장음표시 사용
521쪽
3 o 8 In lib. I . de Interpretatione,
esse ait: nempe eandem regulam esse vera in propositionibus contingentibus, de. subiecto singulati, si sint de praesenti, aut praeteritomana si determinate verum est, Petrum studio Se viuere , aut vixisse. determinate est falsum Pctrum non studiose vivere , aut Vix ille. Nulla enim in his propositionibus potest esse inde termin rio,scd sicut determinate verum est,quod fuit, Sc est ita determinate falsum erit, non fuisse, aut non est e. Solum ergo procedere quaestionem ait,de propositionibus singularibus, de futuro contingenti : An ina earum sit determinate υpra , alia determinate
falla. Et ratio dubitandi est manifesta: quia causa contingens aut libera, non est determinata ad effectum futurum,sed potest se de- Ierminare, & potest: se non determinare : & ideo quamdiu determinatio eius futura nunciatur per propositionem singularem defuturo, tamdiu quasi suspensa manet: δ: ideo veritas ei uidem propositionis inde terminata sena per videtur. Respondet autem Arist. In his propositionibus , determinate
Verum esse totum disiunctum, ex utraque contradictoria costans. Vt Petrus peccabit,aut non peccabit. nam peccare aut non peccare, ita necessarium est,sicut esse,vel non esse: ergo ira determinate verum. Sed utramlibet contradictoriam per se sumptam , non esse determinate veram aut falsiam, ut Petrus peccabit, atque etiaPetrus non peccabit. Quod probat duplici argum. ducente ad impossibile .Primo: uia si determinate essent verae,nihil esset in rebus contingens. sed omnia euenirent necessario: ut si determinate erum esset; Petrus hoc efficiet, aut illud:studiosus aut vitiosus crit : bellum erit futurum cras ; vel non erit futurum mecessario euenirent effectus isti R ideo non possent non euenire: quare ni
hil esset in rebus contingens, quod est absurdum. Secunda ratio : Quia si propositiones istae singulares de futuro
contin senti tessent determinate vetae & omnes futuri essectus,n cessario euenirent, neque aliquis esset essectus contingens, non esset consultandum de rebus futuris,nec deliberandum:quare necesset consilium, nec libertasmam deliberatio , & consultatio , -him est de rebus contingentibus quae possunt esse, & non esse:de his enim quae necessario futura sunt,ut de ortu solis crastino,nul-iqs unquam sanae mentis consultandum esse dixit.Tollere autem contingentiam,consilium,deliberationem imo, & libertatem nostram, absurdum emergo non est dicendum propositiones singulares de futuro contingenti esse determinate voras, aut determinate falsas. Explicat tandem duplicem distinctionem necessitatis rerum,& enunciationum. Prima talis est : stuadam res sunt necessaria ex
propria natura, ut coelum : alia vero, non nisi ex eonditiθne temporis,
β ο - surantur .. tamen ex propria natura contingenIes sint:
522쪽
ut Petrum ambulare, dum ambulat, necessarium est, non ex propria natura,sed ex conditione temporis , quo mensuratur ambu . latio eius. 6c hoc modo verum esse uniuersaliter ait, quod omnis res,quando est , necessario iit,& omnis propolitio pro tempore, quo vera est,necessario est vera, sed necessitatem primam sinpliciter esse talem .istirmat: secundam veIo, non nisi secundum quide
hoc est ab extrinseco , & ex suppositione temporis , in quo res est, vel in quo propositio vera est. Secunda est distinctio necellari j: aeuadam sunt necessaria abβ-lute, id est, sine comparatione ad aliud : ut hominem elle animal. Alia non nisi ex eo aratione ad suum oppositum et ita, ut quod per
se sumptu in contingens est , sumptum cum suo opposito siu ne cessarium : ut contingens est haec , Petrus ambulabit: at si suma tur cum sua opposta , necessarium facit totum disiunctum , vi. Petrus ambulabit aut non ambulabit. Et hunc etiam modum ne cestitatis extrinsecum esse ait , & secundum quid talem: cum ta
men primus simpliciter sit talis,& ab intrinseco. Et hunc modum necessitatis, atque etiam secundum, prima: distinctionis , reperi ri docet in enunciationibus singularibus contingentibus de prae senti , praeterito , & futuro : nam dum Petrus ambulat, nece fi lium est ex suppositione, ambulare : & etiam quod ambulauerit, supposito, quod ambulauit:& ctiam est necessaria haec defuturo. Petrus ambulabit,ex suppositione,quod ambulabit. Necessatium quoque est dis uilinum hoc, Petrus ambulabit,vel non ambulabit: sed cum utraque hac necessitate totius disiunct i, & ctiam cuiuslibet partis per se sumptae, ex suppositione temporis vcrum est, quamlibet per se sumptam esse contingentem , & indeteiminate
Ansingulares enuneiati nes de futuro contingen:i,haleant veritatem, autfalsitatem determinatam.
