장음표시 사용
291쪽
equi uocata,cum aliquid praeter nomen diuidatur. Nec ea diuisin totius in partes,quia diuitum praedicatur de membris, imo unum membrum de aliomam verum est, quod prima substantia sit subistantia,& cum secunda substantia sit uniuersalis, verum est etiam praedicari de prima,quae est singularis;& tamen neque totum prς dicatur de partibvsmeque una pars de alia:ergo non diuiditur pethanc diuitionem substantia. tanquium totum in suas partes.Nec est diuisio generis in species;quia una speetes non praedicatur de aliaι secunda vero substantia praedicatur de prima. Et praeterea si diuisio esset generica,daretur genus superius generalissimo huius prς- dicamenti, quod cum sit necunda substantia , erit alterum membrum huius diuisionis.& ideo inferius diuiso,tanquam species sub genere. Nec tandem est analoga ; primo,quia si substantia realis In ratione substandi diuiditur , cum substare non sit essentia substantiae,sed proprietas eius. non diuideretur substantia,sed quςdam
propria passio eius.Deinde,diuisum n6n conueniret secundae subis
stantiae quia diuisum est substantia sub ratione substadi,cum substare sit subiectum;& secunda substantia,cum non possit esse subicctum,sed praedicatum,non posse ei conuenire. Secunda opinio eodem modo accipit diuisum , pro substantia a greati,& membra pro secundis intentionibus; non tamen pro su stantia reali secundum essentiam , sed secundum proprietatem realem substandi.Et affirmat esse diuisionςm accidentis realis, in accidentia rationis;quia propria passio substandi. accidens reale
estimembra vero, accidentia rationis,nempe substantia uniuersa-
Iis, & parrielitatis. Pro hac sententia referuntur Lovanienses i&To. sed nihd tale apud eos inuenire potui. Tertia opinio , integram diuisionem sumens pro secundis in-2stentionibus, asserit esse generis in species:quam sequuntur plures rhoderni.Et probant hac ratione:Diuisum, quod est subiectum incommuni, aequaliter participatur a prima & secunda substantia,& ab una sine dependentia ab altera;ergo est diuisio uni voca, atque generica. Probatur antecedens: quia quando in propositione
copula absoluitur a tempore, non pendet veritas eius a singulari-Dus,ut in hac romo est risibilisterso non substat home,qui est se eunda substantia, praedicato risibili,cum dependentia a prima substantia. Et in propositionibus contingentibus sinsularibus, non dependet veritas a secundis substantiis,sed solum a primis,quibus
conueniunt accidentia sine dependentia a secundis. vltima sententia tenet, Diuisionem esse analogi in analogata.
sed qui eam sequuntur,non eodem modo eam accipiunt; sed quidam diuisum pro reali substantia, & membra pro secundis intemtionibus secundum primum modum , & ita substantia realis diuidi tui
292쪽
Cap. 6 .de substantia quaen 4. 27s
4itur in diuersas secundas intentiones, Uniuersalem,& Singularem:aut Subiecti,dc Praedicati. Ita Sotus, quaest. I ad primum, de Caiet. cap. etiam praesenti. Sed plures alij analoga esse affirmant,
tam diuisum , quam membra accipientes realiter. Ita Albertus Magnus in praedicamentis tractat. 1.de substantia,c. 3. I auellus s. Meta.q. .Toletus q. I.& expressu D. Tho.q. '. de potentia , art.
