장음표시 사용
491쪽
Cap. 2.quisio. s. 477, a propria signifieatione:ninilominus cum distincta sit signifiea lototius. a propriis partium significationibus . atque indivisibili,. corrumpitur eis separatis : unde permanere non potest in eis sed IieEt proprias significationes retineant, verum est, nihil signis care separatas, iuxta siξnificationem totius:quia nihil retine, designificatione eius licet eam aliquando retinere Videantur, pro pter similitudinem,quam habent propriae, cum significatione to
An nomen infinitum, omnino sit exeluden iam a definitiora. x Q Ex sunt explicanda de nomine infinito .Primum , uid sie S o cundum, aeuid .stquamodo signi ei. Tertium, De quibus diem tur. Quartum, An nomina transcendentia postiar feri infinita. Quintum. An nomen infinitum sit inter avoluta, vel inter eonnotativa numerandiam. Ultimum, An dicatur univoce de entibus , ct non ena bus , vel analogita
Circa primum notandum est et Negation/m duobus 'modis sumi passar Primo neganter,quod est sumi in tota vi negationis:quo pacto,etiamsi in principio propositionis ponatur,copulam eiusdem propositionis, & totam ipiam propositionem negat:& propterea de ea dictum est,esse malignantis naturae. ita ut quidquid post se inueniat,destruat,& oppositum efficiat.Secundo mod accipitur, non secundum totam vim negationis, sed secundum limitaram: icavi solum neget significatum illius vocis,cui proxime adiungitur, nec vis eius ulterius transeat.Vnde,si adiungatur subiecto propositionis, non transit vis eius ad copulam: nec negativam reddit propositionem:& hoe est accipi Infinitantem.quia effectus eius solum est negare significatum nominis, cui adiungitur, & ex hoe, quasi infinitum illud effeere:quia caetera omnia significat,praeterrem illam, supra quam cadit: ut non homo,significat caetera omnia praeter hominem,nihil eorum determinas:& ideo dicitur habere signifieationem infinitam.Nomen igitur infinitum negationem includit non neganter sumptam, hoc est,non in tota vi negationis,sed sumptam infinitanter:hoe est,secundum vim negandi determinatam ad proprium eius significatum. Ex quibus intelligitur, nomen infinitum hoe modo esse definiendum : Nomen infinitum , est nomen compositum ex nomine simpliei,ct negatisne,infinitanter accepta ut non homo,non leo;& haec de quidditate eius.
Da mari signifieandi nominis iis iii. Vantum vero ad modum significandi eius pertinet, aliqui dicunt, de materialiseigniscare rem illam, quae negatur: das ali
492쪽
4 8 In lib. I .de Interpretatione,
formati Vero, eaeteras omnes, ut non homo , de materiali hominem, de formali vero leonem ,& bouem, ac caetera omnia praeter hominem. Melius tamen dioendum est , non lignificare cem ii Iam,quam negat, sed de materiali, caeteras praeter illam:deformati vero , puram negationem eius : ut non homo de materiati, leonem,& bouem cum carieris,& de semisti, iam negationem hominis rQuod sic probatur:quia non homo,non significat leonem, aut bouem, secundum naturas positi uas eorum : sed in quantum sub negatione hominis cadunt,vel continentur: ergo secundum naturas positivas materialiter pertinent ad significationem nominis infiniti. Formaliter vero secundum negationem talis naturae,
Circa signi ficatum vero eliis omnes conueniunt: adeo eximissam esse, ut caetera omnia, praeter rem illam quam negat, significet, non solum existentia actu,sed etiam possibilia e imo etiam impossibilia, ut Chimaeram , & Centimanum , & ratio huius est manifesta ex dictis.Nam si formale sisnificatum eius,est negatio illius rei, cui adiungitur: ergo materiala erit omne illud cui potest conuenire talis negatio: sed haec conuenit caeteris omnibus existentibus,aut possibiIibus, imo etiam impossibilibus: ergo haec Omnia eomprehenduntur sub materiali significat u eius,sed omnino indeterminate , atque confuse : & ideo modo quasi infinitor quia non magis aliquod Ens unum,quam aliud determinat, ut ex se est manifestum. Ex quibus sequitur: Duo habere nomen infinitum , in quibus deficit a vera ratione nominis: Primum , ex parte formalis signi cara, quod nullam rem , aut naturam, vel rationem positivam signifieat formaliter, sed puram, & solam negationem illius rei, supra quam cadit: ut non homo , solam negationem hominis. Secundum , ex partesigni arι matera aus: quia nihil determinatum signifieat, sed tam illud quod est quam quod non est, imo quod impossibile est. Et propter haec duo excludit Arist. nomen infinitum a definitione nominis : quia verum nomen ,l determinatam trifieatione si habere debet, & naturam aliquam positivam,vel saltem positivam rationem eius debet significare. De quibusinam dicatur nomen infinitum in propositione.