DE solis singularibus, & contingentibus procedit quaestio:
nam propositiones necessariae, atque etiam ex materia re. mota constantes,necessario Verae sunt, vel necessario falsae r siue
sint uniuersales , siue singularcs : & ideo di terminata est earum veritas , aut falsitas: determinate.etiam verae sunt contingentes de subiecto uniuersali , aut detominate falsae : ut omnis omo ambulabit e nullus homo ambulabit: &, homo ambulabit: homo non ambulabit. Quia licci effectus futurus, atquc contingcias, in singulari possit esse , & non est e I uniuersaliter tamen verum est, quod causa contingens determinabitur ad operandum: imo ne is
cessaria est determinatio eius in singulari vago, licet sit omnino
523쪽
maturiergo si enunciatio singularis de futuro contingenti, determinate vera est,erit necessaria2x quo sequitur,futura omnia necessario eventic Probatur consequentia:quia si haec est necessario veta Petrus dispihabit,disputatio Petri , aqua sumit suam veritatem,erit necessari' futura,& non contingens . quare nulla relinquetur libertas. nex locum habebit consilium,aut deliberatio. quia de rebus necessari h futuris non deliberamusmec dicuntur esse in nostra potestate necessaria, sed contingentia solum, quae possunt euenire,& non euenire:sic,vel alio modo fieri. Probatur secundo:Nam ab eo quod res est,uel non est,enunciatio dicitur vera,vel falsa: sed res significata perenunciationem singularem de futuro contingenti, ita est determinata ἱ ut quamdiu futura est,& ut talis enunciatur,nullam determinationem habeat: ergo nec propositio de futuro eam enuncians determinatam h bebit veritatem sed inde terminata , atque indifferens semper erit ad veritatem,& falsitatem.
Tertia opinio,tenet, Ies enunriationes habere determinatam veritatem, aut falsitatem : sed contingentem : Et haec est vera,& valde eon Ermis fidei Catholicae,quam tenet Scotus in I.d. 3 quae. 1.3.ad
Solus in cap. s. Epistolae ad Rom. p. s. Pater Franciscus Suatius opusc.de absoluta scientia futurorum contingentium,cap. 2. num. s. P.Gabriel vaetqueZ, tomo I. primae partis,dis p. 67. cap. 3. & iam fere omnes moderni nostri temporis.
