장음표시 사용
241쪽
analogum significetur: & si ita reperiretur, sussiceret Aeere iblud analogum : alio modo reperitur non significata , sed quam
potest intellectus in eis concipere:& sic non facit nomen analogum. Et hoc modo non solum in analogis , sed in aequi uocis, &vni uocis reperitur : primo vero modo in nullis : sed si impone-Tetur nomen aliquod, quo significarentur analogata, ut habent 'proportionalitate ex ea sola emet analogu.sed per nomεens non ignificatur,& ideo non probatur, quod sit analogu attributionis. Secundo respondetur negando absolute antecedens:quod proportionalitas ex se , siue significata, sue non significata , emeiat nomen analogum : unde licet reperiatur inter significata entis, non sequitur esse analogum proportionalitatis. Ad argumentum 4ecundar, distinguendum est antecedens. Nam si ens simpliciter idem sit, quod ens intrinsece, & formaliter,uerum est. si vero simpliciter Lumatur prout distinguitur contra secundum quid , falsum est, ut probauimus : & cum ex attributione proueniat, luod minus principalia analogata non dicantur talia,nisi secundum quid,non probatur,quod ens non sit an
Vtrum acridens sit -ἐuoeum ad nouem pradicamenta aeci. dentium,mel analogum.
M A ior dissicultas est de aceidenti mspectu omnium acet-
dentium : An sit univocum , vel analogum.In qua praesupponendum est primo, quaestionem non procedere de accidenti uniuersalissime sumpto, prout est commune ad accidentia realia,& rationismam sic certum est,esse analogum,cum accidentia rationis non sint accidentia , nisi per similitudinem , & attributio-Αem ad accidentia realia: quare non potest abstrahi ab utrisque
conceptus communis uni uocus. Secundo , certum est, nec etiam 'procedens de accidenti reali, prout significat tam accidentia i trinseca , hoc est, vere inhaerentia in subiecto, quam extrinsecas denominationes reales: ut dexteritatem & similes, quae passim reperiuntur in sex ultimis praedicamentis , squamuis ego non intelligam, ex sola denominatione extrinseca pose fieri praedicamentum male , ut suo loco probabo. am denominationes istae non sunt vera accidentia,sed solum pet attributionem. & similitudinem ad ea, quae inhaerent subiecto, dicuntur : unde respectu omnium, non potest accidens esse univocum. Sed solum loquimur de accidenti reali, prout significat ea solum , quae inhaerent subiectis: de quo inquirimus, An sit uni vocum , vel analogum. Et prima opinio asserit esse uni vocum. Ita Solus quaestis..antC-T spraedi camentorum,& plures moderni: sed digerunt a Soto in eo, quod ita afferunt esse univocum, ut etiam sit genus,constitums
242쪽
vnum praedicamentum omnium accidenti uiri , sicut substantia constituit unum praedicamentum omnium substantiarum : Sotus VeIO negat esse genus. Duo potant probari pro hac sententia. Primum,quod accidens non sit analogum. Secundum , quod sit uni vocum. Et hoc secundum eisdein prorsus argumentis probari solet, quibus probatum est superius ens esse viai vocum ; & ideo non sunt hoc loco repetenda, sed solum probabitur primum ex definitione analogorum. Analoga sunt, quorum nomen cst commune , ratio vero substantiae, nec omnino eadem, nec omnino diuersa: sed ratio accidentis omnino est eadem: ergo non est analogum,sed uni vocum. Probatur minor:Ratio aceidentis est,Esse in subiecto: sed Else in subiecto, non solum formaliter & intrinsece conuenit omnibus accita dentibus, sed etiam aequaliter Sc simpliciter e ergo non est diuersa in eis,sed eadem. τὰ Huic argumento solet responderi: Quod licet accidentia non dicantur per attributionem ad unum accidens; tamen omnia dicunt attributionem ad substantiam, & intrinsecam dependentiam ab ea.Et haec sufficit ut inter sese dicantur analogice sub nomine accidentis.Sed probatur hoc non sussicere, duplici ratione.Primo, quia vi attributio constituat analogiana,inter significata analogata versari debet, sicut analogia ipsa:sed substantia non est analogatum accidentis,cum non significetur eo nomine ; ergo attributio accidentium ad illam,non constituit accidens analogunt: sed solum ens,a quo significantur omnia. Secundo,attributio ad substantiam aeque primo conuenit omnibus accidentibus,atque etiam intrinsece,& formaliter:ergo uni- uoce conueniunt in ea: sed secundum talem attributionem significantur nomine accidentis:ergo uni uoce,& non analogice significantur.