I .ad s. Et haec videtur milii probabilior. . o Sed duo sunt probanda, ut maior probabilitas eius fiat mani- festa. Primum,quod tam diuisum, quam membra sumantur rea liter,& non pro secundis intentionibus. Secundum,quod sic accepta sit diuisio analogi in analogata. Probatur primum ex Arist. qui no posuit hac diuisionem expresse: sed eam posuisse intelligimus ex eo,quod utrumque membrum definiuit : Ergo sic sunt membra diuisionis, sicut definiuntur. Sed definiuntur secundum esse Eeale : ergo efficiunt diuisionem realem. Probatur minor, quia prima sic definitur , Substantia, qua pνoprie, principaliter , maxime dicitur, Scc. Sed excellentiae istae non conueniunt ei ratione secundae intentionis. sed propter naturam realem perfectissimam:ergo realiter,& non per secundam intensionem definitur. Secundae etiam substantiae definiuntur, quod sint genera, dc species,quibus insunt primae, id est,sub quibus ponuntur in praedicamento ergo definiuntur,ut ponuntur in praedicamento : sed non ponuntur in pridicamento,ut denominantur a secundis intεtionibus,sed ut sunt genera & species Metaphysicae, atque reales: ergo realiter definiuntur.3 Praeterea, comparans Arist. virumque membrum diuisionis, ait, primam substantiam esse magis substatiam,quam secundam: quia propria virlate substat accidentibus e sed substare est actus realis , cum sit realiter sustentare accidentia: ergo comparantur secundum esse reale,& non intentionale: & ideo realem diuisio-
Probatur tandem: quia eandem substantiam diuidit Arist. in primam,& secunda, cuius proprietates postea enumerat:sed proprietates sunt reales,ut manifestum est: ergo substantia realiter cliuiditur in primam, & secundam. Probatur deinde ratione. Primo , quia repugnat, diuisum , Mmembra, sumi pro secundis intentionibus,ut ponunt aliae sente tiae : ergo omnes sunt falsae. Piobatur antecedens de diuiso mam membra diuisionis sunt secundar intentiones subiecti . & prindicati, ut ex definitionibus utriusque colligitur , secundo intentionaliter intellectis: sed nulla datur secunda intentio commu- . nis subiecto . de praedicato , praeter rationem uniuersalem entis rationis:ergo haec erit diuisum. Et sensus diuisionis erit: Ens ra
293쪽
absurdum , cum ens rationis in communi consideratum nihil d5. nominet;& si denominaret, non magis substantiain , quam accide tui. Ex quo intelligitur,nec diuisum huius diuisionis poste esse subieetum in communi;quia non magis denominat' substantiam, quam accidens ; siquidem utrumque potest indifferenter esse subieetum propositionis.Probatur etiam de mebris , quod non accipiantur pro lec Midis intentionibus: nam membra sunt subiectum,& praedicatum, ut visi erit prima opinio: sed praedicatum eli nobilius subiecto,cum sit forma propositionis: ergo secunda substantia,ut est membrum diuisionis erit nobilior prima, quod expresse est contra Arist. saepe docentem in textu,Primam substantiam esse nobiliorem secunda.
Hoc supposito probandum est secundum, quod diuisio sit analogi in analogata. Sed ut probetur, notandum est, oubstantiam tri- bus modispoisse considerari. secundum essentiam secundiim ultimum actum substantialem eius,qui est subsistentia: vel secundum proprietatem sustentandi accidentia.Essentia substantiae est,esse gradum quendam entitatis realis perfectar: hoc est, independentis ab alio,& cui debetur subsistentia per se:& licet non possit esse in rerum natura,nisi actu existens neque completa, nisi per subsisten- . tiammeutra tamen pertinet ad essentiam eius,sed extra illam est. Nec tamen sunt accidentia , sed actus quidam substantiales eius, ita ut per existentiam sit in rerum natura;& per subsistentiam ultimo compleatur, & in persona, aut supposito constituatur. Pro- .prietas vero substandi ,sequitur substantiam iam cometetam, aut iam subsistentem.Itaque haec tria ita se habent: ut este entitatem perfectam,& ex se intependentem,sit essentia substantiae;ex quo duo alia procedunt hoc ordine,ut subsistentia sit prius,deinde veto illa mediante,procedit substare : illa quidem tanquam modus substantialis; substare vero tanquam proprietas;sed utriique extra essentiam eiusdem naturae:quae quidem ponitur in praedicamento 'secundum essentiam. Sed quia haec non facile cognoscitur a nobis, voluit eam Arist. manifestare per intimam proprietatem, fusi tentandi accidentia , & ideo substantiam diuisit, secundum proprietatem substandi, ut definitio primae substantiae euidenter ostendit.Vnde sensus diuisonis est;Substantia, quae est ens completum atque perfectum , cui debetur subsistentia per se, ratione cuius est quas sustentativa aliorum,una est prima alia secunda;hoc
