장음표시 사용
91쪽
Deus, Deus in substantia Dinofae Deus Stoicorum. Dem. Si substantia sparsi penetrat subsantiam materiae , subsantia spatii oe materiae una es s prop. 8a. cum autem quae eidem funt unum , inter se sen3 uxum sprop. V. in , s Deus es subsantia spatii, Deus oe subsantia materia sunt eadem subsantia , nempe Deus es subsantia Spinosae s viri Scholion prop. a I. Stoicorum Deus, seu mundi In ποιοῦν ...is. Certum mihi es eos qui statuunt substantiam spatii esse Deum, statuere quoque Deum esse materiae substantiam . Nam cum Iubstantia spatii sit
ν mum materia fundamentum materiamque permeet ita ut nequeat materia ex e
re sne spatio boe, prose to materia primum fundamentum, ides subjectum di subis
flantia , Deus es. suid concludi apertius possit non video . I 3. Verum hac censura obstringuntur , qui simul vacuum esse attributum Dei & tamquam spatium in longum , latum & profundum negatio extensum defendunt. Hoc enim ροcto extensionem supremo Numini attribuunt, itaque harum internoscunt a materia, qui cum Deus ab impio Spinosa confunditur. Hos uero falli nos jam docuimus , hujusque erroris jam reseravimus sontem , rationem scilicet illam subtiliter conclutam, ductam ex eo quod extractis e tuishiculo corporibus interceptis , 3c parietibus ejusdem sne ullo motu ibidem manentibus, eadem , ac antea, ID Palmorum inter parietes distantia permaneat, conis firmatam ludificatione quadam imaginationis, quae eodem tempore corpora ominnia e cubiculo excessisse fingit, & IO palmos corporeos in eodem substituit. In meam ergo sententiam , qui vacuum aliud nihil esse volo , quam puram reis ei piendi extensa potentiam in Deo positam omnisque extensionis expertem, quomodo dicta censura cadere possit non video, nisi quis velit nigro thera n tare Christianos omnes qui potentiam creandi corpora ab aeterno in Deo suis. se arbitrantur. Sane Muffchembroechius pr. non impugnat nisi eos Phil sophos qui ita spatium vacuum cum Deo confundunt, ut extensonem ipsimet Deo attribuant: laudatus quoque Anonymus eodem spectat. Genuensis autem aut eodem collimavit ut credo, aut si aliud spectavit, a scopo mihi aberrasse videtur. Nam vis demonstrationis in eo posita est , quod duae substantiae se perfecte compenetrantes una & eadem substantia sint. Et vero nune mittam id nec ab eo propositione do, nec a Lochio, quem eitat, ulla certa ratione monis yrari , non laticias iverit hanc esse communem Theologorum sententiam qui corpora compenetrari posse & revera com penetrata fuisse fine ulla eonfusione credunt . Quod si haec tamquam fidei parum consona non exploduntur, nec illa explodenda est, quae ponit in Deo recipiendi extensa potentiam & exten-lam materiam fine ulla confusone Dei & materiae in Deo esse tamquam in loco proprio sed inextenso, de quo postea disputabimus : praesertim cum, ut
proprie loquamur, Deus non compenetretur cum corporibus, uti extensum cum
alio extenso, sed ii idem dici potest sua substantia intime praesens. quemadmodum nee ab iis circumscribitur , tum quia Deus potius est in seipso, tum quod. in aliis in infinitum quae creari possent, corporibus esse potest, quin ab alio
14. Concludendum est ergo vacuum aliud non esse nisi recipiendi extensa potentiam , hancque , uti dc alias rerum possibilitates , in Deo tamquam illius attributum inesse , nec tamen inde quidpiam detrimenti eapere Cristianam Religionem : quo constituto iacillime solvuntur omnes aliae quaestiones quae circo vacuum agitantur, in quibua dijudicandis dum Auctorcs versantur, mirum effim
92쪽