babilior,& tenenda Sed diuersis .nodis probatur adiuerss.Ratio aliquorum est,pro- portionalitas, quae reperitur inter accidentia. Quia sicut unum se
habet ad suum esse,quod ab accidεti participat, sic se habet aliud.
Et haec sum est, ut accidens sit analogum respectu omnium. Sed haec ratio insufficiens est:nam ut superius probauimus, proportionalitas non significatur per nomen , & ideo non sussicit illud facere analogum, & etiamsi significaretur, non sufficeretr73 Ideo alij, qui solam attributionem veram constituere analogiam,nobiscum sentiunt,dicunt reperiri attributionem inter acci-
243쪽
dentia , quia omnia dicuntur talia in ordine ad 'uantitatem, ra fione cuius inhaerent subiecto Sed hoc probatur salsum. Quia nutatum accidens spirituale inhaeret subiecto media quantitate:neque
enim Omnia s.ccidentia sunt corporeamam generatio substantialis inhaeret materiae primae ante quantitatem,& relatio totius Gubstantialis ad materiam,& formam,& relatio materiae,& formae inter sese, ergo falsum est, quod dicantur per attributionem ad quantitat m. Alij denique probant aceidens non esse uni vocum.Quia saltem respectu acc1dentis absoluti, & relativi, non potest habere rationem uni vocam : nam vel conceptus abstractus ab utroque est absolutus,vel relativus.Non absolutus,quia non conueniret inferiori accidenti relativo.Nec potest e re relatiuus,quia non conueniret inferiori absoluto : ergo nec potest esse uni uocus. Et si dicas, nec esse relatiuum , nec absolutum; sed abstrahere ab utraque ratisne , ut abstrahunt caetera uni voca a particularibus rationibus
uni uocatorum. Probatur hoc esse falsum : quia si talis conceptus abstrahit a relativo,& absoluto,eo ipso debet esse absolutus.Nam si abstrahit a relativo ergo iam non respicit terminum:sed quod non respicit terminum est absolutum, ergo talis conceptus absolutus erit; non abstranet ab absoluto,& relativo. Haec tamen ratio in lassiciens mihi videtur; quia non probat statem conceptum non posse abstrahere ab absoluto,& relativo; Scideo non probat quod univocus esse non possit. Nam dicam ego relationem duplicem conceptum habere. Primum , quo respicit subiectum ; & hic est ei communis cum accidentibus absolutis. Secundum quo respicit terminum : & iste est conceptus specialis, quo distinguitur a caeteris praedicamentis, & per primum conceptum non respicit relatio terminum, sed per secundum. Dum autem sic arguitur ; Ille conceptus non respicit terminum: ergo est absolutus, neganda est consequentia quia medium dari potest inter conceptum absolutum,& respicientem terminum ;& tale medium est conceptus abstrahens ab absoluto , & relativo , qui nec respicit terminum; nec excludit respectum ad terminum,sed solium dicit rationὁm communem, contrahibilem per respectum ad terminum I & per rationem absolutam; quae non solum non dicit respectum ad terminum , sed eum excludit; quem non excludit conceptus communis, abstrahens a relativo, & absoluto. Non ergo probatur illa ratione quod accidens non possit esse
Ut igitur hoc essicaciter probetur: annotanda est doctrina D. 7 Thom. .p. q. 1 3. arr. s. ubi de analogi S loquens ait: Nomen analogum duabus modis signifieare attributionem unim ad alterum , vel muliorum ad unum. Et ponit exemplum utriusque in sano; quod analo
244쪽
analogum est attributionis,respectu medicinae,& animalis per attributionem unius ad alterum. Nam medicina dicitur sana; quia est eausa sanitath animalis: sed idem sanum dicituri analogice respectu urinae, & medicinaemon quia unum horum habeat attributionem ad alterum,sed quia utrumque dicitur tale per attributionem ad tertium,nempe ad animal,vrina quidem tamquam signum
sanitatis eius, medicina vero tamquam causa.
