantiae, neque accidentia; admi tuntur negatione S, priuationes S c. ac pri uatio licet non sit substantia , neque accidens,dicitur esse unum ex principijs rerum naturalium I ergo. I 2. Secun lo probatur hoc durum ' s& difficile conceat etiam ab alijs. sentenrtijs . Sententiae enim reducuntur ad duas classes . In prima sunt, qui docent decreta
Dei compleri per aliquid Deo intrinsecti, quod aliqui ponunt identificari cum Deo, alij putant distingues realiter a Deo . Qui dicunt hoc intrinsecum aeternum distinguia Deo , concedunt illud consistere in veritate obiectiva aeterna , quae cum distingua tur a Deo, & creaturis, non est enS Tea
Iuu adeoque concedunt illud durum, quod
133쪽
t, De ambias liberis D stitoncedit nostra sententia. Qui dicunt hoc inti insecum identificari cum Deo, excepto Caietano, dicunt illud secundum se praecise , prout distinguitur virtualiter a Deo, non esse ens reale, sed esse puram
veritatem obiectivam , ac ens pure denominatituam, ac proinde deuorant hoc du-Tum , quod devorat nostra sententia. mi ricuut decreta Dei compleri per aliquid Contingens extrinsecum Deo , dicunt de Creta negativa, puta per quae Deus no ruit quicquam producere ab aeterno, com
Pleri , & vltimo applicari per negationes. aeternas distinctas ab omni ente reali, quae Proinde sint purae veritates obiectivae, vehentiὶ abusiva ; dicunt rursiis quod si
Deus noluisset creare Mundiam, & operari ad extra, tale decretum fuisset com-Pletum ,. terminatum, & applicatum pernegationes aeternas omnium rerum, distin-ctra ab omni ente reali, quae proinde eo sent pur e veritates oblectivae.. Is .. Tertio probatur, quod haec opinio, evitet alia incontaenientia, & lumini na tuetae repugnantia, quae admittuntur ab aliJs sen tenti js. Primo enim eX sententia dicente terminationes liberas, & non .
necessarias identificari realiter cum Deo, sequitur, quod Deus , licet possit esse sine his terminationibus liberis, non distinuaatur realiter ab ipsis; quod terminati nes liberae , quae quia de facto non existunt, non identincantur realiter cum
Deo , potuerint identificari realiter cum
Deo; di quod terminationes, quae de facto,
134쪽
caestio LVIII. orex illunt, & sic cum Deo realiter identificantur , potuerinτ non existere , & sic reain
liter distingui a Deo; quod terminationes , quae de Doto existunt, fuerint indi ferentes ad hoc , ut essent Deus, vel essent nihil: quod terminatio, qua Deus determinaretur ad volendum alium Munduin i , quae de tacto non extitit , S: sic est imperfectior formica, potuerit ess e Deus, & sic
esse aeque perfecta, ac Pater aeternus ς sed haec omnia sunt inconuenientia , ac lumini naturali repugnantia, de ut talia negata ab omnibus. philosophis, & euitantur an ostia sententia; ergo - Secundo ex sententia docente terminationes liberas distingui a Deo, sed esse ab aetemo intrinsecas Deo , sequitur aliquid ab aeterno esse intrinsecum Deo, quod non sit Deus,
quod est inconueniens, & euitatur a nostra sententia. Tertio ex sententia dicente terminationes liberas esse aliquid temporale , sequitur, quod Delis sicut non ab aeterno, sed in tempore creauit Mundum ,. sic non ab aeterno voluerit creare
Mundum, Zc sciverit se creaturum Mundiimi in tempore ; siquidem denominationes scientis, M volentis nIn minuri, quam denominationes creantis, & producentis requirunt, ut Omnia earum constitutiva
sint prasentia ,. quando debent conuenire tales denominationes; quod est absurdum,& euitatur in nostra sententia iaIq. Quarto demum, probatur nostram
sententiam dignissime sentire de Deo. Nam dignius sentimiis de Deo, si dica
135쪽
a I et M a Πιbas liberis Desmus illum non identificari cum aliquo contingenti , & ab aeterno non habuisse aliquid intrinsecum , quod potuerit non
esse , ac denominationes cognoscentis , volentis esse adaequale aeternas , quam si
dicamus opposita his; sed in omnibus alijs sententijs dicimus aliquid his oppositum ,
ergo&c. 13. Probatur tertio concinuo Aucto xitate . Scotus. in I. dis . 39. expresse docet res futuras ab aeterno fuisse in eue votiti, & sciti a Deo Hoc autem esse voliri , & stitivocat ens diminutum aeternum a tuod nos vocamus veritatem ob1ectitIam a ac Scotum sequuntur omnes Scottitae er-2 Scotus , & omnes Seo tutae expresse Cent nostram sententiam. Ihom istae Communiter docent volitionem liberam supra volitionem necessariam addere s lum relationem rationis ad obiectum mcreatum , quae relatio sit aeterna , & potu Tit non esse ; eamdem sententiam docue-xunt Alexander, & alii antiqui, quos r fert Mir de Voluntate Dei disp. H. sect.3. num. I. a.. 3. & Α, sed nomine relationis xationis non intelligunt relationem fictam, nam proculdubio denominatio Dei vole iis , ac scientis non habetur per aliquid mcium ; ergo intelligunt aliquam veritatem obiectivam aeternam. 26. Pro maiori explicatione sententiae allatae, quaeres primo , Utrum taleS verbeates obiectilis sintens, vel non ens , hoc est nihil l .
