장음표시 사용
211쪽
nalitatis, non facit ex se,aut per se sola, vetam speciem & distinctam analogiae, nec nomen analogum , sed ratione attributionis, cui coniungitur:& ideo eandem cum analogia attributionisi& ita nec secundum actum, nec secundum pollibilitatein idistinguendae sunt diuersae species analogiae, sed sola analogia attributionis ponenda est. Conclusio haec est contra secundam & tertiam opinionem: dc prius declaranda esst , deinde probanda. Declaratur aulcm sic: Proportionalitas ex se differcns cst, ut reperiri possit,inter significata. quorum utrique conueniat formaliter,& intrinsece appellatio,& significatio nominis, & inter ea,quorum totum uni conueniat formaliter, aliis vero, per extrinsecam denominationem: imo& inter ea etiam,quae sub tali nomine,nullam habent conuenientiam,vt aequi uocata. Probatur euidenter: quia intcr species ciuΩdem generis, reperituravi inter hominem,& lconena: δο etiam inter
canem latrabilem piscem,& sydus:& tandem , inter risum hominis,& floriditatem prati :quia verum est,de his omnibus ; quod sicut se habet unum eorum,ad suum esse; sic aliud ad suum:& quamuis per nomen idem significetur,potest codem modo ,seu diuerso, reperiri in eisdem. Quod non minus emcaciter sic probatur: Quia ira se habere quodlibet,ad suum esse 1, sicut aliud ad suum, non emcit ea magis vel minus diuersa ; in apprehensione intellectus, quam si id non
Iaaberent:ergo nec essiciet ea magis, aut minus diuersa: nec magis.& minus eadem, etiam si per nomen idem seu aliud fgnifice tur. Euidens est consequentia quia res significantur per voces, ut apprehenduntur ab intellectu. Probatur porro antecedens: quia aequaliter reperitur in apprehensione intellectus , inter res omnino diuersias, ae inter res eiusdem rationis non enim , ut mi nus diuersia apprehenduntur significata canis, ex eo, quod intellia
gantur, sic se habere quodlibet ad suum esse, sicut aliud ad suum:
nee minus dissimilia sunt, album, & nigrum ἱ ex eo,quod apprehendantur, sub eadem proportionalitate, quam ea non apprehCΠ-sa. Probatur iam conclusio , sic ex elicata , aduersus secundam opinionem, hac ratione : Analoga sunt media inter aequivoca, & uni voca; ergo non possunt reperiri simul , cum aliquo , ex-io tremorum I ita ut idem nomen, respectu eo iundem significatorum,sit analogum simul,& aequivocum ; vel analogum & vniuo eum,sed proportionalitas sola,etiam per nomen significata potest reperiri simul eum vno , & altero extremo : ergo non facit medium : quod est, non essicere nomen analogum. Probatur minori
Quia etiam si species animalis apprehcndantur ab intellectu , sub proportionalitare , hoc est, ut ita se habet leo , ad suum esse animalis , quod participat ab animali: sicut homo ad
212쪽
suum, quod ab eodem participat: eadem intelligitur natura animalis in eis: ergo non desinunt e Te uni uoca: & ex coniequenti, non apprehenduntur, 't .malogamec est ent analoga.11 sub eadem proportionalitate significarentur,per nomen: quia ut probatum est, eodem modo significantur Per omen , quo apprehendundurper intellectum.1 1 Probatur deinde aduersus textiam: Quia proportionalitas, ratione sui, non facit floriditatem prati esse, aut vocari risum' sed ratione attributionis, quam causat in ea,ad risum hominis : ergo nec ratione sui facit eam analogatum risus, aut risum este an logum, sed ratione attributionis. Probatur minor: Quia si rati ne sui faceret eam analogatum , omnia alia, in quibus reperitur, faceret analetata : sed probauimus eam non faceIe,ergo nec focit floriditatem prati anaIogatum risius,nisi ratione attributionis, quam causat in ea: quia