Ex hac doctrina applicata ad propositum colligi potest argumentum essicax, ad probandum accidens esse analogum. Nam v- terque modus attributionis, nempe unius ad alterum, vel multorum ad unum , effcit nomen analogum: sed in accidentibus reperitur secundus modus attributionis : ergo accidens erit analogum attributionis, respectu eorum,sicut sanum respectu urinae, Mmedicinae. Probatqr consequentia; quia omnia accidentia significantur cum intrinseca attributione ad substantiam. Sed contrahoe sic argum. Nam in primis videtur non bene colligi argum. ex doctrina D.Tho. neque habere vllam vim ad probandum an logiam accidentis, quia D. Thom. Vtrumque illum modum attria butionis assignat: inter significata eiusdem nominis, seni; nempe animal, urinam,& medicinam. Et ita significari necessarium est, ut probat hoc argu. Analogia solum reperitur inter significata eius. dem nominis analogi , & inter significata diuersorum nominum, ut ex definitione constat: Analoga sint, quorum nomen est commune, &c.Sed nomine accidentis non sgnificatur substantia sed sola a cidentiarergo attributio inter haec versiari debet, ut eficiat nomen accidentis analogum, ita ut attributio sit unius ad alterum , vel multorum ad unum per tale nomen significatum; & non sussicit esse inter illa,& substantiam,non significatam eodem nomine.
8 Quod confirmari potest,& declarari simulinam attributio accia dentium ad substantiam, facit quidem analogiam attributionis
multorum ad unum in ente, a quo significantur omnia , sed non potest facere analogiam in accidente,a quo non significantur omnia,sicut non facit analogiam in nomine,substantia,licὁt sit unum 'analogatum entis cum accidentibus & ob id solum attribuantur ei accidentia,quod nomine substantiae non significantur. Non e o videtur hac via essicaciter probari,quod accidens sit analogum. robatur minor:quia ex eo quod accidentia attribuantur substantiae, solum sequitur ; quod non snt entia simpliciter, non vero, quod non sint accidentia simpliciter:ergo talis attributio ad subastantiam facit analogiam in ente,a quo significantur omnia, non in accidεti. Probatur c5sequetia,quia necessarium est in omnibus analogis,unum esse tale simpliciter,aliud,vel alia secundum quid His tamen non obstantibus,expressa mens D.Thom.est, Fusce
245쪽
duo Illi modi attributionis unius ad alterum, & multorum ad unum, ut eos distinguit D. Thoni. nisi duobus etiam modis accipiatur lanum, in quo utrumque contineri affirmat: Primo quidem Iclpectu solius medicinae, & urinae, deinde respectu solius medicinae,& animalis: nam si respectu omnium sumatur, necesse est plura attribui eidem : ergo non habebit locum attributio secunda , quae est unius ad alterum. Probatur consequentia: quia impostibile est sumere ens in ordine ad decem praedicamenta , &constituere in eo attributionem unius ad alterum , sed solum est multorum ad unum:quia attributio unius ad alterum , inter duo tantum potest reperiri, non inter multa, nisi omnia sumantur pro uno:ergo impostibile est constituere in sano, attributionem unius ad alterum,hoc est medicinae ad animal, nisi sumendo illud,prout sollim significat haec duoi& ex consequenti constituitur alius modus attributionis distinctus,qui est multorum ad unum iaccipiendo idem nomen,prout