장음표시 사용
111쪽
haee delibasse . Ad rem ergo nostram libera Genes eas Id. v. 1 f., ω 1 . v.
veniendo. x. . illegorich arguit ad Galat. 4. v. xa. Deum esse auctorem utriusque Testamenis
. III. ti, veteris, & novi , 8c patrem duorum populorum. Iudaeorum, & Gentilium . Ex RUOIulia quain . eo, quod de Agno Paschali dieitur Εκ. .
di xx. v. 46. Os non comminuetis ex
XIII. T Teo primδ. Ex sensu lineis arguit mystice S. Ioannes in Evang. eap.rali proprio saerae Seripturg 1 q. v. 36. Christo in Cruce non fuisse
firmum semper eruitur argumentum Theois frangenda crura . Iollicii m. Prob. Ex eo sensu Seripturae Probatur etiam hoc discursu et ex eo lfirmum semper eruitur argumentum . qui sensu potest firmum erui argumentum , lest sensus Spiritus Sancti , Ae Spiritu qui a Spiritu Sancto volitus, & super lSancto per verba Scripturae intentus; sed litteram fundatus ; sed talis est sensus italis est sensus litteratis; ergo dee. Un- spiritualis, de mysticus, ut in exempli gde D. Thom. hoe art. r. . ad x. dieit, allatis ostensum est et Deus enim Scriptu- ubd nulla eonfusio sequitur in Saera auctor nedum voces ad fgnificanduin Scriptura , e m omnes sensur fundentur usurpat , sed etiam rebus imponit pros per unum, ex quo sola potes trabi aris suo libito , ut alia significent. Hi ne S.
XIV. Prob. secund5. S. Paulus x. ad misisset, P. tres veteris Testamenti omis Timoth, 3. v. Is. Omnis Seriptura dioi- nes sub nube suisse , ait: hae aωιem omis irres inspirata titiIis ess ad docendum . contingebant illis r Scripta sarguendum Oe., sed hoc maxime pristat sunt autem ad correptionem nostram , is per sensum litteralem. qui faciliori ne- quos sinet Deutorum devenerunt; de ad gotio veritatem ostendit, & omnibus i- Hebri 1 o. post longam , dc accuratam
dioma noscentibus, & voet s apertus est; per plura capita discussionem symbolorum& Iichi in aliquibus contextibus obstu veteris Tcstamenti respectu novi, inturus sit, vel illi contextus non disser. i- lit hanc causalem et . I. Umbram enim :unt ad stradendas, & probandres Cathois habens Leκ futurorum bonorum Θα , u laeas veritates; vel collati cum aliis Scri- tique suturorum in Lege Evangelica , plurae textibus illustrantur , & ut . quam figurabat Lex. ω in quo persua- praecedenti Hil: mus non desunt Theo deiido ibius est in illa episto a Paulus. Ioeo regu hael . de viae ad illum invenienis XVI. Dixi, sensum mysticuin aliqua dum; ergo 'Me. do praebere Theologo firmum argunt en-XU. Dico secund3 . Ex sensu mysti tum: non enim semper ex eo potest fir fio , & etiam nacti phorico potest Theo. miter arguere , s d tune solum , quando logus aliquando firmum deducere arguia constat . eum fuisse taliter a Christo , mentum , ex accommodat itio verδ nunis aut Ap.,stolis usurpati im , vel ex Seriis quam . Prima pars probatur. Ex eo po- plura colligitur. Cum enim res, in qui-test Theologus firmum ducere argumen- bus sensus mytticus landatur . variam tum, ex quo argumentati sunt Christus, habeant similitudinem, de eonvenientiam, εe Apostoli; se. ex sensu mystico argu- varium etiam , & ancipitem possi in t reis mentati sunt Christus, Sc Aposto Iit ergo ferre sensum mysticum , nis aliunde &c. Min. prob. Christus ex serpente , eonstet cerid, quem reserant et quod cerinaeneo exaltato a Moyse Num. xi. arguit to eonflare nequit, nisi eκ ipsa script si fore exaltandum in Cruce Ioan. 3. v. ra , de exemplo Christi, & Apostolorum.14. Ex eo, qudd Ionas tribus dic bus, & Sie Leo ob sui rapaeitatem I. Petri s. v. tribus noetibus fuerit in ventre piscis X. usurpatur ad significandum Diabolum, Iona a. v. a. arguit , se fore similiter qui ibi dicitur Leo rugiens. Propter sua in corde terrae Maιι b. I x. v. o. S. Pau- sortitudinem designat Christum, qui apo eo 3us ex es, qubd Abraham habitit duos s. v. s. dieitur Leo de Tribu Iuda. Pr
filios, Isarael de Ancilla, de Isaae do pter suam teritatem adumbrat adversariam
112쪽
rium quemque, qui PDI-. 16. v. 13. dicitur Leo paraιus ad pradam . Et Psal.
