장음표시 사용
211쪽
D Is T. 3o as T. no pro aeterno. Quamuis ergones rationis sint in Deo per a nostri nouae,&recentes,proptesequitur accidens aliquod esse itationem,quia ipsius naturae mutetur. Obiicies aute, Qui icitur est Deus,& ex conseqigitur nouum nec ex tempt
Non qμib quod quidquid est in D qu d aD quide aeternum, sed non est, D s -Deo per habitudinc Deus dicitur dilectus gnitus. Sed quaeres questur Dcus Dominus ἐς Augustinum,si nuti
212쪽
aequalis. Ad haec huius. itur personas ex natura iacuius potetitiae eaS copa- cr generans filium comu- e sua essentiam,idcirco c5- inde magnitudine infinita, cisis, tua euerat Augustinus. Si dicis es mihis. ιλem esse maiorem filio, quia 3. . I S.I' -
qualitatem in diuinis personis ealem. Consimilitet dicendu ne quae est in diuinis personis, iam, & deitatem,quatenus cinas est veluti quaedam forma dans personae sunt Deus: Similitudo Pi en tia,iustiti bonitatem &c quae
roprietates huius naturae. Nam ut nus, Non natuta,sed quae circa na- Cap. s. licuntur. Haec autem similitudo ext in ipsis personis sicut &aeoalitas. nodo&idelitas secluia intellectusone ) est in diuinis personis relatioerfecta identitas, & sussciens extre- istinctio. Unde non reperitur perfe-itas nisi in diuinis. Socratis enim ad se on est perfecta identitas, quia rationis ad Platonem, ob id quod fundamen- 'unum numero, sed specie tantum. rta obiicies Augustinum dicentem, Libsit cur secundum quid aequalis sit patri AE ter personas secundum attributa Q
213쪽
esse realiter,nulla igitur relatio realis potest e se in Deo ad creaturam.
DISTINC T. 31. .QV EST. VNIC A
sunt ne identitus, militudo oe aequalit/s in Deo relationes realis i
D relatione reale tria desiderantia duntaxat. Primu qubd extrema fundamentum videlicet Aterminus sunt realia. Deinde quod extremorum sit distinctio realis. Polliemo quod huiusmodi relatio ex n
rura colurgat, & sequatur extremorii, absque . . alicuit S pol tiae opere, coparantis unum ex-
. . trem si alteri. Haec aute idenditati, similitudini,
O aqualitati,ut sunt in diuinis, petunt, unitas se a re- igitur reales rationes. Quod aute eis competat patet ς lingulis,& primo quidem de aequalit te Cindan ropinquum est unitas iectionii diuinae,infii verb est ipsa essentia. reipsa distincta,nempe iacian uraequales. Vnde, sibi ipsi non est, & Au- , Clio est prima aequali, filium ubi aequa in dili
214쪽
LIBER PRIMVs. 83 enim pater prius esset aequalis. Ad haec huius. modi relatio consequitur personas ex natura rei sine operatione alicuius potetitiae eas coparantis, quia enim pater generans filium comunicat eidem perfecte sua essentiam,idcirco comunicat ei etiam eande magnitudine infinita, Gh, auaquemadmodum asseuerat Augustinus. Si dicis mitisse. li r inquit eo ipso patrem esse maiorem filio, quia 3. I S.I'. pater genuit,citd respondebo, Immo adeo pa- er xo ter non est maior filio, quia aequalem genuit. Constat itaque aequalitatem in diuinis personis esse relationem realem. Consimilitet dicendu
est militudine quae est in diuinis petionis,
secti im essentiam,& deitatem,quatenus Cinsentia, dc Deitas est veluti quaedam forma dans illi esse,seu qua personae sunt Deus: Similitudo quoque est inter personas secundum attributa omnia ut sapientia,iustitia,bonitatem &c quae
sunt tanqua proprietates huius naturae. Nam ut ait Damascenus, Non natuta,sed quae circa na- Cap. s. uram sunt dicuntur. Haec autem similitudo ex
itiitura rei est in ipsis personis sicut & ae alitas. onsimili modo&idelitas secluia intellectus
comparatione) est in diuinis personis relatio . realis,& perfecta identitas, & sussciens extremoria 'io. Vnde non reperitur persectat in diuinis. Socratis enim ad se ipse tfeci a identitas, quia rationis tax inem, ob id quod fundamenam numero, sed specie tantum. obiicies Augustinum dicentem, Libs.i re
secundum quid aequalis sit pari si
215쪽
filius. Respondetur, no secundu hoc quod ad patre dicitur filius est aequalis patri, restat igitur, ut secundum illud quod ad se dicitur, sit aequalis,id est secundit substantia, ergo aequalitas non dicitur secudum relationem. Respo detur, quod personae diuinae sunt aequales se cundum essentiam fundamentaliter, non aim tem formaliter.
