장음표시 사용
71쪽
tamen nec sententiam nostrae contrariam clare conficere ostendimus.1 . At enim si res ita foret, nulli exsisterent Athei praeter eos insanos Phi- Iosephox, qui nihil se scire posse arbitrantur. Nam quae clarae & evidentes
rationes pro demonstranda unius entis a se exsistentia asseruntur, eaedem ab omnibus , qui cognitionibus evidentibus assentiuntur , assensum extorquerent. Jam vero plures & veteri & recenti memoria exstitisse Atheos ex historiae monumentis exploratius est, quam ut Opus si argumenta proserre in hane rem. Ergo id argumento est aut rationes, quibus Deum exstare conficitur, non esse ita evidentes, quemadmodum Theistae gloriantur , aut paris evidentiae ess,
alias rationes , quae in contrariam partem afferuntur.
18. Equidem puto hac in re usuVenisse , quod in disputatione de esnti. nuo extenso deque vacui possibilitate usuvenire animadvertimus in Logi ea 6.143. n. ir& seq) in Ont. IS. Tamqtsi haec duo, passe inter cubieuIi parisiis
reperiri vaeuum , oe emensum ex is rein componi nequire, clarissimis notioni.
bus contineantur, tamen multi ne iisdem assentirentur, deterriti sunt iis gra .vissimis dissicultatibus , quas ibidem expendimus , proptereaquod aut ignorantes , aut non advertentes ad ea . quae nOS attulimus , ab iisdem se extricare non potuerunt. Ceterum cum ex altera parte evidentia sit certum nostrae cognitionis principium 3. 22o. Log. di ex altera ex duabus propositionibus conis tradictoriis altera necessario vera sit, altera salsa q. I93. Log. fieri' non potuit,
ut tam rationes pro assirmante propositione, quam rationes pro negante, eadem evidentia mentes Philolophorum contraria defendentium lacesserent . Sed alte. rutri aut non satis attenderunt ad suas notiones quas ex aliqua parte obseuras
deprehendissent , si singulas enuntiationes , ex quibus quidpiam elieuerunt, diis ligenter examinassent lecundum ea, quae in Log- 2 3. n. II. monuimus, aut ex . claris perspicuisque notionibus nimium quam rite consequeretur, collegerunt. Cujus insigne exemplum attulimus in Logica 243. num. I 8. petitum ex iis prorsus evidentibus rationibus quibus continui divisibilitas usque in infinitum ostenditur. Cum enim ex iisdem id unum sequatur in extento continuo desiis gnari posse partes minores atque minores in infinitum, atque idcirco dari pos te continuum extentum aliud alio minus pariter in infinitum , Philosophi in de elicuerunt quod omnino salium est , & toti de continuo dis putationi denississimas offundit tenebras, quodlibet contisuum in infinitas partes reipsa posse secari , atque hoc pacto te in difficultates inextricabiles induerunt. Similiter ex principiis omnino claris atque perspicuis deducitur exsistete ens a se & . baeterno, hoe ens a se esse unam tantum substantiam simplicem atque inseca hilem , esse cognitione & libera voluntate donatum , immutabile summeque persectum , animas & corpora omnesque mutabiles substantias ab aeterno & a se exstare non potuisse, atque idcirco ab Ente a se creata suisse, aliaque cum his apta & connexa admitti oportere ab iis qui in omnibus aliis Philosophiae quaestionibus perspicuitate ducuntur . Verum illud Veterum Philosophorum principium, ex nihilo nihil fa, ab assensu deterret aliquos non advertentes perspicue quidem constare aut ex nihilo tamquam caussa materiali nihil ficti posse, aut ex nihilo tamquam ex principio , a quo ducatur rei initium , potentia finita& finiti entis nihil effici qui re non vero similiter liquere ex nihilo tamquam ex principio infinita entis infinite persecti virtute nihil essici posse, cum rotius rationi consentaneum sit Ens infinitum A virtute infinita praeditum ros .e
72쪽
transire intervallum relativ* ipfinitum, quale reporitM M in nihil dc aliquod,
finitum ens ε. 248. Ont. & ex nihilo tamquam principio rem , quae antea non erat . procreare, cum rationi pariter congruum sit, corpus si velocitate intanita cieretur, transre spatium pariter infinitum . Quod de hac ratione , quae apud Athei stas praecipua est, hie ostendi, idem partim conisei , partim eonfiωe am de omnibus aliis, & docebo eas potuisse nonnullos praecipites agere iuAtheismum, non quia ipsorum animos evidenter percellerent , quemadmodum o trariae rationes percellunt eos , qui aciem ingenii tu easdem in Andyst, sed quia non satis ad ipsas adverterunt, & quantum quaeque u leret & conficeret, accurate non examinarunt. Ex quibus intelligitur & eur Athei suerint Metiamnum exstent, & cur nihilominus rationes pro exsistentia Dei snt omni.