PRima opinio asserit: quod nomen infinitum signtiara, inmea qua sisnt, quam qua non fiunt, de tam possibilia,quam impon= sbilia: tamen in propositione non potest verificari, nisi de solis existentibus , non de possibilibus, vel impossibilibus. Ita Sotus L.
lib. Summularum , e. t. notabili quinto. quod probat hoc argum. Nomen infinitum non potest dici de son existentibus .atque impossi bilibus nisi in propositione assirmati ua de subiecto non sup-
493쪽
ponente: sed talis propositio est falsa secudum regulas Summula- Ium:ergo nunquam de his verificabitur, sed de solis existentibus. Maiorem probat: iuia ut lubiectum pro postionis suppon, pro aliquo dicatur,reqimitur,quod res significata existat in rerum natura , tempore significata per copulam : ergo solum potest supponi pro existentibus,non pro possibilibus, vel im possibilibus: quare propositio, in qua de his dicitur, erit de subiecto non supponente. Minorem vero, quod assumaciua de subiecto non supponente sit falsa, manifestam esse ait in his propositionibus:Adam est albus.
Antichristus est niger: euidens namque est consequentia, a Pr positione de tertio adiacente .ad propositionem de secundo,ut Petrus est albus: ergo Petrus est : ergo euidens erit conssequentia, Adam est non homo: ergo Adam est: sed consequens est falsum: ergo & antecedens , quod est proposito affirmativa de subiecto non supponente.
Secunda opinio affirmat, Nomon infinisum , non solum signifiea existensia,ct possibilia,atque impossibilia ; sed etiam verificari posse
de omnibus in propositione.Ita D.Thom.cap. praesenti, cum BOE tio,& Ammonio,quos sequuntur moderni omnes interpretes,
est expressa sententia Aristot.cap. praesenti, ubi ita ait: Non homoveQ,non ut nomen e quoniam similitre in qualiber est, ct quod ε' , Ο quod non est.Et ita tenendum est. Probatur duplici argum. Primo, ex intrinseca conditione nominis infiniti, quae talis est, ut nullam formam ponat in subiecto,imo neque ullam rationem post tuam, sed puram negationem illius rei,cui adiungitur: ut non homo,s tam negationem hominis sed sola negatio non postulat existentiam subiecti: imo nec possibilitatem eius: quia etiam de re im- . possibili verificatur,ut de chimaera, negatio hominis ; ergo de his omnibus verificari potest nomen infinitum. Probatur consequentia:quia euidens argum . ducitur a propositione negativa ad assi malium,de praedicato infinito,in eisdem terminis,ut leo non est homo:erso leo est non homo: sed nomen infinitum, negatur de impossibilibus:quia vera est haec , Chimaera non est homo : em affirmabitur de eisdem,in propositione de praedicato infinito:& ita
vera etiam erit haee,chimaera est non homo.Probatur iterum consequentiamam ideo vera est propositio negativa, de subiecto impossibili:quia nefatio nihil positiuum ponit in subiecto : sed nomen infinitum nihil positiuum ponit in subiccto,sed solam nefationem 'ergo secundum hane, potest de eadem re possibili verist cari in propositione affirmativa. Secundo ; Praedieata icontradictoria habent immediatam oppositionem ergo de quolibet ente,aut non ente , necesse est alterum eorum verificari sed homo,& non homo sunt praedicata con-
radictoria:ergo necesse est alterum eorii verificari de quacunque
494쪽
8o In lib. i Ne Interpretatione,
re possibili,vel impossibilus ed de re impossibili ut de chimaera non
verificatur homo ergo verificabitur non homo:sicque de caeteris
nominibus infinitis, quae de rebus etiam impossibilibus verificati