Sed ut eam simul explicemus , & probemus, notandum est, Ouid sit determinata veritas : nam ex hoc constabit, an tribuenda sit singularibus enunciationibus de futuro eontingenti. Dcte minata autem veritas , duo habere debet. Primum ; Luod si difrincta;= non confusa : sicut confusa est ea, quae reperitur in propositionibus aequi uocis;vt in hac ἱ Canis mouetur: in qua non ve-xificatur praedicatum de aliquo subiecto distincte : sed confusa, Mquasi suspensa manet vetitas eius. Secundo requiritur ; Quodsitae Eualis : quae in ordine ad actuale significatum accipia turmam si solum sit in potentia indifferenti, suspensa dicetur en unciatio a vetitate. Actuale autem significatum enunciationis,illud dicitur, quod actu est in rerum natura, tempore significato per copulam eius:ita ut si enunciatio sit de praesenti; actualem habeat veritatem ac determinatam; si res signiscata existat temporc praesenti: & si sit de praeterito;determinate vera erit; si eius significatum aliquan do fuit in rerum natura Si vero sit enunciatio de futuro erit dete minate vera; si eius significatum aliquando futurum sit in rerum natura:vt haec enunciatio; sol orietur cras, determinate vera est:
524쪽
3 it In lib. i .deInterpretatione,
hodie:qnia significatum eius crastina die erit iii rerum natura. Secundo notandum est, Propositionem defutum laut de preterito, duplicem esse: unam,quae determinat aliquod tempus: ut haec;Petrus disputabit cras. Aliam,quae nullum determinat, sed imum tempus futurum,quasi indefinite significat:vt Petrus disputabit. Et ut determinate vera sit prior necesse est disputationem Petri futuram esse die crastino: vi autem posterior,sussicit,quod aliquo tempore . habitura sit esse actuale in rerum natura:ita ut verum sit tunc depraesenti enunciare Petrus disputat. His suppositis: Probatur iam nostra sententia Quod propositiones singulares de futuro contingenti, fini determinate Verae, aut falsae: Ex fide Catholica , quae docet Deum ab aeterno euidenter cognouisse veritatem earum: ex quo sequitur;eam habuisse ab aeterno. Probatur consequentia: quia Deus non cognoscit fututa esse ; nisi quae vere futura sunt. Gratia exempli: Deus ab aeterno cognouit hanc singularem,de futuro contingenti,veram esse,Antichristus est peccaturus ergo cognouit,quod aliquando erit Vera de praesenti: sed propositio , quae aliquando est vera de prauenti, semper fuit vera de futuro,& determinate vera,cum aliquando sit de praesenti determinate vera ergo cognouit Deus ab aeterno, d terminatam veritatem eius de futuro : quod non potest esse, nisi eam habuerit. Alioqui cognouitat Deus tanquam futurum ; id, quod futurum non est. Probatur etiam ratione. Primo: Qsia,si Petrus hodie disputat, determinate verum erit, de praesenti enunciare , Petrus disputat: ergo etiam fuit determinate verum,heri enunciare de futuro; Ρe- trus disputat.Probatur euidenter consequentia:quia veritas enun-χiationis de futuro , mensuratur per significatum eius: & de te minata veritas,per determinationem eiusdem significati: sed di putatio praesens habet nunc esse determinatum de praesenti: ergo habuit heri esse determinatum de futuro : & ideo enunci tio de futuro : quae illud enunciabat, determinatam Veritatem habuit l, quam sicut heri habuit certum est ante mille annos habuisse. . Secundo;Determinata veritas enunciationis sumitur ex significato eius determinato: sed significatum huius enunciationis ; Pe- erus disputabit,habebit aliquando est e determinatum de praesentirergo habet modo esse determinatum de futuro.& ideo propositio, quae illud de futuro enunciat .crit determinate vera , cum cius significatum sit determinate futurum. Petobatur minor : quia disputatio Petri aliquando habebit esse actuale,atque distinctum extra
Probatur tandem : Quia si propositiones istae non habent determinatam veritatem : ergo nullo modo sunt verae, aut falsae,
525쪽
nec erunt aliquando: laoc est,nec actu,nec potentia , quod est a surdum. Probatur consequentia: quia frustra est potentia,quae nec reducitur,nec reduli potest ad actum:sed istae enunciationes,nunquam erunt de futuro verae,imo nec esse poterunt, si modo non sunt determinate verae quia cum cstectus praesens fuerit,iam non sunt veret de futuro,sed de prisenti: ergo non habent veritatem defuturo , determinatam actu, nec potentia: quod est nullo prorsus modo esse veras de futuro.