ea latum significat, quae attributitur tertio. Sed ratione probatur,sufficere talem attributionem multorum sad unum , etiam si illud unum non significetur per idem nomen, quia quando attributio multorum ad unum intrinseca est eis, ut Per tale nomen significantur, vera est attributio & per nomen significata, licet non significetur per nomen illud unum , ad quod st attributio,non minus, quam si per nomen significaretur : ergo non minus efficit nomen analogum.Probatur consequetia ex den-nitione analogorum:quia tale nomen significat plura in quantum habent attributionem; ergo est analogum:deinde quia attributio significata per nomen, vera est analogia:& ea quae cum tali attributione significantur vera analogata : impertiliens igitur est, pe2 nomen significari illud, respectu cuius est attributio. Ad obiectionem principalem propositam respondetur, ne an-mbdo imprimis,quod haec analogia non sit ex mente D.Thom.aeinde negando etiam quod utrumque modum attributionis unius ad
alterum, & multorum ad unum, ponat D.Thom. interea tantum, quae significantur eodem nomine. Nam expresse asserit, sanum respectu vνina , medicina , esse analogum attributionM mulIorum ad
unum; sed respectu medicinae, & animalis, ait ibutionis unius ad alterum,ergo non sumit sanum ut significat omnia.Noa id reputat necessarium,sed ut significat minus principalia cum attributione ad principale,etiam non sgnificatum. Probatur consequentia:quias illud accipiat secundum integram significationem Omnium, non potest utrumque modum attributionis distinguere : quia at-t ibutio unius ad alterum non est nisi inter duo. Praeterea D. Thine presse docet,quemlibet modum attributionis,pet se facere an logiam, sed modus attributionis multorum ad unum,reperitur in .,ιἰOg tis,etiamsi illud unim non significetur per nomen,Vt iam
246쪽
srobaui:ergo sussicit nomen analogum facere. Ad arg. vero distinguendum est antecedens : quia modus attria butionis efficiens namen analogum duplex est, ut asterit D.Tho. vel unius ad alterum :& secundum hunc modum attributionis non potest esse analogia , nisi utrumque significetur eodem nomine: vel multorum ad unum : & modus iste reperitur quidem inter significata eiusdem nominis , sed quia est in ordine ad tertium, Vtroque modo contingit, nempe ad tertium significatum eodem nomine, vel diuerso. Et ratio huius est : quia cum ea quae attribuuntur alteri,sint multa: potest talis attributio adaequate, atque complete significari per nomen commune omnium: vel quasi in-
adaequate,& partialiter, quod est quasi diuidi in totalemi εc partialem. Et ita est in sano, atque etiam in ente, & accidentemam sanum potest accipi in sua integra significatione, & tunc essicit quasi completam analogiam,vel potest coarctari ad sola analo- sata minus principalia:& essicit quasi incompletam, aut partia-iena ,sed sussicientem:quia eum attributio ad principale,sit eis i trinseca, non possunt sine illa signifieari: significata autem eum attributione non possunt,nisi analogice sisnificari. Probatur emcacitem, quia uni uocis repugnat significari cum attributione ad principale analogatiun, cum quo apta sunt,analogiam facere:e