debent. ιPro solutione arg. alterius opinionis: Norandum est, 'adi. I ceatum propositionis affirmativa doobur modis se habere ad Fubiectum, nam vel accidens eius est,modum ve accidentis habet, vel ad es- lentiam eius pertinet. aut ranquam propria passio se habet. Et si primo modo se habeat , certum est subiecto actu existenti attribui : quia accidentia non conueniunt subiectis , nisi secundum actualem inhaerentiam in eis : quam constat necessario supponere actualem existentiam. Si vero secundo modo se habeat, eetatum est non conuenire ei secundum actualem existentiam,sed secundum naturalem connexionem cum eo:quae cum nullum tempus determinet sed perpetua sit, eodem modo semper se habens, propositio etiam perpetuae veritatis est& copula i ut aiunt absoluitur a tempore:quod est, extrema non coniungere , pro ulla disserentia temporis:ctim tamen in propositione accidentali, pro determinata disserentia temporis,in qua existunt extremasa conis iungat.
Ex quibus sequitur, solum in propositionibus accidentalibus, extrema suppon : & ideo solium in his requiri ctualem existenis
iam extremorum, ad veritatem propositionis assirmatiuae. Et
etiam in his solum intelligi illam regulam Summulistarum, Zod propositio assirmativa de subiecto non supponente est fal-
ae tandem solum in his esse bonam consequentiam, a proposi-.tione de tertio adiacente ad propositionem de secundo. In propinsitionibus autem necessariis nec supponuntur subiecta, nec uniuntur secundum actualem existentiam, nec secundum aliquam differentiam temporis , sed solum secundum naturalem connexionem, abstrahentem ab existentia,& tempore:vnde in eis haec se laregula vera semper est, & obseruanda:quod omnes propofitiones amrmativae , sunt semper verae: δc omnes negatiuae semper salta. Quare nec in his valet consequentia,a propositione de tertio adiacente , ad propositionem de secundo r quia in propositione de tertio, praedicatum comungitur subiecto , secundum naturalem connexionem cum eo: in propositione vero de secundo , dieie actualem existentiam , ut si dicas r Homo est rationalis, ergo homo est: antecedens erit verum , nullo homine existente , ω 'consequens falsum. Quam doctrinam. si ad nomen infinitum applicemus, inueniemus significare omnia possibilia . & impossibilia . quasi modo essentiali, eum per se omnia signifieet. Et ex hoc sequitur,de illis verifieari in propositione, quasi per modum
Daturalis connexionis , Ac non seeundum actualem existentiam rquam
495쪽
uuare omnes propositiones assirmativae lunt Verae: & Omnes negatiuae falsae quia extrema non supponuntur. nec valet in eis conia
sequentiaia propositione de tertio adiacente,ad propositionem de
Ad formam igitur ars. Concedenda est maior,quod nomen infinitam non pollit velificari de impossibilibus,aut non existentibus,nisi in piopositione a firmativa de subiecto non supponcnte: sed minor distinguenda,quod assirmativa de subiecto non supponente sit falsamam si accidentalis sit, concedendum est: quia
uniuntur extrema secundum actualem existentiam, quam habere debent tempore sisnificato per copulam:& si eam non habuerint, falsa erit propositio. In propositionibus vero necessariis non requiritur actualis existentia extremorum:quia solum uniuntur tacundum naturalem connexionem:& ideo assirmativa, licet sit de subiecto non supponente,vera est.Et cum praepositiones affrmativae de praedicato infinito .modum habeant necessariarum,negan-- dum est etiam in eis,quod assirmativa de subiecto non supponente sit falsa.