Ad arg. primae opinionis;Distinguenda est minor,quod signifieatum propositionis singularis de futuro contingenti, non sit in rerum natura:quia licet non sit indifferentia temporis praesentis, est tamen in diiseientia temporis futuri, significata per copulam, in qua habebit eme determinatum,& a 'vale,& in hoc sumcit, ut determinate sit veraenunciatio,de futuro: sicut, nec modo est in rerum natura significatum propositionis de praeterito: sed quia in propria differentia temporis , habuit esse actuale, ac determinatum, ficit,ut enunciatio de praeterito,sit determinate vera.Aliud vero,quod infertur,simul esse veram,& falsam,si determinate vera concedatur: negandum est:quia ideo est determinate vera,quia significatum eius habebit e Te determinatum , tempore signia ficato per copulam. quod licet possit non esse,cum sit contingens: erit tamen,& ideo propositio erit vera,non autem falsa:quia licet possit non esse; non est tamen verum,quod non sit habiturum esse in propria differentia temporis Itaque cum enunciatur futurum,& non solum possibile, non fatis est quod possit non esse; ut falsa sit propositio: sed requiritum,ut omnino non sit futurum;quod patet eme falsum:& ideo male infertur,propositionem simul esse veram. falsam. Pro solutione argum.secundae opinionis, notandum est , Efe-λιm futurum duplicem esse , Necessarium , se eontingentem. Nece clari l futurus est ille qui non potest non esse futurus:quia per causam necessiariam futurus est, ut ortus solis crastinusmecessario futurus est:quia per causim nece Tariam,ac determinatam ad unum.
Contingenter ve ro futurus esse dicitur ille , qui tempore quidem futuro hab iturus est esse, non minus quam effectus necessarius , contingenter ta men:ita ut possit non esse futurus : quia per causiam fit liberam , aut contingentem : quae sic eum producit indifferentia temporis futuri: ut possit illum non producere:sic se ad operandum determinabit: ut possit se non determinare. Et cum Veritas , aut falsitas enunciationis mensuretur per rem significatam, duplex est etiam enunciatio de futuro: una Neeessaria: ut Sol orietur cras: Si alia Contingens ; ut Petrus disputabit: & quidem Vtraque determinate vera, aut falsa: sed illa prior necessario:
quia ita est vera , ut possit esse falsa: haec vero posterior comin
526쪽
si In liki.de Interpretatione,
genter:quia ita est vera , ut possit esse falsa. Vnde sequitur, hane
non esse bonam consequentiam;Haec enunciatao,Petrus disputabit, est determinate vera. ergo necessaria,vel necessario veram amita est determinate vera;vt contingens , & contingentei sit vera:
quia sic est vera vi possit esse falsa:1icut effectus per eam significa.
