장음표시 사용
221쪽
neri dandi voluntati creatae non solum auxilium quod sufficiens
si ad eum finem ut bene operari queat, & verum appetat bonum, Verum etiam tale, quo praevideat eam se ab bonum verum reipsa inclinaturam. Nam quamdiu is non evidenter id docet, nos nostram divinae Providentiae sententiam claris Invietisque rationibus confirmatam mordicus defendemus.
q. 187. Instantia . . Atqui cum Deus facile possit omnia mala impedire , Obligati ne impediendi tenetur. Ergo nulla distinctio. Prob. min. sub. Quam legem Deus in hominum mentibus insculpsit, ut obligatione teneantur impediendi quod facile possunt, eam ipse prius tervare debet. Atqui homines praesertim ii, qui Dei vices in regendis p pulis agunt, obligatione tenentur impediendi mali quod iacile po,
sunt. Ergo &c. f. 188. Responsio Dist. maj. Quam legem &c. eam ipse prius servare debet, ii eadem sit ratio in Deo & in hominibus co. si diversa sit ratio ne. Duplex honor, quod attinet ad Deum, distinguendus est, alter internus Deoque essentialis, qui in eo positus est, ut Deus se ipsum ut persectissimum ens Sc omnium honorum sontem amet 8c diligat, & omni honore & gloria dignissimum putet; alter extemus di accidentalis, qui in eo positus est, ut creatae substantiae intelligentes id ipsum praestent circa Deum , 8c actiones contrarias fi giant. Deus debet sibi primum honorem, utpote cum ejusdem natura Sc summa bonitate, quae maximum bonum amare debet, necessario conjunctum; non autem debet velle aut procurare secundum, qui ad ejus beatitudinem & persectionem nihil conseri, quia ut ostendi supra , omnino poterat a creatione mundi abstinere, quI in eventu nullum externum honorem ab intelligentibus creatis substantiis accepisset; aut si procurat mundum creando, non debet omni meliori modo, quo potest, quia id est impossibile,& in ipsius est positum libertate talem sibi honorem externum, non allum majoris persectionis procurare, ut constat ex iis, quae de creatione mundi optimi l. cit. disputavimus, δc etiam ex hoc, quia cum primus sit absolute infinitus, alter autem quam tum vis maximus, tamen finitus si, qui tribuit primum, in quo omnes externi honores meliori modo, quam ipsi sint in se ipsis, continentur, non tenetur aliquem ex secundis aut tantae perse lionis sibi procurare. At cum homines non possint internuin & infinitum , sed solum externum & finitum Deo, qui est ipsorum auctor δc summum Bo
222쪽
num, deserre, mirum non est si teneantur ad maximum praestanis dum quem possunt, & in aliis etiam si facile possunt, ea procurare, quae honorem extensum augent, & illa impedire quae minuunt, qualia sunt peccata. Ex quo tam insigni discrimine patet,
cur contraquam usu in hominibus venit, Deus obligatione nociteneatur, impediendi omnia mala tribuendo creatis voluntatibus tale auxilium, quo suturum praevidet, ut se ad bonum verum imclinent, dummodo praebeat hujusmodi s quod & facit J ut eo pos-
snt se ad bonum verum dirigere. q. I 89. Instantia Atqui etiam in Deo est ratio quae monstrat ipsum debere omnia mala impedire. Ergo nulla distinctio. Prob. min. sub. Si Deus omnia mala non impediret, non esset optimus Pater atque Privisor; atqui Deus est optimus Pater atque Provisor. Ergo Scc. Pater qui eadem mala impediret, esset melior Patre qui non impedit; ut Pater, qui praevideret filium in talibus circumstantiis prae .cipitem se daturum, idque praecaveret, si facile posset, esset me. lior eo, qui ruinam non impediret atque permitteret. Ergo &c. Prob.ant. melius est non permittere malum, quam permittere; ergo &c. f. 19o. Responsio Dil .ant. Melius est non permittere malum quam permittere ratio. ne habita rerum creatarum, in quibus malum permittitur co. melius est ratione habita Dei ne. Nam ut ostendi supra ratione quidem habita rei creatae melius est esse, quam non esse, melius est esse cum majori persectione, quam cum minori; at ratione habita Dei perinde est, sive res exsistant, sive secus, sive exstent cum majori persectione sive cum minori, eoquod res creatae nihil propemodum verae per .