in quos se laqueos induant, ut tolerabilius videatur vacuum inter ea , quae esse non possunt, reponere, quam illud ita defendere, ut velis esse aliquid reipsa negative extensum & a Dei substantia distinctum. Quaeritur enim a Muia schembroechio f. 89. citati libri, utrum sit increatum an creatum . Ex nostra sententia manifestum fit esse increatum & aeternum , quin id in aliquam dissicultatem incurrat, quemadmodum increatae sunt & aeternae, utpote attributa
Divina, omnes aliae rerum creatarum potentiae sive possibilitates , quin huic omnium qua Philosophorum qua Theologorum opinioni quidpiam facessat ne. gotium At defendente Μusschembroechio illius errationem, nemo non videt quibus dissicultatibus ea sententia prematur. Si quis eruditas Anonymi ad eum locum adnotationes adeat, id manibus tanget. Sed non levioribus obruuntur qui simul increatum & rei pla extensum , atque a Deo distinctum propugnant , ut ipsum per se patet, Se videre licet apud eumdem Auctorem qui in re adeo intricata judicium sustinere maluit , quam prava & ablurda proferre. Cujus consitum universm non improbo ; in hac autem re satis probare non possum propter periculum ne impii homines , quibus nunc Europa scatet, inde Occa. Iionem arripiant alicujus christiani dogmatis evertendi. Cum enim res a Christianis Philosophis eo deducta si, ut simul ostendatur esse posse vacuum minime a Deo creatum ,& nihilominus ab eodem secerni dieatur , quis eos jure cohibere poterit ne ex his emciant, quidpiam esse increati & aeterni praeter Supremum Numen , quod Christianae Religioni quantum , ut levissime dicam
incommodet Theologi norunt. Quaeritur etiam utrum sit substantia , vel accidens . Substantiam esse ex nostra sententia plane eolligitur saltem in sensu, ut a junt, identiso, quatenus omnia divina attributa sunt idem ae Deus. Ar do. Rissimus meique amieissimus P. Fortunatus a Brixia, quem honoris caussa ninmino, tom. I. Philosoph. Sensuum Mechanicae 73. edit. an. I 743. neutrum
dici posse ait, propterea quod est eas quidem reale , sed negativum, non positivum, quod istum in substantiam Sc accidens distribui potest. Sedentia nega.
tiva per se exstare non posse eadem ratione suadetur, qua possibilitates rerum Ier se esse non posse supra evicimus. Restat ergo inquirenda substantia in quaate negatio sit. Quamquam nec veram esse negationem jam docuimus. Quae omnia luculantius tonfirmant nostram sententiam esse tenendam, in qua Sc cum ratione naturali & cum fide Divina omnia mirifice eongruunt. Is . Haec olim disserui in Physica Generali , ex quibus apparet hanc senten etiam a fidei mysteriis non dissentire ob illud unum , quod vacinim nulla pro sus extensione a me donatum ponitur 3c conficitur. Et revera laudatus Montinata similem Lessii sententiam lom. 2. dicti operis pag. 4r. in adnotationibus sanam vocat ob hanc eamdem rationem. Il Lupo sunt ejus verba) non ris nosce statis reais , ererno, increato , indipendente cri conssa, in quantitis , intefensione, e in parti disints dein quasi tina non fia tutie Ie attre . Ergo &Nostra sententia , quae nullam extensonem , nullas quantitates , uullasque partes
93쪽
46 Theologia NaturalisCAPUT UARTUM.
De In ita absiste perfectione Deia q. So. Propositio DEus habet infinitam absolute persectionem. Prob. Quod comtinet in se omne possibile ens, continet omnes possibiles persectiones, quia ens δc persectio idem sunt f. 29. Ont. quod continet omnes possibiles persectiones , habet persectionem absolute infinitam. Deus autem utpote Ens a se, continet omne possibileens f. 175. Ont. Ergo Deus habet persectionem absolute infinitam.