tus,sic est determinate futurus; ut possit non esse futurus. Ex hac doctrina soluitur argunt. Arist.Cuius negandum cstantecedens:quia non omne,quod futurum est , habebit esse per causam necessariam, siquidem habebunt plura per continsentem : &ideo nec sunt necessaria,nec necessario futura,sed contingentia,&contingenter futura : & ex consequenti enunciationes, per quas significantur, licet sint determinate verae, non tamen necessariae, sed contingentes: luia sc sunt verae, ut possint esse falsae. Pro solutione alterius; Aliud est notandum in quo consistit deceptio huius opinionis: Nempe, ausam liberam , vel contingentem Maeeterminatam esse,atque indisterentem:quia potest se determinare, di potest se non determinare. Certum tamen est,quod determin
bit se: vel non se determinabit:& ideo, certum est etiam effectum eius futurum esse;vel non esse futurum:& si futurus est , potuisse non esse futurum ,& si futurus non est ,potuisse etiam esse futuru. Gratia e xempli:Voluntas Petri semper est indeterminata,& i differens,ad disputandum, vel non disputandum , quousque se de Rerminet crastino die,tali hora ad disputandum & tunc cessabit indifferentia eius Quare disputatio , determinata erit tali hora
diei crastini: ita tamen ut potuerit non esse : sed sicut verum erit tunc de praesenti,esse determinatam contingenter & potuisse non habere esse determinatum illa eadem hora. quia posset causa libe-Ta se non determinare:ita verum est hodie,quod habitura sit cras Esse determinatum,contingenter tame inqui a verum est, potuisse non esse:& ideo est verum,quod disputatio habitura sit esse determinatum.Εnunciatio igitur futura,Petius disputabit die crastino,
tali hora, non comparatur ad voluntatem eius; ut inde terminatam:
sed ut sedeteerminantem tali hora ad disputandum:nec significat
disputationem: ut in potentia; vel ut in potestate voluntatis nondum determinatae:sed ut determinatum,& habentem esse actuale; non praesens,sed futurum crastino die;tali hora: & ex hoc determinatam habet veritatem,non minus quam propositio de praesenti,eodem tempore, quo fit disputatio prolata. Petrus disputat. Quia sicut tue habet disputatio esse determinatum de praesenti ita nunc habet esse determinatum de futuro. Et in hoc consistit deceptio secundae opinionis: tuta putat propositionem de futuro,comparari ad causam,ut inde terminatam tantum: cum tamen non compa Tetur ad eam .ut nune inde terminatam : ilicet Vere nunc indeterismiama sit: sed ad pandem,ut se determinania tempore futuro,per
527쪽
eopulam significato:ex quo determinatam habet veritatem enunciatio, licet contingentem:quia comparatur ad causam; ut se determinantem in futuro,contingenter tamen. lux a propriam nat ram:& ideo potentem se non determinare.
Ad formam igitur arg.Distinguenda est minor,cuod res fgnificata per enunciationem de futuro, quamdiu enunciatur futura, nullam habeat determinationem mam licet nullam habeat determinationem praesentem ,habet tamen determinationem futuram, quam significat:& contingentem quidem,cum sic futura lit disputatio determinata,vi possit non ille:hoc enim non tollit futuram eius determinationem , sed ostendit esse contingentem: & idco non tollit determinatam veritatem enunciationis de futuro, sed ostendit determinatam eius veritatem, non esse necessariam , sed
Sed quid dieendum ad Arist.qui videtur sentire,tales enunciationes non esse determinate veras Respondeo, plures adhiberi solutio . nes a pluribus,quae quidem non videntur ad mentem eius esse.Et ideo eas non refero. Alij vero quibus pr dictae solutiones non satisfaciunt, afferunt ita sensisse Arist. quod tales enuntiationes non habeant determinatam veritatem: sed errasse in hoc, aduersus fidem nostram , quae cum ponat a Deo euidenter cognosci ab aeterno, quasdam esse veras, dc alias falsas, necesse est contedere, determinate veras e Te,aut falsas: quia quod Deus cognoscit futurum esse, determinate futurum est, licet contingens.Quare non est audiendus in hac parte Arist. Ego vero credere non possum Aristotelem erram: quia certum est cognouisse eum libertatem nostrae volun-εatis,& contingentiam aliarti causarum: quae sunt duae radices totius contingentiae futurorum effectuum, quos enunciationes sin- ulares de futuro contingenti enunciant. Et cum cognouerit eo Lem effectus,habituros esse determinationem actualem,licet contingentem, tempore futuro pei copulam earum significato , impollibile est eundem non intellexi se . quod tales enuntiationes habeant determinatam veritatem licet contingentem. In eo igitur sensu , determinatam veritatem eis denegaui trinquo eam concessit enuntiationibus materiae necessariae, & Lemotarratque etiam contingentibus de subiecto uniuersali ho & sngularibus de praesenti,& praeterito atque etiam toti disiuncto , ex utraque contradictoria singulari de futuro constanti, quale est hoc Petrus disputabit,vcl non disputabit.His autem omnibus concessit veritatem determinaeiam,sumptam pro necessiaria quam negauit singularibus de futuro contingenti mon tamen eis denegauit determinatam veritatem cotingentem. Itaque sensus ei fuit. Regulam contradictionis,quod ex duabus contradictorirs,una determinate est vera & alia determinate falsa,id est .vna necessario,vh a.