attributio vera est analogia , & per scessicit nomen analogum. Ex his conclus inibus sequitur , proportionalitatem non osse vexam analogiam: nisi ut per se coniunctam attributioni:& ratione huius non ratione sui: & ideo non facere distinctam speciem analogorum , ullo modo , sed omnia analoga esse attributionis, ut docuit expresse D. Th. I p.q. I .arr. 6.ubi ita ait: In omnibus nominibus , qνιa de pluribus analogice dicuntur: necesse est, quod omnia dicantur per respecBιm ad unum υν ideo illud unum, ortet,quadponatur definitione omnium. 22 Et probatur hac ratione : Inaequalitas sola non sufficit aual gum facere, nec sola proportionalitas , etiam per nomen significata,sed praeter has sola attributio restat,de qua probatum est ,per se facere nomen analogum: ergo solum datur analogia attributionis, & sola analoga attributionis : Nomine autem Attributi nis, intelligimus quamcumque habitudinem, unius ad alterum, vel multorum ad unum, per ordinem, ad quod dicantur talia.Et hoc modo inteIlecta, tertia opinio vera esse potest, asserens proportionalitatem non facere analogiam : nisi unum eorum, inter quae reperitur,dicatur absolute tale per suum esse,aliud vero,non
nisi per habitudinem ad illud : eiusmodi enim habitudo, sub nomine attributionis comprehenditur , & proportionalitas, aqua causatur ratione illius & non ratione sui facit nomen analoSum. Ad exemplum primae opinionis : Respondent aliqui: Principium esse aequi uocuin, a consilio : quia a consilio impositum est ad diuersa significanda. Alij vero dicundi.Esse analogum propo tionalitatis Sed utrumque idetur falsum , primum,quia Arist. s. lib.M 'ta.c. t . enumerans principia omnia,diuersae rationiS,asserit, conuenire in ratione. principi j his vcrbi M. Omnibus igitur priseipiis comm ne est esse primum, unde aut est, aut fit, mιι cognoscitur. Ergo
213쪽
principium , non est arct uiuocum. Probatur consequentia : quia aequivoca non possunt conuenire nisi in solo nomine. Ouod vero non sit analogum proportionalitatis, ex dictis sequitur, quia proportionalitas non sussicit ad cffciendum nomen analogu.Dici ergo posset,Principium csse analogum attributionis:quia primo , & per se significat principium, a quo per veram originem procedit aliud, secundum csse:&per attributionem ad hoc princium, dicitur de reliquis. Vel , cui non placuerit, analogum hoc modo esse dicat potius,esse uni vocum , quam aequivocum : quia hoc ultimum expresse est contra Arist. iΑd rationem vero Negandum est antecedens, quod proportionalitas praesupponat diuersa esse illa, inter quae reperiturmam licet supponat esse distincta, tame indifferenter potest leperiri inter ea, quae univoce conueniunt ,& inter ea, quae conueniunt solo nomine:& ideo, non facit per se nomen analogum. Ad testimonium D. Tho. respondeo: Eam sententiam aboque dubio recte tractasse in eodem loco prim partis , a nobis citato, ubi tam expresse tenet oppositam. An necesse sit rem,vel conceptum significatum nomine analogi, intrinserestum reperiri in principali anatigato,in rateris vero, se- tum per Extrinseram denominatist m. Vpposito, quod solum dentur analoga proh ortionis,seu, attri-2 3butionis, dubitatur: An necesse sit, quod significatum eorum, solum reperiatur formaliter in principali analogato , in caelo' vero non formaliter: sed solum per extrinsecam denominationem: ut Videmus,in hoc nomine,ianam, quod significat sanitate:& haec solum reperitur formaliter in animali, quod est principale analogatum an urina vero,& medicina, solum per extrinsecam denominationem : in illa quidem , tanquam in signo; & in hac, tanquam in causa.
