장음표시 사용
51쪽
. 29. Fatendum est, variis fluctibus hic interpretes jactarii sed ex iis i caemergit Proclus, ut aiat Deos deorum inde vocari, quia sint Iali corporum suorum, quae di ipsa divinitatis honorem sint adepta. Etenim ut hominem duplicem Platonica constituat Philosophia, unum internum S Oculis impervium, qui sit anima; externum S adspectabulem alterum, videlicet corpus: ita se rem in his mundanis diis habere, qui sint aliquid ex invisibili&visibili divinitate connexum atque
. N. Oppido consentanea haec est interpretatio illis, quae pauia Id ante A. v. dicebamus, sermonem hunc pertinere ad stellas non ca .renteS Vita, sed animatas. Quare audemus eam anteferre ii ii quoque alias non pessmae, quae Deos Horam dictos autumat e relatione ad νο vi quorum expressis imagines perhibentur illi Mundani. Qua phrasi Socratem Sophronisci solemus,& Platonem Aristonis appellure. Alias hanc & Marsilio I icino placuisse inanslatio ejus demonstrat, θεώ ς λων vertentis Deos ortos ex Diis. Cui & illa Steuchi consonat p. 272. de perenni Philos. I x, qui Deorum fatu ueni estis. .3i. Ac faver illi quidem, quod eosdem Plato mox f. seq. Ios .Αἀνεους appellat. Sed malumus eam cum Proclo abdicare. Videtur enim Plato,si cognomen his Diis a i irpe dare voluisset, citius Deos Dei unius, puta omnium Supremi, quam Deorum plurium fuisse sal
g. 32. Utique statim hoc apud eum sequitur, ων ἐγου δημιουργος, πατερ N. Hic interpungendum censeo, ut illa verba πικτηρ υ, &, εργουν divellantur. Scio, ne a Proclo quidem interpunctionem coducibus receptam, quam A. 22. dedimus, quamq; sequitur & Clemens Alexandrinus V. Srom. f. q. 6. D. ed. Heinlianae. sollicitari: sed miror, in mentem ei non idem, quod nobis venisse, cum f. roi. S similem interpungendi rationem in Verbis: θεοι θεων, ων ε μ ιηυιουργς,qVae sic alii secabant: λολων Δ ἐγω nuisaγc,) consideraret, Ex adversus eam hoc urgeret, inconVeniens este, ut Deorum quidem λαιουργο seu appellaretur ille universi conditor, operum autem pater: cum dii sint aliquid operibus praestiuatius contra Vero dignitate opificem Vincat
. 33. QVar ipsa obse alio merito tantum impetrabit ab erudi tu censore, ut illud ἔργων aut a serit nobiscum diVellat, aut plane Gaiittata
52쪽
mittat: quod postarius in sua certe versione fecit licinus. Sic enim ille: Dii orti ex diis, qνουιm opifex ego spater sum, haec attendite a me facta sunt, me ita volente indissotabilia sunt. Potuisset alioqui scribere: Openu, quae a me facta sunt &c. 3 . Contirmat conjecturam nostram Chalcidius, ita reddens,
cit. Barth. ad Nn. Gaae. p. IJa: Dii Deorum. quorum o fex identit Pater ego. Opera siqnidem vos mea, dissolubilia quidem natura, me ramen ita volente indi solubiliae quanquam graeco textui non omnia sic respondent satis. AEneas Gazaeus p. s. h ophr. non modo ε'γγν, sed &pluscula sequentia omittit: Θςοὶ λῶν, εγω am 1a τε κώ δημιουρ c, αλκοαξι H, παα-ν e c. Sed nimirum citabat Platonem e
memoria, quod ipse verbis inrra g. 9i. ponendis profitetur. . 3s. Non autem ruc placet Gassendus, dum λαι se, pariter& πατι bi divulsum a Gad ε γα trahit sic VertenS: Dorum opertim ego parens esset Ior j Dm, non sunt dissolubilia, Tom. I. Oper. f. VI. In quo ipsi jam praei erat Steuchus p. 372. de perenn. Philos omnino enim utrumque de praecedentia spectat. g. 36. Ac Vide, qVam praeclare haec antea dictis aptari queant.