An transcendentia nomina possimi infinitari. δ7 T Rima opinio tener,infinitari non posse transcendentia , si in tota I sua uniuersalitate accipiantur: ut ens absolute sumptum.Si vero cum limitationem pro ente reali tantum,aut pro ente rationis, infinitari posse. Ita Alber. Magnus in Commenti huius lib. tract.2.e. s.cum Avicenaequos sequuntur Toletus & alij cap. praesenti. Probatur ex natura nominis infiniti, quod tam de entibus , quam de non entibus dicitur:sed si infinitetur ens absolute sumptum,solum de non entibus dici poterit:ergo non potest infinitari. Secunda opinio adhuc hoc modo sumpta, transcendentia infini- rari posse, concedit. ita Solus h. lib.S amm uiarum , c. 1 .notab. 6. Sue nus,& Lovanienses c. praesenti. Probant. Qilia praedicationes istae, Chimaera est non ens:Nihil est non ens,sunt de praedicato infini- to:& praedicatum est ens in sua uniuersalitate: ergo transcendentia in sua uniuersalitate sumpta,infinitari possum. Pro solutione dubij ; Distinguenda sunt transcendentia, hoc
modo:Quaedam sunt uniuersalissima,υt nos alia minus uniuersalia:υt passiones ei. , rum, Bonum , O, Vnum , quae minus uniuersalia dicuntur:quia seeunddm rationes formales non se includunt; nec enim bonum,est verum formali termee verum, est formaliter Vnum.Et rursus uniuersalissimum transcendens, ut ens,potest sumi absolute, vel eum alia limitatione. Videlicet pro solo ente reali: vel pris sola substantia.Et de transtendentibus minus uniuersalibus .euidens est infinitari posse:quia non verum, aut non bonum, adhuc velificari possunt de entibus, & non entibus; nam verum
496쪽
481 In lib. I.de Interpretatione,
est nen bonum: & unum est non verum formali ter. Certum est etiam, ens cum limitatione acceptum , infinitari poste , propter eandem rationem:sed an possit sine limitatione acceptumi de hoc solum potest esse dubium. Et nostra sententia est infinitari posse Probatur, ex propria definitione nominis infiniti, a nobis assignata in principio , secundum quam solum dicit esse compositum ex nomine simplici , &negatione ei adiuncta:sed non ens componitur ex utroque: ergo simpliciter est nomen infinitium.& hoc etiam pIobat aIg.secundae opinionis. Ad argu.vero primae opinionis,negandum est antecedens ,quod de ratione nominis infiniti sit,de entibus. & non entibus verificari:sed hoc solum pertinet ad rationem nominis infiniti particula-xis .de quo Arist. & Omnes communiter loquuntur. Ad rationem
vero nominis infiniti;vt se solum pertinet, quod ex nomine simplici particulari, vel transcendente, & ex negatione ei adiuncta
An nomina infinita sint numeranda intre absoluta,vel
CErtum est;nee esse absoluta simpliciter,nec connotativa cum nec simplieitet sint nomina,sed solum secundum quid.Solum ergo potest esse dubium,An ad haec potius, quam ad illa reducantur.Toletus in Comment.huius capitis asserit,inter absoluta numerari:quia non habent materiale, & formale significat. m , ut con- notativa: sed solum significant negationem in concreto. Nostra vero sententia est,ad connotativa potius redueenda ense:quia de formali dicunt negationem rei,cui adiunguntur,de materiali vero ,rem aliam quamcunque:ideo connotativorum similitudinem habent. Is Aa nomen infinitum dieatur uniuOee de retibus is non
R Espondetur univoce dici de omnibus. Cuius ratio est; quia significatum formale eius,est sola negatio eius rei;cui adiungitur: negatio vero inlue conuenit entibus, & non entibus: ergo aeque dicitur de omnibus;atque adeo uni uocemon quidem propria ni uocatione;quia denominatiua non sunt proprie univoca : sed impropria,qualis in denominatiuis reperitur. Adnotandum tandem est; Circa definitionem nominis,non esse ei addendas duas illas particulas; intra rictat,ut excludantur nomin infinita & obliqui casus:quia per alias particulas definitionis iam excluta censentur: nec Aristot. eas posuit in definitione; sed post integram explicationem eius.
