장음표시 사용
261쪽
COLLIGEs autem ex diciti Desinitive quantitatem es, vicidens extrefativum partium in ord/ne adst.
De Distinctionepartium quantarum continΠις OUantitate considerata quoad esse , est necelle eam considcrare quoad distingui ;quia posuimus essentiam quantitatis itare ii' extreitata partium,ad complementum lcicndi, le-quitur interrogatio, quomodo illae distinguantur inter se& quidem in continuo quia nemo dubitat distingui realiter partes in quanto discreto. In hac materia Hispani ordinarie docent esse distinctas assii , quod etiam docet ex recentioribus Hurtad. Arriag. O- vied. & Hybernus Pontius. Itali dicunt esse distitastas non nisi potentia. ita Alber. in praedic.quantitatis D. 3. n.19. Pallavic. lib.
2.C. 7. Amic. Tom. 2. de Angelis Dp 9. n. Iso. Cabaeus, quibus accessit Lusitanus recentior suar. Atrassententia citas Aristotelem. NEGATIvA SENTENT1A citat locum imprimis ex 3. de anima,ubi ascrit in linea non dari dimidia hoc est,non dari actu sed potentia. Idem repetit 8. Physic. Tex 68. In continuo, inquit, non βιnt dimidia actuseootentia quodsi actu
fuerint, continuum non frient. Ex 7. Metaph. Tex. 44. ait. Ea quae duo siunt actu,non esse unum actu pose autem esse unums sunt duo potentia tanrum,ut unum duplum ex duobus dimidiis potentia. Et o. Metaph. Tcx. Io. Eo modo vult esse incubo dimidia,quo est in ligno Mercurius, quod exemplum adhibet etiam 3. Metaph. Cap. F. Idem Aristoteles neganti Zenoni pol e fieri motum localem,eo quod in illo mobile, deberet pertransire partes spatii infinitas,respondcias
citato loco g. Phyc ait: Suare ad interrogatio
nem si in ita aut in tempore aut in longitudine possint pertransiri, dicendum est partim pose, partim non poli quae enim actu sint,non posse , qua autem potestate ,pose. Idem sentit i. Metaphysicor. rex. 36. Lib. item de sensu & sensibili C. 6.
F. Metaph. tex. 3r. Videtur etiam contru cre locus ex primi Physicor. rex. 4I. Ubi homogenea asterit illa esse , quae essentialiter non repugnat fieri idem, helcrogenea autem,
quae essentieliter repugnat fieri idem. Quo, si partes in continuo essent distinctae qui fierent idem per Ly enim idem , non intelligit
Aristoteles mere unionem : nam tam homogeneis quam heterogensis non repugnat unio.
Ergo per Ly idem non intelligit quisa homogenea possint fieri non distincta.
R PONDET Gregor : Arimi : Aristotelem lum voluisse, quod partes in continuo non
sint actu , quoad divisionem , sed non sentit quod non sint actu quoad distinctionem. Sed
resthiant negantes: nemo enim dubitat Mercurium in signo non esse quoad divisionem, M separationena,& tamen ex Aristot partes sunt in ligno , eo modo quo & Mercurius. Rursus cum Zeno non curavit divisionem partium, sed tantum attendebat ad rationem spatii imfiniti,non solvi mete ius argumentum : nam ursisIet Zeno, quamvis spatium non sit divisum
realiter, habet tamen tuam infinitatem, quin
modo crgo pertransiri potest. Videturque Aristoteli consentire S. Thom. ad 3. Physic.
textum. 7. Pars in toto non est in actu, sed in potantia, maximo in Continuis. AFFIRMATI v A ctiam sententia citat pro
se Aristotelem 1. Metaphys. Cap. is ubi quan tum definit,esse illud,quod est dirisibile iis ea, .
quae insunt. Primi irem Physicor. Tex. II. differens contra Melissium , qui censebat omnia esse unum, probat illud unum non posese esse Continuum,quia alias ciliet multa, si a tem distinctionem partium non admittit Aristoteles,quoinodo essent multa in Continuo 6. Physicor. Tex. 2. Continuum, inquit, habu hoc quidem aliam, illam veri aliam partem. I. Physic. loco tertio ubi asserit, ea quae habent diversam generationem & corruptionem, esse distincta, innutritione autem animalis partes, quantumvis homogeneae , habent diversam
generationem & corruptionem. Cap. item de quantitate. Continuum, censet idem esse, cuJus partcs copulantur termino communi, si autem partes non sunt actu,quomodo copulam tur nam copulatio duorum est.
R Espo NDERI potest ad illum locum ex s.
Metaph. cum rccentiori Suar. Continusindivis bile esse in partes non actu realiter distiam istas,sed distinctas realiter potentia. Nia via iisdem auctoritatibus satisfieri potest. Alia est haec propositio,actu sunt in continuo partes. Et alia haec est : In continuo sunt partes actu, nam prima solum importat esse in continuo actuentitatem, cui competat denominabilitas& determinabilitas ad esse partis, quod concedi potest. Secunda autem propositio, esse actuale partium importat,in ratione & denominatione partium, quod non asserit Aristoteles. Per illos itaque continuum esse divisibile in ea quae insunt quoad cntitatem, licὸt non quoad esse actuale, determinationem denominatisonemque partium. Melissoque sentienti
mnia esse unum & indivisibilc bene opponere poterat, Continuum, quod est divisibile actu in partes, licet non in partes actu, anis divisionem distinctas. Praemissis auctoritatibus sit insuper
262쪽
Proponitur m prolatur Asn eudasn
1cENDurus est I. Partes in continuo esse distin- reis amι quoad entitatem. Haec Conclusio debet esse utriq; parti communis. PROBARi primo solet. Tum quia competunt diversa praedicata dividi non dividi, este in hoc
loco,non esse in hoc loco,existcre non existere, potest enim annihilata una parte Pittae,non an- nihilari altera,debent orgo realiter csse quoadentitatem distinctae. Tum quia producens primo S productum primo, debent esse distincta realiter quoad entitatem, saepe autu in Continuo igne,ignis una pars,est producens,& alte ra proci ucta. Tum quia,si non essent quoad cntitatem distinctae ille partes, S quidem quoad habitionem actualementitatis distinctae, ne divinitus quidem separari policiat, quia quorum eadem entitas,illa inseparabit ia sunt. Tum quia si partes non habent distinctam entitatem, sed
Candem cum toto, aequales erunt toti. Tum
quia dicunt ad se relationem realem distantiae, ut locus coeli versus polum arcticum, cum loco coeli versus polum antareticum. Rclatio autem realis debet esse inter terminos realiter distinctos. Tum quia,si partes continui idcm cssent cluoad entitatem , eti uri partcs materiae quae Continua cst,cilent idem quoad entitatem: & sicut per divisionem fit&esse & distinctio parti- iam , ita fieret per divisionem csse , & distinctio partium materiae: conlcquenter materia per divisionem accipcret cise , sicut pcr divisio-Dem. csic accipiunt partes continui, cum tamen