Et prima opinio aliquorum asserit, necessarium esse, quod in solo principali reperiatur formaliter, & intrinsece. Quod probari potest,quia in eo solo hoc modo reperitur,per se primo,cae tera Vero , solum videntur esse quasi attributiones ad illud: ideo Arist.de accidentibus dixit. Non esse entia , sedensis entia, hoc est, aliquid substantur : sed attributio,non videtur esse, nisi quaedam
extrinseca denominatio: ergo solum in eis reperietur, per extrinsecam denominationem. Secunda opinio est communis omnium modernorum, negans
hoc esse necessarium:sed indisserenter esse posse,in omnibus formaliter , vel solum in principali, secundum diuersiam naturam& conditionem eorum. Et haec est expressa sententia. D. Th. in . d. 9.q. I.& vera, di a nobis amplectenda. Probatur:Ratione, &Exem
214쪽
Exemplis: Ratione quidem,quia attributio est, quae facit analogiam : sed haec potest reperiri inter ea , quae formaliter participant rationem vel conceptum analogi: sicut reperitur interea, quorum unum tantum formaliter eam participat: ergo utroque
modo se habere possunt analoga ,& non uno tantum, ut asserit prima opinio. Probatur minor: quia bene potest intelligi,quod Vnum , vel plura participent rationem formalem signisscatam. quam non habeant, nisi cum dependentia , & attributione ad unum, in quo por se primo reperiatur. 26 Probatur secundo Exempli f.Nam ens dieitur analogice de substantia & accidente, atque etiam de Deo,& creaturis, ut inferius probabitur:sed entitas, quam significat, non solum reperitur formaliter in substantia,sed etiam in accidεtibus: nec solum in Deo, sed etiam in creaturis: ergo non est necessarium , quod solum in
principali analogato reperiatur formaliter. Probatur minor: Quia creatura,entitatem habet intrinsecam,& formalem,productam in rerum natura, per creationem, aut per aliam actionem. ergo non reperitur in solo Deo:quamuis, per se, in eo tantum,&per participationem,& attributionem ad ipsum,in creatura.Et ino accidentibus reperitur etiam entitas propria, formalis,& intrinseca:quamuis non sine intrinseca dependentia a substantia, ut inquantitate & qualitate manifestum est. Sed respondent aliqui, pro prima opinione,Accidens non esse ens, sed entis ens: hoc est, esse aliquid si ibstantiae : vi cepe asserit inrist.& hoe est non habere aliam entitatem, nisi attributionem ad substantiam,in quadam denominatione extrinseca consistentem,sibi autem intrinsecam,& essentiale.Sed hoc non potest esse Verum,ut ex eadem solutione, in primis colligitur.Na si accidens, est entis ens:ergo est ens substantiae:habet igitur veram entitate, per quam assicit substantiam .Quod videtur probari euidenter,his experiεtiis: Quantitas in Eucharistia, non inhaeret substantiae,sed
ab ea est separata:& tamen cst Vera entitas, quam videmuS,& tangimus. Albedinem etiam sentimus per visum, & cadorem per tactum:er3o euidenter probatur,quod haec accidentia & similia, nosint extrinsecae attributiones aut denominationes:sed verae entitates reales: quia sola denominatio extrinseca non sentitur, nec
potest esse per se obiectum sensus. M Et confirmari non potest Quia accidentia haec habent suos cofectus formales in subiectis, in quibus sunt; nec solum krmales, sed reales & physicos: ut albedo, facit parietem realiter, di se maliter album: & calor facit aquam realiter ,& Imaliter c lidam, sed effectus isti non possunt procedere a causis in sola d
nominatione extrinseca consistentibus , sed ab hia,quae veram dc intrinsecam habent entitatem realem : per cuius realem Virtutem
215쪽
eos producumrergo accidentia, veram S intiinsecam habent entitate at loqui, intellectus,& voluntas , quae sunt accidentia . peraddita substantiae animae rationalis,ad oscrandum,non erunt, nisi denominationes extafinsecae, ei superadditae Quod patet esse falsu . cuin sim potent i ae reales, per quas tanquam mi vutates reales, elicit anima veras & reales operariones. Ad argumentum vero , Neganda est consequentia: quia licet
tu in principali analogato, reperiatur prima & per se ratio significata per alialogum,in caeteris ve16, luat per aricibutionem ad illud intrinsece tamen,& formaliter repc viri potest quia attributio,hoc non tollit,ut probatum cst.
