장음표시 사용
151쪽
i s a Cap. 3. de speciis quaest. 7.
nem omne individuum praedicatur de uno:sed quaedam de pluribus:ergo secunda intentio indiuidui, quae est eis ratio praedicandi,non habebit unam rationem communem univocam, respectu omnium. Consequentia euidens est: quia ab eo , quod praedicatur de uno, & ab alio , quod praedicatur de pluribus , non potest abstrahi ratio communis praedicandi de uno, cui conuenit definitio haec. Probatur item antecedens: quia Indiuiduum vagum, ut quidam homo, praedicatur de pluribus univoce,ut de Petro, &Ioanne : & Indiuiduum ex demonstratione; ut hoc album, praedicatur de eisdem : ergo quaedam sexunda intentio Indi didui, erit ratio praedicandi de uno , alia vero ratio praedicandi de
Pro solutionibus huius quaestionis notandum est , quod sicut 3 8 in definitione generis diximus, duplex esse definitum , Quo, &Quod, Definitum Quod,esse naturam genericam, ut denominatam a secunda intentione generis: & definitum, Quo, eandem secundam intentionem , ut denominantem naturam : & ex utroque sic ordinato, fieri Unum totale, atque completum: Praeterea, tam definitum Quod, quam definitum Quo, duplex esse, Adaequatum, & Proximum: sic Inadaequatum,atque Remotum: ita ut natura senerica, in communi sumpta, sit definitum adaequatum, di proximi remotum Vero,& inadaequatum,quaecunque natura generica particularis,ut animal vel color:& definitum,Quo,adaequatum di proximum, esse secundam intentionem generis incommuni sumptam: inadaequatum vero remotum particularem intentionem denominantem animal aut colorem. Ita dicendum est modo:Definitum,Quod, proximum, & adaequatum , esse naturam Indiuidui in communi acceptam,ut denominatur a secunda intentione , praedicabilis de uno: inadaequatum, & remotum, quodlibet Indiuiduum in particulari.Et definitum, uo,adaequa tum,& proximum:esse secundam intentionem Indi uidui,in communi sumptam,ut est ratio denominatis Indiuiduum in conam si praedicabile de uno: remotum vero, & inadaequatum , quam cunque intentionem indiuidui, denominantem Petrum, & I annem,praedicabilem de unossit ex utroque definito,Quo,& Quod, ut ordinato ad alterum, fit unum completum, & adaequatum a quod per definitionem explieatur et quae definitio condenit, Vt Quod, naturae indiuidui: ut denominatae a secunda intentione, .aedicabili de uno: & secundae intentioni, ut denominanti ean
Ex quibus colligitur mica conclusio : per quam responde- 3 9 mus quaestioni,& est talis:Secunda intentio indiuidui in communi accepta, ut est ratio denominans natKram indiuidui,etiam ineommuni acceptam,est una, atque univoca:& est etia definitum sorma
152쪽
formale huius definitionis,sicut natura indiuidui denominata,estvna : & est definitum materiale.Probatur utrumque hac ratione: Secunda intentio Indiuidui, aequalῖter denominat quodlibet In- diuiduum praedicabile de uno:& natura Indiuidui, in communi aequaliter est denominata ab ea:ergo utraque est univoca, di suo modo defiaitum huius definitionis. Pro solutione primi argumenti , notandum est:Secundam intentionem Indiuidui in communi,dupliciter posse considerari veQuo, & ut Quod:& prima consideratio formalis est:quia consideratur ut forma denominans naturam indiuidui, praedicabilem
de uno. Secunda vero , materialis: quia consideratur tanquam id,
quod praedicatur de multis,secundis intentionibus Indiuiduoru. Vnde secundum primam consideratione tantum pertinet ad praesentem definitionem: vi formale definitum eius: secun dum aliam vero,ad praedicabile speciei pertinet:quia praedicatur de pluribus disserentibus numero,in Quiὸ:pertinet quidem, non propriὸ,sed reductine,& improprie: quia sicut individuum quodcunque, non praedicatur praedicatione propria, pertinente ad artem, scie tiam,sed impropriissima,& quae vocatur identica, & naturalis:ita secunda intentio indiuidui , tanquam incompletum quid,& ἱmproprie, praedicatur de hac & illa secunda intentione Indi uiduit& ideo solum per quandam similitudinem denominatur a secun-ὸa intentione speciei:sicut naturae completae denominantur propriae.Argum. vero procedit de secunda intentione Indiuidui materialiter considerata, &ideo nihil probat contra nostram conclusionem.