materia sit ingenerabilis &incorruptibilis,a nulloq; Ucnte naturali poni potcst a parte rei: nam quaecunquc pars illius, cst suriectum primum, subjectum autem primum,non nisi actione creativa producitur. PROBATu R II. Quando duae guttae secum
conjunguntur vcl rcti iaciat suas cialitates vel non Si non retincnt Ergo sunt anni hilatae. Ergo neque sunt conjunctae, conjunctio enim illarum,non est conjunctio in nihilo. Ergb ulterius ex illis duabus non est totum homogeneum majus, majus enim homogenci,cst a majori clarira-LC,maior autem entitas non cst, quia neque cliaccessus plurium entitatum: Si autem illae guttae retinent suas cialitates,Ergo est illic entitas: nam sicut duo non aliud cit,nisi unum δί unum, ita & entitates non aliud sunt nisi cntitas & entitas. Ergo cit illic ratio alius & alius. Et-. 5 & distinctio : nam Laec est alietas unius
ab alio. PROBATuR III. Quando separatur gutta
gutta, separatur cntitas guttae re guttae, tunc quaero vel separatur entitas guttae,quae praeextia
tir,vel quae non praecxtitit 3 Si separatur entitas guttae quae non praeextitit. Ergo illic non est separatio,cum nital sit quod separetur, essetque illic potius productio quam separatio: Si separa tur cntitas guttae quae praeextitit. Ergo illic estentitas & cntitas guttae,ergo & distinctio entitatis guttarum; nam per hanc non aliud intelligi mus, qutin negationem identitatis. Dices Duxi est II. In ontinuo qua tali, non esse distinctionem actualem partium in ratione flam
PROA A Tun I. Si partes essent distinctae actu
in ratione patrium,in codtinuo vel essent omnes distinctae, vel non omnes 'Si non omnes. Ergbnullae ob paritatem rationis : Si omnes; Ergo ventum est ad indillinguibilia, si ventum est ad indistinguibilia,Ergo ad indivisibilia,quae ultima conssequciatia quia negari potest, sic alterius urgetur. Accipiamus partem indistinguibilem, quaero potestne dividi vel non potcst 3 si non potcst i Ergo ventum est ad indivisibilia: si autem potcst dividi Z membra divisa vel distinguuntur,vel non distinguntur si distinguntur Ero in indistinguibili adhuc erunt distinguibi.
si nec ac pisti partcni non ulterius distinguibilem,ut supponebamus. Si autem membra it la divisa non distinguuntur, Ergo nec sunt diviis,quia si non distinguuntur,nec dicunt alietatem,si non dicunt alictatem, dicunt identitatem , si dicunt identitatem, Ergo neque divisa sunt,idem enim a seip non dividitur. R Espo NDET ALIQRIs : Partes non communicantes distingui realiter adaequale intcr se, partes tamen communicantes distinguuntur non nisi realiter in adaequate. CONTRA. Tum quia in partibus non com municantibus vcntum Jam esset ad indistinguibilia , adcoque ad indivisibilia ut probatum. Tum quia partes non communicantes distinis guuntur realitcr adaequate. Ergo & partes communicantes distinguuntur realiter adaequa-te,quia nulla est assignabilis pars , quae sit necessario cum aliqua cola communicans, ab o inni cnim paric, habet destruibilem continua tionem. Tum quia, partes non communicantes , quamvis sub aliqua formalitate sine communicantes, hoc non obstante distinctae
sunt tamen rcalitetr, quamvis non sub formalitate communicantium, ccrte enim quamvis una uina, cum altera ulna non sint communia cantus,tamen. in ordine ad constituendum ses-
quiuinam sunt communicantes. Ergo etiam partes cimmunicantes,quia sub aliqua formalitate pollunt fieri ad invicem non communicantes , distinguuntur rcaliter , quamvis non sub
263쪽
formalitate communicantium. Sic v. g. Petrus & Paulus,quamvis in ratione Constituentium unum par, non sunt disti ucti realiter adae- qiunc,tamen in ratione iudi vidui, di quia non
neccssario constituunt istud par, sunt distincti
realiter,ita de partes communicantes non Crunt distinctae realiter adaequatθ, in ratione conanaurnicantium,tamen quia non necessario constituunt rationem communicantium cum aliqua
certa parte,vere crunt distinctae inrer se . R spoNDET siccundo Maurus Qu. 4o. dando regulam,cur aliquae partes distinguantur aetii, aliquae potentia. Et regula quidem intrinseca,pcndct ex ipsa natura intrinseca rerum continuarum,statque in hoc; quia rcs pcrscetiores aequivalent pluribus, imperi octiores paucioribus, de hoc ostendit inductio, hinc DEus porsectissimus,quia aequivesci omnibus, Angeli perfectiores homine,quia pluribus illo aequivalent. Ita etiam continuum homogeneum pol
est aequivalcre pluribus homogeneis,ex quibus constat potcntia non actu. Quaedam ergo par tes quae ita sunt magnae, ut repugnet limitationi continui,quod detur aliquid ipsis aequi valcns, ideoque distinguuntur actu , quaedam distinguuntur solum potentia,quia propter suam parvitalcm non repugnat limitationi continui, quod detur aliquid ipsis aequivalens. Regula autem extrinseca est, quae pendet ab aliquibus extrinsecis, nempe illae partcs quae habent aliquam homogeneitatem vel coexistentiam ad Contradictoria, conlistentem in divisibili ,distinguuntur actu; quae autem hoc non dicunt, quantum ex hoc capite distingui possunt solum poscn ia. CONTRA est,quia in communiori sententia,
quae assignat distinctionem partium formali lcrpost assignationem , nihil crit diiscultatis; sed redibit d:fficultas, an independcnter ab assignatione sint partes distinctae actu,& an omnes, an aliquae : Quod autem attinet ad regulam illam intrinsecam,positis duobus continuis hac gutta B. & hac gutta A. sequitur quidem illas duas guttas distingui ob aequivalentiam ad invicem,& continentiam minorum partium,sed redit interrogatio, an partes etiam guttae inter se actu distinguantur,an omnes, an aliquae Z Rursus ex dictis jam,non tantum sit aequivalentia in
gutta B, partium ad io, scd ad ys, sed & ad ρ8,
vel omnes illae sunt actu distinctae , vel non omnest Si non omnest Contra crit,quia non est major ratio unius quam alterius; si omnes ξ crgovcntum erit ad indivisibilia, quia indistinguibilia.