sectionis & felicitatis adjungere possunt Deo, qui ipsie per se est persectissimus ac beatissimus. Similiter illa Dei actio qua impedit
mala tribuendo majorem voluntati creatae in verum bonum vim, ex qua praevidet ipsam se in bonum verum inclinaturam, ratione habita ipsius voluntatis creatae est melior actione, qua tribuit vim minorem, ex qua praevidet nihilominus consecuturam esse appetitionem in bonum apparens, sive in malum Verum , tametsi voluntas illa Dei auxilio bene uti possit,&in bonum verum se in. clinare. At ratione habita Dei altera altera melior non est ob al.
a. Allatis Matris exemplis, quemadmodum & aliis, quae a Bae. Iro afferuntur, quae cum possit non praecavet, ne filia violetur, &Regis, qui praevidens aliquos ex suis subditis in perniciem ruit
223쪽
ros, eos, cum possit, nequaquam coercet, jam superiori , I72. cumulate satissecimus, ut hic necesse non sit denuo respondere; quamquam & discrimen hic allatum inter Deum & homines in iisdem nihil esse hoc in negotio momenti magis magisque demonstrat. Nam in hominibus, qui solum externum procurare possunt Dei
honorem, quam bonae actiones augent, malae vero imminuunt, melius est non permittere mala, si impedire possunt, quam pei mittere, atque idcirco debent non permittere. At ratione habita
Dei cum perinde se habeat, & aequaliter in se persectissimus sit,
sive permittat, sive secus, nequaquam amrmari potest melius esse non permittere, quam secus, atque idcirco Deum ex eo quod est Pater summe bonus, non teneri obligatione impediendi omnia mala, etiamsi facere possit. q. I9 I. Instantia Melius est etiam respectu Dei non esse aliquod malum, quam esse. Ergo melius est etiam respectu Dei nullum permittere malum, quam secus. q. I92. Responsio Diit. ant. Melius est etiam respectu Dei nullum esse malum,
quam esse auctore Deo coe solum permittente Deo ne. Nam esse malum morale, volente & essiciente Deo, contrarium est optimae divinae naturae, quae ob id ipsum quod est optima, solum bonum creare & essicere potest: Quare melius est etiam respectu Dei, ut nullum si malum cujus ipse sit auctor, quam ut sit. At nullum esse malum, quod a rebus creatis efficiatur Deo solum id permittente, melius non est ratione habita Dei, quia ob supra allatam rationem, sive malum permittat, sive secus, ipse beatissimus ac persectissimus est. q. I93. Instantia Atqui melius est etiam respectu Dei nullum esse peccatum, quod is tantum permittat. Ergo nulla distinctio. Prob. min. sub. Id me. lius est, si ex hoc malo permisso sequatur quidpiam , quod divinae iustitiae evidentissime contrarium est; atqui ex malo in Adamo permisso sequitur quidpiam, quod divinae justitiae evidentissime contrarium est. Ergo &c. Prob. min. Evidentissimum est, ait Bavius loco supracitato, justitiae refragari, ut conscios atque participes eos puniri, qui tempore quo crimen ab Adamo fuit admissum, nondum exstabant. Atqui ex permisso Adar peccato consequens fuit ut ipsius filii & nepotes tunc temporis nondum exstantes tamquam conscii & participes punirentur. Ergo &c. Prob. min. ob Adae Diuitiaco by Corale
224쪽
Adae peceatum multis miseriis atque calamitati globnoxii iacti sunt etiam insantes, qui nulla culpa sua se voluntate inquinarunt.