, Ad secundam respondeo, quod per hanc definitionem non definitur quodlibet Indiuiduum , sed proprium , ac determinatum: quod de uno praedicatur,hoc est,de seipso,praedicatione identiear R ideo nec definitum form te est, nisi secunda intentio propria Indiuidui, quae est ratio praedicandi de uno. Dc individuo vero v go,afferunt quidam Mon definiri hac definitione,quia est eomplexu ut quidam homo. Alij vero dicunt, non definiri:quia nihil determinatum significatised vagum quid,quod ad singularia
omnia eiusdem naturae se extendit, nullum determinando. Sed
utrumque est falsum.Primum qgidem:quia Quidama et Aliquis, signa quaedam suntmon significantiarem distinctam a nomine, cui adiunguntur ed particularem modum essendi qui est indiui-
qualis dister tia , a qua denominatur: res autem determinata Per modum, una, & egdem est; ergo Indiuiduum vasum, aut ex demonstratione, res simpler est,& nomen, quo significatur, imc Plexum.quamuis vocie Jideatur complexum: ut quidam homo, lignificat naturam i mapam singularietatam mon significan-
litimas rationes singulam vita quas distinguitur in diuersi,
153쪽
indiuiduis. Hanc vero rem, determinatam esse, aut determinatum conceptum,nianifestu est:quamuis non determinet aliquod individuum:de quo verificetur in propositione: sed sufficit in uno, aut altero verificari. Ex quo patet, falsum esse secundum. Quare diccndum est: Indiuiduum vagum non esse proprie Indiuiduum; cum de multis praedicet uti& ideo non pertinere ad praesentem definitionem.
Si autem aliquis obiiciat, aduersus hanc definitionem Indi ui-ΑΙ dui illud quod asserit Arist. in praedicamento substant tae,nempe, A prima substantia, nulla spradicatio,quod est idem, ac si dicatur ab Indiuiduo nulla est praedicatio : cum individuum , & prima si1bstantia,idem sint: unde ex eo videtur sequi Indiuiduum nullo modo praedicari:consequenter nec de uno; ut in definitione dicitur. Respondeturiduplicem os e praedicatione Unam propriam, ac doctrinalem ; cuius praedicatum aliquo modo diuersum est a subiector Alteram impropriamo non aptam ad doctrinam, vel scientiam ; sed quasi naturalem : in qu i idem est praedicatum, α subiectum:dum ergo Arist. asseruit; ε prima substantia, vel ab indiuiduo, nullam dari pradicationem, de doctrinali loquitur ,& n turalem seu identicam non excluditae qua intelligitur haec definitio Porphyris individuum est,quod de uno solo pradicatur.
INtentum Porphyrij in praesenti capite, est explicare naturam Iterlij praedicabilis, quod est Differentia. Diuiditur autem c put in duas partes : in quarum prima diuidit Differentiam quinque diuisionibus. In secunda, eam definit quinque aliis desinutionibus. Prima diuisio est:Differentia una est Communis alia Propria:& alia Propriissima. Communis differentia est, illa , qua aliqua differunt accidεte com niunt: ut albedo Petri,est disserentia communis , qua dissert Petrus albus a Ioanne nigro. Disserentia propria est,qua disserunt aliqua, accideti inseparabiliavi albedo cygni , perquam differt a coruo. Propriissima tandem disserentia Vocatur illa: per quam distinguuntur aliqua specie:vt rationale, per quod digeri homo a l eone.