Hoc tamen argumento isti qui tenent partes proportionales in infinitum divisibiles aegre uti
pollunt,siccnscant partes cssc quoad entitatem distinctas,ut censent omnes, S recentior Suar.
hic num. 39. Nam quaeri ex illis potest, an
omnes sunt distinctae aetii quoad entitatem,an
non omnes ξ Si non omnes, non est major ratio de lina quam de altera; Si omnes, ventum erit
ad indivisibilia,quoad entitatem , quia ad indistinguibilia.
PROBA R II. Fundamento accepto ex S. Thom. si partes in ratione partium distinguuntur realiter actu. Ergo partes in ratione partium, sunt alia S alia pars: nam omnis distinctio alictatem importat; Si autem partes continui,in rationc partium,sunt alia, & alia pars,Ergo sunt partes illae individuae, quia scilicet in illis est principium cssendi,hoc,& non aliud; sed
partes continui in rationc partium, non sunt individuae,nam individuum est, quod est indivisum inse&divisum a quovis alio, quod certe partibus continui, utpote continuatis cum aliis,
PROBAUR III. Quia quaecunque desinii
tradatur partis formalitcr, qua pars cli, condi stinguendo paricin materialiter sumptam , seu partem quoad cntitatem, nisi instituatur quae stio de voce,advertetur,quoad esse formale partium,non inveniri illibi distinctionem. qui ipse medius terminus sic aliter proponitur. Pars in ratione partis formaliter,constituitur terminis,
quod enim aliud est illius constitutivum i finge
Cnim rem non habcre terminos , nisi illos quos tot uin,non frit pars, sed torum, utpote commensurabilis toti; apparet ergo illam in conet, nilo constitui terminis inaequalibus toti; consequenter, sicut quando non ponitur imminus substantiae, illa substantia non constituitur in ratione stippositi; ita nec pars in ratione partis, constitui poterit nisi terminis. Sed partes iacontinuo non sunt sermaliter terminatae. Tum quia si partes continui sunt formaliter termina tae,uci cssent terminatae Omncs, vel non omnes' Si non omnes,cur haec potius quam illae 8 Si o nancs,ergb non sunt ulterius terminabiles; tunconcillas dividi si illae partes non simi indivisis
ilia,divisae terminabunturne vel non 8 si terminabuntur, ergo non accepisti partem ulterius non torminabilcm; si non terminabuntur, ergo potest aliquid esse divisum, & non habere
terminos. Tum quia,si omnes partes in Conri' nuo essent formalitcr terminatae, hoc ipso illud Continuum, non cisci continuum sormaliter, nam continuatio dicit cxclusionem terminorum. Tum qnia,si partes continui sunt formaliter terminatae,debcbunt habere omnem possibiluin sibi rationem termini, non est enim ratio
major de quibusdam,quam de aliis terminis; sed non possunt habcre omnem rationem termini, quia alias haberent omnem possibilem figuram, cum figura non sit aliud nisi aliter & aliter te
minata quant itas : non habciat autem Onan in
possibilem figuram,quia alias in ligno rudi, Jam
esset formaliter actu Mercurius.
264쪽
CONFIRMAUR. Si partes in continuo cssent omnes actu distinctae, vel essent finitae vel infinitae lyncategoremat icc,vel infinitae catego rematice,vel ncque finitae neque infinitae; Nihil liorum dici potest , Ergo nequc dici potest distinctas csse. Non primum. Quia sicilent fini-rae,crgo non essent partes in continuo in infinitum clivisibiles,siquidem continuum in tot partes est divisibile,in quot distinguibile, & tamen oppositi supponunt quantitatem esse in infinitum divisibilem. Non secundum. Quia illud
ex cujus Actu, accipere scinpercst& nunquam idem est infini uni actu. Sed partes continui actu distinctae,semper sunt,ex quarum Actit,a cipere est sempor cit,& nunquam idem. Ergo sunt infinitae actu. Ma ior habet terminos definitionis. Minor probatur. Quia si ex illarum esse Actu accipere non clici & quidem nunquam idem, acceptio illarum exhauriretur, adcoque veniretur ad non acccptibilia ; ac quod ulterius tequitur, ad non divisibilia. Et certe
si partes per possibile vel impossibile essent actu
divisae quot sunt divisibiles,cssiunt divisum, infinitum actu. Ergo etiam cum sint tot actu distinctae,quot sunt divisibiles, erunt infinitae actu distinctae. Non tertium. Quia nullum actu infinitum datur. Hon quartum. Quia quod
aliquid neque sit finitum, neque infinitum , id quidem beneficio intellectus haberi potest, sed
non habetur nemine cogitante ; hic auicin quaeritur dc distinctione, quae sit nemine cogitan
esse infinitas,nisi seeundum quid.quia sunt identificatae partibus detorminatis aequalibus uni C tae,quae sunt actu finitae. CONTRA. Quia aeque partibus proportionalibus idciatiscatae sunt partes dctcrminatae, a partibus determinatis identificantur proportio nates, cur crgo potitis determinatae , trahent, proportionalcs ad rationem finitarum, & non proportionales trahent detorminatas, ad rationem infinitarum Tum quia ex vi himus rcsponsionis sequitur illas partes,d non fore infinitas, quia identificantur finitis , & non fore finitas, quia ex illarum distinctione tempor cst actu accipere aliam distinctionem. Tum quia unita-- i columnae, sunt identilicatae ι . ulnae , tamenlioc non obstante,illae 3. ulnae,sunt o. Ergo etiam quamvis finitis partibus detorminatis, sint identiscatae partes infinitae proportionalcs, adhuc erunt infinitae in ratione distinctionis, infinite actu distinctae.
Objicia hin I. Partcs distinguuntur actu quoad entitatem, Ergo distinguuntur etiam actu quoad elle sornatae partium. Consequentia probatur. Quia quod constituit partes actu,hoc di distinguit illas actu; per hoc enim distinguuntur res,per quod & Constituuntur;Constituuntur autem per Cntitar m.
REspoNDETuR. Per idem res distinguuntur in recto,per quod & Constituuntur, quid enim est distingui, nisi esse ens aliter se habens; completius tamen distinguuntur ros, non per solamcntitatem,sed per Varia connotata,ad Chun m dum, quo etiam unum constituitur per ratio nem ciatis, completur autem per negationem divisionis;.ita & pars constituitur per entita lcm,completivc tamen in ratione partium so malitcr, formantur per rationem individui α
INsTABis primo ex Pontio. Aqua addita alteri aquae, non cst tota aqua. Ergb pars illius.