Dist. ant. multis miseriis & calamitatibus obnoxii facti sunt Deo
has poenas volente aut permittente ut effectum humanae naturae
propter Adae peccatum gra Ha spoliatae eo. alitet ne. Ut id explitem , adverto Deum potuisse Adamum, & cum ipso . eius filios Gera. re in solo naturalii statu & cum solis naturalibus persectionibust. sine ulla gratia sanctificante, quae ipsum ad statum supe maturalem attolleres; proptereaquod ' gratia sanctificans humanae 'naturae debit non est, sed exi pura Dei liberalitate ducit originem. Cum stati vero naturae, utpote partim persecto, partim impersecto, multa suis. sent coniuncta tum bona naturalia, tum mala pariter naturalia, quibus Adam ω eius filii serent quidem Obaoxii, sed non tamquam poenis, quibus eorum nondum perpetrata crimina juste punrrer. Cum vero Adamus, tametsi gratia sanctificante Ornatus, di supe naturalibus auxiliis instructus, gravi culpa se obstrinxit, in pejorem statumue quam purae natarae, se praecipi xem dedi , suamque naturam prorsus depravavit, animam laethali culpa inficiens & sau.ctificante gratia privans, ex quo t4mquam poena in .ipsius corpore concupiscentia exorta est, di pravi spirituum atque membroqrum motus contra rationis regulas ad alia peccata allicientes imis invito insurrexerunta. Innumerabilia quoque na Iutae mala, in quam poenae ipsius peccato debitae, eumdem secuta sunt. Quid. vero ex hoe peccato in ipsius silios redundavit Τ Primum gnatiχ sau.ctificantis substractio tamquam minime debita, quam Adae & nepotibus negare inierat, etiamsi nullo crimine se obstrinxissent. Ιu, corpus autem concupiscentia & pravi invita voluntate motus ita. ducit stat, tamquam poena, quae ex vitiato corpore Adami naturaliter consequeretur, & propter commercii inter animam Socorispus legem , quam ob Adae peccatum interrumpere non debebat.ὸ animam quoque ipsam vitiaret. Quam enim dispositionem corpus parentis propter peccatum & in ejusdem vindictam 3cquiri φ, ea contagione transfunditur in corpora filiorum, γα eum lin eorpo.
re Patris formentur, iisdem motuum legibus in spiritibus, in e rebro, & in aliis corporis partibus subjiciuntur,& ob dictam legem in animas eorumdem. Simili ratione consecutae tanti aliae n potum Protoparentis calamitates. Cuius vero injustitiae Deus ab
225쪽
peccatum subtraxerit, & vitia corporis Adae ob peccatum a se admissum contracta non resecuerit ita, ait in corpor uet filiorumcina turaliter non propagarentur ξ praesertim cum ex eadem christiana
fide , quae originale peccatum & mala inde prosecta nobis uianisωsta secit, liquido constet Deum singularia providisse remedia, qui
bus humana natura cumulatissime restauraretur. . i. t. I O
a. Hanc eg' putoti geminam esse rationem diluendi Battianam difficultatem. Nolima enim. hic contra Baelium afferia exempla Regum, qui non solum perduellionis reos , sed etiam uxorem & filios puniunt, ut facit Theologus quidam apud Staplarum in Inst. TheoL Tiguri editis anno I tom. II. , 13 I.; propter quoaqui ad superiora Bassii exempla Matris Sc Regiς iresponderunt raritionemesde Deo non esses simili*er, ac 'de homiyibur, noncludendam secum nequaquam mihi constare videatur, si Paulo post exempliscorum, quae inter homines usu veniant, adversur :eumdem & in eadem prorsus disputatione abutantur . . U. 193. Instantia ra i
Atqui homines ob unum Adae precatum . obnoxii 'sacti sunt etiam Poenis, quae lex Adae peocato non consequuntur . Ergo nulla dist. Prob. antia Insantes obnoxii facti sunt etiamtiis calamitatibus atque miseriis, quae ex Adae peccato non consequuntur. Ergo &c. Prob. anti Infantes sine baptismo decedentes in altera vita in aeternum addicuntur poenae sensus. & poenae damni, qnae posita est in privatione beatitudin s. Sed poenaei aeternaei sensus & damni ex Adae