528쪽
s i 6 In lib. i .de Interpretatione,
est vera alia necessario est falsa, in omnibus enunciationibus cuiuscunque materiae esse veram , exceptis singularibus de futuro contingenti,in quibus solis deficit: quia neutra per se sumpta est determinate vera,id est,non est necessario vera, sed contingenter verae sunt vel falsie:& ob id non est de illis humana scientiauiane nihilominus veritatem contingentem determinatam habent pro pter determinationem contingentem effectus tempore tatvro,percopulam earum significato.Quod autem iste fuerit sensus eius:ex duobus ostendo. Primo ex argumentis,quibus i 2 probauit;in quibus arguit a determinata veritate, ad necessariam. Et ex determinata veritate harum enunciationum,infert,tolli consilium, & deliberationem:esset autem friuolum argumentum, nisi determinationem veritatis pro necessitate acciperet. Secundo,ex his verbis,quibus aperte eundem sensum significauit: Sed in eant dictione eadem ratis est,esse quidem, vel non esse omne,uerasse est,is futurum esse vel non. Non tamen diuidentem dicere alterum necessarium.Dico autem,ut necesse est: Futurum esse hellum nauale cras,vel non futurum esse,non tameR cras fieri bellum nauale necesse est,neque non fieri: fieri tamen vel noli fieti necesse est.Et in hoc sensu explicant Aristot. Rich.in i .distinctione 38.ZIti. I.qua:st. .ad I.& Maior ibidem,quaest. t. Areua dubium,an effectus contingens quando en, is necessarius,
Non parum iuvabit, ad melius intelligendum praecedentem
quaestionem determinatio huius dubi j ex qua etiam explicabitur uniuersalis illa propositio Aristotelis , frequenter in hac materia repetita,nempe,omne quod est,quando es necesse est esse Quet si vera sit,sequitur ex ea,futurum contingens, dum iam est in re-Tum natura,non esse contingens, sed necessarium.Quod etiam sic probo,nam causa libera priusquam se determinet ad operandum, Indeterminata,& contingens est , sed dum de praesenti Operatur, cessat iam indeterminatio:ergo cessat contingentia eiuS: & ex consequenti cessabit contingentia effectus.& erit necessarius. Dubium hoe hae distinctione soluendum est: Necessarium dupliciter sumitur.Primo, Ex propria natura , dc hoc dicitur necessarium simpliciter; ut ortus solis: quia ita est; ut non possit non esse, Propter necessitatem suae cauta. Secundo, dicitur aliquid necessa-
Ilum,non ex propria natura,sed Ab extνin kM. ut ex determinatione temporis, in quo producitur extra causasilicet a causa contingente fiat. ao supposito dicimus, Essectum inntingentem dum iam est adhue esse eontingeniem simplicitemsed necessarium solum ab extrin
sera;ex determinatione tempori .
529쪽
probatur primum : Quia causa libera, libere se determinat ad operandum: ergo ita se determinat,ut possit se non determinare:&: consequenter ita operaturriui possit non operari: quare dum operatur, non necessario; sed libere,& contingenter Oncratur : & ideo operatio ipsa,aut effectus etiam dum fit, vel praesens est ; contingenter procedit a sua causa ; & contingens esse habet simpliciter. Probatur secundum, quod ut necessariunt ex suppositione: quia supposito quod iam habet esse, non potest non esse:alioqui simul posset esse,& non esse. quod repugnat.Et in hoc sensu intelligitur propositio Arist.Omne quod est,quanda est necisses esse . quasi dicat ex suppositione temporis, in quo praesens est,n5 potest non esse:&hoc tantum probat argumentum factum : quia licet per determinationem causis liberet ad operandum,cesset indeterminatio atque indifferentia eius libere tamen cessat: & idco liber semper est effectus , atque contingens ex propria natura , etiam tum, quando praesens est licet ex suppositione prςsentialitatis sit necessarius ab extrinseco & ex suppositione. In seeundo libro huius operis; solum agit Aristoteles,de enunciationibus modalibus:& oppositione earum:de quibus copiose in Summulis disseritur: & cum ex hoc libro desumpta sint ; quae a Summulistis repetuntur, & inculcantur , non iudicamus necessarium ea nunc repetere,nec capita huius libri exponere : cum iam sit tota eorum doctrina ab adolescentibus satis intellecta : sed ad libros de Priori resolutione procedendum esse.