Secunda diuisio dissierentiae est : secun m officium proprium eiu quod est di viam facere: & sic se habet. Differentia qua dam
154쪽
dam est,quae facit diuersum per se,ut essentialis:alia quae facit diauersum per accidens : Vt accidentalis. Haec diuisio non est minus Vniuersalis, quam praecedens:quamuis duo tantum membra habeat:quia sub membro eius secundo concinentur duo membra primae; nempe differentia communis & propria.
Tertia diuisione diuiditur etiam Differentia, secundum totam suam latitudinem, in Separabilem,& in Inseparabilem: ita ut subsecundo membro comprehendatur differentia communis,& propria. Nam disserensia separabilis est, qua differunt aliqua accidenti separabili, ut albedo parietis: inseparabilis vero qua differunt inseparabiliter,ut rationalitate, aut risbilitate. Quarta diuisio est Differentiae inseparabilis,in In parabile in per se, ut rationale: & In separabilem per accidens,ut albedo cIgni:& est minus uniuersalis, quam praecedentes : quia subdiuisio est unius membri, tertiae diuisionis;nempe differentiae inseparabilis:& duo tantum membra continet primar,videlicet propriam differentiam,& propriissimam. . Ultima diuisio est: Differentia una cst; quae diuidit genus;alia, quae constituit speciε.Exemplum ponit in animali; cuius differε-tia constitutiva est sensitiuum;diuisiva vero rationale. Et diuisiolimc miniis comprehendit, quam praecedens ; cum sit subdiuisio quaedam unius inebri eius,nempe disserentiae inseparabilis per se:
POPEstque.vtruque membrum eius conuenire eidem disterentiae, non tamen eadem ratiooemec respectu eiusdem: sed diuersorum: quia utrumque ossicium exercere potest : ut rationale , est diffe-.Ientia diuisiua animalis:& constitutiva hominis. In secunda parte cap. definiuit Differentiam quinque definitio-ῖ nibus:quarum erima talis est: Disserentia est,qua specieή excedit ge nus , ut homo excedit animat: quia propter naturam sensitivam
et , continet rationalem non contentam actu in eodem anima
li .Hanc vero differentiam asserit habere speciem,non a se,nec ex nihilo: sed ab ipso genere, in cuius potestata continetur,& ab intellectu educitur de potentia eius,& tribuitur speciei .ut ex ea simul cum genere componatur.
Secunda definitio talis est Disserentia est, qua pra dis atur de pluribus disserentibus specie , in laeuale quia. Probat Porphyrius. Disse-xentiam praedicari in Quale quid:quia ad quaestionem factam de specie, per Quid, proprie respondemus per Genus : ad quaestio. nem vero factam per Qualemon mimis proprie per disterentiam. Vt si inquiratur , Quid est holno8proprie respondemus esse animalisi vero Qgale animat: non minus propale dicimus,essaxationale : ergo Genus praedicatur in Quid: sed Differentia i αQuale,non quidem absolute: quia non est qualitas accidentalis,
sed pars essentialis speciei:& ideo praedicatur in Quale: addito,
155쪽
r 3 6 Cap. .de digerentia, qt est. I.
quid; ut denotetur praedicari in Quale essentiale. Tertia definitio est: Digerentia sipaνat ea, qua sub eodem genere
conueniunt, ut rationale,separat hominem a leone; cum quo conueniunt in animali. . t
Quarta definitio . Disserentia est, qua digerunt a se singula, i per
rationale differt homo a leone. Differentia enim constituit Spe ciem,& ab aliis separat eam. . Vltima definitio, magis propria videtur , quam praecedentes, quia explicat potissimum actum eius. Ait enim: Disserenita confera ad substantiam rei, is est par essentia ae definitionis eius. Vtrumque habet rationale:confert cnim,hoc est,iuuat per se,ad substantiam
hominis,& cum eum componat cum animali,est vera pars essentiae ipsius:& vltima quidem,ut per hoc distinguatur a Genere. Perbas quinque definitiones sol uni definit Porph.Disserentiam propriissimam quia haec sola est essentialis,dc sola etiam pertinet ad tertium praedicabile.