17. Responino, quod sicut ens :ς itur
136쪽
dupliciter , nimirum ens reale , quod diuiditur in substantiam, & accidens,& ens rationis, & abusilium , quod complectitur etiam negationes; sic non ens, seu nihil sumitur dupliciter, primo pro eo, quod non est ens reale, sed eli ens rationis, vel abusivum; secundo pro eo, quod neque
e1t ens reale, neque ens rationis, seu a
suum. Veritates ergo obiectivae, de quibus loquimur, non sunt ens reale, sed sunt nihil entis realis, at sunt ens rationis , seu abusinum, & non sunt nihil entis etiam abusivi. Addi poteth, quod non sunt ensi transcendentale, quod abltrahi tur solum ab entibus realibus , substantia nimirum ,& accidente, sed sunt nihil entis transcendentalis ; at sunt ens sipe transcendentale, quod abstrahitur ab entereati, & ab ente rationis, seu abusuro , ac non sunt nihil entis supprtranscendentalis. Addo rursus idem qli e situm posse fieri denegationibus obiecti uis, utrum sint eus, vel nihil, ac debet eodem pacto responderi . Potest cliam similiter quaeri ab ijs, qui dicunt terminationes liberas identilicaric tin Deo, & secundum se praecise neque esse perfectiones, neque imperfectiones. ,
virum tales terminationes secundum se ν. praecise sint ens, vel non eras, seti nihil, debent eodem pacto respondere . IS. DIces: Ggo inter ens, & non aetas, seu nihil, datur medium.
19. Respondeo , negandῖ consequentiana. Nam neque datur mediam indexens transcondentale, & non unS transcen i dea
137쪽
De actibus tiber ἐι Dei identale ; siquidem quodlibet vel est enstranscendentale , vel est non ens transcendentale , ac purae Veritates obiectivae , negationes &c. sint non ens transcendenta- Ie neque datur medium inter ens super transcentale , & non ens silpertranscendentale:siquide quodlibet vel est ens stipertranscendentale , vel non est ens supertranscendentale , ac purae veritates obiectivae suntens supertranscendentale. Hoc idem aduersarij debent dicere de nefationibus, ac de terminatiopibus identificatis realiter
cum Deo. 2O.. Quaeres secundo, quo pacto ens
reale differat ab ente pure abusivo, seu pure denominatim, di a puris veritatibus
obiectivisa I. Respondeo primo, quod etiar a, huic interrogationi debent responder aduersarij, qui Vel concedunt dari negationes obiectivas distinctas ab omniente a reali, vel dicunt in Deo dari terminationes liberas, quae secundum se praecise non sunt ens reale, sed sunt ens pure denomiis natiuum . Respondeo secundo directe , quo l ens reale est, qu od veF debet per set subsistere, vel debet alteri inlia vere, adeo que vel cst substantia, vel accidens: qiuod autem neque debet per se subsistere, ne-' que debet alteri inhaerere, sed ex se soliim debet aliquid excludere , vel viriun ad aliud re ferre, non est ens reale , cum neque sit substantia, neque accidens, sed δε- tum est ens abusivum, pura verita& obie- Mina a & ens pure denoniinaturum . Hinc patet
138쪽
patet ratio, quare negationes , & priuationes, puta negatio Mundi , tenebrae, caecitas &c. non sint entia realia. Ratio est, quia neSationes , & priuationes neque per se subsiliunt , neque alteri inhaerent , sed pure excludunt opposita. Patet rursus, quare. terminationes non necessariae ,
quibus Deus constituitur volens, ac 1ciens hoc potius obiectum, quam illud , non sint entia realia. Ratio est , quia neque 'per se subsistunt, neque alteri inhaerent, sed pure diuinam volitione na, & scientiam necessariam refertuat ad hoc potius obiectum, Quam illud. Ideo S. Thomas de potentia quaest. a. art. s. dicit: Reiata oratione sui generis non habet, quod sis alι
quia, sed Dium quoi sit ac aliquid;quod auo tem sit aliquid secundum rem . habeι solum ex itta parte , qua inest , vel υι idem 1emn.