Non ostenditur Deum habere persectionem absolute infinitam, si possit habere terminos Sc limites. Atqui potest habere terminox& limites, quamvis eosdem ob imbecillitatem nostrae mentis ignoremus . Ergo &c. f. Ia. Responsio Potest habere terminos 3e limites, si eiusdem natura eosdem evidenter non excludat co. si excludat ne. Nos enim non tuemuPDeum esse absolute infinitum, & nullis circumscribi limitibus, eo quod nullos cognoscamus hujusmodi limites, sed quia perspicue novimus talem esse Entis a se naturam , ut eosdem omnino respuat, quemadmodum noscimus potentiam recipiendi extensa esse absolute infinitam, δc sine ullis prorsus limitibus, eoquod quanta cumque Jc quotiescumque corpora extensa juxta se poni intelligamus, alia in infinitum plura & majora aliis adjungi posse evidenter percipimus. g. 53. Instantia Atqui Entis a se natura quoscumque terminos non respuit. Er go &c. Prob. min. sub. Ideo respueret, quia contineret Omne possibile ens; atqui haec ratio non essicit Ens a se esse absolute infinitum, & quibuscumque terminiς carere. Ergo &c. Prob. min. Haec ratio id non essicit, si non constet entia possibilia esse absolute in snita; atqui non constat entia possibilia esse absolute infinita. Eo go Jcc. Prob. min. finita mens nostra id evidenter noscere nequit. Ergo &c. f. 54. Responsio Diti. Nostra finita mens id evidenter noscere nequit idea positiva cO. negativa ne. Nam 3.7. 3c seq. explicavi, qui nostra finita mens
94쪽
infinitum negative cognoscat. Hac vero idea negativa in certam cognitionem venimus Deum numquam pervenire posse ad illum corporum & animarum numerum creandum, ultra quem alia corpora aliasque animas e nihilo educere nequeat. Simul ac enim
unum ex iis creare potuit, manifesto sequitur potentiam ipsius esse infinitam, utpote quae infinitam, qualis est inter nihil & ens, distantiam transilit, f. II.; & nullam esse rationem cur potius
creare possit 1 oo , quam Iooo, potius IOOo quam IOOOO, aut alium determinatum eorum numerum, quam alium quemcumque.
Cum ergo Deus ab aeterno habere debeat id omne, quod veri entis est in rebus, quae ab ipso creari possint , 173. Onti perspicuum fit infinitam absolute persectionem in eodem esse oportere, si corpora & animas in infinitum creare potest.
Atqui haec infinita corpora & animae , quae a Deo creari pota sunt, minime evincunt infinita entia infinitasque perfectiones in Deo reperiri. Ergo &c. Prob. min. sub. Id non evincunt, si quod attinet ad substantiam, similia sunt, & ceteroquin in Deo non debeat esse exfistentia omnium entium quae ab ipso creari queunt, sed solum esse simile illi, quod in rebus creatis exsistit: atqui corpora
similia sunt quod attinet ad substantiam , & de animis saltem id
ignoramus, atque alterum ex iis quae sumsimus, constat ex iis, quae s. 177. disputavimus. Ergo &c. 2. Mitto majorem, quae jure ac merito negari posset cum enim
Deus non solum a principio creare debeat, verum etiam Perpetuo conservare res ab ipso creatas, ut in Ontologia f. aci I. docuimus, utque etiam infra docebimus, quis non videt ipsius virtutem ac pe
sectionem esse absolute infinitam ex eo solum, quod infinitis substantiis tametsi similibus creandis ac eodem tempore simul conservandis lassicere potest λ Mitto, inquam, maiorem,& sic minorem propositionem distinguo; atqui corpora quod attinet ad substantiam, similia sunt in communi 'sententia co. in nostra , quae invicte monstrata est, ne. Cum enim ex altera parte docuerim unum continuum extensum aliud alio in infinitum densius esse posse g. 9 I. Ont. 3c ex altera quodlibet creatum corpusculum, utpote minime compressionis aut divisionis capax, invariabiles habere eas densitates, figuras, atque magnitudines, quibuscum ab initio creatum est 6. 233. Ont. manifeste colligitur tres substantiales densitatis, magnitudinis atque figurae differentias easque in