De immutabithare Dei, re quomodo hae eum eiusdem
EX eo quod Deus eohibet in se omne ens, & nihil negantia
habere potest, in ont. q. I 82. jam elicuimus nec posse aliquid, quod antea habebat, amittere , nec aliquid, quo prius carere intelligatur acquirere, atque idcirco esse immutabilem . Nunc vere seorsim id est ostendendum de ipsius voluntate, tametsi libera.s ut infra monstrabimus . Itaque aio ' Deunt, quidquid nunc ab aeterno id volui ta, thin aeternum i m esse voliturum, adeout
numquam contingat, ut nunc velit quod antea nolebat, aut nona repudiet, quod prius appetebat. Nam voluntas hominum Ideo miniatur, & alio tempore alia res' appetit, quod eorum' anima aest mnia bona aut mala cognoscit; ex quo fit ut cum botritin die ratio quae voluntatem movet'ad illud appetendum, malum sit M.tio, quae ad illud respuendum,*. 58. n. a. Psych. nunc tamquam bona cognoscat, quae ante tamquam mala percipiebat, dc idcirco :velit, quae prius aversabatur; & e contrario. At Deus ab aeterno omnia persectissime novit, ad eout nulla nova cognitio in ipsiuς mentem cadere possit. Ergo quae tamquam bona voluit, aut tamquam mala repudiavit, ab aeterno voluerit aut repudiarit necesse est, & in aeternum sit voliturus, aut repudiaturus, & nulla umquam sit --tio superventura, quae ipsius voluntatem ad alias appetitiones, aut aversationes determinet. Ergo divina. voluntas est immutabili sui bl. aa. Objectio . . . . i in
Deus in creatione mundi mutatus est. Ergo &c. Probo aut., T. IV. D non Diuiti Corale
73쪽
absolutie ne. Cum enim Deus mundum ndidit, res creatae intrin secus,& absolute mutatae sunt, quia transierunt a non esse ad esse; i ple vero solum extrinsecus & relate, quam rotativam S era ern.un trectationem sine ulla absoluta & interna posse exsistere
iam docuimus in Ontologia l. a.
go &c. Prob. min. sub. Enti non potest supervenire nova relatio caussae , nisi intrinsecus & absolute mutexur. Sed in creatione Deo supervenit nova relatio caussae. Ergo &c. Prob. mai. Non potest mutari , effectus, nisi prius mutetur caussa . Ergo &c. Prob. ant.