RusPONDETuR. Non esse illam aquam, nisi artem vulgariter; de quo infra : cum non ha-cat terminos,adcoquc haecccitatem, quae supri ponitur ad distinctionem. INsTABis secundo cx eodem. Partes sunt actu in continuo quoad cntitatem. Ergo &quoad multitudinem,pluralitas enim cntitativa, multitudinem arguit.
REspo NDEruREsse plures illic partes quoad
multitudinem cntitativam, quia multitudo Cn
titativa est unci di iubilita sed non sunt plures quoad multitudinem partium formalatcr. INsTAT tertio Maurus Qu: Ao. Videtur absurdum,quod in homine non distinguantur Mctu,caput 6 pedes, & ne recurras ad lictoro in iacitatem partium saltem id sequetur in capite& pcde statuae marmoreae; absurdum idem videtur quod aqua Tyberis non sit distincta actu ab aqua Danubii. R PONDET uR,ipli termini capitis , & pedis,
littorumque, adferunt distinctionem, non tam tum in ratione cntis Dd etiam in ratione alius Malius totius.
O iciT- II. Signum distinctionis realis est separabilitas cialitativa; haec habetur in Contunui partibuS. REsPONDETuR I. Quod separabilitas, convenientia item diversorum praedicatorum, eo rumque malium ac Phy sicorum, arguat distinctionem rcalcm,non actualem scdpotentialem. Haec Reopons o NON SATIsFAcIT. Tum quia admittit indistincta actu, diccntia actualcm capacitatem praedicatorum Physicorum, qualia sunt dividi non dividi. In creatis autem si admittatur talis capacita admitti etiam poterit mysterium Trinitatis. Tum quia, si separabilitas non esset in quod inq; casu signum distinctionis realis actualis icut rationc torminorum quibus carciat par tes, importat n5 nisi distinctione potcntiale, ita dica inter matoriam & formaro unitas. non ei odisti
265쪽
distinctionem realem actualem,sed nonnisi po- semper & semper novi fluvii & aquae infundan
tentialem,quiastilicet illis deest ratio disjuncti. tur,semper & semper mutabit haecceitatCm. Tum quia signum distinctionis realis actualis RΕspoNDEUR communiter, moraliter canii in est separatio sed separabilitas , quae quia dem semper haecceitatem retinere marC, quia conccditur interillas partes, hoc ipso concedi accessiis ille, non est talis mutatio, quae fundare debet distinctio actualis. possit diversum judicium prudentum de mari. RESPONDETuR Secundo. Hoc argumcntum Phusice tamen est aliud inadaequate , illud tiel se falsifieantium propositionem : nam cum tum. Deinde dici p. tcst cum affutione unius
nullae sint partes in continuo ante assignatio- guttae, non omnes termini continuationis munem,quomodo dici potest, ante assignationem tentur,sed tantum istarum entitatum continui, illas este separabiles t Haec Responsis cum quibus illa gutta unitur. Hinc non totum NON SATIs FACIT, redit enim argumentum. mare,sed illae tantum entitates aliam rationem
Illud quod est eparabile ante assignationcm, est haecceitatis,seu terminationis liabcbunt. Runante alsignationem distinctum; icd paries sunt sus, per haecceitatem maris intelligi potest, id scparabiles ante assignationem, habciat enim quod dicit haeccestas iii recto,& haec est entitasentitatem,cui divisibilem eise , convenit ante maris, quae praehabita,non mutatur; Deinde imassignationem. Ergo. telligi potest id quod dicit haecceitas in obliquo
RE sp DETuR Tertio. Quod scilicet in- Z procon notato, ratione scilicet terminorum; ter partes entitative acccptas sit ista separabili- SI in hac secunda acceptione aliquarum, ut dixitas,consequenter & distinctio,non intcr partes partium, mutatur haecccitas. formaliter acceptas. In idem recidit, si dixe- O MiciTuR V. Partes temporis sunt distin-ris,separabilitatem eorum quae sunt a parte rei, ctae realiter acta. Ergo & partes Continui. cile signum di itinctionis reali factitatis, cum er- Antecedcns probatur. Quia existente una go partes formaliter sumptae non existant, nec parte,non existit, nec possibile est ut existat adistinguentur. lia. INsTABis. Quamvis continuum non sit sc- REsPONDET recentior Suar. Sicut quamvis parabile in partes formaliter, est tamcn separa- una pars temporis non existat,& alia existit, i, bile in tota formaliter. Ergo cum separabilitas men hoc non impedit quominus continuentur sit lignum distinctionis realis,inter illa tota for- inter se,ita nec impcdit,quominus sint idem ab maliter,crit distinctio realis actualis. extrinscco,hoc cit ratione negationis partium. Rε PONDEUR. Non cllic illic separabilita- Haec Responsiorem in tota formaliter actu existentia, sed in to- NON SATIsFAciT. Quia difficile est, quo ta potentia,excitura, iacta scilicet divisione: Sc- modo cias & non ens identitatem habeant. parabilitas autem est signum distinctionis realis, Quod adfertur de continuatione, non convin inter ea, quae sunt actu formaliter existentia, cit,nam ad hoc ut aliqua in successivis contina posset tamen hic poni distinctio realis actualis ciatur,sussicit qubd nihil inter ea intercgdat, &negativa. sint ejusdcm rationis,ad identitatem autem reon: cITuR III. Non esie ullam rationem, quiritur idem csse, quomodo ergo inter ens Scur partes in ratione partium sormaliter, non non ens identitas erit sint distinctae realiter actu. REsPONDET- II. Quod partes temporis REsPONDFUR. Qui tcnent quod partes sint distinctae,quoadentitatem,& non sub ratio- constituantur in ratione partium sormaliter,pcr ne partium formaliter. hoc,quia sunt haecceis alae 5 torminatae, hoc ipso INsTA Bis. Si partes temporis non distin quia in continuo non habent icrminos, non po- guuntur realiter,sequitur diem crastinum&lic terunt etiam nemine cogitante distingui in rati- sternum cssc cundem diem. one partium formalitcr. Conforini ter autem RESPONDENR. Hesternam&crastiname ad interius dicenda,ideo in ratione partium sor- cm,non esse eandem,quia diversa est erilitas ha- maliter non sunt distinctae; quia nec existunt, jus,5 diversa entitas illius, partes autem Arma nec cxistere possunt in ratione partium forma- liter acceptae, tam hujus, quam alius dici, nullariter. sunt. Quod etiam in simili de gutta compara Osjic1T- IV. Si ideo partes non distin- te ad mare v.g. dici debet, quod scilicet quoὸ iguuntur realiter actu in ratione partium forma- cntitatem minor sit gutta mari ; quoad aurem liter,quia non habent haecccitatem S terminos esse formale partium,nec gutta in minor, nccproprios,sequitur,quod acquilitis icrminis, ac- mare est ma)us, quia neutri illorum competi quirant haecceitatem adeoque distinctionem. habere partes formaliter. Hoc non potest asseri quia si acquisitis terminis os siciTuR VI. Authoritas Trident. quod acquirerent partes haecccitatem, etiam mutatis Sess. 1;. definit: Christum esse in hostia de intcrminis mutarent haecceitatem, adeoque si u- singulis Uus partibus. Ergo supponit dari par
nam guttam addas mari,clina mutentur termini tes.