infinitum , ut de prima jam ostensum est, & de secunda di tertia
95쪽
per se constat, variabiles inter singula , quae in Infinitum creari possunt, corpuscula posse reperiri. Cum ergo in Deo esse debeat omne illud ens, quod in rebus creatis esse potest, & haec dissimilia entia in ipsismet corporibus in infinitum esse queant, multo magis perspicuum fit infinita absolute entia infinitasque persectiones
Ex his intelligitur primo quid sit persectio pura & simpliciter
simplex, quid ea quae est mixta 3c appellatur secundum quid. Prima est ea quae eli solum ens, quia ens & persectio idem sunt
2 p. Ont. secunda quae est partim ens, partim negatio entis. a. Intelligitur secundo omnes rerum creatarum persectiones es.se in Deo meliori modo quam in creatis rebus, nam in his sunt conjunctae cum negationibus, idest cum imperfectionibus, quia negatio & imperfectio idem sunt ; nam infra ostendemus omnes creatas res esse finitas debere , aut saltem absolute infinitas effenon posse. In Deo vero omnes simul possibiles persectione , sive omnia entia reperiuntur, adque idcirco sine ulla prorsus impersectiones 3. Inde fit Deum nullam ex rebus creatis persectionem atque ideo bonum acquirere, atque idcirco ipsum per se esse beatissimum, quod seipsum utpote summum bonum cognoscit & amat, 3c sui ipsius cognitione & amore summo bono fruitur, quin ad aliquod novum gaudium percipiendum opus habeat creatione corporum &animarum, proptereaquod nullam Deo jam persectissimo res creatae periectionem addere possunt.
q. SP SCHOLION III. Israel Theophilus Cangius in libro inscripto, Philosopbiae Leibuis. re Molph.
us in Theologia , edito Francosurti & Lipsiae an. I7 9. cap. r. seCh. IV.-277.& seq. ex rationis sufficientis principio elicit nullos persectionum limites esse in Deo , atque idcirco Deum esse absolutum , quia cum natura cujuslibet rei universe consideratae ex aequo capax sit his aut aliis limitibus gradibusque recipiendis, in Ente a se nullo modo ab aliis pendente nulla potest esse ratio. cur hos potius habeat, quam alios quoscumque. Verum haec ratio satis quidem est ad illud ostendendum nullum ex entibus possibilibus sive persectionibus in ente a se posse desiderari, atque ad id obtinendum jam illam in sup rioribus usurpavi. Sed quo efficiamus has persectiones esse in eodem absolute infinitas, necessarium esse puto docere id, in quo paulo ante versatus sum , prorsus pugnare , ut in possibilibus persectionibus terminus aliquis definiri possit. Nam si entia possibilia serent numero finita , ens a se , in quo omne possibile ens contineatur oportet, haberet quidem limites sed necessarios, &m has necessitate foret ratio sufficiens, cur eosdem haberet. Siquidem ut alias
96쪽
adverti *.7s. I. g. eum plura esse possunt, non autem simul, tune ut aliquid e rum potius exsistat, quam aliud quodcumque, ratio sufficiens esse debet. At eum unum tantum esse necessarium est. ipsa necessitas est ratio sufficiens cursit. Quare si possibilia entia serent numero finita , Ens a se necessario ea tanis tum haberet, & idcirco seret finitum , horumque limitum ea seret sufficiens ratio , quod nullum aliud ens nullaque alia perfectio in eo posset exsistere. Igitur orationem in superiorem locum inducere necesse fuit ad omne effugium praecludendum adversariis, inter quos recenseri potest Hotaesius, qui solam agnoscit in Deo relativam infinitatem , non absolutam , ut ex his verbis lib.