est, primo, & per se habet esse in singulari & quasi secundario in
uniuersali. Ex hac doctrina eolligitur hoc argum .quo probatur diuisionem xealiter sumptam esse analogi in analogata. Analogum est nomen , quod ita conuenit suis significatis, ut uni per se primo, at-
simpliciter,aliis vero non ausi cum intrinseca dependentia, M attribu
294쪽
Cap. s. de subnantia,quae i. 4. 277
attributione ad illud: sic utens conuenit substantiae, & accidenti. Sed substantia sumpta realiter in ratione substandi ut probatum est sumi in hac diuisione)couenit primς substantiae primo,& per
se: secundae vero non nisi cum intrinseca dependentia,& attributione ad illanuergo habet se ut analogum respectu utriusque, , ut tale diuiditur in ea tanquam in analogata. Probatur minor, quia substare,aut sustentare,alia propria virtute,conuenit prima: substantiae,& per participationem eius conuenit secundis.
34 Ad arg. primae sententiq,quae contendebat probare,Diuisionena non esse analogam propter duo. Primum:quia diuisum est substantia in rations substandi : ergo non diuiditur substantia , sed quaedam propria passio eius .Et respondemus, concedendo, quod non diuidit ut substantia secundum essentia: d in quantum co- uenit illi propria passio substandi , perquam manifestatur eius essentia ,sicut posset diuidi animat,in quantu est sensibile. Secundum erat, quod si substantia diuiditurjn ratione substandi, non poterit conuenire secundae substantiae:qnia substare est esse subiectum : & secunda substantia est praedicatum. Respondetur, secundas substantias utramque rationem habere, biecti & praedicati : & ad hanc diuisionem potius pertinent tanquam subiecta,
quae realiter substant accidentibus,quam ut praedicata. Fuit autem conuenientius diuidere substantiam,per illam proprietatem rea' lem substandi, quam per secundas intentiones:vt ratio praedica mentalis eius manifesta fieret, & etiam constaret,quomodo PO- . test esse fundamentum secundar intentionis.
Q VAESTIO V. Quo sit formale definitum definitionis prima siubstantia. p Rima opinio est Soti, quam sequuntur plures moderni,Definitum formale huius definitionis, E se fecundam intentionem prima substatia in communi,quae abstrahitur a particularibu ecu
dis intentionibus denominantibus Petrum, & Ioannem, caete G, que secundas substantias. Materiale vero, Rationem prima substan riae realem, in qua conveniunt omnes prima siubstantia : non ut realis
est: sed ut denominatur a secunda intentione : & ex utraque fieri Vnum definitum totale atque completum. Sicut in definitisne generis diximus formale definitum, esse secundam intentionem eneris; materiale vero naturam genericam in communi, ab eo
Probatur ex definitione primae substantiae tradita ab Arist.qi sc habet: Prima substantia s, qua n/e da subiecto aliquo dicitur : nee
n subiecto aliquo of continet negation m pradicari nis , T ga
Monem fundamenti. Nam ex eo non praedicatur de subiects prima
substantia, quia non est in subiecto : ergo definitum erit prima
295쪽
1 8 Cap. 6 .de substantia, 7 Q. s.
substantia realis pro fundamento , & quasi pro materiali, secunda intentio, aut negatio eius pro formali. Deinde probatur ratione : quia primae substantiae,ut Petrus,&Ioannes, duobus modis possunt considerari : aut secundum esse reale substantiae singularis:vel ut denominatur a secunda intentione ; & s primo modo considerentur, nihil male commune, &vni vocum habere possunt:ergo neque aliquid reale eis commune potest esse definitum. Probatur antecedens:quia singularia, ut singularia, sunt primo diuersa,sicut sunt ultimo distincta : ergo non possunt habere unicam conuenientiam: nam si eam haberent, per alias differentias essent ab ea separanda , & sic procederetur in infinitum. Ex quo sequitur, solum posse definiri primam
substantiam, ut denominatam a secunda intentione.