peccato non consequuntur. Ergo &c. i. q. 196. Responsio ut i Nego antecedens quod attinet ad poenam sensus, 3c deinde distinguo antecedens quod attinet ad privationem beatitudinis, priva avaroheatitudina tamquam re ipsis aliunde non debita co. tamquam poena subi tamquam poena posita in aliquo negati-- co. posita in positivo ne. Audiatur de hac re Eminentissimus Gotti, qui vocans communiorem sententiam eam, quae statuit par vulos sine baptismo decedentes nulla torqueri sensili poena aut ignis, aut tristitiaei & doloris ex in Issa beatitudine, haec scribit tom. I. Th .iSchol. Dogm. tract. α quaest. X. dub. 2. g. 2s. Confr matur ea eodem S. Doctore ibidem scilicet S. Thonia is a. ιi R. 33 q. a. ar. I. Poena se bilis es debuta pereato partitularis personae, quae sicuti operatione sua deliquit, ita poena per passionem ' eius esse debet : sed culpa originatis non est commi σψ operapione pani tam personae, sed per originem eum' natura confracta :- ergo ei non debetur Digiti sed by GOoste
226쪽
rum natura contraxi Memadmodum s homo multis honoribus αἱ Re.ge auctus feret postea rebὸllis , o propto bost traberetur extremo sup pileio, omnique bono sitam pro se, quam pro his. descendentibus Dom
pter quod ipse're xata eius posteritas facta dis Deo imis debitae
quidem erat atraque paena ct eaxanria donorum, re visonis Dei, σά ver poena sensibilis, quia proprio . actu peccaviis posteris i amenatus aequum quidem es , ut subrensanruo dono Ada subiram ne aeraria re gloria , non tamen quod supplicio poenia, ad iraη ν , quibscuri culpa non fuit per operaxionem eorum, ita nee poena peν eorum
passonem esse debes, sed flum per riseium illius, quod guatuito fuero eoncessumia Hamnus Gotti , qui eouiem infantes nullin assici
ob amissam beatitatem moerore ac tristitia multis conficit f. praesertim, quod nullum habere possitne dolorem amissae beari iudi nis, quam aut non cognoscunt, aut solum valde obsture ac eo
fuse . Huic vero sententiae omnes sere scholae Theologos, si ab Augustini discipulis discesseris, susscribere certum de explora una est. Quamobrem concedimus Bassio infantes hujusmodi privari beati tudine in poenam origine contracti peccari, quae tamen poena non illos assiciat aliquo ab amissam beatitudinem moerore, sed quae sistam complectatur negationem beatitatis, qrae aliunde ipsiη debitx non em Quo posito videat Baesius an evidentissimum sit non posest Deum, salva justitia, in poenam peccati ab alio patrati- eos qui ab ipso ducunt originem , sinoe propria ipsorum culpa privare gra tia & gloria, quas etiam, nulla antegressa in parente culpa, pinterat & parenti & ipsius filiis atque. nepotibus non elargiri. Quod si gratia & gloria Adae filiis debitae fuissent, ultro darem a*justitiae legibus abhorrere ob Patris culpam filios, qui tunc non erant, privare donis, quae, nulla posim culpa, ipsis dare debuisset. Cum vero vulta iustitiae lege ad ea concedenda teneatur, ego certe non video, quid in iis etiam in poenam peccati Patris Adae negandis justitiae legibus adversetur; nisi Baesius velit justitiae leges migram Regem, qui obscuro sed iaria, viro id ignitates atque divitias actipsus. potes transmittendas promittat, si strenue bollum gesserit, rnoctem R. exilia se si ignaviter; eo vero in ipsum Regom arma
227쪽
vertente, ob tantum patris crimen easdem filiis atque nepotibus dare abnuat. Quibus arbitror & Bauli difficultatibus satisfactum fuisse, & in bona luce positum obscurissimum originis mali mora. 1is poenarum inde proficiscentium locum, qui Clarissimorum Viro. rum qua veteri, qua recenti memoria torsit ingenia, & aliquos etiam a vera & ceteroquin evidentibus consecta rationibus sente
I 97. Objectio II. tSi Deus res mundanas curaret, ipsius Providentia maxime observaretur in procuratione humani generis; atqui in cura humani generis nulla esse providentia videtur. Ergo &c. Prob. min. Si Deus humanas actiones curaret, puniret scelestos,& bonos premiis a fruceret atqui non punit improbos, nec premiis assicit bonos. Ergo &α Prob. anti Saepissime improbis bene est, bonis autem male. Ergo &o.