go analogata sunt, siue eodε nomine significetur principale, siue diuerso: analogia quidem quasi inadaequata, & partiali: cum tamen ex modo , quo signincantur, apta sint emcete analogiam completam , sub nomine uniuersaliori. quo significantur omnia;& hoc modo intellisenda est analogia accidentis. Secundo ponsemus etiam respondere, aliquo modo significari substantiam nomine accidentis , non in recto , sed in obliquo e quia accidens idem ess ae entis ens, dixit Arist. id est,ens substantiae:sussicit auetem ita significari,ut attributio accidentium ad substantiam, aliis. quo modo dicatur esse inter significata eiusdem nominis analogi, atque etiam , ut aliquo modo nomen accidentis sit commune accidentibus, & substantiae. 8 I Nec contrarium est hoc definitioni analogiae, qua dicitur nomen analogum commune esse analogatis; nam commune est nomen his,quibus conuenit attributio, licet non sit commune ei,ad
quod habet attributionem ; quia hoc non est analogatum talis nominis,sed illa tantum. Ad confirmationem negandum est antecedens, quod attributio accidentium ad substantiam, solum essiciat analogiam in ente & non in accidente , sed dicendum in utroque eam essicere; quia per utrumque nomen significatur: sed in ente efficit quasi
completam, & totalem; in accidente vero incompletam, & par-τialem: quia intrinsece praesupponit illam, & intrinsecς ab ea
247쪽
dependent.In nomine aute substantiae, non fit analogia:quia nee substantia habet attributionem ad accidentia, nec etiam si haberet eam, significaretur eo nomine, ut superius probatum est. Aliud tandem quod in eadem confirmatione, dicitur,attribu-8 δ' - tionem accidentium ad substantiam solum essicere, quod sint entia secundum quid ,non vero quod sint accidentia secudum quid, concedendum est, neganda tamen consequentia, quod non - .ciat analogiam sub nomine accidentis.Nam ad analogiam attri- butionis non requiritur necessario, quod analogata, vel aliquod eorum sit tale secundum quid sub tarticulari nomine,quo ea tan-- tum significantur , sed sussicit,quod sint talia secundum quid re-Q 3 spectu eius, ad quod attribu ut utinam ex hoc habetur esse analogata cum eo,sub nomine uniuersaliori completa, & totali analogia,& consequenter analogia incompleta,ac dependenti sub particulari nomine,quo significantur: Hib quo non est necessarium,
diei talia secundum qui LSed illud esse secundum quid,quod habent ex propria natura, dicitur de eis simpliciter, ut significantur particulari nomine, & ideo sub eo di euntur talia secundum quid simpliciteri ut sic loquamur. J Et hoc patet in accidentibus: nam diei accidentia simpliciter secundum quid non est aliud , quam dici simpliciter entia secundum quid, quod etiam de sano dicetur respectu solius medicinae, & urinae.Imo ex hoc fatis clare intelligitur , utroque nomine analogice significari : cum utroque in nomine significentur cum attributione,& propter eandem attributionem , cum qua fgnificantur , fit ut sub utroque nomine significata, dicantur talia secundum quid formaliter i vel praesuppostiue , praesuppositione eis intrinseca, quae omnia uni uocis repugnant. Et si tandem obiiciatur, Omnes potentias ordinari ad obiectum & hoc non lassicere ut potetia iis communi, sit analogum ad illas Respondeo, non dicere ordinem attributionis, sicut accidentia ad substantiam,sed specificationis tantum,& ideo non esse analogata.