x. v. 21. Salva me de ere Leonis. Ob
firmitatem, & constantiam iustum designat . Proet . 18. v. 1. Iustur quasi Leo nfidens absque terrore erit. Ergo it
sensu mystico , & metaphIri eo nulla inister probandum, & arguendum vis est facienda, nisi vel ex contentu, vel exemia plo Christi,& Apostolorum constet, quo censu sit aceipiendum . XVI l. At huic resolutioni videtur obis flare D. Thomas, qui hoc art. 8. ad I. clieit. sensum litteralem, ex quo mo ρο-
es trabi argumentum, non autem ex iit,
tia seeundam allegoriam dicuntur. Et in corpore articuli dixerat, quod sensur litoteratis est , quem auctor intendit . Ergo eκ sensu mystico non potest trahi argu
Respondeo , D. Thomam connrmare potius nostrum affertum , qudim destrue.
re et vult enim , qudd ex solo sensu litaterali possit trahi argumentum absoluth, quia est prim5 intentus ab Auctore Sa crae Scripturae , nec sensum multiplicem reddere potest a non verb ex sensu spi rituali. nisi in quo sensu suerit ab Au ctore Sacrae Scripturae usurpatus constiterit, vel C. tristi, vel Apostoloru exemplo , vel ex ipso Scripturx contextu . Quod verb ita senserit D. Thomas osten do . Ex eo enim sensu trahi potest argumentum , quem constat fudis indilum ab Auctore Sacrae Scripturae se sed D. Thoamas ibi ostendit, non solusn sensum litteralem , sed etiam spiritualem fuisse inditum. Se intentum ab Auctore Suret
Scripturae; dicit enim in corp. articuli, quod Atiaον Sacra Scriptura es Deus, ine Mur potestate est , ut non solum υοees a Anificandum accommo/et , sed etiam resinas, O qu. . signi si otio, qua res signia Aeant , dicitur sensus spiritualis 3 ergo
St. ; ouia verδ non remper certi sumus, qui in rensum Sacrae Scripturae Auct .r ilialis rebus accon modarit, ideo non semper , scut ex litterati , eX eo fila. unia trahere possumus argumentum, neque caiioe aliqxid deperit Sa ra Scriptura cadia
sensum alietibi man Uest non tradat . XUIII. Secunda vero asserti pars pr batur. Cum enim sensus accommodatitius, non sit 1 Spiritu Sancto eum litterati nobis consignatus , nec eum respiciat Auctorem , sed a quolibet interprete pro ingenii sui dexteritate , & arbitrio Sacraescripturae accommodatus , de quasi assu-tus , certum est, nullam ei vim inesse divinam ad res fidei tuendas, & eontra impugnantes propugnandas, sed solum . humanam . Hinc S. Hieron. lib. a. tria Matib. explanans illud eap. I s. de seris mento , quod abscondit mulier in sarint satis tribus; postquam fmilitudinem hane adorando Τrinitatis mysterio adaptasset, subiunxit: Pius quidem sensus, sed nunquam paraboIa , dubia enigmatum inistelligentia potes ad auctoνiιatem dogmatum perdueere ; & D. Augustinus epis. 48. modo 'I. arguens Donatistas , qui Ecclesiam in sola Africa eorum patria illaesam , & puram remansisse suadere volebant ex illo Cant. I. 6. Ubi pastas , ubi cubes in meridie . Postquam hujus textus pravam usurpationem variE , & mirh impugnasset . concludit et Quis autem noria impudentismὸ nitatur , aliquid in alteis r. ia positum pro se interpretari, nisi habeat , manifesta testimonia , qtιorum lumine illustrentur obseura Quae verba confirmant etiam observatipnein a nobis
secti n pro prima parte huius asserti, qua
diximus , ex sensu myttico non posie sduci argumentum firmum , nisi coni et, illum revera suisse rei a Spiritu Salicta accommodatum . Nisi eni in id constiterit, haerebimus semper, an ille sensus sit Spia ritus Sancti , an noster , an vcre spiritualis , an sol cim accommodatiliuς . Quibus satis in liructum hac de re lyronen niculii exta imo .