. . , 198. O . . .et Responsio
Diis conseq. non punit improbos aut premiis assicit bonos stati m post mala aut bona perpetrata co. post aliquod tempus ne. Nam si culpam poena statim sequeretur, vae hominibus, ex quibus pauci sunt, qui aliqua laethali culpa se non obit,ingant. Est igitur divinae miserieordiae eos expectare, quoad resipiscant, ut in dies usuvenire videmus Quod si in suis criminibus callum obd cant, divinae justiti e fulminibus tandem obruuntur. Pariter bonis
utile est virtutis premia non statim recipere, ut amore virtutis ducantur, nec ob unam mercedem ei se dene, ut in patientia &humilitate & rerum mundanarum contemptu se exerceant, ut d nique uberiorem in posterum mercedem consequantur. IS9. Instantia Atqui interdum usuuenit ut malos numquam puniat, & bonox numquam remuneretur. Ergo &c. Probia min. sub. inlis interdum
fim per bene est, bonix semper male Ergo M. f. a Op. Responsio Dissi anta quod attinet ad extemam felicitatem aut miseriam go. quod ad internam ne. Nam externa selicitas atque miseria ab interna distinguenda est; illa posita est in copia aut inopia divis
viarum, dignitatum,. aliarumqust rerum,.quae ad vitam commode
degendam accommodata sunt; haec autem in interna animi pace, aut perturbatione, laetitiaque aut maestitia inde prosectis . Impiox aliquando prima comitatur felicitas usque ad mortem, non tamen secunda, quia, ut docet experientia, variis aes mi immodicis affectibus atque perturbationibus, oc: scientiae morsibus excrupian-
228쪽
tur. Bonos autem quam tum vis inopia bonorum, quae humanae vitae necessaria sunt, pressos animi quies & recte factorum conscientia consolatur & recreat. Ex quo multo magis colligitur Deum habere convenientem suae iustitiae curam bonorum atque malorum, dum in primis inter plura mala tantam animi quietem atque lae titiam excitat, in secundis autem inter innumerabilia fortunae δε corporis bona tot animi perturbationes atque moerores ciere quit. q. ΣΟΙ. ' Instantia Haec responso suam vim haberet, si conscientia recte factorum& quies atque laetitia inde prosecta, remorsus conscientiae ob male facta & perturbatio hinc genita esset recta aut male factorum justa merces atque remuneratio; atqui talis non est. Ergo &c. Prob. min. Beata persecte aut misera vita sunt recte aut male factorum justae mercedes; atqui ex sola animi quiete aut perturbatione vita perfecte beata aut misera non oriuntur. Ergo &c. Prob. min. Cum duae sint in anima partes, inferior atque superior, nec
potest esse persecte beatus, qui exquisiuis in parte inseriori cruciatibus exagitatus sibi nullius culpae, sed solum recte factorum consciuς est, & ab omnibus falsa putatur Stoicorum sententia, qui bonum ac sapientem virum in Phalaridis Tauro beatissim uin arbitrabantur; nec qui suavissimis in eadem parte voluptatibus delinitur, est perfecte miser ob id unum , quod in superiori experitur
conscientiae remorsus, quos observamus a plerisque malis magna ex parte comprimi atque sedari. Ergo ex sola &c f. a G2. Instantia
Dist. cons. Ex sola animi quiete & laetitia ob recte secta, R ex
sola perturbatione ob male, nota oritur in praesenti vita persecta felicitas aut miseria co. non oritur in futura ne. Concedo itaque
in praesenti quam degimus, vita homines nec posse ad perfectam beatitatem pervenire, nec posse in persectam prolabi miseriam , eo
quod cum prima posita fit in privatione omnium malorum tum corporis , tum animae, sive tum partis inserioris tum superioris, dc in possessione omnium bonorum, quae utrique conveniunt; altera in contrariist si collocanda: nemo est in hoc orbe terraqueo, cui aut non desit aliquod bonum, aut aliquod ma Ium non suppetat.