An ranceptas firmatis analogorum , t onus O abstractus ab Mazo- .gatis, uel multiplex ab eis an abstrahi pulsi. Conceptus, quem format intellectus de aliquo .duplex est,utas captae differentia notauimus: formalis, re obiectivus. Conceptus formalis , est qualitas mentis, quam intellectus producit. ut sibi faciat obiectum actu praesens,& illud intelligat: nam per
bauc qualitatcm,sibi perfecte repraesentatu Conceptus vero o lectivus,est obiectum, quod intelligitur, inqaantum per forma- 'iem repraesentatur Et de utroque procedit quaestio:& ideo laab bit duplicem partem. In prima dileutabimus , de unitate conceptus formalis.In secunda, de unitate conceptus obieetiui. Sed conceptus se alis etiam est duplex : Vnus est,conceptus vocis 1ignificantis. Alter, conceptus rei fgnificatae. Et de primo certum est,quod si unus quia nomen analogum,est una vox simpleae:ergo per unum simplicem conceptum, a nobis intelligitur. De conceptu vero formali rei significatae, per nomen analogum. procedit quaestio, In sis unus. Prima opinio teneti Dari unum conceptum formalem rei significatae per analogum,ita Scotus , loco inferius citando. Hese
sed diuerso modo procedunimam Scotus unum conceptum Imalem ponit: quia tenet, em csse uni cum et Uniuoca vero, unico conceptu Armali medio, a univocata significant. P.Suarius,ideo ponit Vnum conceptum Armalem: quia unum etiam ponit obiectivum, abstractuini ab anaIogatis. Heruaelis dc Scotus, licet non ponant eundem conceptum obiectivum, asserunt tamen sermalem esse unum Et tandem Fonseca ponit unum fommalam, non distinctum sed confusum:quia non repraesentat distincte analogata,sed confuse.
Probatur duplici arg Primo, quia Analogum,non selum est una, Vox simplex, non aequi cased unam habens fguificationem,
216쪽
ex sua impositione: sed voces significant mediis conceptibus ergo
significabit,medio unico conceptu formali. aod experientia videtur probarimam audito nomine Entis,aut alterius analogi, non concipit intellectus analogata ,sub determinato conceptu, t substantiam,vel accidens,sed unum quid ,nempe cntitatem: ergo non tarmat plures conceptus formales corum,sed unum ei uidem cnti
Secundo: Quia si conceptus formalis analogi, non est unus , sed plures : ergo tot formabit conceptus intellectus , audito nomine, quot analogata habet: unde si haec fuerint decem, ut contingit incnte,significate omnia praedicamenta, vel etiam si fuerint viginti, tot conceptus simul formabit intellectus:quod videtur impossibile. Probatur consequentia,quia si plures format, non est maior ratio , quare duos tantum , & non plures. Nec etiam , quare formet conceptum potius horum,quam aliorum : ergo vel tot, quot sunt
a 8 Secunda opinio: Negat conceptum formalem analogi , esse v-num: quam sequitur Ferra. l .contra gent. c. 3 4. & cum eo plures moderni. Et haec videtur nobis probabilior. Et probatur primo: Quia analogum conuenit cum aequi uoco, in eo quod significat multa simpliciter diuersamon tamen omnino diuersia,sed se eundum quid eadem : G in hoc distinguitur: sed
audito nomine aequivoco, format intellectus diuersos conceptus formales, propter diuersitatem significatorum:ergo audito nomine analogo formabit etiam plures simpliciter: licet non omnino diuersos,sed aliqualem similitudinem habentes. Secundo:Vnitas conceptus formalis, mitur ex unitate conceptus obiectivi,per illu repraesentati: sicut unitas imaginis,ex unitate rei repraesentata': sed conceptus obiectivus analogi, non est Vnus,Vt iu 2.part.quaest. probabitur:ergo erit unus formalis.Εrrant enim satis aperte illi; qui non ponentes unum conceptum obiectivum analogato tum, sed plures, admittunt nihilominus Via itatem conceptus formalis:contra quos euidenter concludit, ad hominem , hoc argumentum : quia nullam potest habere unitatem conceptus formalis,quam non accipiat ab obiectivo. Ad primum arg. Concedendum est antecedens:ex ea parte, qua dicit, analogum esse unam vocem simplicem:& ideo, unus datur