V νum prima diuisio Digerentia is Communem ropriam
ct Prorissimam, sit sufficiens. DVobus modis intelligi potest , Insufficientem esse aliquam
Diuisione vel quia aliquod membrum ei deficit: aut quia aliud continet superfluum Vtroque autem modo in lassicies probatur hare diuisio Differentiae. Et primo , quod aliqua membra Contineat,quae non continentur sub diuiso,hoc arg. Diuisum huius diuisionis est tertium praedicabile: sed Disserentia communis, α propria non pertinet ad tertium praedicabile, sed ad quintum: ergo non continentur sub dioisio. Probatur minor:quia Differentia communis & propria,sunt accideus separabile, & inseparabi- Ie : sed haec pertinet ad quintum praedicabile, ut notum est ergo non possunt pertinere ad hanc diuisionem. O uod vero alia membra ei desint, duobus aliis argumentis probatur primo , quia Differentia indiuidualis, per quam dissertunum individuum ab altero,non est communis,nec propria,cum non sit accidens, nec est propriissima : ergo non continetur sub aliquo membro diuisionis , sed aliud pro ill addendum est. Probatur non esse propriissimam: quia Disserentia propriistima es specifica: ut docet expresse Porphyrius in eadem diuisione:sed indiuidualis non est specifica,ut orium est eigo nec est propriissima Disserentia. Secundo : propriae passiones specierum, ut risibilitas, faciunt differre easdem species accidenti inseparabili:& tamen non sunt. differentiae propriae; ergo nee pertinen ad hanc diuisionem.COnsequenua
156쪽
Cap. 4. de disserentia, quant.I. I 3 7
sequentiae idens est quia non possunt ad duo alia membra pe tinere:cum nec sint accidentia separabilia, nec Differentiae specificae.Item probatur minotaquia Differentiae propriae, Vt Porphy-xius asserit, in explicatione quartae diuisionis, sulcipiunt magis,&mintis:quod constat conuenire propriis passionibus specierum. Tenendum tamen est,Diuisionem nanc suffici cntem esse. Quod non soldm probatur authoritate Porphyrij, & expositorum omnium;sed hac ratione:sufficiens Diuisio est illa,cui nullum membrum deest, nec aliquid habet,quod non contineatur sub diuisb: sed talis est haec, ergo sufficiens. Minor probabit ut, ex solutione arg. Et ad primu quo probabatur communem di propriam differentiam , non pertinere ad hanc diuisionem i, distinguenda est minor nam Disserentia Communis, & Propria, dupliciter considerari possunt: primo,ut sunt accidentia quaedam:& hoc modo pertinent ad quartum, vel quintum praedicabile. Secundo, ut faciunt differre unum ab altero accidenti seearabili, ast inseparabili:& hoc modo pertinent ad hanc Diuisionem: cuius diuisum non est tertium praedicabile ,sed quid uniuersalius; nempe mi G-Ientia secundum communem rationem , ad essentialem,& accidentalem , sed tertium praedicabile, sola propriissima constituit.
