장음표시 사용
301쪽
in quo vult permittere demerita finalia , , Vult eos , qui finaliter merebuntur damnationem , aeternis supplicijs addieere, & sic positive reprobat; ergo praescientia demeritorum finalium, & positiva reprobatio sunt in eodem signo, ac proinde praescien-ma neque est ante, neque post reprobationem positivam. T. Quaeres , Utrum possimus in Deo distinguere varios actus , puta voluntatem generalem 1aluandi omnes, & dandi omnibus auxilia sitffcientia ; & voluntatem es
cacem saluandi quosdam, & dandi illis
auxilia efficacia, & merita, ac finalem sperseuerantiam; reprobationem negativam quorundam ; voluntatem dandi negativore probatis auxilia, cum quibus videt illos peceaturos , & morituros in peccato mortali, ac sic permittendi, ut moriantur peccato mortali; praeuisionem mortis in peccato mortali;ac demum reprobationem positivam , seu voluntatem miseros illos
aeternis supplicijs addicendi . 8. Respondeo , quod possii miis hosas his in Deo distinguere ex nostro modo concipiendi, sed ita,Vt corrigentes modum imperfectum concipiet di, alteramus Deum haec omnia simul, & in eodem signo decer-n re , non autem ita, ut unum decernae
prius , aliud posterius, & ut decemendo unum ex his, maneat veluti suspensis ad alia decernenda, ac decretum circa illa differat in aliud signum. Sicut ergo in Deo distinguimus xatione nostra sapientiam , bonitatem, iustitiam, misericordiair is,
302쪽
a o De reprobat one ex meritis sed ita , ut corrigentes nostium modum is
concipiendi asseramus haec omnia in Deo total1ter identificari; sic licet in Deo distinguamus plures actus, debemus modum concipiendi corrigere, & asserere Deum haec omnia simul decernere . Addo Su rium Tomo a. de Gratia cap. 3 3. num. 2 O. expresse docere ordinem intentionis in Deo solum nostro modo intelligendi distingui ab ordine executionis, licet Deus uno actu indivisibili omnia decernat, ac Proinde non videri contrarium nostrae sententiae.1o. Confirmatur, nam si Deus in eo signo, in quo eligit ad gloriam omneS praedestinatos , praeci siue se habet ad alios, ac illos positive non excludit a beatitudine , sed remanet indifferens ad illos in signis posterioribus emcaciter eligendos , cur deinde contingit,ut nullum eorum ad beatitudinem emcaciter eligat, nulli det finalem perseuerantiam in gratia, sed omnes permittat finaliter perseuerare in peccato mortali, ac deinde positive reprobet p ergo figmentum est, quod Deus in eo signo, in quo eligit omnes praedestinatOS , pracia siue , & indifferenter se habeat ad omnes
reprobOS. II. Ad I. concedo maiorem, & distinguo minorem : Deus neminem Vult aeternis supplicijs addicere , nisi propter peccata absolute praeuisa in eodem signo, concedo; in signo priori , nego; & nego consequentiam. Vt Deus velit addicere aeternis suppliciis propter peccata absolute
303쪽
uassio LXXVI. 271 praemissa, sussicit, ut illa praeitideat in e
dem signo, non requiritur , Ut praeuideat in signo priori; sed Deus in eodem signo, in quo vult permittere peccata reproborum , pramiaet illos finaliter peccaturos I
1. Ad a. distinguo maiorem: eatenus Deus potest praedestinare ad gloriam, abseque eo quod ante praeuiderit merita, quatenus praedestinando , potest per auxilia gratiae pracis e facere,ut praedestinatus mereatur gloriam, nego: quatenus per auxilia gratiae potest praecise facere , vel per mittere, Ut praedestinatus mereatur gloriam , concedo: distinguo eodem pacto minorem; de nego consequentiam. Si fingamus , quod Deus per auxilia gratiae non posset facere, sed solum permittere , Vequis mereretur gloriam, & videret, quodn hoc permitteret, ille mereretur gloriam, posset illum praedestinare ad gloriam, absique eo quod ante pramidisset merita absolute, sed solum conditionate ; sed Deus dando auxilia , cum quibus videt aliquos
finaliter merituros aeterna supplicia, pO-icit permittere, ut illi mereantur aetem ssupplicia; ergo potest illos velle damnare ad aeterna supplicia propter demerita , absque eo quod illa pramiderit absolute. 13. Ad 3. Augustinus docet Deum posse aliquem liberare a peccato, & amassa perditionis, absque eo quod praelii-deat bona merita, quibus meruerit talem liberationem, eo pacto, quo de facto Saa
304쪽
272 De reprobatione eκ meris statis, absqlle eo quod praecesserint bona o merita , cum praecesserint mala merita rsiquidem immediate ante liberationem persequebatur Ecclesiam Dei: at neminem Potest damnare,absque eo quod damnationem praecedant mala merita. Hoc autem totum nos concedimus . At non
dicit Ausustinus ante ipsam voluntatem damnangi debere praecedere praescientiam absolutam meritorum . Similiter Augustinus dicit Deum , quia bonus est,dare bona pro malis praecedentibus , eo pacto , quo Sancto Paulo pro malo praecedente infidelitatis, & persecutionis Ecclesiae dedit bonum conuersionis , & iustificationis: at nemini dare mala pro bonis, ita ut me' xenti bonum salutis e. g. det malum damnationis , quod totum nos conceat muS , ac solum dicimus , quod ut Deus alicui velit dare malum damnationis, sulficit, Vt In eodem signo praeuideat praecessiixum m luna peccati finalis , ac demerita ipsius damnationis.