Quidquid est in effectu, prius esse debuit in caussa. Ergo &C. f. a s. Responsio
Dist. non potest mutari effectus, nisi prius mutetur caussa sol. .m uirtu e communicandi praedita co. virtuto creandi praedita ne: Nam substantia solum virtute communicandi praedita non potest in altera substantia mutationem emcere , nisi cum illa communicet quidpiam sui , id est partem suae vis g. a 3. Oat. non potest
Iem communicare, nisi amittat; non potest amitteres. nisi intrinsecus mutetur, eo quod prius eam habebat partem vis , quae est aliquid absolutum f. 4α Ont. & post communicationem am. pliua non habet. Quem essiciendae mutationis modum linter ea, quae fieri non possunt, numerari. oportere planum secimus 6. 237. a 34. Ont. At substantia virtute creandi donata nihil sui dare debet, sed ex nihilo educit auι alteram substantiam, aut vim ma-tandi statum, quam in substantia jam ex nihilo educta pariter creat. Ergo caussa virtute ereandi praedita, qualis est Deus, cum in creandis mundi substantiis, aut agendi viribus nihil sui intrin- seeus amittat, & nihil novi intrinsepus aequirat, intrinsecus & absolute mutari non debet.
Atqui etiam caussa virtute creandi praedita intrinsecus mutari debet, eum aut substantias, aut vires e nihilo educit. Ergo &c. Prob. min. sub. Deus non potuit esse idem in momento, quo mundum non creavit, R in momento, quo creqvit. Ergo &c. Prob. qnt.
Si fuisset idem , non esset ratio sussiciens cur in primo momento mundum non crearet, in secundo crearet; atqui nihil est absque . susti-Disiti su by Coosl
74쪽
suffcienti ratione. q. 74. Log. Ergo &e. Prob. ma, Identitar non potest esse ratio sinciens diversorum ἔ ergo &c,
Diit. Si Deus in momento quo non ereavit, & In momento, quo creavit, fuissed idem tum absolute, tum relative, non esset ratio lassiciens cur &c. ρα si suisset idem absolute , non autem relativo ne. Nam Deus liberetis aeterno decrevit hunc creare mun dum I idem autem. absolute 8c intrinsecus fuiss*t, si aut decrevisset nullum creare, mundum, aut alium' ab hoc djscrepantem. Hunc vero liberum suae voluntatis actum direxit & rexulit ad mundum post aeternitatem creandum, eo quod, ut infra ostendemus, ab aeter no creare non potuit. Jam vero ante mundi creationem ficuti nublum erat spatium & ideo nullum spatii initium aut finis, quia vaeuum est sola possibilitas reei tendi extetia, non Vera, vstensios. 37.& seq. Ont. ita nullum quoque erat tempus, aut momentum temporis, quod est ejusdem, initium aut finis, quia ςum xempus sit continuata rerum successio f. Iaa. onti ita Deo hon est sed solum in rebus creatis. Ergo sicuti siquis aiat nullam iiijsse, ratio. nem suffieientem , cur Deus crearit mundum potiust in hac infiniti vacui parte, quam in alia quacumque, negari potest suppos tum , quia vacuum utpote adtu minime extensum, non rubet has partes distinctas, in quarum altera mundus collocari possit, in aliis nequaquam; ita iis qui volanx asserri oportere ration ςm sufficientem , cur Deus .muod umii creari r in hoc instanti, quo. mundum creavit, non in alio quocumquci i ante ipsum, suppositum similliet negari potest, quia cum ante mundi creationem nullum sit tem. pus, nec est aliquod instans, aut momentum , quod est illius ini
Si Deus est liber in volendo, potest mutari; atqui Deus est liber ; ergo potest mutari. Prob. maj. Si Deus est liber in volando, potest nunc velle quidpiam, Sc paulo post idem nolle, Ergo Ac.