Duabus enim ex partibuShOS Wγκοσωέους DeOS cum Platone conflab mus g. 27. corpore & anima. IgnobilioriS ergo partis contemplatione Deus λαιουογν se Vocabat, melioriS - άρα.
g. 37. Sequitur ex interpunctione nostra: ἔργων α δι' εὐῆ γεν H et, α Λυχμ εμου γε Verto: Operum ea, qνae a me profesta sint, insolubiliasun me sic volente. Distingvere cupit Platonicus Deiis opera sua ab operibus Deorum mundanorum. Illa quippe solvi nescia facit, haec obnoxia corruptioni. Hac ipsa de causa mortalium Gnimantium procreationem inserioribus his diis delegare cogitabat, ne, si ipse manum admoveret operi, pro mortalibuS animantibus extirent immortales dii. Non disputo, Wam scite dicantur haec a Platone. Satis habeo, mentem ejus bona fide indicasse. . 38. Perspicue autem eam produnt illa f. ios . B. δὲ ἐαῆ θὶ Metos, γενόμ μα- οῖς ira ιέ ἀν 3νora τι η,
AHyeD . Ergo, quae minores illi dii fabricantur, mortalia sunt, quae maximus Deorum, immortalia .
53쪽
. Sequitur obiectio cum responsione: ώ-ῖν - ν δ s. ,λ- ἡγε αὐ καλῶς ἀραοξ ἐν in εχον ευ , λύειν εθίλειν, κακῆ. Sensum sic expedio ex persona loquentis Dei: Tametsi qricqvid ligilum e i, solvi ab est, qvi ligavit, potest, ut adeo er a me quoili corrumpi ac retexi, qvod emel contexui, queat : tamenprocul hoc aberi a mea bonitate atq. constantia , ut qPod eleganter a mei citin i mel compositum benes habet, disjicere vici m ac destruere velim
s. o. Haec statim ad mundanos deos ita applicat: δι' αὐ=ἐ-
σ-εVBε. inibus verbis planum est, minores hos Deos certo sensu corruptibiles pronunciari, certo incorruptibiles. Planum hoc etia' am, incorruptibilitatem eorum divinar voluntati transcribi, h. e. asseri, nunquam fore ut intercidant, arenape quia sic placet conditori Deo. g. I. Hoc alterum nobis quid in ad principalem, quam hic agimus, causam sussicere posset: quaerebatur enim, an Plato mund nos illos corporeos deos, an coelum, an mundi compagem deniqVe, quorum omnium eadem ipsi ratio per g. 1 . interituram crediderit pcujus qVaestionis negativam verba, quae protulimus, manifestissmestabiliunt: veruntamen quia coepimus loci praesentis viscera quaeVis rimari, propositum urgeamUS. . a. QVa ergo causatione Timaeus minores Deos proses Ius fuerit immortales, nempe quia sic placuerit eorum conditori, satis est. ut diximus, perspicuum. At illud interpretes litigant, quo sensu vicissim mortales eos intelligi ex mente Platonis conveniat Θ aliis respondentibus, quia corrumpi queant non modo ab extra per potentiam Dei, sed ab intra quoque sic sane loquamur cum Scholasticis ex inclinatione naturae propriae; aliis cori uptionis causam in sola Dei potestate relinquentibuS. g. 43. E prioribus sunt, Proclo teste, Severus, Atticus, Plutarchus, cujus locum aliquem infra g. 61. dabimus. His addo Theodoretum lib. III. de cur. graec. assect. Tom. II. Oper. f. 17 . qvi qVidem Platonem de Diis gentilium interpretatur, illis puta, qVOS Homer
54쪽
natura) immortales facit: nam ab hoc dissentire Platonem arbitratur, ut qVi illos Deos natura mortales censuerit. . . Sed contradicit Proclus f. 3o . seq; hoc in certamine aggregat posterioribus. Atque hos putamus omnino mentem Platonis accuratius tetigiis . . s Nam primo consentaneum hoc est aliis a Platone distis, quale supra dedimus T. Is. Valde luctilentum .. . 6. Deιnde, si Mundus Platoni suapte natura corruptibilis