113쪽
rint addita 1 Rabbinis Tiberientibus. ut . I Vis
DE variis Saerae Scripturae edition7bus sis E alibi egimus . Nunc vero pro aliquali tyronis notitia , & regula , ne sorte in arguendo decipiatur
originales libros . & primaevos veteris Teuamenti hebraich fuisse omnes eoia seriis pios, exceptis Tobiae, Iudith , Esdrae , nec noti Danielis libris ehaldaich primitus datis, & x. Mathab. iuxta S. Hieronymum graech primb eonscripto . Autographos, & originales novi Testamenti libros prim5 datos suisse graech, si tamen exc pias Evangelium Matthaei Hebrai et lingua, seu Syriaca , Hebraeis tune vulgari , primitus scriptum , scutti Ep stolam Pauli ad Hebraeos , Iichtori venes, ia Clemens Alexandrinus eam graech fuisse seriptam autument. Excipiis unt alli Evangelium Marci Romae, & latinh primo scriptum opinantes et quibus
Bturae Saetae autographa , seu or inalia habere nulla i sed apographa sola , & e-Xemplaria , variasque editiones diversa lingua , diversis temporibus ortas , quae ad quatuor istas reduruntur , nimirum ad Hebraicam , Graecam , Latinam , &vernaculam , seu Vulgarem. Ad Hebrai. eam reducuntur Chaldaira , Syriaca , &Samaritana . Sub Graeca, di Latina comtinentur versones variae ex illis factae. Ad Vernaculam vero reseruntur Arabiis ea, AEthiopica , Persica , Gallica , Germana, Hispana , anglica , Italica.
di eum dicitur illa , quae a Moyse , &Prophetis litteris scripta suit Hebraicis, quaeque Captivitatis Babylonicae tempore ex integre , t ut aliqui volunt a deperdita ι aut ut alii veritu dispersa , vitiata, & eorrupta, suit per Esdram, vel ex integro edita , vel suae puritati restituta , sine tamen punctis vocalibus , cum haee post S. Hieronymi tempora sue probabilius censent Eruditi . An haec sit apud nos pura , an vitiata; & an levibus . vel gravibus mendis scatens , non disputamus. Authentica tamen nobis dici non potest, quia de illius eum originali tonsormitate , nullo nobis Eeclesiae iudieio eoastata
nos est, nihil aliud est qu1m Divinae Scripturae ex Hebraica in Caldaieam Ii
uam translatio , non de verbo ad veris
um , sed de seu su ad sensum ἔ unde sparaphrasis Chaldaica vulgδ dieitur potius, quam versio . Auctores eius sui GR Rabbini censentur; quonam aevo , an ante , vel post Christum , sub lite est . Taetum ab Hebraeis i hoe est interpretatio ὶ nuneupatur, Babylonicum unum,& Hierosolymitanum alterum. Quidquid tamen fit de auctore, de tempore, quo primo prodierit, certum est , eam sca tere variis Iudaeorum fabulis, &GImuis distarum nugis. Utilis tamen esse potest Theologo ad Iudaeos de Sanctissimae Trinitatis mysterio, & Venerandae Incarna
XXIII. Editio Syriaea, cuius incertus est auctor, tempus, & auctoritas , sic ducitur, quia Syriaeis scripta characteribus . Syriam. lingua ex Hebraea prodiit &Caldaica , tanquan utriusque corruptioἴ eum enim Hebraei in Babiloni ea Captivitate constituti, ut Caldaicam discerent, paulatim Hebraicam linguam dediscerent, factum est, ut nee congruh, & persccte
Chaldaich , nec Hebraice amplius , sed