Dist. Si Deus est liber in volendo, potest nune velle quidpiam,& mox idem nolle potentia quae in umquam redigatur ad actum eo. quae aliquando redigatur ad actum ne. Ergo, si Deus est liber in volendo, potest mutari absolute ne. relative subd. potentia quae numquam redigatur ad actum eo. qive aliquando rςdigatur adactum ne. Nam Deus ab aeterno potuit velle creare hunc mu
dum, & potuit velle creare alium quempiam ab hoc divo sum,
75쪽
aut nullum 'rorsus e nihilo educere. Quodcirinque ex his tribu Deus ab aeterno decrevisset, substantia'actus divinaei volantatis ea dem absolutς fuisset; suisset solum diversa ejusdem relatio , quia a primo eventu , qtsi nunc obtinet, ad hunc mundum referretur, In secundo ad alium diversum, in tertio vero ad nullum. Simul ac vero ab aeterno decrevit aliquid extra se ipsum facere, potest quidem aliter velle & decernere potentia, quae numquam reducatur ad actum , non autem potentia, quae aliquando reducatur, eo quod eum ab aetemo omnia possibilia persecte cognoverit, & rationes omnes, propter quas se ad aliqua ex iis ereanda determinavit; nullam novam cognoscere quit rationem, propter quam stad aliquid aliud volendum determinet. . i f
'Si Decii est stiber in volendo, potest aliquid nolle eorum , quae ante volebat, potentia quae reducatur ad actum. Ergo &c. Prob. ant. Quia voluntas hominis est libera, potest modo velle, modo nolle eamdem rem potentia, quae reducatur ad actum. Ergo &αὲ Responsio Dim Si mus est liber in volendo libertate imperfecta, potest aliqEM 3 cx eo. si est liber libertate persecta ne. Cum enim vinluntas non' appetat, nisi bonum, quod cognoscit, & aversetur malum, quod pariter novit: illa mens persecte libera est, quae omnia bona & mala, uti reipsa sunt, perfecte cognoscit: illa vero
imperfecte' libera est, quae omnia non novit, vel cognostit tamquam bonum, quod revera malum est, aut tamquam malum, quod honum. Prima mens, qualis est divina, ab aeterno omnia vult &aversatur, nec in posterum aliter appetet aut aversabitui propter rationem modo allatam, & , a I. num. 2. R ob eamdem altera mens, qualis est hominum , lint suis appetitionibus perpetuo ma-
3. 32. Inflautia Atqui etiamsi Deuς sit liber libertate persecta, potest in postmrum velle, quae antea nolebat, & e contrario,& quidem ea potentia, quae reducatur ad actum. Ergo nulla distinEuo. Prob. min. sub. Si haec potentia numquam reduceretur ad actum , non esset vera potentia. Ergo dici Prob. ant. Si haec potentia numquam reduceretur ad actum, ideo id seret, quod esset ratio sufficiens cur numquam ad actum reduceretur; atqui si esset ratio sumiens cur numquam reduceretur ad actum, nec posset ad actum reduci. EOgo &c. Prob. min. Illa ratio lassiciens determinaret Divinam vo-
76쪽
Iuntatem ad actum contrarium, ex. g. ad mundi conservationem quam ab aeterno decrevit, & idcirco impediret actum non conservandi mundum ; atqui si ratio sufficiens hunc actum impediret, potentia ad illum actum non posset ad actum reduci. Ergo dcc., 33. Responso Dist. min. non posset ad actum reduci, si impediret actum determinando necessario voluntatem ad actum contrarium eo. determinando solum infallibiliter, non necessario ne. Rationes enim quae Deum ad mundum creandum & conservandum determinant, tales quidem sunt, ut illum infallibiliter moveant, non autem ut neo cessario. Ex quorum altero fit, ut aliter contingere possit, 3c ideo Deus si liber; ex altero, ut numquam aliter eveniat, aut even turum sit, & idcirco Divina voluntas nec relative mutetur.