dum rem , ut ιn diuinis , vel vι haberi r causam in subiecto, vι in creaturis ; sed terminationes liberae ita Deum referunt ad obieetiim volitum, & scitum , Ut neque in .
sint idem cum Deo, ac perie subsistant, neque in harveant vlli subiecto ; ergo non sunt aliquid, hoc est ens reale , sed solum sunt ad aliquid , ac sunt purae relationes
rationis, ut docuerunt antiqui communiter α22. Quaeres tertio , virlim terminatio nes non necessariae volitionis, ac scientiae diurnae sint negationes E23. Respondeo, quod sitnt negationessitavit, & relationes. rationis . Probatur , nani nomine negationis intelligimus pu-
139쪽
xr6 De actibus liberis Des xam veritatem obiectivam per se ipsam exclusuam alicuius entis; nomine relationis rationis intelligimus puram veritatem obiectivam , qua aliquis intelligens , &'volens refertur ad aliud tanquam ad obiectum scitum , volitum , aut nolitum; sed Deus per terminationes liberas applicatur ad volendum aliquas creaturaS nunquam esse, alias creaturas non esse ab aeterno , & usque ad certum tempus , ac certo
tempore esse ; ergo quia sunt purae veritates obiectivae excludentes creaturas usquGad certum tempus , sunt negationes; quia Vero per illas Deus certo modo refertur ad creaturas , ut ad obiecta scita, volita ,& nolita , sunt relationes rationis . Si ve-TO quan atur, utrum terminationes liberae sint purae negationes , respondeo , quod si
ly pura excludat identitatem cum ente reali, sunt purae negationes, quia ita sunt negationes, ut non sint ullum ens reale; si ly pura excludat identitatem cum relatione rationis ad obiectum volitum , di scitum , non sunt purae negationes, quia referunt Deum ad aliud tanquam ad obie-
mim volitum, vel scitum. Purae ergo Vet Titates obieeuuae reducuntur ad negationes , priuationes, & relationes ratIOnu . Debet autem aduerti , quod Deus Vt nolens aliquod obiectum , & cognoscens illud non este , refertur ad illud obiectum , Ut non existens r ut volens obiectum, &cognoscens illud esse suo tempore, re fertur ad obiectum ut suo tempore e 4-iten o l. Di-
140쪽
Quaesis LVII. II et . Dices primo ς negatio non potest esse applicatio diuinae voluntatis ad aliquid
23. Respondeo, negando antecedens . Sicut enim Aristoteles dixit puram priuationem esse principium rerum, sic posisumus dicere puram negationem fungi munere applicationis diuinae voluntatis. Confirmatur , nam si Deus decreuisset nihil
omnino creare per totam aeternitatem, Pura negatio esset an plicatiuum diuinae voluntatis etiam in sententia aduersariorum;
ergo non possunt assiimere , quod negatio non possit esse applicatio Diuinae volun .
25. Dices secundo: Decretum liberum compleri non potest per negationem necessariam : sed negatio Mundi existentis ab aeterno est necessaria, siquidem implicat Mundum fui ste ab aeterito , ut diximus in Philosophia I ergo &c.
27. Respondeo concedo maiorem, Sedistinguo minorem: negatio, per quam Mundus non est ab aeterno usque ad cer tum tempus , est necessaria, nego : negatio , per quam Mundus non est ab aeterno Vtcumque, transeat: SI nego consequentiam. Ab aeterno datur negatio, perquam Mundus non est ab aeterno usque ad certum tempus, puta Vsque acl tempus creationis. Haec autem negatio est contingens,& complet ultimo decretum diuinum non creat ladi Mundum usque ad certum tempuS , de creandi illo tempore. 23. Dices tertio: aegatio tollitur, P.