LIB. ARIST. DE PRIOR Ianalysi, sea Resolutione. PROOEMIUM HUIUS OPERIS.
Pus hoe initium est tertiae partis Dialecticae, in quo Arist. incipit agere de tertia operatione intellectus, ad quam pertinet syllogismus.Inscribitur autem de priori ι ind- resolutione : dc Resolutio Logica , sue intellectualis,
de qua intelligitur inscriptio, non est dissolutio syllogi sini: sicut M tesialis , M physica xesolutio ii, est eius djssolutio e sed est,
530쪽
31 8 Lib. i .de Priori resolutione,prooemium. quasi exa inatio partium,ex quibus syllogismus , qui est instrumentum Dialecticae , constare debet. Finis quoque resolutionis est , perfectio eiusdem syllogismi: quae nota debet esse , ex mo
do ipso resolutionis , aut examinationis eum componente , Ut vim habere possit ad inueniendam, ac probandam veritatem et Ut
copiosius explicabimus in prooemio librorum de posteriori resolutione.
De insci Utione huius operis. SEd cur de priori resolutione inscribantur , non satis constat: complures quippe dicunt, ideo de priori dici hos libros, sequentes vero de posteriori resolutione:quia in his agitur de forma syllogismi: in sequentibus de materia. Haec tamen ratio insufficiens est quia licet verum sit, in his libris agi de syllosi simo , secundum formam. falsum tamen quod in sequentibus lolum agatur de eodem , secundum materiam: quia si verum hoc esset: demo nitratio non distingueretur a syllogismo in communi: nec e syllogismo topico,& sophistico,nis per materiam. quod est aperte falsummam ex eo sequeretur: nec demonstrationem esse speciem syllogismi,nec distingui specie asyllogismis Dialecticis, &sophisticis.Probatur euidenter consequentia:quia a materia non sumitur differentia essentialis constituens speciem , & distinguens eam ab aliis sed a forma. Propterea dicendum est,hos libros appellari de resolutione priori, sequentes vero de resolutione posteriori : quia in his agitur de forma syllogismi communi atque generica: quae sumitur ex dispositione eius in figura.& modo : &quam constat communem esse omnibus syllogismis. In lib. vero sequentibus agitur de serma speciali nempe,de modo concludendi necessario unam veritatem de altera: per quem constituitur demonstratio in specie syllogismi, & distinguitur ab aliis: ut etiam explicatur copiosius in prooemio operis sequentis. Forma autem eommunis atque s enerica prior est,& notior nobis:ideo detriori resolutione merito inscribuntur libri isti. Suodnam sit obiectum huius operis. P Rima opinio asserit: DemonLIrationem esse subiectum: quia ex αhis,& sequentibus lib. unum opus essicitur:cuius scopus est demonstratio: tanquam finiν,in quem proxime ordinatur.Vnde AI ist a. 3.huius lib.proponens intentum huius operis asserit esse,de Demonaratione, di triplina demonstrativa disputare. Secunda opinio: ti, hoe a siquenti diningui: 8c ideo negat demonorationem esse obiectum:sed neque asterit syllogismum essem aequatu obiectu ni,verum argumcntationem in communi: quia A rist