CAPUT TERTIUM. Κι immiseriali ρο spiritali natura Dei.
f. 34. Propositio DEus est substantia cognoscens & volens. Probatur primum eX eo, quod cognitio & voluntas sunt entia & aliquod positivum & ideo persemones; atqui Deus utpote ens a se, continet om ne possibile ens, omnesque persectiones 3. I 8a. Ont. nec possunt co gnitio & voluntas esse in aliqua re, ut revera sunt , quin p tu ι in Ente a se reperiantur , I77. u. nam ut operationes aliquam absolutam vim postulantes , 42. Oar. non possunt ex plurium con iunctione profieisci, sed in singulis substantiis insint oportet g. Iaa. Psych. Ergo Deus est substantia cognoscens Sc volens. 8, 35. Altera Ratio 3. Probatur secundo ex eo, quod mundus nec est a se, nec potuit ab Ente a se creari ab aeterno g. I 47. & I38. Ont. Cum igitur mundus exsistat, necesse est ut non ab aeterno, sed in tempore incoeperit esse. Ergo Deus mundum non necessario creavit; si enim necessario creas set, mundus aut statim ac est Deus, exstitisset , idest ab aeterno, aut numquam. Quod si non necessario mundum e nihilo eduxit, se libere ad illum efficiendum determinarit necesse est. Substantia vero non potest se libere ad aliquid efficiendum determinare, nisi rem, quam debet efiicere, noscar. Ergo.ex his colligitur Deum ha
bere cognitionem, & voluntatem etiam libertate donatam. I. . . .
77쪽
, 36. Propositio . . t . . O ... t . s.r ia
Deus est substantia immaterialis. Prob. Substantia materialis est idem ae substantia extensa, ut pluribus docui in Ont. 3. Io 3. &seq.Sed Deus non est substantia extensa. Ergo &c. Prob. min. Primo substantia extensa 3c cognitione donata simul esse nequit, ut ostendi in Psych. l. r II. & seq. Atqui Deus est substantia cognitione donata 3. 33. Ergo Deus substantia non est extensa. I. Deinde Extensum cum una sui parte est in una parte loci, non autem in aliis; atqui non esse in aliis locis est negatio; omgationes vero in Deum non cadunt, eoquod is continet omne pos-sbile ens f. I s. Onti; esse autem in loco cst ens. Ergo illa pars foret imperseita & ideo nequaquam in Deo reperiretur. Igitur ex tensio, unde id oritur, in Deo esse non potest . . . g. 37. Instantia Verum hanc rationem sic infirmare possunt Materialistae. Non esse in aliis locis est negatio relationis ad alia loca ; atqui negatio relationis ad alia loca in Deo effe potest. Ergo etiam extensio ex qua haec relatio sequitur. Prob. min. Ante mun3i creationem Deus non reserebatur ad alia loca, quia cum vacuum non sit actu extensum, sed sola corpora hujusmodi sint l. 57. 3c seq. t. ,Deus tunc non erat praesens alicui loco, qui actu extensus esse debet. Ergo &c. q. 38. Responsio - . i. Dist. Ante mundi creationem Deus non habebat proximam p tentiam huius relationis ad alia loca ne non reserebatur actu subd. ob desectum ipsius ne. ob desectum locorum quae non erant cois Ergo negatio relationis ad loca quae non sunt, in Deo esse potest . ad loca, quae reipsa sunt ne. Quamquam Deus ante mundi creationem ad loca reipsa non reserretur, proximam tamen hab bat potentiam ut ad eadem referretur, eo quod ipsi nihil deerat, ut praesens omni loco foret; deerat tantum locus extensus, cui praesens esset, eo quod nulla etiamtum corpora condita erant, ex
quibus solis locus extensus exsistere potest 3. cit. Ont.; ut si ignis in vacuo seret, proximam ipse per se calefaciendi potentiam h beret, eo quod nihil eidem ad calefaciendum deesset intrinsecus; deseret solum corpus aliud, quod calefieri posset. Unde haec negatio non includit negationem alicujus entis in Deo, sed solum cor porum extra Deum , 3c idcirco in eumdem cadere potest. At si Deus seret extensus, quaedam ipsius pars, quae est praesens ex. g. Europae illamque contingit & penetrat, non foret praesen . nee euset in aliis orbis terraquei locis & partibus, quae revera exsistunt.