est , peribit illi discrimen inter opus Dei supremi, & opus inferiorum Deorum, quo J ipse tamen diligenter custoditum cupit: supra g.37. g. 7. Tertio peribit illi sua, quam cogitabat, persectio mundi, quae si postulabat animalia dari mortalia, nam του ν αη γενομῆ- ῶ- ηνος αυλῆς εpoc , inqVit fros .ls.) multo magis immortalia, qualia Sol ipsi & Stellae reliquae per . 17. Nam & hominem definiebat animal
απλως mia, sed ab eo distinguitur. Esset autem idem, si Deos illos voluisset Plato & suapte natura pariter & aliena vi este solubiles. g. '. Enimvero sunt in Schola Platonis tria entium genera: Unum is άπλως ἀλυῶν, qUod neque ab se corrumpi , neque ab alio potest, ut Deus; alterum π άπλω ς λυγν, quod & ab se, S ab alio, ut animal mortale; tertium duobus tanquam extremis interjectum, mi άλυῆν αμα isti λυν quod ab alio, non ab se, ut immortale animal, sidus, Atque hoc tertium videlicet est το ς- α λυγν -πάμ-ν. . so. Distinetionem hanc Proclo debemus, qui sic enunciat fgo . post med. i. το ἀδυβ. αρνον. 2.) πι, λυπν μόνον. 3. ν λυγνη δά Initio illius solii quatuor, sed minus accurate, membra faciebat, his nominibus: Primum ιι λυξο απλῶς σωρ επρου , ἐαυτω. .Sγ-cundum αλυβν πῆ- νι ium λωρον artum culpa librarii excidit, reponendum hic obiter a nobis intuitu sequentium: λυ- ρον άω λώς-ρ ε σου κρῆ εα inrig. Verum hic membrum secundum & te tium non debebant duo numerari sed unum, cum ipse agnoscat Proclus, ea concurrere in λοῖς εγκοσμίοις. g. I. lytimὰ contra interpretationem Severi & sequacium illa
faciunt, quae leguntur in textu de duplici δὲ Guia seu vinculo, dissolu- 3 tionem
55쪽
tionem siderum illorum impediente: qVorum ut alterum expresse nominatur divina voluntas, sic alterum nisi naturae illorum bonitatem interpreteris atque persectionem, nam qui infirmitatem naturae aut tale id substituunt, de quibus infra g. Iaa. II 3. plane tormenta Plat ni adhibent. absque ullo scia su idoneo jacebunt verba extrema in his rουάυθίγε , cατου , της ευης--εri Asais 'm κυλαχόδες -- ων , cri, ο, εγγεβε, crini εἰωθε. Ergo si ipsis natura pro vinculo est immortalitatis, qVomodo suapte natura tendere ad corruptionem pollunt λy. 1. Enimvero sic est: Plato tametsi coelum atque illa in coelo animalia disparibus e naturis, quarum una corpuS est et, altera Spiritus, connexa sibi persuasit: harum inmen vincula tam firma esse censuit, ut sua sponte distili re non possent: plane ut coelum Peripatetici disputant. quanquam duatus rebus inter se ligatis, materia nimirtunconstet ac forma, sua tamen natura corniptioniS ab intra capax non
g. 67. Inter hos tamen & Plawnem, quod ad locum praesentem attinet, id interest praecipue, non omnes discrepantias exequimur,)quod ipsi privilegium hoc imputant nobilitate sui materiae libidinem sic sa tanti . ut haec nativae alias consuetudinis velut oblita nihil apperat novit cum Plato ad Uscientem casum Deum nos potius remittat, cujus quae sunt immediata opera, naturalem illam fatiscendi necessitatem ignorent. Interim utraqVe Schola nexum, Ut vides, intelligit, qVi materiae intercedat cum forma, insormante uia assistente dispicere hic nihil attinet. g. s . Ra audiis cum ut supra . 27. monitum verba Platonis de solis Intelligentiis caperet corporea mole exutis, nexum illum
seu vincula mirabiliter exponit. Nexus, inqVit, quibus Plato ait trib-gata uisse Intelligentias cism procreat unι, quos . ait Dei voluntate fore perennes, non sunt vincula qνaedam sive uniones materiae σformae Dr-telligentiarum, qvod re earum stiritualimo re simplicitati s ιncor priabilitati praejudicaret: si sunt aritiones, quibus Intel entiae a Deo pendent aeternumspendebunt. Exi is enim aritionibus re tedigentiis dopendentibus exurgunt composita qpaedam, actionum ιsiarum sufensioMe