Vtrum praedetnatis , ac reprobatio ex parte actus diuini, vel ex parte esse-ctuum cadant, vel possint cadere sub meritum, aut demeritum.
I. T Rimo videntur adulti praedestinati v mereri suam praedestinationem. Qui
305쪽
enim potest impedire suam praedestinatio nem , & illam non impedit, meretur suam praedestinationem; sed adulti praedestinati possiunt non perseuerare usque in finem , L sic impedire suam praedestinationem a s& perseuerando usque in finem, illam n O Iimpediunt; ergo. 2.. Secundo videntur a sortiori reprobi mereri suam reprobationem . Nam qui potest impedire suam reprobationem O a& non impedit, meretur suam reproba tionem I sed aduiti reprobi non Peccando finaliter possunt impedire suam reprobationem ,& dum finaliter peccant , illam non impediunt; ergo-3. Tertio merita finalia Vt conditionate praeuisa sunt causa, Vt Deus praede iti- Det : demerita finalia ut conditionate prae- uisa sunt causa, ut Detra reprobet; ergo merciatur praedestinationem , & reprod
q. Respondeo , quod ex dictis quaestione 38. actus liber voluntatis, quo Deus praedestinat, & reprobat,identificatur cum
diuina essentia omnino necessaria ,. sed applicatur per applicationem non necessariam extrinsecam Deo . Certum igitur est
pra destinationem , in quantum est amisi dentificatus cum diuina essentia, non posse cadere sub meritum, Vel demeritum. Sollim igitux quaeritur , Virtim applicatio contingens, qua ultimo completur praedemnatio , ac reprobatio , & effectus pr.edestinationis, ac reprobationis possint cadere sub meritum, vel demeritum .
306쪽
αμ Demerito pradestination I, m. s. Dicendum primo : praedestinatio ac reprobatio ex parte actus duunt ut libere applicati non possunt cadere sub meritum , neque sub demeritum . 6. Probatur: nam meritum sicut non potest mereri se ipsum, sic non potest mereri,ut Deus velit ponere ipsim meritum, Vel auxilia , per quae ponatur ipsum meritum , ideoque est axioma commune, quod
Principium meriti non potest cadere sub meritum; sed ut dictiun est quaestione PS. num. I 3. praedestinatio est actus, quo Deus vult praedestinatis dare salutem, & omnia merita , & uniuersim omnia beneficia, per qua videt, quod certissime salvabuntur, ac proinde praedestinatio est primum Prin Cipium omnis meriti; ergo praedestinati
non possunt mereri suam praedestinationem, ac praedestinatio non potest caderesib meritum . Ex proportionali ratione sicut demeritum non potest mereri se ipsum , sic non potest mereri, ut Deus velit Permittere ipsim demeritum, ac proinde nemo potest mereri negationem gratiae, ex
qna sequatur ipsum demeritum; sed reprobatio est voluntas permittendi omnia
demerita, negando gratiam, ex qua vit ientur ; ergo &c. Huc spectant Verba Apostoli ad Romanos 9. Ciam nondum natifuissent, ain aliquιd ceissent boni , veι mali , non ex operibu/, sed ex vocante divictum ess , qaeia maior seruit minori , sicut scriptum es, Iacob dilexi, Esau auιem odio habui. Quia nimirum neque praedestinam
307쪽
pellatur dilectio, neque reprobuS maeretur
reprobat1Onem , quae Vocatur Odium. 7. DiceS : merita, ac demerita ut con
ditionate praevisa per scientiam mediam spossimi Deum mouere ad hoc , ut velit illa absolliine ponere , vel permittere; sed hoc sufficit, Vt merita , ac demerita con ditionate praeuisa mereantur se ipsa ut ab sollite ponenda ; ergo &c. S. Respondeo, distinguo maiorem ,
merita , ac demerita ut conditionate pret uisa possimi Deum mouere in ration a cauta meritoriae ad hoc , ut Velit poner νipsum meritum, nego et possimi mouer in ratione finis , & obiecti , concedo maiorem I nego minorem consequentiam.