illius,murabitur haecceitas illius csim mari u '
266쪽
RESPONDETUR. Intelligendum Concit de partibus quoad entisatem, non quoadesse Amale partium. Deinde intentio Concit. fuit definire, quod etiam post divisionem maneat Christus in Eucharistia, nec adstringatur totalitati consecratae hostiae, ad quod propositum nihil refert, an sint illae partes distinctae in ratione partium formaliter, vel non distincta . Nec inde sequetur: Si partes hostiae non distinguuntur actu, Sacerdote dividente hostiam, poni Christum illic sola divisione, cum tamen nonnisi sola consecratione ponatur. Ex hoc enim ipso, quia non est uniter Christus in Eucharistia, sed totus in toto, & totus in qualibet parte; fit ut divisione non ponatur, sed consecratione. Et sicut pars ante divisionem, fuit quoad entitatem, ita Si Christus fuit in illa, quoad cntitatem spectata, adeoque non ponitur Christus de novo per divisionem. INSTABIS. Quando per divisionem id, quod non erat pars formaliter, vel quod non erat totum formaliter, fit pars formaliter, vel totum formaliter, sub illo qua est totum formaliter, vel qua est pars formaliter, cstne Christus vel non ἰ si non est Christus 3 Ergo aliquid est in hostia, sub quo non est Christus: Si autem est Christus, quaero, Velante divisionem erat sub parte formaliter, vel non crati Si erati ergo dabatur pars formaliter, si non erat, & modὁ est, divisione ponetur Christus δί non consecratione. RESPONDETUR. Totum formaliter, vel pars formaliter, dicit unum in recto, hoc est ipsam entitatem; sub qua entitate, ante divisionem, jam erat Christus, utpotE totus in tota hostia, SI totus in qualibet parte sensibili,
quoad entitatem sumpta. Deinde totum formaliter, vel pars, dicit habitionem terminorum, qui termini, sunt negatio ulterioris extensionis ; sub negatione autem ulterioris extensionis, non est Christus.
OBIICITUR VII. Vel continuum, divisibile est in partes quas habet, vel in partes quas non habeti non in partes, quas non habet : nam quod dividitur, dividitur in hoc, quod est e)us: Non in partes quas habet, quia
RESPONDETUR. Esse continuum divisibile in partes, quae habentur quoad entita-lcm, S sunt potentia formaliter partes, aut potentia sormaliter totum.
Mastrius Disp. 9. n. a. tenet partes quantitatis esse distinctas realiter actu, & OBIICIT I. Praeter adlatam Auctoritatem Arist. qui in praedicamento Quanti ponitd e ratione quantitatis in communi, esse, quod habeat plures partes, & continuam a discreta distinguit, non quis haec habeat partes actu distinctas, & illa non, sed quia partes quantitatis
continuae copulantur termino communi.
Idem docuit I .Physsia17. ubi manifeste supponit, continuum habere multitudinem par
RESPONDETUR. Quod Arist. suppo
nat continuum habere multitudinem partium quoad entitatem, non quoad esse formaliter partium, quando autem A. Phys. t. 23. inter modos emendi numerat modum essendi, quo pars est in toto, id potest de aliis totis salvari, quomodo scilicet anima & corpus sint in Composito, non autem de toto continuo; Vel certe loquitur de partibus quoad entitatem, inuas de sic sumptas, est divisibile continuum,um est divisibile in ea quae insunt. Quo etiamodo responderi debet ad auctoritatem Augustini 2. de lib. arbit. c. Is. INSTAT. Quando Arist. dicit, quod Ma-tesia, subjectum sit primum, ex quo ni aliquid cum insit, loquitur de subjecto actu, ergo Mloquitur de partibus actu, ita enim se habet in ratione componendi actualiter pars integralis, ad totum integrale, sicut se habet essentialis ad essentiale.
RESPONDETUR. Suffcit, ut sint partes actu θuoad entitatem, licet non sint quoad esse formale partium, compositionemque illam faciunt continui sua entitate, non ratione sormali partium, ut etiam dictum supra, dividiturque in partes, quas actu habet quoadentitatem, licet non quoad csic formale partium, distinguunturque ita inexistentes entitates partium, ab inexistentia elementorum in Misto, quia entitas ignis non est in Misto. OBIICIT II. De ratione quantitatis est, ut faciat, partem extra partem, & de ratione
continui, ut partes ejus copulentur termino communi.
REsPONDETUR, de ratione quantitatis est,ut faciat partem quoad entitatem,esse extra partem quoad entitatem, sed non est de ratione quantitatis,ut faciat partem extra partem, quoad esse Armale partis, quod esse partium quoad entitatem, quia praesupponitur, fit ut agens naturale dividendo materiam,non creet ejus partes, poteritque quoad aliquid quantitas palmaris esse nigra, quoad aliquid
INSTAT L Si sunt plures sincitates in continuo in actu,ergo sunt actu distinctae,quia distinctio fundatur super multitudinem en
RESPONDETUR esse actu distinctas
quoad entitatem, non quoad esse formale partium. ADDO, admittere nos partes quoad entitatem,non quoad esse sorinale partium, Oum
tamen negemus ablato termino, manere en
titative relationem, quia priori phrasi signifit et camus
267쪽
camus, quod omni divisioni, assignationi δία praesupponatur dividendum assignandum &C. hocq;intelligimus nomine partium quoad cnritatem. quando autem negamus ablato termino manere entitative relationem, negamuSquod maneat tota relatio solo nomine ablato: alio ergo sensu negamus manere cntitatem relationis, alio sensu ponimus manere entitarem partium, conecdimusq; non solum ess e pluralitatem actualem cntitatum, sed etiam
distinctionem quoad entitatem partium, sed negamus esse distinctioncm quoad esse formale partium,consequenter etiam poterit in vino consecrato esse sanguis Christi, in vino autem non consecrato affuso ad consecratum non erit Christus, ob eandem distinctionem, quoad
INSTAT II. Ex unione partium in toto, non bene colligitur identitas illarum, ut patet de partibus physicis, unio namq; sicut non destruit rationes formales extremorum, ita non destruit eorum distinctionem. RESPONDETUR, quod ex unione partium in toto, uon recte colligatur identitas illarum quoad entitatem, colligitur tamen identitas, hoc est exclusio pluralitatis partium,
quoad esse formale partium, dc quoad habere
IN STAT III. Pars ut pars debet componere totum,ergo tunc est pars,quando actu componit.