An necesse ρὰ accidens esse genus,si sit uniuscum. MVlti ex his,qui tenent accides esse uni vocum, negant esses
genus,ut Iauellus, & Sotus,ubi supra,sed non assignat ean aena rationem. Nam Iauellus ait, ideo non esse genus, quia non est extra rationem differentiarum dc modorumsed cum transcendens sit, in eis necessario includitur: at hoc est contra rationem generis,quod, ut supra probauimus , debet esse extra rationcm digerentiarum, alioqui non poterit per eas contrahi. Haec8stamen ratio insessiciens est,quia,ut superius probauimus,non potest accidens includi in modis inumsecis, bc vltimis differentiis, quia
248쪽
quin eas etiam in se includat actu, licet confuso, cum sntentita. res quaedam accidentales: sed eas includens non potest habere conceptum ab eis abstractum,Vt constat: ergo neque Vm vocum. Probatur consequentia: luia talis conceptus non abstralait a diuersitate, sed eam includit,ergo non est uni cus si non sit genus. Secunda opinio est Soti a Terentis , Ideo aecidens non est genuε,
licet sit univocum . quia genus pertinci ad quidaitatem specierum sed Accidens non significat. quidditatem accidentium , sed esse eorum in substantia:ergo non est genus. Hoc autem probatur falsum duplici ratione. Prima:quia no minus pertinet ad rationem uni voci ,essedc quidditate inferiorum, quam ad rationem generis : si ergo accidens ideo non est genus , quia non dicit qui itatem accidentium sequitur eadem ratione non esse uni vocum. Probatur maior ex definitione univocorum. Uniuora enim sunt , quorum nomens commune , mrio vero bub tantia eadem. Per rationem autem
pantia intelligitur Aristoteles,& omnes, desinitionem,uel conceptum quidditatiuum,in his quae definitione caret ergo repugnat aliquid esse uni vocum, Sc non esse de quidditate interiorum. Secunda: quia falsum est,quod accidens non dicat quidditatem accidentium;quod sic probo:Ens pertinet ad quiddit tem entium particularium, & diuiditur , ut tale, in substantiam, & accidens, tanquam in membra opposita , & adaequata rationi eius: d substantia dicit quidditatem substantiarum inferiorum : ergo accudens quidditatem inferiorum accidentium. Nostra igitur sententia est:Non posse accidens esse uni vocum, quin eo ipso sit genus omnium accidentium t unde qui asserit ni vocum esse, consequenter dicere debet,in genus. Probatur: quia nulla potest assignari ratio sussiciens excludendi univo-
cum a ratione generis, ut probatum est ex refutatione aliarum opinionum. An saltem resipectu aliquorsem accidentium, aut pradicamentorum, posit esse accidens uniusteum. A D Rima opinio tenet: Aeeidens reflectu aliquorum aecidentium,1 τι quantitatis , se qualitatis , aut etiam caterorum intrinseco. rum,esse υni eum. Ita Pater Franciscus Suarius in Meta. disp. 3 9. Dist, I .numer. I 1 probat hoc arg. Accides respectu horum non
est analogii proportionalitatis, nec attributionis: ergo nulla habet analogiam sed est viii sum Luidens est consequentia,quia nullus ponit plures modos analogiae. Sed probatur antecedens: 'o maloga proportionalitatis nullaru habent conuenientiam
uix insecam, ut patet de iis re hominis, & prati sed accidentia haechδbem conuvinentia inta insccam,cuni omnia inhaereant Igalite
249쪽
subiecto: ergo non potest esse analogum proportionalitatis accidens respeetu eorum.De analogia vero attributionis probat:quia nullum accidens horum dicitur tale , per attributionem ad alterum, ut satis est manis ostum: ergo accidens respectu eorum non est analogum attributionis.