497쪽
De verbo. T E X T V s A R I S TVeνbum autem ess . quod consignificat tempu4 , euius pars nihil
An eat seorsum: is est semper eorum, qua de altero pra dicantur,nora, erc., Breuis expositio textus.
INtentum Aristot. est explicare naturam verbi. Diuiditur autem caput in tres partes. In prima I Definitionem verbi proponiter explieat. In secunda Exclusit a rationa verbi, infinitum verbum, , easeus verbi : hoc est, verba aliorum temporum a praesenti. In
tertia; Colligit verbum cum nomino.in duobus conuenire.
Definitio verbi talis est: rictum est , quod consignificat tempus; ius pars nihil significat θε um : is est semper eorum , qua de altero predicantur, nota. In qua definitione subintelligi debent duae istae sartieulae ; vox signi licativa ad placitu ex definitione nominis
ecundum communem expositionem interpretum : quia communes sunt nomini. & verbo : sed quia hoc satis erat notum, noluit Arist. eas in definitione verbi repetere, sed a consignifica- fione temporis initium eius sumere . quia iam incipit verbum, per hanc particulam a nomine differre.Consignificare vero tem puS,idem est , ac con notare tempus: vel ex consequenti illud s-gnificare. Itaque , quia verbum actionem aut passionem per se tignificat ; aut aliquid per modum actionis, aut passionis:& actio aut passo fiunt in tempore, dicitur tempus simul, &ex consequenti significare eum actione ipsa aut passione, per se primo significata.Itaque diuersum quid est , significaran ui, Orconsignia Hare. Significare enim tempus est , rem quae est tempus . sciit quamlibet aliam . per se significare:sed consignificare tempus,vel significare cum tempore; est fgnificare rem aliam i ut in tempore, factam : ex hoc enim , licet non fignificetur tempus, sed res alias mul tamen denotatur . & simul quasi ex consequenti significatur: quod est consignificari & hoc soli verbo conuenit , nomini vero solum conuenit significare tempus , ut dies, & nox , deter minata quaedam tempora signi ficant, non tamen consignificant
Alia vero particula, euius pars nihil significat seorsum , distinguit verbum ab oratione:& satis fui explicata in definitione nominis. Solum restat ultima. & est semper eorum, quae de altero praedicantur. no atquasi dicam verbum esse signum, aut significare coniumstionem praedicati cum subiecto , ouam facit. Nomen
498쪽
484 In lib. r. de Interpretatione,
enim praedicatur,aut subiicitur in propositione : sed verbum vnit praedicatum cum subiecto & talem unionem significat : in quo
etiam distinguitur a nomine,& matione.