78쪽
Ergo hic mon seret desectus externus aliorum locorum, quae revera lant, sed internus ipsius Dei ejusque illius partis, quae est in Europa tantum, non in aliis partibus, tametsi reipsa sint. q. 39. Instantia Atqui licet Deus ea sui parte, qua contingit Europam, non sit proxime in Asia & in aliis locis, quae revera exsistunt, tam ea nulla vera negatio in Deum cadit. Ergo nulla dist. Prob. min. sub. Quae pars proxime contingit Europam, dici potest esse quoque in Asia& illam contingere. Ergo &c. Prob. ant. cum substantia extensa per nos nullas habeat partes reipsa distinctas g. 78. Onia ea pars, qua substantia Dei contingit Europam, non erit distincta ab iis ejusdem partibus, quibus Asiam & alias regiones contingit. Ergo illa pars dici potest esse quoque in Asia & in aliis orbis tetraquei partibus, si non proxime, saltem remote . , Φo. Responsio Dist. Ergo illa pars dici potest esse quoque in Asa &e. ita tamen ut in hae substantiae extensae Dei hypothesi vera entis nega. tio in Deum cadat co. aliter ne. Nam substantia Dei vel ponitur finita in extensione sive quod attinet ad densitatem, sive quod a tinet ad expansionem in longum, latum, atque prolandum; vel ponitur infinita. Si primum , primo loco nego id posse admitti; quia quod est a te, non potest esse finitum sive in densitate, sive in expansone: nam ex altera parte quotiescumque extensio in utroque finita est , sunt possibiles alii densitatis & praesertim expansionis gradus; & ex altera nulla est ratio, cur substantia a se ad talem potius gradum, quam ad alium quemcumque possibilem sit determinata. Deinde si laret finita, fieri posset, ut non in omnibus locis & extensis substantiis reperiretur nec proxime, nec re mole, easdemque substantias nulla prorsus sui parte contingeret. Id quod seret omni ex parte negatio, quae in Ens a se cadere
a. Sin autem secundum, vel ponitur infinita solum relate & in aliquo solum gradu, adeout esse possit extentio adhuc infinite mutor secundum ea, quae in Ont. q. I O.&seq. disseruimus; vel ponitur infinita absolute & in omni possibili gradu , adeout nec densitas, nec expansiones majores esse queant. Si primum , iisdem urgetur difficultatibus , quibus substantia a se finita, quia substantia a se infinite extensa solum relate & in aliquo gradu est veluti finita, si cum infinite extensa altioris gradus comparetur υI4O. . 3. Aliud igitur nihil est reliquum , nisi ut sit infinite extensa in Disiligod by Corale
79쪽
in ultimo sensu. Si hoc est, vel ponitur capax, ut ab altera se, stantia extensa penetretur, ex iis, quae in. t. q. 9 I. docuimus; vel secus: si capax , tunc haec substantia a se non esset absolute infinita in densitate, eo quod dari posset gradus major, ille nempe, qui exsistit, cum divina extensa substantia ab aliis extensis substantiis penetratur ; nam ubi fit compenetratio, ibi est major densitas, quae in infinitum augeri posset, eo quod simul ac duae substantiae extensae se vicissim penetrant, aliae in infinitum in eas. dem se intrudere possunt f. pl. Οat. 4. Si secus, nulla alia substantia extensa praeter infinitam divinam esse quiret. Ubi enim esse posset ξ non intra divinam , quia sequeretur majoris densitatis absurdum, posteaquam densitas absolute infinita in sola divina substantia posita sui tr non extra, quia tune ex substantia divina,& ex hac substantia extensa extra ipsam locata major exsisteret expansio quam ex sola divina. Id quod, est contra hypothesim expansionis divinae substantiae absolute infinitae, ut alia nulla major dari possit. Ergo quodcumque dicatur,
repugnat substantiam eniis a se esse extensam quocumque modo, indeque semper sequitur vera entis negatio. ig. 4 I. Instantia Atqui in ultima hypothesi substantiae a se absolute infinitae tum in
densitate, tum in expansione , nullum sequitur absurdum , aut vera entis negatio. Ergo &c. Prob. ant. Ideo per nos sequeretur, quia dari possent praeter substantiam extensam absolute infinitam aliae exten.