Tertio,si aliquid reale commune esset definitum, duo absurda 36 sequerentur: primum, quod Definitio non conueniret definito, quod sic probo . Definitum est aliquid reale, commune omnibus primis substantiis:ergo praedicatur de illis atque in illis est i sed definitio afferit primam substantiam non dici de subiecto , necesse in subiecto : ergo non potest ei conuenire. Secundum, quod sequitur,est:Definitum non esse primam substantiam,sed secundam.Probatur consequentia e quia prima substantia non est praedicatum commune, sed subiectum singulare r secunda vero substantia est praedicatum commune quod praedicatur de primis:sed illud est reale praedicatum commune,quod praedicatur de primis substantiis: ergo est secunda substantia. Quare non potest esse , definitum in definitione primae. Secunda opinio est Caietani cap. praesenti, ubi assierit. Indisi-37 is, seu primas substantias, ut Petrus & Ioannes, duobus modis considerari posse s vel ut participant naturam humanam. vel ut habent modum particularem subsistendi. Et utroque modo habent
conuenientiam uni vocam,sed prima est c5uenientia natum . secunda vero modi:& ideo illa vocatur specifica haec modalis:nam zubsistentia,in qua conueniunt,modus est naturae Et prima conuenientia significatur per hoc nomen homo; in secunda per hoc nomen, sprima substantia: l quia prima substantia significat substantiam per se subsistentem,abstractiun ab hae M illa prima substantia, ut a Pctro, & Ioanne. Definitum ergo huius definitionis, quasi materiale , Sunt omnes prima Iubstantia e Formale vero est communis illa ratio particulariter subsistendi, & adaequatum prima
ista siub L antia , ut conuiniunt in eadem ratione modati. Haec est expressa sententia D.Thomar,r .part quaest. 19.ari. I.ad I .ubi ita ara
Licet hoe singulare, iat illud definiri non possit: tamen id, quod pertine, ad rammunem rationem singulaeitaris,definiri potes . Et sic Philosophus definit substantiam prurig:M hoc modo definit Boetius
296쪽
Fersonam, & qu. 3o .art. 4. ad a. licet personasit ineommunicabilis, tamen ipse modus existendi incommunicabiliter . potest esse pluribus orammianis. Et haec videtur mihi probabilior & tenenda. ν Quae probatur testimonio Atist.& ratione. Aristot. enim volans definire primam substantiam,his vel bis eam explicauit:Substantia. qua proprio , principalit/r, ct maaime dicitur. &c. inlibuν euidens est significari, proprias excellentias primae substantis; quae non eo fiunt ei conuenire, in ordine ad secundam intentionem,sed secundum propriam natura realem per se subsistentem :ergo secundum eam definitur, & non ut denominata a secunda intentione. Et sic potius definiri debuit,quam per secundam intentionem , quia nisi c.ognoscatur natura realis eius, non potest
intelligi modus , quo fundamentum est secundae tutentionis. Sed ratione probatur eadem sententia. Primo , quia prima sub stantia,ad quamlibet naturam substantialem se extendit. persona Vero solam ad naturam rationalem, atque lauellectualem : sed Personam definiuit Boetius,secundum modum realem subsistendi, lib. de duabus naturis , in principio linquiens j Personas rarionalis natura indiui a subctantia. Ita enim intellexit hanc definitionem schola Theologorum ρ, ergo prima substantia eodem
modo potuit definiri ab Arist. uod vero sic fuerit e finita,probat testimonium citatum.