56쪽
. ss. Sed haec expositio toto caelo aberrat a mente Platonis,ltim quia Dii Platonici revera compositi sunt ex materia & serina, per s. ar. tum qVia per eam distingvi non post uni Angeli a substantiis mortalibus, contra intentionem ejusdem Platonis de qua . V. si qui clem&hae sic dependenti Deo sustentante, ut actionis divinae ceΩsatione vincula ipsarum solubilia sint g. 6. Verum restant in his Raynaudi verbis lapsus adhuc gr Vioros. Pessime enim sibi cohaerent, planeq; fiant Philosopho indigna. Od ita doceo. Si actiones illae sitnt nexus seu vincula, quibus InteLIigentiae ligantur, quaero quidnam sit illud, cui per hos nexus devimciuntur ρ Id vero audacter afirmo, Deum esse oportere. Actio enim, si ut vinculum cogitatur, alim res nullas connectit, qVam agenS P; tienti; agens autem hic Deus est, patiens Intelligentia dependens a Deo. Illud ergo, quod vi actionis, tanquam vinculi, constitueretur compositum, ex Deo & Intelligentia componere debebat Raynaudas, non ex actione & Intelligentia. Aliud enim vinculum est, alluctres vinculo comprehensio. . 17. Sed ipse nimirum refugiebat Intelligentias cum Deo componere. Puto quia videbat, de tali composito Platonem ibi non laqvi. Debebat ergo pariter animadvertere, etiam ab istiusmodi nexu abhorrere verba Platonis. Diserte enim Plato duos nobis nexu&memorat, Unum qui sit volunta8 Dei,alterum, quem Dii minores si a nativitate tulerint secum. Haud dubium, quin prior ille sit Platonicis diis externus. ut ossicientis causiae cum effectu, posterior internus, ut Qt tara cum materia. g. J8. CYter in externum interno ea de causa firmiorem asserit Plato, quia quantumcunque robustiam internum illud vinculum, discindi tamen ab externa causa potuit, non contra: perinde ut Chriasti ana fides docet, Angelos utut vi naturae immortales, posse tamen RDeo, si vellet, i 'ligi in nihilum g. Sy. Hos duos nexus I dynaudus confundit, nullibi certe diastinguit, ut videatur Platonem valde supinis oculis inspexisse. mHino nexus, qVem ipse in actione cogitat, externo illi similior est qVam interno. Sed ad has eum in eptias maxime adegit illud, qVOS Platonicos illos Deos plane pro meriS spiricibus habendos puta, it f. si
57쪽
. cor Verum & sic salva InteIligentiarum immaterialitate, potuisset internum nexum reperire, vel illi saltem aliquid non absimile. Nam ut Plato Intelligentias suas ex materil & forma, sic Scholastici suas ex potentia & actu componunt, illa materiam, hoc formam sim Iante. Sed satis nos detinuit Platonici loci textus. g. 6 . Nunc de Platone alios etiam testes interrogemus. in rum qui maxime sunt ingenui, quod in ipso repererunt, nobis enunciant, nempe patronum ipsum fuisse, quod ad futurum tempus attinet, aeternitatis mundanar, quod sussicit nobiS: quanquam horum aliqvi, Plutarchus, Steuchus, Lipsius, Postellus, Gallendus, aeternitatem illam soli voluntati divinae, non etiam naturae, nisi Hrte nos ambiguitas phraseos, de qVa supra s. ir. Raynaudum citabamus, decipit,)imputatam a Platone perperam credunt. Sinamus eos ordine prodir a
sophorum carium semper fore, aliis corruptum iri, Aristoteles dixis set, interpretes, ut AVerroeS Volum. V. p. m. Io. Con imbricenses p. 3i. Hauenretit. P. I 22.) priorem sententiam ad Platonem trahunt.