conceptus eius: sed negandum , quod unam habeat significationem: si cur non habet unam rem significatam,sed plures,atque diuersas simpliciter , ad quas significandas , unica impositione fuit imposita:quia licet plures sint res: omnes tamen habent attribu tionem ad unam:& ideo unica voce, & unica impositione, ad eas significandas, possunt M signari, - ' Ad experientiam vero, in eodem argumento adductam .' Conm
217쪽
Cedimus, quod audito nomine analogo, non concipit intellectus analogata sub cxpresso. aut distincto conceptu , ne tamen susseonium actuali ut in secunda parte dicetur. Nec tamen concipit Vnum quid ,eis commune, sed plura simpliciter diuersa,sub ratione tamen communi, selum secundum quid , propter attributionem, quam habent ad unum. . Ad secundum Concedendum est totum,quod assumit,& negandum,esse impossibile,quia decem conceptus formet is itellectus,si dece sint significata analogi: ut contingit in ente,vel Etiam plure
si plura Labeat significata Non est enim impossibile, intellectum
tot simul formare conreptus sub unitate eiusdem vocis, tot res Ggnificantis:quod satis est manifestum, in aequi uoco e quo audito nullus negat,tot formare conceptus intellcctum, quot sunt significata eius,pluta vel pauciora:& in analCgo,cst alia ratio particularis: quia non solum plures conceptus habent ordinem ad unam vocem; sed etiam ad unam rcm, principaliter figes hcatam ἔ ad c
ius conceptum ordinantur omnes alij.
Et ex hoc intelligitur , non dari conceptum formalem, analogis communem , atque distinctum a conceptibus analogatoruim, sed plures tantum eorundem. Vnde nullus datur conceptus se
malis entis,praeter conceptus praedicamentorum. Secunda pars q19stionis de unitate concepim' obieetivi analogorum.
DVplicia sunt analoga , ut dubio praeceAenti insinuauinitis.
Quaedam sentiquorum signincatsi non reperitur formaliter, Ac intrinsece,nisi in principali analogatorin caeteris vero, per De- nominationem extrinsecanuvi sanum, quod sanitatem significat sicut album significat albedinem e & tamen sanitas non reperitui formaliter,ni si in solo animathici urina vero, & medicina, solum per denominationem extrinsecam,signi,vel cauta. Alia sunt analoga , quorum significatum teperitur aliter in omnibus ana
togatis: sed per se primo & principalitet , in uno tantum in reliquis vero, per intrinsecam dependentiam, & attributionem ad illud:& de viri'ue procedit quaestio,An habeat unum conceptum Communem.& abstrahibilem ab analogatis. Sed deprimis primo dicendum est deinde de aliis. Est igitur prima opinio modemorum,Quod liare analoga significent unum conceptum obiectivum; quem intellectus abstrahit ab aualogatis. Probatur primo: quia haec analoga non sunt aequi- ca: ergo non habent solam vocem communem , sed aliquid etiam per illam significatum: sed quaecunque ratio communis po-tcst abstrahi a particularibus , quae in ea conueniunt: ergo datur
conceptus horum analogorum,ostrahibilis ab eis. Secundo:
218쪽
Traetatus de analogia. 2 O ISecundo: Quia audito nomine,ianum , potest aliquis concipere inliquam rationem communem sanitatis; non considerando Iationes particis axes;aut distinguendo diuersas,quas habet, in animali,vrina,& medicina: & conceptus iste communis est eis: ergo est unus, re abstractus ab eisdem , secundum particulares rationes 3 cousideratis. Secunda opinio est communis,& vera quod ab his analogis noupossit absisti hi conceptus communis, sed ea proxime significare rariones particulares analogatorum,aliquo modo similes, vel pro-