β' secundo,quia prima substantia definitur secundum rationem,
perquam ponitur in praedicamento,tanquam fundamentu reale totius praedicamenti:Ied euidens est,in praedicamento non collO- cari, ut denominatur a secunda intentione:quia sic non est fundamentum reale:sed secundum realem natui am per se subsistentem,& sustentantem omnia:ergo secundum eam definitur, & novi denominatur a secunda intentione subiecti. Ad testimonium Arist. pro prima sententia Mesmndetur,quod prima substantia per proprium modum realem subsistendi habet etiam reales negationes inhaerendi in subiecto, praedicandi de
illo : & ideo definitio , secundum has negationes reales, intelliingenda est,& non secundum negationes intentionales. Ad primum argae spondetur,nefando minorem,quod PetrU,& Ioannes, ut sunt singulares homines, non conueniant: quia amodo singularitatis utriusque abstrahi potest conceptus communis modi singularitatis. Et eodem modo , primae substantiae, conueniunt in modo subsistendi per se, a qua conuenientia non est necesse, ut separentur per alias differentias , sed per easdem
subsistentias, ut determinat si atque distinctas, sufficienter sepv. . orantur:& ideo non dabitur processius in infinitum. Ad secundum negamus,quod duo illa absurda sequantur,si dei aiatur aliquid commune primis substantiis nam illud com ure. s
297쪽
non est, cui non conuenit definitio i, sed ratio sub qua convenlt primis 1 ubstantiis: quare nec est in subiectomec de subiecto dieitur:seil est communis ratio eorum,quae nec sunt in subiecto,nec dicuntur de subiecto. Nec etiam sequitur secundum,quod conueniat definitio secudis subit antiis,quia tecunda substantia non est quodcunque prς- dicatur de prima: sed quod praedicatur de illa tanquam natura generica aut specifica : quod probatur ex definitione i cundarum substantiarum,quae sic habet: Secundae substantiae sunt genera,&species , quibus primae substantiae insunt: communis autem illa ratio , sub qua definiuntur primae substantiar, non est naturae:&ideo non est generica nec dist crentialis: sed solum modalis.
parationes primarum,& secundarum substantiarum.
DVo restant explicada circa tertium Arist Primum pertinet Aiad comparationes, quas fecit inter primas,& secundas substantias. Secundum ad proprietates eiusdem substantiae. Haec autem breuitatis g:atia , quibusdam dubiis explicabuntur. Et primum est citca comparationes, an sint verae Sunt autem quatuor.
Nam primo comparat primas substatias cum secundis,& asserit, Primam osse magis substantiam, quam secundam. Secundo,compa rat secundas 1 ibstantias inter se dupliciter: nempe genus cum
specie, & spectis inter se:& amrmat Speci m esse magis substatiam,
quAm gemmised inter species,unam non esse magis substantiam, quam alteram.Vltimo comparat primas inter se,assirmans etiam nam non esse magis bubstanIiam, quam aliam. Sed aduersus has comparationes , tria argumenta proponun
tur. Primum aduersus omnes, quia videntur contradicere cuidam proprietati eiusdem substantiae, qua dicitur , Substantiam non suscipere magis.& minus: quod si ita est, falsum erit, quod una substantia si magis substantia quam alia , siue prima sit vel,
secunda. Secudum argumentum est contra primam comparationem,ia
qua dicitur, quod prima substatia est magis substantia,quam secundamam secunda: substantia est species,ut bomo:& prima substantia est individuum,ut Petrus : sed species perfectior est indiuiduo:ergo secunda substantia erit perfectior prima, di ideo erit magis substantia , quam illa. Probatur minor, quia perfectio es sentialis rci, sumitur ex praedicatis essentialibus: sed praedicata essentialia primo conueniunt speciei,& per participationem eius diuiduo:ergo perfectior erit species, T oritu m
298쪽
p. s. de substantia, q st. s. 28 I