Caeterae vero explicantur,ut ex earum rationibus magis manifesta fiat differentia propriissima;vnde non pertinent ad duo prae- dieabilia; sed ad unum tantiim : quamuis in hoc tertio adducantur ad faciliorem eius intelligentiam. Circa Differentiam indiuidualem , de qua procedit primum argumentum alterius partis, moderni quidam asserunt, Essenti
lam esse: quia individuum non potest sine illa esse,nee intelligi: uod si verum est,erit propriissima disserentia. Sed probatur raI-um hoc argumento:Euentialia ea sollim appellantur: quae praedicata sunt ex aliquo gradu ipsius essentiae desumpta, ut rationale, ex gradu rationalitatis:& sensitiuum, ex fradu sentiendi : sed Differentia indiuidualis non accipitur ex aliquo gradu essentiae: ergo non est essentialis, Probaetur minor:quia ultimus gradus ecsentiae, aut naturae, est Differentia ultima , per quam constituitur vltima species:sed Disserentia indiuidualis determinat ultimam speciem iam constitutam, per ultimam Disserentiam : ergo non potest esse essentialis, sed extra essentiam indiuidui. Et ita tenendum est, Modum potius substantialem esse , extra
essentiam, aut naturam , quam determinat, atque constituit singularem,aut indiuiduam : & ideo non est Disserentia propriissima:sed propter similit inem,quam habet cum disserentia speeifica, reducitur ad propriissimam Disserentiam. Quod vero sine illa non possit esse, nee intelligi individuum : non probat esse essentialem : sed solum esse modum liminsecum : natu Iam vel
157쪽
Cap. . de specie, cyrasi 2. I 39
Αd ultimum igitur argumentum neganda est nainor:quod propriae passiones lpecierum, non sint Disterentiae propriae: & quod Porphyrius asserit, Differentias proprias, suscipere magis,& minus: non de omnibus intelligit; sed de his, quae conueniunt indiuiduis,in quibus exempla posuit,potius quam in propriis passi
nibus specierum : quia communiter sunt nobis notiores.
Disim disserentia in Communem,Propriam,o Pr
priissimam, sit generis in species, aut
I T liuelligatur difficultas quaestionis,supponendum est, tan- ω V quam certum apud omnes: membra huius Diuisionis non conuenire in sola voce , sicut conueniunt significata nominiis x- qui uoci : sed etiam aliquo modo, in re significata : quae est, esse Differentiasi per quas umis differt ab altero:iste enim conceptus. faciendi differre, communis est eis: unde certum est apud omne Diuisionem non ege aequivocam. Sed an sit via uoca ut Anal ga, in hoc consistit difficultas quaestionis. Cuius solutio maxime dependet ex alia: nempe , An sumatur Diuisio realiter, hoc est,pro realibus differentiis,facientibus differre unum ab altero , ante operationem intellectus: aut pro secundis intentionibus, seu differentiis realibus: non ut reales sunt, sed ut denominantur a secundis intentionibus:& ideo hoc in primis determinandum est. Circa quod,duae sunt opiniones.Prima teneti Diuisionem Donsumi pro disserentiis realibus,ut reales sunt:sed pro eisdem Vt denominantur a secundis intentionibus, vel pro eisdem secundis intentionibus, ut eas denominant;quemadmodum Genus,& Species, in suis definitionibus. Haec est Caiet.cap.praesenti,Mems quuntur aliqui ex recentioribus. Probatur hoc ars.Quia si pro realibus differentiis acciperetur. membra eius coinciderent: ita ut eadem Disserentia esset Communis, Propria , atque Propriissima, & ideo nulla esset diuisio, Probatur antecedens:quia differentia albedinis respectu parietis,
est comunis; respectu cygni,propria;&respectu sui,propriissima. Probatur secundo : Quia diuitan huius Diuisionis, est Disse-zentia formaliter , di in communi consderata : & membra sunt differentiae particulares, etiam formali tot acceptae: sed Disse. xentia formaliter, est ens rationis, sicut Genus & Species: ergo accipienda est Diuisio pro secundi intentionibus. secunda opinio, est communis,quod non pro secundis init a. ionibus accipiatur diuiso,nec pro disserentiis,ut denominantu a secundis intentionibus:sed pro eiciem, secundum actus reales . faciendi
158쪽
34o CV. . de differentia, quaest. 2.