Finis qui , ωmeritum habent Oppositum smodum causandi. Nam finis qui cognitus ut possibilis , & ut conditionale futurus , si ponantur media , naotiet ad Volendum sabsolute ponere ipsiim finem , & media effectiva finis; e. g. ianitas cognita ut possisibilis, & ut absolute ponenda , si ponantur media , mouet. ad Volendum poner
absolute ipsam sanitatem, & media effectiva finitatis, & in ista motione, qua finis
mouet ad ponenda media , Ut finis sit, consistit causalitas finis . Meritum e conuerSO cognitum ut absolute ponendum mouet adponendum praemium, & causalitas meritoria consistit in hoc ,. Vt praemium ponatur, quia meritum Videtur absolute existens λsed merita cognita ut possibilia, & ut conditionate ponenda mouent Deum ad vo
308쪽
2 6 merito praedessi natis vis, se. auxilia gratiae , qua causent ipsa merita , quae auxilia dantur , non quia merita ssunt, sed ut merita sint: ergo merita Vt conditionate praeirisa pollunt causare finaliter suam existentiam absolιitam, Sr media hoc est auxilia gratiae, sed non possunt causare meritorie suam existentiam absolutam , de auxilia gratiae.
9. Confirmatur : nam ut merita cauct-rent meritorie seipsa, de auxilia gratiis,&voluntatem ponendi meri ta,deberet Deus, quia merita iam sunt, velle ponere ipsa merita, & auxilia ad merendum : sed hoc manifelle implicat; ergo . Proportionali
ter ut demerita mererentur Voluntatem spermittandi ipsa demerita, deberet Deus quia demerita sunt, velle permittere ut sint, siquidem in hoc consistit causalitas
demeritoria. Hinc reijcitur error Semipe lagianorum , qui, ut refert'Augustinus lib. 1. de Praedest. Sanctorum cap. 12. &lib.de Bono perseuerantiae cap. 9. dIXerunt merita ut conditionate praeuila mereri inixilia ad merendum. De ratione enim meriti est, ut quia ipsum absolute est, ponatur praemium , non autem e conllerio detur praemium,ut meritum absolute sit: sed auxilia gratiae dantur, ut ni eritu sit, non quia merbium est; ergo meritum causat auxilia gratiae finaliter , non auic in meritorie , ac proinde non meretur , nec potest merexi auxilia gratiae, quibus ponatur ipsum merib
Io. Dicendum secundo r effectius tota
lis pra4ς attonio non cadit, neque pam
309쪽
.essio LXXVII. 277test cadere sub meritum , sed datur omnino gratis. Probatur, nam effectus totalis prodestinationis est collectio omnitu , beneficiorum , quibus praedestinati conse- qtiuntur salutem , & comprehendit omnia merita, & primam gratiam ad merendum;
II . Hinc sequitur, quod neque Christus potuit mereri nostram praedellinationem quoad eius effectum totalem. Ratio est, quia effectus totalis nostrae praedestinam ti on1s includit omnia beneficia, per quae
praedestinati saluantur ; sed inter haec boneficia includitur ipse Christus , ipsa I
carnatio omnia merita Christi: Chrisitus autem non potuit mereri seipsum, Incarnationem , & omnia sua merita I ergo Sc. Rursus neque primus effectus partialis praedestinationas potest cadere sub meritum . Probatur , quia primus effectus prae destinationis est prima, gratia ad merendum sed haec prima gratia non potest cader L sub meritum , cum sit principium omnis meriti I ergo . 12. Dicendum tertio: gloria, & secunda gratia ad merendum potest cadere sub meritum. Probatur , nam gloria cum siecorona Iustitiae cadit sub meritum de condigno , nixta illud Apostoli secunda ad
11moth. q. Reposita est miri corona Iussitiae . Rursus per merita antecedentia possumus de congruo mereri gratiam ad obtinenda merita consequentia , etiam finalem pers
uerantiam , iuxta illud Augustini de Bono Perseuerantiae cap. 6. Vbi ue pei seuerantia final
310쪽
Vtrum , ct qua prHefinitione Deus pra- definiat Micaciter actus liberos
V solum praescire nostros actus liberos honestos; primo quia Damascemis lib. a. de Fide cap. vltimo dicit. Opera pretiM
ess agnoscere omnia praefeste Deum, non aute omnia prae desinire, neque pradestinare . Prascit e sim ea, quae in nobis, non autem prade finit Me . Lib. etiam contra Manichaeos dicit . uae eum ita sint , Deus ea , quae vo Iuniarie ἁ nobis sitira sunt , hoc ere eat , quae in potestate nostra sita stant, nimirum virtutem , oe vitium praesciens, ea demum praesinit, qua in arbitrio nostro minimo con-
ώηι ς ergo iuxta Damascenum Deus aetiis liberos etiam honestos solum praescit, non autem p definit. a. Secundo si Deus prae definiret no- si rosaetiis liberos , eo ipso tales actus non essent nobis liberi; ergo . S. Respondeo, quod idem est quaercre, Vtrum Deus praede finiat, seu praefiniat actus
liberos, & honestos creaturarum, ac quae rCre, Vtrum Deus ab aeterno efficaciter statuerit, ac decreuerit, ut creaturae faciane actus liberos, & honestos , e. g. Vtrui /Deus ab aeterno non solum prasciuerit . Saactum Pau una conuertendum,sed etialndecre