RESPONDETUR; rigorose loquendo,
Continuum non componitur ex partibus, de quo infra.
OBJlCIT tertio quida. In hora est aliquid, quod non est, sed fuit, est aliquid quod erat est aliquid quod est de praesenti, est enim hoc illi
essentiale,ex natura temporis, ergo in hora,nemine cogitante, dc ante omnem dcsignationem, est aliquid realiter & actu distinctum. RESPONDETUR esse illic aliquid realiter&actu distinctum, quoad entitatem,non quoad esse actuale partium;consequenter strictum,&non strictum, quae praedicata conveniunt pyramidi, arguunt, distinctionem realem partium quoad cntitatem , non autem in ratione partium formaliter, idemq; arguit separabilitas. INSTAT idem. Si in aqua ante assignationem,& divisionem, non simi duae guttae actu distinctae realiter, sed silia tactu realiter identificatae, ergo postea accedente divisionc vcl assgnatione,fiunt duae guttae actu realiter distinctae, retinendo eandem suam entitatem, quam prius habebant, ergo quod erat actu idem, retinendo suam entitatem , non erit actu idem, sed fiet actu duo, quod est impossibile, non potest enim aliquid esse indifferens ad hoc, ut identificetur actu realiter cum aliquo,vel ut distinguatur actu realiter ab ipso.
RESPONDETUR. Si in aqua non essentactu distinctae guttae quoad entitate, tunc retenta sua entitate, dicerent realem distinctio nem, quam antea non dicebant, sed id absurdunon sequetur,si ponatur distinctio realis quoad entitatem ion quoad esse formale partium.
OBJICIT quarto idem. Seclusa omni divisionec adde habentia propriorum t minorum datur in quantitate ulnari homogeaea, cratitas palmi, ergo datur unitas seu identitas realis secum, quae inseparabiliter transcendit omne Ens, non secus ac unitas & bonitas,ersedatur &distinctio ab alio palmo, quia unum est indivisum a se, & divisum a quovis alio.
RESPONDETUR. Dari distinctione:
ab alio palmo in ratione Entis, non in ratione formali partis,& licet entitatem sequatur unitas, adeoq; di visi o ab alio, in ratione cntis, po test tamen non esse diviso ab alio, in ratione formali partis, seu potcst adhuc esse carentia habentiae propriorum terminorum , consequenter& habitio propriorum terminorum, praestipponit unionem, quae tunc dc struitur, adeoque praestipponit distinctionem realem actualem, quoad entitatem esse partium, aca autem quoad esse formaliter partium.
OBJICIT quinto idem. Designatio mentalis partium vel est conformis objecto vel di formist si difformis, non facit veram distinctio nem realem partium, si conformis Z ergo pN supponit partes.
principiis, non recurritur ad istas designatio nes mentales, sed nec argumentum Convincit, diceret enim quis, illas designationes esse con formes, quia praesupponunt partes non acta sed potentia, vel quia praesupponunt past: quoad entitatem. OBIICIT sexto idem. Si designatio menta' lis constituit distinctionem actualem in conti nuo, ergo ista distinctio non est realissed rati
RESPONDETUR in nostris principiis
ad hanc designationem non recurri: diceret tamen aliquis non esse hanc distinctionem ta-rionis, quia supponit pa i tes potentia distingui biles, vel partium entitar m. OBJlCIT septimo idem. Terminatio palmi v. g. Iacgatio ultcrioris extensionis duplex cogitari potest, prima intrinseca, per quassi palmus non extenditur extra seipsum, &haec terminatio convenit palmo essentialiter, anto omnem assignationem, hocque sufficit ad distinctionem unius palmi ab alio palmo, sicut sussicit eadem negatio ulterioris exicnsionis, in duabus animabus sese penetrantibus; altera extrinseca per quam palmus negat uniri sibi extensionem alterius palmi, & hoc si i quidem per divisionem, sed non requiritur ad distinctionem actualem palmi.
268쪽
l go quod non requiratur ad distinctionem actitalcm palmi, in ratione formala palmi, licet non requiratur ad distinctionem actualem palmi quoad cntitatein , ab uncitate actuali alterius palmi, in potentia est ergo illic adhu entitas,quae potest esse palmus,si habeat terminos. Terminatio palmi intrinseca convenit palmo, ante omnem allignatiqnem, si detur palmus formaliter, sed nego dari palmum fomaliter in aliquo continuo constante cratitate plurium palmorum.