3 i Et probatur ratione:Quia haec analogata significant vDam Dr-mam, tum existentem in principali analogato ἱ non in aliis , in quibus soliam est,per extrinsecam denominatio nuvi sanum, significat ianitatis in solo animali inhaerentem,non in v xi- Oa, & medicina; quae selum dicuntur sana per extrinsecum respomim causae,vel signi,ad sanitatem animalis sed a re, maliter ὐgnificata di per lam extrinsecam denominationem Mon est abstrahibilis una ratio, vel conceptus communis: quia forma, & 1ignum, vel causa, se habent; tanquam causa,& cffectu se quorum rationes diuerse sunt, licet ordinem dependentiar, vel attributionis
habeant;& ideo non datur conceptus eis communis ergo nec da-hitur conceptus communis,horum analogatorum. Secundo:Quia cooceptus unus,& communis multis,formaliter
debet in eis reperiri sed conceptus horum analogorum solum reperitur sermaliter in principali analogato; Vt patet de covcepta ianitatis: ergo non est unus omnibus eis communis. Sed respondent aliqui pro prima sententia,Conceptum horum analogatorum,non esse solius se ansed abstrahere ab inclusione formae,aut ratione signi,vel causaerita ut uniuersalior iit, solum dicens uniuersalem rationem sanitatis:& non particularcm sanitatis formalis:& hunc conceptum abstractum , formaliter, reperiri in omnIbus: nam esse causam sanitatis , formaliter, & intrinseco reperitur in medicina:& esse signum,formaliter conuenit urinae: sicut sanitas actualis formaliter conuenit animali.
3 a Haec tamen solutio falsum supponit: Quia nomen ,sanum, impositum est ad significandam veram,& actualem sanitatem I unde in communi mota loquendi,& concipiendi, illud solum vocatur sanum,quod formalem habet sanitatem:sicut nomen ,risus, impositum est ad significandum merum risium hominis: quem solum intelligimus, audito hoc nomine : ergo non significant clusin 1 analoga uniuersaliorem illam rationem: sed ex eo , significant
minus principalia analogata: quia intrii sicam habcnt attribu-
219쪽
tionem , ad formam existentem in principali analogato , per nomen primario significatam. Nec vera est illa ratio communis, uniuersalior,& abstrahensa formali,& intrinseca sanitate,quam Obiicit argument uni , sed ficta:quia formae,signo,& causae, nihil datuIcommune, sed solum haec appellantur sana , per attributionem adi: am,propter quam ei aliquo mogo allimitantur: sed similitudonor, est intelligibilis, sine rationibus particularibus corum αIaco, nec est ab eis abstrahi bilis: imo, nec intelligibilia sunt particularia significata, nisi actu intellectis rationibus particularibas: non quidem distincte,& expresse,ut significantur propriis nominibus, sea confuse tantum hoc modo significantur nomine communi,& analogo. cuius ideo non potest dari conceptus obie-o tuus, communis, abstiactus ab analogatis. Ad primum arg. Concedendum est antecedens,cum prima con 3 , sequentia: minor vero distinguendam am ratio communis, duplex Rest: Communis, simpliciter ; aut secundum quid: illa reperitur in Vni uocis haec in analogis:& illa solum,abstrahi bilis est;a particularibus rationibus uni uocatorvin: hqc vero,nullo modo potest abstrahi a particularibus rationibus analogatorum: sed nece stari debet eas actu confuso includere.Ratio huius discriminis est:quia ratio communis simpliciter est ratio naturae,aut modi, in inferioribus cxilhcntis;comnuinis vero secundum quid ,nilail est praeter
proportionem,aut attributionem , inter rationes particularcs: &idco, non est intclligibilis, sine inclusione actuali particularium: sestem confusa:& ex consequenti, nisi intellectis particularibus, actu confusio hoc est, non distincte nec cxpresse : ut significantur propriis nominibus:& hoc est, non esse abstrahi bilem conceptum communem ab eis:quia conceptus, qui a particularibus abstrahitur, Iron includit ea actu,sed solum in potentia. Ad secundum,Distin quendum cst antecedens : quia dupliciter..