tialis perfectio, tribus videlicet nis personis assertore Augustino, Ait enim quidquid secundu qualitates in illa simplici natura dici videtur, secundum essentiam, est intelligendum, ut bonus magnus, immo talis,sapiens, liligens, eodem siquidem amore Pater, Filius,& Spiritus sanctus se, dc creaturas diligunt, appropriatur tamen Spiritui sancto, perinde ac omnia, quae ad voluntatem pertianent , & id quidem propter modum suae em nationis, quia Spiritus sanctus procedit per modum amoris, ut puta per actum spirandi. Quocirca in hac locutione Pater, & flius di- ligunt se Spiritu sancto) diligere suinitur par tim essentialiter, dc partim notionaliter,significat enim amorem appropriatum Spiritui sancto con notando eius pro du ctio nem, quatenus enim actus ille amoris habet pro obiecto metu, Deum ipsum,sed & creaturas omnes,
216쪽
est quid essentiale, inquantum vero connotat productionem Spiritus sancti, est notionale. Sensus proinde praedictae locutionis est iste, Pater &Filius diligunt se Spiritu sancto, Pater,& Filius producunt Spiritu sanctu, qui appropriate est amor omnis necessario amati, & in hoc sensu eum admittit B. Augustinus. Mani- Lib. 6. de fustu est inquit, quod non aliquis duorum est, quo uterque coiiangitur, quς genitus a gignete diligatu genitoremque suum diligat.
DIST. 3r. QE AEST. a. Virum pater sit sipientia genitar H c quaestio ut ait Augustinus inove- Ub.6. detur,propterea quod dixerit Apostolus Trin c. i. Christum Dei vittute, & Dei Sapien Qq tiam,pro qua explicada obseruandum est im-
primis,quod una est sapietia patris, filii & Spiritus sancti, sicut una essentia, quia sapientia in illius naturae simplicitate est essentia, di ocirca Pater, Filius & Spiritus sanctus sapiunt eadem penitus sapientia : Na si esset alia, δί alia, neutra esset perfectio simpliciter: Sic in tribus personis diuinis. Nihilominus,quamuis sapie-tia significet perfectione essentialem, seu perfectionem simpliciter ut dicunt) aliquando tamen pro persona capitur, potulimum cum hae determinationes genitum, re ingenitum)illi adhibentur, ut clim dicitur in diuinis esse sapietia ingenita, & sapientia genita, genitum enim vi ingenitum personas distingunt ma- nente eade prorsus sapietia essentialiter dicta,
217쪽
cap. 63. DasTINC T. 32. Q V EST I 2.
perinde ac distingunt, Deus genitus,& ingenitus manente omnino eade deitate: Licet proinde haec propositio, pater est sapiens sapientia genita in sensu diuisionis silvera, reddens hunc tensum, Pater est sapiens, sapientia,& illa fa-pientia est filius qui est genitus : Nihilo secius in sensu composito,& simpliciter est falsa. Naaut sapientia accipitur pro suo proprio signifi- Cato, ut pura pro perfectione estentiali, & hoc modi, constat illam esse salsam, quia nulla pe fecito essentialis in Deo genita est simpliciter,
quia omnis talis praeuenit generationem activam. Aut sumitur pro persona iiiij,& hoc quoque pacto falsa est, quia filius non est patri forma, qui principium sapiendi, quod tamen denotatur per illam propositio iacin. Adde etiam rationem Augustini, quam ponit Magister, in diuinis hoc est esse, quod sapere, Igitur sis
pientia,quam genuit Pater, causa est illi visa piens sit, ctia ut sit ipsa illi causi est, hoc autem est absurdum, alioquin sipientia genita non esset a patre,sed ab ipsa esset Pater. Quamobrem D Augustinus corrigit,quod dixerat,asseueras patrem esse sipientem ea quam genuit sapietia.
Obserua praeterea, ut cxacte noueris usumlocutionum, quibus Patres hanc explicant male
tiam, quod dicere varie accipitur, primo essentialiter,id est ut competit trib' perionis, & hoc bifaria: Via o modo,ut significat intelligere, Miic Pater, Filius,& Spus sanctus sunt uni vitulandicens,id cst via uintelliges,&hoc modo accipi
tur ab Anselino,qui sic it, Nihil aliud est sum-
218쪽
mo spiritui dicere, qua quasi cogit ido intueri.