de Cive Cap. I s. q. I 4. apparet. 42Mἰ cum Deum in uirum Vocast, Me tantum .ita orationa indisat sese nescire an mbi Deus terminem , is prefecto non δε- tuit Deum revera nullis finibus aut limitibus contineri aut potentiam, sapientiamo reliquas perfectiones omni modo carere , sed hoc tantum sire utili alios , ta-
meis nibu repugnat ne Deus Inisus sit, sese tamen quousque limites ejus pertia
a. Hic vero locus etiam magis magisque illustrabitur ex aliis ejusdem a tributis . Nam si exempli loco in medium proferamus divinum intellectum , ex natura entis a se & ex iis quae supra disputavimus, perspicuum fit Deum omnia possibilia cognoscere ; possibilia autem nullo determinato numero conistineri paulo ante docuimus. & si aliquis infinitus eorum numerus reipsa existra Deum exstare potest , jam ostendimus in Ontologia ρ. 34o. & seq. in infinitum alia aliis majora exsistere posse. Mens autem quae objecta nullo prorsus termino aut numero circumscripta cognoscit, si prorsus & absolute instantia necesse est.
3. Aliqua potest esse difficultas in divina immensitate. Nam si vera soret
sententia Suaretii re ipsa exsistere spatia imaginaria, eademque infinita, lacile defendi posset Deum reipsa esse immensum, utpote infinitis spatiis praesentem. Verum cum haec prorsus a Vero aberret, quia inane nihil est extra Deum, nee reapse extensum , sed sola recipiendi extensa potentia , quae in Deo reperitur; qua de re Canetius citat etiam Wittichium qui in consensia veritatis pag. 85. 8c seq. adversus Suareetium de spatiis imaginariis Deo repletis scribentem disputat, inde compertum fit Deum vere non posse dici praesentem nisi mundo creato, atque idcirco loco finito, quia mundus limitibus coercetur. Nihilo tamen minus Deus dici potest immensus , non quia reapse sit praesens
infinito loco , sed quia proximam habet potentiam, qua praesens sat aliis alii Lque sine ullo termino locis,& nihil illi deest ad hoc ut fiat praesens, desunt tantum infinita loca, ad quae reipsa possit reserri ; quae si ab ipso creentur, fit continuo praesens sine ulla interiori sui mutatione, ut paulo ante g. 38. explica
q. 58. Propolitio D Eum ab aeterno suisse & in aeternum esse duraturum iam
ostendimus in Logica l. Ioo. Nunc vero statuimus nullam T. IV. G anis Diuitiaco by Corale
97쪽
ante mundi creationem durationem actu & reipsa successivam sui Lse. Quod ita conficimus. Successiva duratio non potest esse sine rebus, quarum aliae aliis succedant, quia duratio non est substantia , quae per se possit exstare, sed modus rerum, quae durant, qui modus sine rebus hujusmodi esse non potest. Atqui ante mundi
creationem non erant res, quarum aliae aliis succederent; erat enim solus Deus sive Ens a se, in quo, utpote immutabili, eadem omnia quae nunc sunt, ab aeterno fuerunt, & in aeternum erunt f. 27. Ergo ante mundi creationem nulla erat re ipsa successiva duratios
Apud laudatum Canetium citat. libro cap. I. sect. V. illustris quidam auctor contendit esse in Deo successivam durationem , itaque suadere conatur. Sunt in Deo plura momenta inter se distincia. Ergo in Deo est successiva duratio. g. 6o. Responsio Dist. ant. sunt in Deo plura momenta in potentia cO. actu ne.& similiter distinguo consequens. Nam sicuti in Deo ante mundi creationem non est actu & re ipsa aliquis locus extensus & verum spatium, sed sola potentia creandi corpora extensa , quae sunt verum spatium & locus, eaque in se recipiendi g. 37.&seq. Ont. ita non est ulla reipsa successiva duratio propter allatam rationem, sed solum potentia creandi res, quarum aliae aliis succederent, & una cum rebus successivam durationem, atque idcirco sola cum iisdem
rebus exsistendi potentia. Momenta autem, utpote initium, continuatio , aut finis durationis , non sunt actu ante mundi creationem,
sed solum potentia, quemadmodum est etiam sola potentia durationis, cujus sunt termini, & sine qua reipsa esse non possunt. g. 6 I. Instantia Atqui momenta Sc duratio, in qua illa sunt, ante mundi creationem re ipsa in Deo reperiuntur. Ergo nulla distinctio. Prob. min. sub. Si non sorent haec plura in Deo momenta , Deus suum