confingit,concipere rationem communem,audito nomine analo.
gomori conceptis particularibus Distincte,& expresse: aut solum confusc.Actu igitur expresso:& primo modo , concipi nequit ratio communis, secundum quidmon conceptis particularibus: sed secundo modo: quia communis illa ratio , non erit aliud, prater particulares proportionahas : & ideo, necessariis conceptas actu, eodem conceptu : non actu expresso , aut explicito, sed confuso,
Maior est difficultas .de aliis analogis, quorum ratio Vel forma significata formali ter, R intrinsece, reperitur in omnibus anal -gδti silicet primo, 8 per se in uno in aliis vero per intrinsecam dependentiam,& attributionem ad illud, & tale analogum, est ens, secundum commvn ,& veram sententiam : & ideo in illo pla-ςct ex eplum ponere.Cum enim forma significata,quae est entitas, . forma
220쪽
formaliter repetiatur, in substantia, & accidensitriis. videtur abstrahi posse rationem communem ciuitatis , a particularibus IMetionibus praedicamentorum,quam participabunt omnia,ta1 cluam formam intrinsecam.
ue Et ust prima opinio,quae asserit, Conceptum analogi:vnu simpliciter est e,& abstractum , a particularibus rationibus analoga rum:& ideo ratione distinctum ab eis. Ita Iauellus 4. Me t. quaest. I. Sotus, ubi supra. Probatur testimoniis Arist.& D.Tho.deinde rationibus.Αrist. . Meta.tcx.7.altant,Metaphysrea cosiderare ens. in quantu ens:quasi dicat: non ut substantia, vel accidens,sed sub ratione uniuersaliori enditatis real is: datur ergo ratio uniueSalior Substantia,& Accidente:quam necessc est,esse abstractam ab
Cis,Vnam atque communem. Probatur consequεtia:quia Volue
sale,est quid abstractum a particularibus, e isque commune. 3 Et D. Thom. I .parti qu*sto. art. 3.ad primum,ait,Substantiam quantitaιem . O qualitatem contrahere ens applicando illud ad aliquam quidditatem, seu naturam sed contractio non potis intelligi nisi respectu alimius communis, quod determinatur ad particularia. erinsentit ens: & quodcunque ex his analogis significare conceptum communem,& abstractum ab analogatis. Probatur etiam ratione dii Primo , quia entitas se aliter, &1ntrinsece est in substantia , & accidente: ergo in eo conueniunt, vel assimilantur , quod virumque sermaliter est ens , sed cuiuDcunque conuenienti e abstrahi potest conceptus communis cis, quae eam habent:ergo abstrahi bilis est conceptus communis entitatis, in qua assimilantur substantia,& accidens,& iste erit Vaus atque ratione distinctus ab eis. Secundo: uia concipere possumus de re aliqua , quod sit ens.& dubitare an sit substantia , vel accidens : ergo in conceptu eratis. neutrum includitur secundum particularem rationem , aut mod in intrinsecum. Probatur consequentia ; Quia si include-
Tentur speciales rationes: certo cognosceremus, quaenam ei conueniret, eo ipso quod concipimus e me ens: & ideo non haberet locum dubitatio. Sed si non includuntur speciales rationes in eo conceptu , erit abstractus & unus : cum nihil includat diuersitatis, sed solam conuenientiam: ergo datur unus conceptus analogi abstractus ab analogatiS. 3 Probatu tertio:quia si non datur conceptus abstractus,& com munis entis;erit quas aggregatus ex omnibus rationibus speesalibus praedicamentorum. Ita ut qui dicit ens , dicat substantiam, quaentitatem , qualitatem , & caetera praedicamenta: sed talis conceptus de nullo analogato potest praedicari ; ergo falsae erunt omnes istae praedicationes; Substantia est ens, Quantitas est ens, Qualitas est em: quod est absilidum.Probatur conlequentia:qui