In secunda parte excludit verba infinita, & casus verbi , a definitione , propter easdem rationes , quibus exclusit nomen infiniatum,& casus obliquos a definitione nominis. Quia verbum de belsignificare determinatam actionem& passionem:determinatamque coniunctionem praedicati cum subiecto ; sed verbum infinitum.nihil determinatum significat: ergo non est simpliciter verbum,sed secundum quid: & propterea excludendum est a definitione verbi;atque etiam casus verbioeoc est , verba aliolum temporum, quam praesentis. Quia non ratione sui ; sed ratione verbi Praesentis,conuenit eis officium verbi mec actionem, aut passione simpliciter talem significant i, sed praeteritam , aut futuram equaecum non sit actu in rerum natura; solum est talis secundum quid. In tertia tandem pane capitis: Duo colligit, in quibus ιενιum nuem l cum nomine. Primum est: quod verbum per se sumptum ;hoc est,extra propositionem,significat aliquam rem,sicut nomen: ut curro , significat cursum. Secundo ; quod sicut nomen per se sumptum, non significat verum , vel falsum, nisi adiungatur ei verbum. ita verbum per se sumptum, hoc est,extra propostionem, non significat verum aut faIsum,nisi ei aliquo modo adiungatur nomen.Cuius rationem assignat: quia veritas, L falsitas, solum
Iepetiuntur in compositione & diuisione: sed verbum per se sumptum,non significat talem compositionem: quia non potest intelligi sine extremis,hoc est,sine praedicato,& subiecto: ergo verbum sine nomine sibi adiuncto, non potest veritatem, aut falsitatem significare.
An verum sit verbum eonsignificare tempu s.
Non videtur haec particula definitionis conuenire omni ve bo:ergo non bene fuit posita ab Arist.in definitione.Probatur antecedens:quia si verbum consignificat tempus: maxime quia significat actionem, cui couenili mensurari tempore:sed non omne verbum fgnificat actionem: ut probat verbum substantivum, ag:ergo neque omne verbum consignificabit tempus. Quod magis etiam ni manifestum: dum idem verbum est, unit extrema secundum naturalem connexionem eorum : quod facit,quoties.
eunque praedicatum est de ess entia subiecti: aut propria passio
eius: tunc enim non unit ea pro aliqua differentia temporis, eum tales propositiones , ante omne tempus. & post omne
empus sint verae, R ideo dicantur esse perpetuae veritatis: in
499쪽
quibus copula absoluitur a tempore : ergo in eis non potest contignificare tempuS. . Nee soli verbo conuenit,sed etiam nomini:ergo etiam ex irae parte,non bene fuit in definitione collocata eade particula: probatur an tecedens,quia prandium coena,& similia nomina, significant actionem comedendi,connotando quod tali tempore fiat: iergo consignificant tempus. i raeterea partici Pium , Ut amans, cumrens ,est verum nomen , cum ponatur pro subiecto aut praedicat propositionis;& tamen consignificat tempus,cum significet actionem tempore praesenti,aut futuro exercendam : ergo nominibus etiam conuenit consignificare tempus. Circa hanc particulam definitionis, duo explicanda sunt. Primum, An soli verbo renuentat consignificara rempus, vel etiam participio aliis nominibus. Secundum, An omnibus verbis, ct semper renuentat. Circa primum praesupponendum est,quid sit consignificare tempus. Non est enim aliud,quam significare cum tempore:
de viruinque est significare aliquid nempe actionem , cui conuenit mensurari tempore: ex hoc enim simul cum re illa, significatur tempus quod est consignificari:vel res illa notatur, ut mensu rata tempore quod est significari cum tempore Quo supposito, circa participium non loquuntur omnes eodem
modo:sed plures negant consignificare tempus, quia licet significet actionem tempore mensuratam, non tamen per modu actio-
nis; sed per modum formae inhaerentis subiecto : ut currens,significat actionem currendi , per modum formae inhaerentis: sicut inhaeret albedo:& ideo non significat eam. Vt mensuratam tempore:nec proinde consignificat tempus. Communis tamen sententia tenet, participium eossunt aretempus. Et hoc est verum. Ita D. Tho. cap. praesenti, ubi asterit: Partiripium separari a veνbo , par vltimam panisulam doinitionisi nempe , ct est semper eorum, qua de altero p adicantur nora, Et con-menire cum eo in earstris omniaui: ita etiam Sotus x. lib. Summu larum, cap. 2.& ibidem Mercatus. Venetus, tractat. 2.de partibus propositionis,cap. x.Toletus cum caeteris modernis, in hoc cap.