Disi SNDuM Es T. Panescontinui, in rario in ne partium formaliter, impossibile est distingui ; sid quotiescunni distinguuntur, nonnisi secundum qui l, ariter in ratione partium formali-rer, distinguuntur. PROBATu R CONCLus Io. Tunc partes continui distinguuntur in ratione partium formaliter, quando constituuntur in ratione partium formaliter, sed constitui non possunt in ratiorne partium formaliter nisi secundum quid. Minor probatur. Partes continui non Constituuntur in ratione partium formaliter Per mentis designationcm, aut quamcunque
CX tensionem externam, aut contactum, nec
per diversam informationem, ut cum aliquid frigefit aut calefit, non etiam per divisionem. Ergo non possunt constitui in ratione partium formaliter nisi secundum quid. QUOAD I. Probatur minor. Tum quia id innuit Aristoteles L. de anima text. 32. Tum quia operatio nostri intellectus nihil ponit in nobis, quod sit praedicatum primo intentiona-lo; cile autem partis formaliter, est praedicatum primo intentionale, ad eum modum, 'uo esse albi,consequenter designatio mentis, facit partem intcntionaliter, sed non simpliciter. Tum quia distingui realiter,est distingui nemine cogitante , sed distingui partcs in ratione partium sermaliter, est distingui realiter,de tali enim distinctione agitur. Ergo distingui partes in ratione partium formaliter,cst distingui ncmine cogit te,non crgo istud distingui,erit aliquo cogitante, adeo', nec aliquo designante. I una quia, si ipsa assignatione habetur ratio formalis partis, nemo tibi in disputationencgare possct, partes ei Iedistinctas realiter iii ratione partium. Quod ipsum probatur. Quia hoc ipso negans has partes esse distinctas realiter , dctignat illas, tu autem concedis partes post allignationem , esse distinctas realiter. Tum quia, si designatio mentalis sufficit, ad Constituendas partes in ratione partium for-
maliter, vel sufficit designatio unius presentis, vel quorumcunque aliorum t si quorumcunqῖ aliorum; Ergo tu tenacre asteris has partes, non esse distinctas realiter, nescis enim annon illas aliquis designarit: Si autem sufficit desi gnatio Unius prauciatis; Ergo per assignationem non constituuntur partes in ratione partium formaliter, quod enim est pars formaliter, est respces hi omnium pars, ut album respectu omnium cst album. Tum quia univcrsaliter ratio tangentis, designantis, ostendentis, sunt actioncs,quae non possi int tribuere subjecto, circa quod versantur, nisi formalitates, quas de se important,seu nonnisi serinales suos effectus. v. g. actio visiva, non potest tribuere nisi denominationem visi, actio tactiva denominationem tacti. Ergo & ratio assignationis, tribuet rationemassignati, non autem partis formaliter. Et sicut cum aspicio ulnam & semiuinam, possum quidem dicere designando medictatem ulme, hoc est aequale alteri, tamen illa designatio non plus importat quam determinationem, de quo scilicci subjecto ego loquor, importat nonuisi adaequationem repraesentatani intentionaliter, quamvis cum fundamento in re, sed non importat adaequationem physicam realem. Ergo nec importabit esse sol maliter partis similis designatio, quia etiam esse partis, formaliterauiportat ali
UOAD II. Probatur Minor, quod scilicet partes non constituantur in ratione partium formaliter per diversam informationem. Tum quia, ut dictum proxime, sormae receptae in sub ecto non tribuunt, nisi effectus suos formales: v. g. frigus esse frigidi, nec frigoris effectus formalis est, facere partem. Tum quia per hoc, apud oppositum sentientes, pars constituitur formaliter in ratione partis, per quod constituitur in ratione terminatae. Sed per illas formas, non constituitur in ratione terminatae, quia si illa pars haberct proprios
terminos, & non commilites cum residuo cum quo continuatur, hoc ipse non esset continuum illud , adeoque non evinceretur, partes
continui in ratione partium formaliter esse distinctas, quia ob diversam informationem non ellent continuae; & licet assignabile sit aliquid in illo continuo, quod non est ulterius frigefactum, haec tamen icrminatio , est terminatio frigoris, adeoque secundum quid, sed non est te inatio ipsuis continui , adeoque non est constitutio partis in ratione partis formaliter.
E AD III. Probatur c. idem minor,nemis
pc quod partes in ratione partium sermaliter, non constituantur divisione. Tum quia id quod est parsi Ormaliter, on potest haberer tionem totius sermaliter, sunt enim haec sibi opposita, sed continuum post divisionem, habet rationem totius formaliter. Ergo non
269쪽
habet rationem partis formaliter, sed non nisi secundum quid &liative. Tum quia id quod habet suam integritatem, & habet jus
existendi in rerum natura, non per ordinem ad aliud, est totum formaliter, I non potest esse nisi secundum quid, SI ampliative pars, dc ita digitus v. g. abscissus, non habet suam integritatem propriam, nec jus existendi in rerum natura, nisi ad intcgrandum Corpus organicum sed gutta aquae v. g. post separationem, habet suam integritatem; quia hanc guttam, quae est in individuo, non nisi haec entitas liquidi constituit, de quidquid illi adieceris, jam erit aliud integrum. Habet item jus existendi in rerum natura, sine ordine ad aliud : nam homogenea quia in illis conservatur tota ratio formae, gaudent hoc jure. Tum quia accipio vas aquae, dc unam guttam ejusdem aquae, de dico haec gutta per se est pars sormaliter, dc illa vasis aqua est totum formaliter. Ergo de haea gutta est
totum formaliter. Nam illa aqua vasis, quae comparate ad fontem, vel fluvium, vel mare, longe est minor, S indubio communes terminos habebat in fonte, 6 nihilominus, est post separationem totum. Ergo Schaec gutta, propter rationis paritatem, erit totum sorma liter. Ergo ulterius nonnisi secundum quid, comparative, ampliative, erit pars. Unde si quaeras, haec gutta demonstrando eam, estne pars an totum, respondebitur,ante separationem neque est pars formaliter, propter adlatas rationes, neq; totum formaliter, quia non habet suam integritatem propriis terminis circumscriptam, sed post scparationem erit totum formaliter, de pars nonnisi respective,qua uniebatur cum alia aqua, quae plus entitatis in se habet, adeoque erit pars ampliative Scsecundum quid, nomine enim partis formaliter, venit pars ex intrinsecis suis principiis habens formalitatem constitutivaque sui in ratione partis, adeoque excludendo rationem quae non sit pars , consequenter excludendo
rationem totius, quam exclusionem totius,
non dicit id, quod est per nos ampliative pars.
Hinc quamvis aliorum entium cientur partes formaliter, non tamen continui, quia partes aliorumentium sunt tales, tit non habeant ius existendi in rerum natura, nisi per ordinem ad constituendum aliud, unaquaeque autem pars continui, habet jus existendi in rerum natura, Zc non pcr ordinem , ad constituendum aliud. COLLIGES hinc. Quod cum partes in ratione partium constitutas, intelligamus partes in ratione individui constitutas , dc propriis terminis circumscriptas, certo immerito disputabitur contra nos, fietq; quaestio non nisi
de voce, cum nec Oppositu sentientes, in continuo partibus rationem individui, nec rationem propriorum terminorum tribuant.
De di nctione quantitatis a re quanta
NEgant aliqui Nominales, quantitatem esse distinctam realiter. Afferit S. Thmmas, Scotus, dc ex nostris reliqui, excepto ANriagad. s. Metaph. n. io. iii qua positionedivisi sunt adhuc Nominales : aliqui enim censeat quantitatem identificari soli substantiae, non vero accidentibus, quo etiam principio utitur Arriaga. alii censent accidentibus de substan. tiae identificari quantitatem. DIC ENDUM est I. diuantitatem Accidenti. As non esse identificatam.
PROBATUR L Argumento desumpto taAristot. s. Metaph. C. de Quanto. Si album
haberet identificatam sibi quantitatem, esset quantum per se, quia ea quae fiant rei identificata, conveniunt ei per se; non enim per acciadens se habet id, quod est ipsa res,nihil enim ad se, per accidens se habet: sed album non est quantu per sic, album enim est quantum, nomni si, ut inquit Aristoteles, quia subjectum cui instant, est quantum. Ergo non est quantum per se. Porro posui in Conclusione,quod quam litas accidentibus non sit identificata, de non posui quod sit res, quia volui id probare ut mentoAristotelico,qui distinctionem agnovit, sed non separabilitatem quantitatis a suo subjecto, consimiliter ac de modis philosopham tur Modalistae. PROBATUR II. Communi argumento. Si quantitas esset identificata accidentibus, haberent accidentia se ipsis principium imp
netrabilitatis, naturaliterque penetrare se n possent;si naturaliter penetrare se non possent, naturaliter in eodem loco esse non possent sunt autem naturaliter in eodem loco,dulcedo enim de albedo lactis, nec sensu, nec ratione, separata sunt loco.