aeternum mundi creandi decretum non retulisset nec potuisset re serre ad hoc potius momentum , in quo creavit, quam ad aliud quodcumque. Atqui si aeternum creandi mundi decretum ad hoc potius momentum, quam ad aliud, non retulisset, aut reserre potuisset, ab aeterno necessario creasset. Id autem omnino salsum est. Ergo &c. Prob. min. Nulla tunc fuisset ratio sussiciens, cur mundum ab aeterno non crearit, sicuti ab aeterno habuit voluntatem
creandi. Ergo &c. f. 62. Disiligod by Cooste
98쪽
Dist. ant. si mundus ab aeterno esse posist cin aliter ne. Nam praeter ea quae ad hanc disti cultatem f. 27. respondimus, adverto, si quis ita argumentum concludat, si Deus non decrevit condere mundum in hac potius vacui parte, quam in alia quacumque,debuit mundum creare in toto infinito vacuo atque idcirco infinite extensum, facilem ecte respondendi rationem , quia cum fit hoc extensum vacuum, atque idcirco nec ullas habeat partes, in quarum altera mundus collocari possit, non in aliis, non est necessarium, ut Deus suam dirigat voluntatem ad illum potius in una parte creandum, non in aliis, nec ex eo, quod hac voluntate caruerit, sequitur mundum esse infinitum, si aut talis esse nequeat, aut etiamsi possit, Deus ad illum finitis quibusdam limitibus ci cumscriptum creandum se libere determinarit. Res vero ita se hahet etiam in duratione. Ante mundi creationem nulla est re ipsa successiva duratio & idcirco nullae ipsiuς distinctae partes, aut m menta, in quorum uno Deus prae ceteris mundum creare possit Ergo ex eo, quod Deus suam voluntatem ad nullum aeternitatis momentum direxit, non continuo sequitur mundum creatum fuisse ab aterno eoquod ab aeterno esse non potest, ut infra docebo, &si etiam quiret, posset tamen Deus se libere determinare ad illum non ab aetemitate creandum, quemadmodum mundum in extensione finitum creavit, aut quia infinite extensuς, ut aliqui putant *. I 4 I.& seq. Ont. esse nequit, aut etiamsi possit ut ibi docuimus, sua liabera voluntate eumdem cum ratibus terminis condere potuit. q. 63. Instantia Sed urget laudatus auctor. Etiamsi Mundus ab aeterno esse non potuerit, tamen Deus poterat illum creare prius quam creavit; atqui si poterat creare prius quam creavit, sunt ante mundi crea-
ionem prius atque posterius, atque idcirco temporis & successivae durationis partes. Ergo &c. Prob. maj. Deus semper habuit liberam creandi mundi & expeditam potentiam , quotiescumque eidem liabuerit. Ergo &c. q. 64. Responsio DijL cons. sunt ante mundi creationem prius atque posterius potentia co. actu ne. Nam si quis contendat ante mundi creationem
fuisse spatium, concedam quod attinet ad potentiam, negabo quod ad actum; primum, quia quamvis Deus non sit extensus, habet tamen potentiam creandi & in se recipiendi extensa , in quibus solis potest esse spatium , quod reapse extensum esse debet g. 37. G r Ont. Diuitigod by Corale
99쪽
Ont. secundum autem, quia cum nulla in Deum reipsa cadat e tensio, nec rei pia ante mundi creationem esse quit spatium, quod sine extensione esse non potest. Similiter me gero hac in re. Cum Deus nullam habeat in se ipso rerum successionem , nec aliquando est e incipiat, sed tamen possit creare res, quarum aliae aliis succedan postquam incceperint exsistere, sequitur in ipis ante mundi creationem suisse tempus & rerum successionem, δc prius atque post Tius, quae sunt temporis partes, potentia, non vero actu ,& prius in mundi creatione incoepisse , posterius autem in ejuHem duratione exstitisse. z. Quamobrem cum has voces usurpamus, mille annos, bism i lle, term ille &c. ante mundi creationem A similes , ideis imaginariis abutimur, nobisque fingimux cursus & periodos, quae fuerint antequam fuerint, perinde ac cum dicimus eductis ex cubiculo omnibus corporibus inter parietes decem palmorum distantiam restare;
nam hoc pacto eodem tempore ponimus omnia corpora extracta
fuisse,& simul decem palmos , qui non possunt esse nisi corpora, mente substituimus. De quo vide, quae in Ontologia f. 57-& seq. dis lutata sunt.