Quamobrem In irritum conati sunt antiqui Philasophi, qui ut v dere licet apud Ciceronem m libris de Finibus, summum bonum in hac vita posse compnari putantes, suam aliis probare senten tiam, & ab objectis difficuItatibus vindicare non potuerunt, ne ii, qui in virtute & honestate aut istam, adi maxima ex parte,
229쪽
nec qui in voluptatibus & externis bonis, nec qui in utriusque generis bonorum abfindantia summum bonum summamque seli. citatem posuere. Dicimus ergo Deum in hac vita sic omnes re. gere homines , ut bona, cum malis permisceat ad eos, sipientissi mos fines, quo sibi proposuit, & praesertim ad eum , ut improbi ad bonam redeant frugem , di boni in uirtutis operibus exercea tur, quo omnes, quantum in ipso est, veram & persectam consequantur felicitatem; in altera vero vita sibi integrum servare aut iis qui usque ad finem praesentis. in studio virtutis perseverarunt, iustam perfectae & absolutae beatitatis mercedem tribuat, aut ii . qui pariter usque ad terminum .se in vitiorum coeno volutarunt iustissimam miseris poenam . Immo ex hoc ipso divinae iustitiae R Providentiae loco firmissimam q. t 3 o. & seq. Psych. eruimus rationem immortalitatis animae, R aeternae vitae suturae, cujus notitiam ab Adamo filiis traditam omnes pervasisse nationes ibidem
Ex his quae hactenus disputavimus, eompei tum fit ad eonfutandum Baesiam atque ad Dei stas, quibus is cum summo omnium bonorum moerore arma contra Divinam Providentiam suppeditavit, parum esse momenti in ea permissi vis mali ratione , quam ex hominum libertate ad eos persecte felices reddendos auctor f. I 8 I. r. 28. citatus elicuit. Nam ea suam haberet vim , si homi. nes tantum libertatis munus , quo maxime Deo similes fiunt & suarum acti num domini, accipere non potuissent, quin multi ex ipsis eodem abuterentur. Nunc vero cum Deus potuerit homines creare liberos, & simul iisdem tale praebere auxilium , quo sine libertatis laesione semper ad bonum verum prosequendum determinarentur ρ. Is I. ex eo solum , quod conveniens erat homines gigni libertate donatos, non colligitur ratio conciliandi divinam bonitatem eum permissione malorum , quae solva libertate sicillime a Deo poterant impediri. Sed ante Corinum hanc eamdem iniit viam Alphonius Turretinus, qui in libro inscrypto Dilucid.rtiones Philosophi -Theso eois Dogmatiso--rale odito Basileae an. I 748. volum. I. Dissert. U. num. 34. & seq. confirmat Divinae sapientiae maxime conveniens suisse hominem liberum creare, primo quia substantia libera est opus Dei maxime persectum, eoquod est vere agens. ων uantum res creata patitur, non dependens & Deo smillimum a. quia si non Orent substantiae liberae , nullus foret virtutibus locus 1 3. quia nec divinis. virtutibus exercendis aut manifestandis suisset materia. Tum rium. 38. haec subdit . cuia si igitur Deus , tot tantisque rationibus motur homines liberos crea verit , rases proinde qui bene veι male agere posent, uti e rem fecit in μν σρώςberrimam suaque sapientia digniomam e Demum num. 3ρ. concludit . Gως quidem es , nobis judicibus , vera ac genuina nodi hujus Gordi; salutio . Co cedo equidem quod pertinet ad creandos homines ita liberos ut pollent bene& male sacere . non vero quod pertinet ad eos in ' talibus hircumstasiis collo. candos, in quibus praevideret eos libertate abulares, cum re t . I sva libet
230쪽