Probatur testimonio Arist.qui ultimam particulam, explicantem proprium officium verbi, posuit, ad excludendum partici pium, ut docuit D. Tho.non enim excludi potest per eam aliud: ergo sensit in reliquis particulis conuenire, quarum prima est, consignificare tempus. Probatur etiam ratione: Quia participium significat actionem; t egreditur ab agente. ut cale ciens significat calefactionem,ut a se egressam:ergo fgnificat actionem per modum actionis. Probatur consequentia:quia modus actionis, est esredi ab agente: sed actio fit in tempore: Ergo participium significat cum tempore:
500쪽
8ς In liba.de Interpretatione,
cuius euidens signum est , quod ei adiunguntur adverbia haec
tarde dc Velociter: quae non conueniunt, nisi his , quae significant motum vel actionem; ut actio est Distinguitur vero participium a Verbo, per ultimam particulam, ut asscrit D.Thom. quia licet significet cum tempore,non unit tamen extrema:in quo consistit pio pria,& vltima Iatio verbi: Et ex his habemus, quod consignificare tempus,non conuenit soli verbo,ied etiam participio, quod videtur e ste medium inter nomen, dc Verbuln. Scd an puris nominibus conueniata ut coenae,3c prandio, ac similibus. Dicedum est,non couenire:quia solum significant actionem materialiter , vel ut res quaedam est , non formaliter, di per modum actionis: unde nec per modu,quo menturatur tepOIC gra tia exempli,coena significat actionem comedendi ut rem quanda:
sicut albedo significat albedinem , .non tamen significat eam ex parte sua. ut factain tali tempore: sed solium habet tali tempore
fieri, ex conluetudine hominum,non ex eo .quod per tale nomeusignificatur: quod necessarium est ad consignificandum temΘus. Nam verbum , ex eo dicitur consignificare tempus:quia signi licat actionem per modum actionis: de id o ut mensuratant tempore. Quare,ex vi suae significationis.& non ex cosuetudine vel alia ratione extrinseca, dicitur simul cum actione significate tempus:&proinde illud consignificare. Et ex hoe intelligitur,consgnificaret tempus soli verbo & participio conuenire, non puris nominibus. Circa secundum vero . An naminibus is vεHis se εν eonueniam
solum est dissicultas de verbo substativo, est:nam de caereris satis est manifestum quod significent cum tempore.Et ratio dubitandi est: quia solum significat existentiam simpliciter, vel existentiam rei sub aliqua forma accidentali: primum habet, in hac pio positione, Homo esti secundum in hac: Homo est albus.Dicendum tamen est , ex communi sententia interpretum t Non signistrare. actionem veram, sed existentiam rea per modum actionis : de hoc satis esse .ut significet cum tempote: luia existentia significata per modum actionis,significatur ut mensurata tempotemam sicut actio, ex se mensuratur tempore , ita etiam , quod per modum actionis signifiearur ; & ideo verbum, est , significans existentiam rei per modum ach tonis, consequenter significat tempus : quod proprie est consignificare tempus;vel signincare cum tompore. Pro sed .an simper hoc habeat. hoc est, in propositionibus etiam , in quibus solum vnit extrema , secun itim naturalem connexionem praedicati cum subiecto in quibus dicitur absolui in te porc,maxima dissiculeas elhquia non ab omnibus codein modo explicatur. qisld sit verbum in his propositionibus ab solita a tempore vel quomodo possit absolui a tempor Sc simul fg ficare cum tempore. Omissis autem ad Orum explicati ODibus: quia non videntur