Am ostendimus in Ontologia Ens a se esse unam tantum sub-s stantiam , I99. eamque ab animabus atque corporibus distinctam, & insta quoque accuratius. ostendemus. Nunc aliqua ob jecta solvenda sunt.
Nulla ratione evidenti conficitur repugnare duo aut plura entia a se. Ergo Ens a se non est unum tantum. Prob. ant. nulla evi denti ratione conficitur repugnare duo aut plura infinita. Ergo &c.
Prob. ant. Nos id ostendimus 3. Ont. Ergo &c. 6' 67. Responsio. Dilti cons. Nulla evidenti ratione conficitur repugnare duo infidinica relativa co. absoluta ne. Infinitum relativum est infinitum quidem ratione habita unius rei, non autem ratione habita omnium aliarum, ad quas si reseratur, potest esse vel aequale, vel minus etiam in infinitum, cujusmodi sunt illae infinitae quantitates, qua&Diuitiam by Gorale
100쪽
quas in Ontologia citato loco explicavi , quae ad aliquas relatae sunt infinitae, ad aliquas alias finitar, ad aliquas alias infinite par
vae . Haec autem infinita plura esse posse constat ex iis, quae cita to loco disputavimus, & ex hoc uno, quod si numerus hominum esset infinitus , multo major esset numerus capillorum : R ratio a priori est, quia haec infinita non continent omne possibile. At infinitum absolutu in , cuiusmodi est ens a se, est infinitum in omni genere, Sc ideo continet omne possibile ens. Ergo cum non possint esse duo, quorum quodlibet continer omne possibile ens, quia unum ex iis non contineret ens, quod est in altero, constat ens a se ib
Atqui nulla evidenti ratione conficitar repugnare duo aut plura infinita absoluta. Ergo &c. Prob. min. sub. Allata ratione probatur repugnare quidem duo infinita absoluta dissimilia , non autem duo similia. Ergo &c. Prob. ant. Quod libet ex iis duobus absolutis infiniti et nihilominus haberet in se omne possibile ens. Ergo &c. Prob. antis Ideo unum ex iis non haberet , quia omne possibile ens foret etiam in altero; atqui haec ratio non obstat. Ergo &c. Prob. min. Quamvis per nos Deus habeat omne possibile ens, non obstat quominus sint alia entia distincta ira individuo, sed quod attinet ad id quod est entis in ipsis , eidem similia f. r77. t. Ergo ratio ducta. ab eo , quod Ens a se continet omne possibile ens , non obstat quominus duo aut plura esse possint Entia a se infinita prorsus similia. q. 69. Responsio Nego conseq. 3c paritatem. Nam etsi in corporibus Ω animis sit aliquod ens , cujus simile est in Deo, quodque ab eo, quod in Deo est , distinguatur, tamen ortum Sc exsistentiam recipit ab Ente a se. Unde Ens a se si non habet tamquam aliquid internum iaquod est in rebus creatis, tamen continet tamquam eiusdem caussa. At in duobus entibus a se ens quod in altero est, nulla rati ne pendet ab altero ente, & idcirco hoc alterum Ens contineret
omne possibile ens, ut in superioribus ostendimus , atque ut hic evincitur, nulla ratione contineret illud, quod in altero reperiretur. a. De duobus vero aut pluribus Entibus a se dissimilibus eadem, non esse posse manifeste colligitur ex eo, quod in hujusmodi eventu Ens a se foret indisserens ut posset conjungi aut cum hac, aut cum illa differentia. Ens autem a se ita indifferens esse nequit. Cum enim duo esse possint, non vero simul, ratio susticiens esse bet , cur primum Ens a se conjungatur cum hac prima disti