. 63. Philo de incorruptibilitate mundi f. m. 88. e versione Ge-Ienii: Genitum autem Mundum sed incorruptibilem Hunt a Platone
in Timaeo dicι pro conc/one Deorum. Lege & caetera, qVae prolixitatis vitandae gratia non describo. . 6 . Laertius inter οόξας PIatonicas p. 222. ed. Colon. Allobr. A. 16i6. Οἱῖλῶον-- κόσμον K. αη-ώς γν ,ο,. Vertit Ambrosius Camaldulensis p. m. I 6. immorolem durare mundum, eo qνod non dissolvatur in id, qrod non est. Pro ρον λον ergo legit γ αη όν. Hanc varietatem notaVit & Casaubonus p. m. so. Verum utrovis modo legas, prope res afuerit a nugat ne: neque tale quid pro causa Plato affert. Cujus mentem, qVanqUam eiuS non ubique peritissimum fuisse Laertium scio, liquidius habebis, si legas,
58쪽
g. 66. Timaeiis Locrus opust. de anima mundi, quod operibus Platonis inseri solet, s. m. Ioyo.-ων λοψ--ναμ πιι ειν τοιου ν ἐπιοίει θεον θωνα ν, ουπικα ψωροσημῆνον Gυ αλλω - , εξω - α ον - 3γμ ω θεω , ει κα δηλε ο ἀέονας υMν. Timaeum hunc testibus de Platone intersero, quanquam Nobilis 2 Con-ringio c. II. Propolit. P. I O . facile assentiar, haec &similia conficta videri g. Q. Apuleius de dogm. Plat. p. as .ed.Colon. rodet mundo nascendi causam DEUSpraestitit deo immortalueri semperfuturus. g. 68. Lactantius lib. VII. c. I. p. aes Plato mundum ) in perpe-ttium dixit essefabricatum. Et c. 3. P. HS. Plato, ne Dei opus imbecillum ac ruinosi acere in aeremum dixit esse mansurum .
s. 6y. AmbrosiuS I. Hexaem. I. Plato nonsemperfuisse, sed semper fore mundum praesumit astruere .
g. o. Augustinus lib. X. de Civ. Dei c. 29. Platone autore an mal esse dicitis mundum, s animal beatissimum, quod vultu esse etiam fempiternum. Item c. 3I. Et de mundo, re de his, quos in mΛndo Deos a Deofactusscribit Plato, apertissime aecii eos capisse, σ habere mit um, fnem tamen non habituros, sed fer conditoris potentissimam voluntatem in aeternum Permansuros esse.
s. n. De Platonicis in hanc sententiam locum Damasceni fuse geret B. Gerhardus Tom. IX. LOc. tit. de Consumin. Sec. n. IS. p. 3 o. s. a. Recentiorum, idem qVi de Platone testantur, nomina tantum e multis pauca citabo. Ii sunt Aug. Steuchus lib. VII. de perenni philos C. s. p. 372. Deirio p. 32. Sῖ3. in Senecae Octaviam e Sto-baeo Lipsius II. Phyc Stoic. diff. ao. p. vi Ios. Benius p. ψ33. in I imaeum Platonis, Postellus lib. I. de orbis concord. c. f29. Galiendus Phys. sedi. I. lib. I. c. I. TOm. I. Op. f. III. Mi & f. Ira. Ciceronis quendam locum obiter affert.
. 3. Superest illis respondeamus, qViPlatonem secus atque nos interpretati,in eo, quod mundus aliqVando sit interiturus, volunt ipsum religioni nostrae consensiste. Hi sunt ex veteribus Justinus Martyr, Epiphanius, Rineas GazaeuS, & Zacharias Mitylenaus; ex re centioribus Leo Hebraeus, de Caelius Rhodi ginus. s. 7 . Justinus Martyr in Paraenetico f. 3I. 32. edit. Paris. A.3636. inter alia, quae Platonem vult a Mose & Prophetis esse mutuatum, illud
59쪽
quoque Timaei commemorat, quo ait Plato, Temptu una cum cario fa-θum esse, ut una oro una etiam dissolν- - ,si qna his dissolutio contige-xit. Graeca PlatoniS proferemus infra g.yo sic satis fideliter a Justino
. N. Ipse igitur, ut, mar de ortu coeli narrat Plato, eiam censet principio Gui Ieseos debere, sic quae de dissolutione, Prophetis :I 'μ-λυ-ους άροινου φα, α θεὸς ς γεγρ φειν κω υῆ τουτο