RESPONDENT I. Quantitatem eius
dem rationis non posse penetrati, quantitatritamen diversis rationis posse penetrari, atq;ita cum quantitas dulcedinis, de quantitas albedinis, lint quantitates diversae rationis, bene ponetrari poterunt.
CONTRA. Tum quia Natura quantitassejusdem rationis, exigit impenetrationena. EDgo de quantitas diverta rationis. Imo potius penetrare se deberent quantitates ejusdem rationis, quia quae si in t ejusdem rationis, facilius sic compatiuntur. Tum quia gradus homogenei qualitatis, sunt gradus eiusdem rationis, &habent quantitates proprias, de nihilominus sepcnetrant in codem subjecto. Ergo falsum est principium, quantitates ejusdem rationis non posse se penetrare. Tum quia ut advertu Pontius, sequeretur hostias duas consecratas, posse se penetrare, quia haberent quantit
270쪽
tes diversae rationis. Neque valet si dicas, res ejusdem rationis penetrare se posse, casu quo educantur, ex eadem parte subjecti, non inquam valet, quia non est major ratio de uno,
subjectum spectantia, posse se penetrare, non tamen quanta, ad diversum subjectum spectantia; atque exinde fieri, ut duo homines penetrare se non possint; Lux item, si corpus esset, penetrare aerem non posset, esscnt enim quantitates non ad idem subjectum spectan
CONTRA. Tum quia adhuc sequitur,
quod lux aerem penetrare non posset, quia albud subjectum est lux, & aliud acr. Si autem dicas esse in eodem subjecto, de hoc ipso quaeritur, quomodo sint in eodem subjecto, tamen habent diversam quantitatem y Tum quia sine petitione principii, non potest ostendi, cur quanta ad idem subjectum spectantia, possint se penetrare & non alia' praecipue cum hoc ipsum, ad idem subjectum spectare, idem importet, ac in eodem sublecto recipi, locati, penetrari. Tum quia non possint se penetrare quanta ad diversum subjectum spectantia. Ergo nec spectantia ad idem subjectum, nec posisunt spectare ad idem subjectum, si unumquodque sua quantitate,est quantum. RESPONDETUR III. Quantitates non unitas penetrarese non posse, secus quantita
CONTRA. Tum quia de hoc ipso quaeritur, quomodo si retineant proprias quantitares, uniri inter se possint, & quidem unione quae non sit unio aggregationis. Tum quia quantitates non unitae penetrare se non posisunt. Ergo nec quantitates unitae, idque, attendendo ad naturam quantitatis in utroque. Tum quiaspecies diversis objectis transmissibiles, non sunt species unitae, & tamen se penetrant. Ergo unio, ad hoc impertinens est.
PROBATUR IlI. Urgendo itidem ar- fumentum commune. Quia si accidentia haerent propriam quantitatem, non haberent in Eucharistia communem quantitatem, non enim haberent quantitatem substantiae panis, quia haec cum substantia panis cui identificatur, desiit, non etiam aliam communem, quae enim illa Q Quod si non habent communem quantitatein, non habent subjectum comune, in quo recipiantur omnes alterationes quae si-Mnt in hostia, consequenter omnes illae essent creationes, quia fierent independenter a sub-j ccto communi. Confirmatur : Nullum videtur inconveniens, quod homo sine ullo mi-xaculo, possit dc loco in locum transferre hostiam, nec videtur probabile, quod casu quo ventus imprimat impulsum hostiae,hoc ipso assiimatur ventus ad creandum illum impulsum, hoc est producendum, absque & independenter, a quocunque subjecto.
RESPONDENT aliqui. Quod sicut fit
generatio substantialis v. g. ignis sine ullo subjecto, dum hostia comburitur, sic fieri potestrig.&translatio illius de loco in locum. CONTRA . illa generatio perficitur nonnisi in subjecto, nam pro illo instanti substituit Deus vel aliam materiam, vel eande reproducit, in quo autem sit biecto, fiunt illae alterationes 3 quodsi non sunt dependenter a subjecto creantur.Neque valet si dicas. Ea omnia fieri a Deo ad occultandum mysterium. Qui si fieri possimi haec sine miraculo, ut quid plagetur tunc miraculum si autem ponatur quantitas panis tunc in Eucharistia, tanquam subjectum
commune, fient illae alterationes,sine ullo miraculo.
DICENDUM EST II. Ruantitatem non
esse ident catam realiterseb antiae. PROBATUR primo auctoritate Arista- telis. si substantiae esset realiter identificata quantitas, etiam materiae esset identificata quantitas, sed non est : quia de quo negatur quantum, illi non est identificata quantitas, nullum enim concretum, de se ipso negatur. Sed de materia negatur quantum, dicit enim Aristoteles, illam neque esse quid, neq; quantum. Negat item Materiam esse se ipsa sensibilem, se ipsa autem esset sensibilis, si esset seipsa quanta. Vide r. Physicor. tex. I3. Is . I 4. 5 . Metaphys. Tex. i7. &7. Metaph. Tex. 8.
PROBATUR secundae Quodcunq; est
fundamentum distinguendi qualitatem a substantia v. g. saporem, idem fundamentum habetur distinguendi quantitatem. Et sicut tu dicis in Eucharistia manere nonnisi quantitatem acaidentium, perire autem quantitatem substantiae identificatam, ita dicam saporem identificatum substantiae, aliasque qualitates perire, sed manere saporem accidentium,qualitatesque accidentales. PROBATUR . tertio. Quantitas non est identificata accidentibus, ut supra probatum. Ergo neque substantiae, quia non est major ratio unius quam alterius.
CONFlRMARI solet conclusio argumentis Theologicis. PRIMUM, quia docent Theologi ex Patribus S Concit. manere in Eucharistia accidentia sensibilia omnia:atqui qualitas est accidens sensibile. E rgo& illa manet, vide Lug. d. Io.de Euchar. Qq. Sed negabunt Nominales minore.Negant enim quantitate esse accidens substantiae, cum illam identificent substantiae. SECUNDUM argumentum est. Si quantitas identificaretur substantiae, identificaretur etiam Corpori Christi: si identificaretii Corpori Christi, poneretur vi verborum,nam vi verborum sicut ponitur Corpus, ita poni d