eae S: iis omnibus bonis, quae ex illa sequuntur, is allit colloeare, in quihus bene operaturos Praenosceret. . . . . r. a. Sed Tarreti nus reponere potest, si homines numquam peccassent , non fuisset Ioeus manifestandae aut divinae miserieordiae in dimittendis offensis, aut
iustitiae in puniendis . At quid respondebit milio haec objicieati lom supraeitato A Evidens est honestum utili esse praeferendum . atque ut caussa lanctis sima est, ita minime facultatem habet honestatem utilitati posthabendi et ni hulaminus itostri Theologi docent Deum esecturum aut mundum . qui foret optime temperatus, omnibusque ornatus virtutibus , aut mundum , qualia est hic. in quo perturbationes atque peccata dominarentur, hunc alteri praetulisse, eo quod hie eum sua gloria maxime consentiret. - Μihi certe in promtu est reis leonsio ex iis, quae in superioribus disputavi. Deus elegit mundum, quem libere voluit, bonum quidem , & in quo nulla serent, se auctore, mala m talia, Ied non omnium possibilium optimum ac perfectissimum, eoquod talis creari non potest n. , atque in hac electione suam inteream & necessariam gloriam ita est prelequutus, quemadmodum si alium quemcumque creasset, aut nullum sa. eoquod res creatae nihil prorsus pe sectionis ipsi ad empossunt. Externam autem gloriam, quae ipsius interiorem non attingit substantiam , eam elegit, quae ipsi placuit, talem stilicet, non majorem, nec mino
rem suorum attritatorum manifestationem , quamvis alias aut majores, aut minores eligere potuisset. Quam ergo utilitatem, honestate contemta , in hujus pleni malorum mundi electione lectatus est Deus, quem nullae res creatae nec
externa gloria ex iisdem exsistens aut persectiorem reddere possunt, aut i persectiorem, quique millam prorsus utilitatem ex itidem rebus , sive peris
Hiores sint, sive minus persectae, colligere potest J Quare desinat Baetius incautis, quorum non paucos pervertit, has tendere fallacias, quae si bene dispiciantur, non sunt nisi telae araneorum . Sed, hoc misso , redeo ad Turret, num, & a' ex his, & ex iis, quae in antecessum disseruii constare veram di genuinam omnium huiusmodi dissieultatum solutionem in eo positam esse, quod ρ a. & sequentibus enueleate e .plicavi. 2. Nee valde momr Leibnitium , Molphium, Stapserum in Actis. Thia. Tiguri r 44. cap. 7. de Deismo , aliosque non paucos , qui consequenter se tentiae , quam mordicus tenent, mundi optimi ac persectissimi a Deo creati, contendunt idcirco Deum hunc eligisse mundum malis moralibus resertum, quod malorum permissio ad optimum mundum .eandum est necessaria. Nam nil hanc opinionem niti sententia optimi mundi, quam in superioiabus muhi videor enucleate confutasse 93.&antee. ab hominibus quaero respectu euius est melior permissio mali moralis , quam non permissio num Dei, qui aeque beatissimus ac pegectissimus est, sive malum permittat sve see an vem ratione habita retum, quae creatae suerunt ρ non certe in iis, in quibus hoc malum permittitur, praesertim s aeternum an iisdem futurum sit, eo quod inde
aeternae quoque gravissimae pinnae consequuntur. Inquies hanc permissionem eruse meliorem in iis, in quibus malum permissum non Bit. Non valde pugnarem , fi vera & perfecta libertas ad merendum necessaria in illis esse nequiret, nisi quaedam moralia mala ia aliis evenire sineret Deus. Nunc vero eum d merim Deum potuisse & homines creare vera libertate donatos, & smul emerae sine libertatis det ento. ut nemo eorum eadem peccando abuteretur ,