Tertium est contra comparationem secundarum substantia-6 rum atque primarum inter se, in qua dicit Arist. UmεJeciem non esse magis suostantiam , quam alteram. Quod probo esse fallum: nam illa est magis substantia, quam altera,quae pluribus substat, sed una species pluribus substat , quim alia : ergo erit magis substantia. Probatur minor quia coruus substat pluribus praedicatis, quam homo:quia substat omnibus, quibus substat homo,& duobus aliis,nempe bruto,& aui, quae sunt genera inferiora animali:& inter primas substantias,una etiam substat pluribus quam alia: nam coruus iste singularis substat eisdem generibus qtubus sicut non substat homo, ita nec Petrus : ergo crit magis substantia,
Pro solutione primi argumenti,notandum est:Magis & Minus duobus modis sumi posse,Proprie, & Improprie. Sumitur autem Proprie,pro intensione graduali qualitatissecundum quam, Calidum , ut quatuor imagis calidum dicitur proprie,quam Calidum, ut duo; quia plue es habet gIadus intensionis eiusdem caloris.Improprie vero sumuntur magis,& minus: pro magis,& minus perfecto, sub quacunque cosideratione; siue essentiali uiue accide tali: sue intestua,aut ex tesua;in qua acceptione homo dicitur magis substantia,quam equus;hoc est,perfectior essetialiter. Dum ergo Aristo. in principio capitis dicit; Primam substantia esse magis substantiam , quam sierundam inter secundas , speetem magis substantiam , quam genus : in secunda significatione accipit verba illa, Magis, & Minus ed dum asserit in fine capitis substantiam non suscipere magis,& minus : accipit ea primo modo e & ideo non est sibi contrariuS. Pro solutione secundi argumenti, notandum est, Substantiam duobus modis sumi posse. Primorquantum ad essentiam abstrahentem ab actuali existentia, di subsistentiai& ideo,quae sotu respicit essentialia praedicata. secundo, sumitur pro essentia , in or rdine ad actualem entitatem quam habet extra causas per actualem existentiam : & completam quidem,per subsist Etiam:& substantiam hoc modo sumptam,sequitur proprietas substat di accidentibus,& praedicatis superioribus. nam ex eo , quod substantia per se subsistit: potest sustentare omnia nune ergo;si substantia primo ni odo accipiatur,perfectius conuenit secundet substantiae, quam primae:& hoc probat argumentum. sed non sic accipitur ab Aristotele:verum in secunda acceptione.& in quantum illi conuenit proprietas substandi & hoc modo verum in ; quod prima substantia sit perfectior,quam secunda:quia propria viItute substat : secunda vero, non nisi virtute eiuS.
4 3 Tertium argumentum, alia distinctione soluendum est . nam substare,duobus modis scaritia,Iatensiue, & Ex testuεIntensiue,
299쪽
λ 81 Cap. Dde substantia, quaest. s.
aecipitur in ordine ad virtutem substandi, & hoe modo, illi ad dicitur magis substare, quod propria virtute substat, & illud
minus, quod virtute alterius: Extensue autem , in ordine ad plura , vel pauciora , quibus aliquid substat. Et ex hoc respondetur ad argumentum: quod dum Aristoteles ait; Pνimamsubstantiam esse magis 'briantiam quam secundam : utroque modo intelligit hanc comparationem : tam extensiue, quam intensue. Et utroque modo verum est: quia prima substantia pluribus substat , quam secunda:& etiam propria virtute substat,secunda vero non nisi virtute primae: aliae vcIo comparationes intensiue iotelliguntur,non extensive:& ideo verum est inter species nullam este , quae substet virtute alterius. Argumentum Vero solum probat, magis substare extensive: quod est , pluribus substare. 3c eodem modo , vesum est. inter primas substantias, unam non magis substare,quam alteram intensiue : quia una non su stat virtute alterius : sed quaelibet virtute propria. Spccies vero magis substantia dicitur,quam gcnus, utroque modo : extensiue
quidem: uam ει pluribus substat,cum substet ipsi generi, & caeteris. Et etiam intensue:quia licet non substet propria virtute,sicut nec genus. tamen propinquius accedit ad id quod substat propria virtute. nempe vi primam substantiam:& hoc sufficit,ut dicatur,mams substare intensive.