Nostra tamen sententia opposita est , quod nec respectu horum 8
accidentium possit accidens este univociim, sed analogum. Probatur duplici ratione. Prima , quia sicut accidens respectu omnium accidentium , non potest abstrahi a modis intrinsecis eorum: ita nec respectu accidentium intrinsecorum,potest abstrahi a modis eorum; ergo sicut non est uni vocum , sed analogum respectu omnium; ita nec respectu horum.Probatur antecedens,quia ideo respectu omnium non potest abstrahi a modis, quia modi non sunt aliud quam entitates quaedam accidentales,expressius significatae : & propterea necesse est , ut sub significatione uniuersali accidentis,actu licet con so,comprehcndandur. Quo supposito, conceptus accidentis ncc abstractus, neque unus esse potest: sed
eodem modo se habet ad intrinseca, si cum illis solis comparetur,Vt ex se patet ergo nec respectu eorum potest esse uni vocum. Quod vero sit analogum,eadem ratione probatur,qua proba-Q ouimus esse analogum , respectu omnium , quia intrinseca accidentia significat cum attributione ad substanti amesicut sanum,si respectu 1anorum extrinsecorum , quae sunt Vrina, & medicina. solum accipiatur: ergo continet modum attributionis multorum ad unum, sufficientem ad efficiendum nomen analogum: ut probandum est. Ad argumentum alterius sententia ,negandum est antecedens, quod accidens respectu intrinsecorum non sit analogum attributionis.Quia licet non significet ea cum modo attributionis unius
ad alterum , bene tamen cum attributione multorum ad unum,
nempe ad substantiam,cuius aliquid sunt,& ut aliquid eius significantur, ut de accidenti respectu omnium diximus. Ex quibus sequitur,qua analogia accidens si analogum , tam Iespectu omnium accidentium , quam solum respectu intrinsecorum nempe analogia attributionis multorum ad unum. An vero respectu accidentium completorum univo cum esse
possit, vel etiam sit analogum : eodem modo respondendum est,& eisdem rationibus probatum . quod non sit uni vocum : sed analogum , quibus probatum est de ente in ordine ad sola entia incompleta.Et haec sint satis de analogia nominum.
250쪽
p. 2 .de diuis eorum quae dicuntur 9 siunt.
De diuisione eorum, quae dicuntur dc sunt. TE X TUS ' ARIS T. Eorum qua sunt, alia de siubieeto aliquo dicuntur, in subiectουε, Θ nullo sunt, isc. Textus expositio. i l Nientum Aristotelis est tradere duas diuisiones: unam eoruml quae dicuntur: aliam , eorum quae sunt : hoc tantum agit iutoto capite , quod ideo non eget diuisione. Prima diuisio non est rerum, sed vocum, ut significant res;quia complexio non conuenit rebus, sed vocibus,ut eas significant. AG serit ergo Arist.Ea qua dicuntur quadam eum complexione , alia sine complexionei untur:quasi dicat, voces quae significant res,alias esse complexas, ut homo albus : alias incomplexas , Ut color, auranimal. Quod idem est, ac si dicatur: quasdam esse simplices:alias
Secunda diuiso rerum est. Sed ut intelligitur, notari debet, quod se in subiecto, or diei de subiecto, particulari quodam mo do sumuntur ab Arist.in hoe capite. Nam esse in subiecto,sumit pro vera,& reali inhaerentia in eo : & dici de subiecto , tanquam de quidditatiue inferiori: ut animal de homine,& homo de Petro. Hoc supposito; diuisio talis est : Eorum quae sunt,quaedam de sibi ecto dicuntur,& in subiecto non sunt: ut homo,qui dicitur de Petro non est tamen in eo per realem inhaerentiam, sed substantialiter: ideo non ut in subiecto. εllia in subieeto sunt , sed de nullo subiecto dicuntur,ut accidentia singularia : nam haec albedo in pariete inhaeret, sed de nullo subiecto dicitur,quia non habet inferiora quidditatiue,de quibus praedicari possit licet accidentaliter dicatur de pariete,& aliis corporibus. Alia de subiecto dicuntur,ctis subiecta sitini: vi accidentia abstracta a suis inferioribu, nempe genus a speciebus,& species ab indiuiduisaeolor enim ae albedine,& nigredine dicitur,& in pariete,& homine inhaeret. Alia denique fiunt, qua nee sunt in suόiecto, nee dicunttir de subiecto , ut si gulates substantiae, Petrus, & Ioannes.
De regulis praedicatorum essentialium. TEX. ARISTO T. Euanda alterum de altera predieatur ve de subiecto, με προεαι eo, quod praedicatur,dicuntur,omnes etiam de subiecto dicuntur.