Altero modo accipituri declarare formaliter, coueniens cria tribus personis,quib' enim persona cum sit notitia infinita est declarativa omnis declarabilis, qua loquidem notitia actualis est declarativa obiecti, Appropriatur nihilo
minus filio , ob id quod producatur per modunotitiae: Vnde Augustinus. Si enim sinquit) hoc
verbum, quod nos proferimus temporale, & Trinit c. 3.
transitorium est, seipsum ostendit,& illud de quo loquimur, quanto magis verbum Dei per
quod facta sunt omnia. Secundo capitur merenaturaliter, seu personaliter,& idem est quod gignere: Et iuxta hanc acceptione ait Richar- Lib. 6 itidus, quod solus pater dicit, de Augustinus di- Trami. Iscens, qubd pater dicit verbum, in quo omnia disposuit. Tertio sumitur partim essentialiter, δc partim notionaliter, siue personaliter, Se s-gnificat declarare. Non quidem quatenus declarare covenit alicui fornialiter,sed principiatiue, & secudum hanc acceptione ait Augusti-- nus, quod pater dicit verbo, hoc est producit Verbum, qui appropriate est notitia declarativa seu manifestativa omnis declarabilis. Quamuis aute pater no sit sapiens sepientia genita, fi- Filio, si lius tamen conceditur esse sapiens sapientia in- pieuliamvgenita', non quidem serinaliter,sed principiatiue sic cnim loquuntur haec enim propositio hunc habet sensum, filius productus est a patre,
qui est sapientia ingenita, a quo haberi ut sit sa- piens, nihil enim filius a se habet, seri omnia a
patre,per aeternam recipit generatione n.
219쪽
cedens de generatione activa, vel passiua: De activa falsum est,quia prima persona non campnecedit,sed per illam in esse personae constituitur.Constitutum enim sicut nec composiatum partes componentes non praecedit ipsium constituetia. De generatione passiua veru est.
Nam queadmodu pater filium origine praecedit, sic& generationem passiuam. Arguitur. Filius etiam praecedit hanc generationem passiuam,cum sit simul cum patre quandocumque enim aliqua sunt simul,si unum illorum qui spiam praecedat, oc alterum quoque illud praecedet) Igitur filius n5 costituitur relatione paς
sitia. Negatur antecedens,& ad eius probationem dicitur, quod illa propositio, quandocumque aliqua sunt simul,intelligitur accipie-do adverbium simul & prius,& posterius uniformiter,hoc pacto videlicet, quod si aliqua duo sint simul tempore, si unum illoru sit prius
tempore aliquo, & alteru quoque erit eodem prius tepore,sed si unum illorum, quae sunt immul tempore praecedat aliquid natura, non oportet alterii illud quoque natura praecedere. Sol enim,& eius splodor siunt simul tepore, δίsol natura praecedit suu splendorem,no autem splendor praecedit natura seipsum. Contamiter dicedum est de his quae sunt simul natura, ut pater &filius,Si enim unum sit prius aliquo, natura,& alterum,quoque illo prius erit natura: Sed si unum sit prius origine aliquo,non oportet alterii etia origine osse priorem: C imvero dictu est extrema debere praecederer
220쪽
tionibus , quae in praedicamento reperiuntur non autem de transcendentibus, quales sunt istae. Haec enim extrema non supponui quin imo constituunt sua fundamenta.
DIST. 19. QVAEST. UNICA.. principium Nuiuoce dicatur de principis sumpto pers valiter, c esentialiterὶ
terius, ut cum Augustinus ait, patre esse principium totius diuini tatis, id est, omnium per- Lib. Asonarum aliarum a se, patrem & filium esse Tri, αQ. principium Spiritus sancti. Essentialiter vero accipitur chira dicitur de tribus personis respectu creaturarii, sicut cuide Augustinus ait Patrem, & Fili hi, & Spiritum sanctum esse unum plincipium omnium creaturari idcirco quod
unica virtute,& omnipotentia in eis existente eas comproducant: Quomodocumque ta- est nomer
inen dicitur semper ad aliquid, seu designat lati . respectum ad aliud,sed differenter. Nam cum accipitur notionalite signat respectu realem, hoc est,relationem productionis realis. Sum, ptum verb essentialiter significat relationem: rationis, cum Dei ad creaturam sui ostendemus Resol. sequenti in nulla sit relatio realis. Enti autem reali , quod est simpliciter ens,& enti rationis quod est ens secundum quid,