sae substantiae, quae vel intra illam, vel extra esse deberent. Atqui in systemate Spinosae nullae sunt, nec esse possunt aliae substantiae extensae praeter unam infinitam f. I 2. Ergo &c. . f. 4a. Responsio Distin. min. Atqui in systemate Spinosae &c. idque afferitur con
tra omnem rationem co. aliter ne. Explicatio tradita est l. I 3., quem vide sis.
Quod a nobis percipi nequit, affirmari non potest e sissere, aut esse possibile. Atqui substantia immaterialis & inextensa a nobis percipi nequit. Ergo non potest assirmari exsistere , aut esse possibilis. Prob. min. Si substantia foret inextensa, esset veluti punctum; atqui punctum non potest percipi ut substantia. Ergo &c. q. 64. Responsio Dist. ma, Si substantia seret inextensa in eo sensu ut esset principium extensionis, esset veluti punctum co. sit stret in eo sensu
80쪽
ut esset aliquod ab extensione prorsus diversum ne. Et dis . consev Ergo substantia inextensa a nobis percipi nequit Idea negativa ne. idea positiva subd. percipi nequeunt ipsius operationes ne. ipsemet substantia co. Punctuin percipitur inextensum ita ut si tamen albquod ad extensonem pertinens, sive illius principium ti modus. At Deus & animi percipi non debent inextensi in hoc sensu a stracto, ut sint modi extensionis, sed tamquam substantiae per se exsistentes , ab extensione prorsus diversae. Hujusmodi vero su stantiarum notionem habemus positivam quod pertinet ad ipsarum
operationes, quia noscimus easdem intelligere δc velle; negativam autem quc d attinet ad illarum interiorem naturam, quatenus novimus quid eae non snt, scilicet extensione carere, non autem quid
sint. Quod satis est ut assirmare possimus easdem substantias esse possibiles, quemadmodum convicti rationibus, quas in antecessum attulimus, certo assirmamus esse possibile Ens a se, cujusque nubium suerit initium, tametsi infinitatis in duratione ideam solum negantem habeamus , 7. f. 43. Instantia Atqui Deus nullo modo percipi potest tamquam substantia eritensionis expers. Ergo &c. Prob. min. sub. Deus percipi debet tamquam substantia omni loco praesens. Atqui non potest esse omni loco praesens, si careat extensione. Ergo &c.
g. 46. Responsio Di l . maj. Deus percipi debet tamquam substantia, quae tota sit in qualibet loci parte co. quae cum una sui parte si in una radite loci, & cum alia in alia ne. Et dist. min. Atqui si caret e tensione, non potest esse praesens omni loco in secundo sensu eo. in primo ne. Alio modo exsistit extensum in loco, sive in alio e tepio, cum in Ontologia f. 9 3. planum secerimus nullum esse verum ante corporum creationem locum; alio Deus & animae. Primum ita exsistit, ut cum aliis sui partibus in aliis loci partibus reperiatur. At Deus & animi toti sunt in qualibet loci parte. Ita fit ut sint in loco sine ulla extensione & diffusione partium , &praesertim Deus, utpote infinitus, omni loco praesens sit; de quo
f. 47. Instantia Hic modus, quo Deus praesens dicitur omni loco, a nobis pedicipi nequit tamquam possibilis. Ergo non est admittendus. Prob. ant. Intelligi non potest , quomodo Deus sit unus, & tamen totus