A. 76 Significavit ergo non obscure, Platonem de interim coeli eadem, quae nostros Prophetas, tradidisse. Sed hoc e loco Timaei non probari, mox s. 8o. planum faciemus. g. 77. ina ratione simul Epiphanio responsiim si ierit. Nam Mipse aut plane nullum sententiae suae argumentum habet, aut non aliud, quam JustinuS. . 78. Nullum, in compendiaria doctrina de fide. quae est clau- filia operis contra haereses f. ' ed. Graec. Bas A. I f. 62o. M. Latin. Bas A. IF F. Πλα-ν-ελεγε - τον κοσμον ωνη ν εω g. 79. Non aliud, Wam Justinus, lib. I. contra haeres Tom. Lhaer. 6. ubi tametsi ex mente Platonis de principio mundi potius quam fine loquitur, Platonicum tamen textum minus fideliter eitando facit, ut ex eo credamus interitum quoquo mundi juxta Platonem probare ipsum voluisse. Sic enim dat loquentem Platonem: ουγος
. 8o. Verum Plato non simpsiciter dixerat, persturum c Ium, sed, si periturum esset, una cum tempore periturum. Non eadem hypotheticae vis est propositionis, qVae categorica . . 8r. Epiphanium excipiat A neas Gazaeus, Scr sit hic dis gum cla immortalitate animarum & corporum resurrectione, ubi cum Theophrasto Platonico Philosopho, cujus nomen inditum & Di Logo,) disputantem inducit Axitheum Christianum. Qui Theoptarasto interitum orbis neganti objicit inter alia Platonem suum his verbis p. 63. 6 . ed. Barthii: οιδε Hia OBρ ν υἰLν ὀ Πλά αν, ἡ νω α να-m τδω μεμε ταν i γοη-. ώ ἡ-γςαονον, α λλἀ κπη δ ήνο ου φειρον σαφῶς ἐπεισάγέ Tιμ ω λεγων, - τῆς Θιαέας νη
60쪽
g. 82. Verba quidem haec in toto Timaeo nuspiam legunturis. Sed illis tamen aliquid simile comparet f. Iis . D. ad qUΟd AEneam , ex memoria citantem sua, quod alibi fatentem ipsum dabo g. 93. respexisse vix dubitem. Magnumenim illud animal Mundus ibi depin gitur αυῖο εαέα; τροφουν τιά εαHῆ cpsnν -ρεχον. g. 83. At vero tantum abest, ut his verbis Plato mortalem faciat mundum, ut immortalitatem ejuS confirmatum eat potius. Disserit enim ibi de αυδ ρκεια Mundi, eum; tale animal esse ait, quod nec oculis indigeat, nec auribus, nec attractione aeris ambientis, qui nutilus sit, nec assumptione alimenti externi, cum ab se ipso alatur. Erago mundus illi ex hoc ipso, quia non indiget alienae opis, sed se ipso nutritur, non corrumpetur, Verum durabit potius jugiter. . 8 . At,inquieS, ait Plato, ali Mundum sua ri, vel quod idem est, φθορα: futurum ergo sic, ut paulatim contabescat. Sane micvocem urget Areas, cum subdit: ει ἰνυν τροφη ε Φλυι, Ψο ἀλα,αω; Sed facilis est resporisto: Ut qui lucernas igne perpetuo ardentes machinantur, oleo sic prospiciunt, ut continua Spe fecta vaporis in pabulum resolutione deficere flamma non possit: ita Plato dicet, quicquid sui depascitur munduS, alia via reverti in ali mentum, jugiq; regestioni sussicere. Nam & hoc dixerat, non esse locum, in quem hoc animal quicqvam excernat. s. 83. Ne quid tamen dissimulem, suspecta mihi vox φλπωe est, licet ea lectio tam antiqvasit, ut codices obsederit jam tum G etari aevo, qui de memoria non afferret φλων, nisi , h. e. alia quid amne sit legisset in Timaeo. g. 86. Equidem novi, quam sit amans Rhetoricorum schema tum Plato, ac seram, siquis animal vel lege naturae, vel coactis ineadiis exuccum ac macilentum mbe sua pasci dicat. Feram, si quis ita de mundo loquatur per contemptum, ut innuat, eum paulatim a sorptione sui decrescere. Plane sic a PIutarcho factum video, qui Chrysippum irridens, quod ille dixisset τον κοσμον ἀυξεθα-ε αυτ πιφόχνοι ginseri, inde contrarium seqVi potius: Mκὸς ην, inquit, τὐ-ν μη ἀυξιPα, τουν ἐαυοὐ φλ ν εχονs is plia, de repugn. Stoic. f. m. Io a. D. At Platonem quis credat ita locutum de Mundo,
quem ex hoc ipso pulchrum, floridum, sibi suffcientem persuadere nobis vellet p