DVBIVM SE C V. NDUM CIRCA T E R-tiam proprietatem substantiae. An verum sit, , in quo sensis r Seeundas siιbctaniim signi are Quale quid. QVod secundae substantiae, non sgnificci Quale quid, ut Aristoteles docet duobus argumentis probo. Primo, quia duo tantum possunt considerari in nomine aliquo: ex quibus intelligatur significare,Quid vel Quale quid1nempe , res significata. ansiit substantia, vel dualitas:& modus eam significandi. Nomina secundarum substantiarum ex parte utriusque significant Quid: hoc est, Substantiam & non Quale quid:ergo falsum est, Q Iale Juid significare. Probatur minor : quia ex p*rte rei significatae, ubstantiam significanti& etiam ex parte modi:cum sint nominas stantiva, significahtia rem per modum subsistentis. Secundo Ex modo significandi, sumitur modus praedicanditergo si secundae substantiae,quae sunt genera,& species, significant Quale quid sequitur,quod praedicentur de primis in Quale quid.
Consequens est falsum,ergo S anteceden4. Probo minore,auct xitate,& ratione nam i orphyrius cap de genere, & specie docuit XpIesse : Gεη s, ιν metem pradicari in xuid. Et ratio ipsa con- uinciri
300쪽
uincit: quia ad interrogationem factam de specie, per Quid: D-. 0Ondemus, per genus . &. adiuterrogationem factam de indiui duo, per speciem,ut si inquiras,quid est homo relpondemus elle animat:& si inquiras,quid sit PetrusZEsse hominem : ergo utra'
secunda substantia praedicatur in Quid, & non in Quale quid.
Circa sensum huius proprietatis,diuerso modo loquuntur a*ctores:& primus modus dicendi, est Alberti Magni,tract. 7 IraedicamcIuorum,cap. 3.ubi inquit:G nera, γ 'ecias, qua sunt secunda subHatia ratione natura generica, signifieare Quidsed ropter differentiam qua pecies eontinet a genus potentia significat L ν-D:, ideo ratione virtusque,aeuiae quido hune fuisse sensum Aran.
Hic tamen modus dicendi hoc argum,probatur falsus:Si Genus , &Species,ratione utriusque partis essetialis,significat Quale quid ergo rraedicantur in Quale quid ,contra sententiam Pox-phyrij. qui sciens speciem coruinem genus disterentiam.& ῖenus dimerentiam , docuit expresse, virumque pradicari in aeuissi&non in Quale quid,& est contra rationem:quia si praedicarentur in Quale quid : non distinguerentur a praedicabili differentiae.
Ideo hanc sententiam merito refutauit Caiet. cap.praesenti.
Ipse vero Caiet. secundum modum dicendi proponit duo dis tingues in genere, & specie,nempe naturam generieam,aut spePcificam: quae denominatur genus:& secundam intelionem,a qua denominatur:& propter naturam geneticam , atque specificam:
quae sunt substantiae,sisnificat Aliquid sed propter secundam in
tentionem:quae est accidens,& modum habet qualitatis: sicut al-
bedo & color,significant Quale:&ideo propter utramque significant Quale quid. Sed hie modus dicendi, non est minus falsus , quam primus: quod sic probo:Secundae substantiae fignificat Quale ratione se cundae intentionis:quae est accidens ergo significant Quale accidentale. sicut album, significat Quale ratione albedinis : & ideo Quale accidentale.Ex quo sequitur quod praedicent ut de primis substantiis,in Ouale accidetate,& ideo praedicatione quinti prς- dicabilis,quod est absurdum.Εt si aliquis pro Caiet. respondeat, significare Quale accidentale:sed circa substantiam, quae natum generis,& speciei denominatae, substantiales sunt. Non satisfacit solutio. quia etiam album,significat qualitatem circa substatiam: cum subiectum,cui inhςret albedo,substantia sit ergo eodε m do significant Quale,ac album, aut colorat si : sed haec praedicantur in Quale accidentale:ergo etia secundet substantis de primir. Pro solutione igitur huius dubij,& argumentorum, notandum est, Quale quid duobus modis accipi posse, Proprio, & Comm sti. Et cum utroque modo sumatur: per similitudinem ad veram qualitatem,quae est forma accideatuis quarti pretdicamenti: eT propria.