faciendi disserreata sentiunt,Λuicena, Albertus Magnus,SOtus,&plures moderni in praesenti capite. Et mihi videtur probabilior
Probatur testimonio Porphyrij, & ratione. Verba Porphyrij
sunt : Disserentia qua alicui adiuncta , facit illud diuersum ob arist. Vna est Communis : alia Propria: P oprii ima altera. Sed alicui coniungi. illud facere diuersum ab altero, non conuenit secundis intentionibus,nec differentiis, ut ab eis denominantur, sed actus reales, faciendi differre unum ab altero realiter : ergo realiter in Diuisione accipiuntur a Porphyrio,& non pro secundis intentionibusis
Ratio vero talis est:Disserentiae istae possunt sumi, ut praedica-IObiles sunt,uel ut faciunt differre unum ab altero:& in prIma consideratione , non pertinent ad tertium praedicabile, sed ad quartum & quintum : cum praedicetur in Ouale accidentale: & non in Quale quid: in secunda vero non possunt sumi , ut denominantur a secundis intentionibus: quia actus faciendi differre v-
num ab altero, realis est, ante operationem intellectus eis conuenit et imo sine ulla dependentia ab intellectu, ut patex in albedine: quae sine dependentia ab intellectu , facit differre hominem album a nigro, ergo non potes: sumi Diuisio haec pro secundis intentionibus. Ad primum arg. respondeo, Membra boni Diuisionis, coincidere posse in eadem re : dummodo distinguantur ratione forma. li:quod patet in Diuisione Boni in Honestum, Vtile, & Delectabile: cuius membra in virtute realiter coincidunt: sed satis est. distingui rationes eorum formales:quia alia est ratio honestatis, alia utilitatis, x alia delectabilitatis , in eadem virtute.Ita ergo Disserentia communis, Propria,& Propriissima.coincidunt in eadem re: sed semper l, bent i ationbs formales distinctas:quia alia est ratio eiusdem distentiae albedinis: vi communis est dif&xentiae alia, ut est Propria,aut Propriissima. Ad secundum: distinguenda est maior; quia ratio formalis i a Disserentiae duplex est: Vna est ratio praedicabilisialia est ratio faciendi differre : dum ergo dicitur, Disserentiam in hac Diuisione, sumi formaliter: si Lusus sit de ratione formali praedicandi, falsum est antecedens : si vero de ratione formali faciendi disser-τe, Verum: sed tunc neganda est minor,quod Disserentia hoc modo considerata , formaliter sit ens rationis:est enim reale potius, per realem actum faciendi disrre unum ab altero.
Hoc iam supposito , de alio. agendum est , quod principalitet quaeritur, An Diuisiost Vniuoca, vel Analoga. Et e st prima opinio eorum, qui tenent Diuisionem sumi, pro secundis intentioni bus, A propterea esse Diuisionem Vniuocam generis is species:
159쪽
Cap. . de disserentia, quaest. 2. I Iita,ut Differentia in communi,prout denominatur a secunda imtentione , Genus sit ad Disserentiam Commune , Propriam, &Propriissimam, prout denominamur etiam a secundis intenti
Probant ex Porphyrio, qui in textum , vocat membra huius Diuisionis tres species Differentiae:sentit ergo diuisam esse tan quam genus in suas species. Deinde ratione : quia, lices sumpta Diuisione realiter, non possint membra eius uni uoce conuenire: cum sola Disserentia Propriissima faciat differre simpliciter, caetera: Vcro,non nisi secundum quid, quia solum faciunt differre accidentalitermihil minus, ut denominantur a secunda intentione Disserentiae , a qualiter conuenit illis ratio Differentiae:sic fit ratio Generis, pro secunda intentione,aequaliter conuenit generibus substantiae, &accidentis.1 Secunda sententia est aliorum omnium , qui tenuerunt diuusionem hanc sumi realiter a Porphyrio, & consequenter asserunt,eme Analogi in analogata:quod etiam tenet Caietan.quam
uis sentiat sumi pro secundis intentionibus:Et haec est probabilior sententia.
Itaque duo asserimus. Primum est Diuisionem sumptam realiis ter,esse Analogi in analogata . quod concedunt auctores utrius. que opinionis. Et probatur euidenter quia illa quae disserunt suta stantialiter,disserunt simpliciter. quae vero disserunt accidcntaliter,disserunt secundum quul:sed sola Disserentia propriissina,s eit differre substantiali teciduae vero aliae solum accidentalitezer go in ratione faciendi differre realiter, non uni uoce , sed soliunanalogice conuenire possunt. Secundo asserimus; Quod, etiam si accipiatur Diuisio pro se cundis intentionibns , aut pro differentiis, ut ab eis denominanturmon est Generis in Species, sed Analogi in analogata, ut asseruit Caiet. Quod probatur hoc argum. Membra huius diuisionis, vel considerantur sub ratione praedicabilis : vel sub ratione faciendi distre:& in prima consideratione, Communis, & Pω-pria non pertinet ad tertium Praedicabile: quia non praedicantur in male quid,sed ad quartum, & quintum cum praedicentur in Quale accidentale,proprio,Vel communi. Et certe,si in ratione praedicabilis Differentia in communi esset Genus: & membra ement Species:distinguerentur ipecie , in ratione praedicabilis:&ideo duo, aut tria praedicabilia Differentiae ement multiplicanda.
In secunda vero , non denominantur a secundis intentionibus: quia facere differre accidenti proprio,aut communi, non dependet ab intellectu : sed est actus realis, ante operationem intellectus eis conueniens: in quo non possunt univoce conuenire cum
160쪽
a a Cap. .de diserentia,quaest.2.
Digerentia Propriissima ; quia istae non faciunt differre , nisi secundum quid ,& per attributionem ad disserentiam propriissimam,quae sola facit differre substantialiter , & simpliciter: ergoerepugnat membra huius Diuisionis habere conuenientiam um- eam. Sed etiamsi in ratione faciendi differre , denominarentura secundis intentionibus; non possent conuenire uni voce. ProbatimQuia facere differre in communi sumptum , Analogum est: cum primo,& per se conueniat Di Terentiae propriissimae, facienti digerre substantialiter S: loldin secundum quid , caeteris facientibus differre accidentaliter: ergo nec secundae intentiones denominantes haec membra , pollunt conuenire uni voce. Probatur
consequetia:Quia una ost ratio faciendi differre sinpliciter: alia faciendi differre secundum quid : ergo sicut facere differre incommuni est Analogum sie etiam ratio faetendi differre in communi,erit Analoga.
Ad testinionium porphyrij, pro alia sententia facile respon-I 3deoares species Di Ferentiae,appellae e membra huius diuisonis; id est,tres modos diTerentiae ; non proprie de Specie loquens sed
per similitudinem. . . 'Ad arg.Negandum est antecedens ex ea parte: qua dicit membra huius Diuisionis, ut denominantur a secundis intentionibus, Vni uoce conuenire: quia nec denominantur ab illis , cum non pendeant ab intellectu , in ratione faciendi differrei & etiamsi denominarentur, non possient Vniuoce denominari: quia conceptus faciendi differre , quantumcumque abstrahatur, non potest
aequaliter participari ab his, quae non faciunt differre: nisi accidentaliter:& ab eo, quod faeit differre substantialiter: sicut conceptus entis non potest abstrahi: quin diuerso modo participalis st,ab ente simpliciter, quod est substantia;& ab ente secundum quid,quod est accidens. Et,n dicatur,verum hoc esse,si membra Diuisionis accipiantur 1 4
realiter sed ut denominatur a secundis intentionibus , aequaliter eis conuenire rationem communem faciendi differre , sicut Generibus Substantiae, & Accidentis , ut animali & colori, uni uoce comaenit ratio Generis, quia aequaliter denominantur a secunda intentione: quamuis sumpta realiter nihil commune uni vocum habere possint.Respondeo,diuersam esse rationem de generibus,& differentiis. sub ratione faciendi differre sdmptis:quia Genera Substantiae, & Accidentis,eodem rhodo sunt in multis speciebus,& de illis praedicantur in Quid : & ideo uni voca est eis denominatiΘ Vniuersalis,& Generis a secunda intentione: sed differ&i is ubstantialibus & accidentalibus, non potest es uni uoca. ratio faciendi differre sed semper est inaequalis:quia simpliciter a Propriissima tanquam a substantiali,& secundum quid,participatur ab aliis,