linguam mixtam ex Chaldaica . & Hebraica loqui caeperint, quae Syriaea dicta est , ficta etiam post Captivitatem Iudaeis vcrnacula; quaque Christus sui si se usus , &. Apostoli creduntur ι & ad in huc etiam utuntur Mirunitar in suis sa eris ritibus, qui vicos, & pagos per Libanum disperios hodie incolunt. Esto autem haee editio iudicio Ecclesiae non fuerit comprobata, & proinde non authenti ea , utilis tamen esse potest. Palmo, ad latinam nostram multis in locis firmanodam . Secundo, ad multa eius Obscura,& difficilia penetranda . Et tertio, ad revincendos recentiores haereticos, quM in titulis capitum mentionem faciat ieiuni
114쪽
iuniorum madragesimae, venerationis S. Crucis, eoinmemorationis Defunctorum,& aliorum , quae tanquam humanas, ac superstitiosas traditiones expuunt Lutheis rani, fle Calvinistae. XLIV. Editio Samaritana . quia priomitus Hebraica lingua . tune Hebraeis ,εe Samaritanis communi, etsi characteriis bus Samaritanis conscripta , ad Hebrai- eam meri id reducitur . Porrd characteres Samaritanos esse Hebraicos antiquos. cenisset S. Hieronymus in Prologo Galeato; cum Esdram auctorem habeant characteis res novi, que is hodie utuntur Hebraei . Incerti auctoris est haec versio , Ac Io eh antiquior Christi temporibus , notia tamen authenticas quia nondum per Ee.clesiam judicata hebraico autographo m
XXV. Uersio Graeea, Iichi multiplex sit ut ditemus omnium tamen prim2 censenda illa est , quam curante Ptol meo Philadelpho Rege AEgypti lxx. Interpretes ediderunt. De qua sua alibi dicimus: ducentis, & quinquaginta circiter annis ante Uiristum edita creditur. Ea usa est Ecclesia in suis initiis per
sexcentos circiter annos , & hodie utitur Ecclelia Graeca, imo ea usos missi Apostolos,& Evangelistas , censent Eruditi . Propterea esto non sit habenda , ut authentica quia Ecclesiae judicium eam declarans autographo hebraico consormem non accessit, magna tamen in veneratio. ne habenda est . utpote variis Sq. Patrum commentariis illustrata , & ad vulgatae nostrae plures locos elucidandos summo.
A XVI. Post hane lxx. Interpretum,
versionem at ae, quarum tamen nobi S non
nisi fragminia D nranscrunt , nimirum Aquilae , Thio sciri in: s , Symmachi. Α- non imae divae, Orig nis, & S. Luciani,& Helichii, rec osti tura Primam edidit Aa uia a genere Ponti. eus, Drinio Christianus, sed quia astro- Iogiae iudici r ae nimio. vacaret , eicctus ab Eccletia, ex Christiano fictus Iudaeus , & irruens in lxv. Interpretum ver fio uim . aliam a sui cerebro Sacrorum Ct,d cum depromere agglissus est , i
q. . a v, ticina de Christo quoad posset , suduci terct , quam re ipsa edidit circa annum Christi r3s., de quo S. Epiph. I. de ponderibus , ε, mensiaris , Eusebis hist. In. c., & Baronius ad ann. Chri sti r3o. , unde haee versio repudianda est a Serendam adornavit Theodotion Eph sinus , Tatiani haereti ei eri md discipulus, deinde Marcionis Sectarius, tandem Iudaeus iactita, ea lege, ut vetus Testa. mentum . & novum graece redderet, quod& praestitit ei rea annum Christi is . . multa addens , multa etiam minuens ι quem inter IudaiZantes haeretios reiicit S. Hieronym. prototo in I . Ex quibus vides quanti laetenda sit eius versio. Cor sule Baron. ad ann. Cbrsi 284. Tertiam lucubravit Symmachus ei rea ann. Christi ino. Is genere Samarit nus, eum 1 sua gente nil honoris sibi deserri videret. transivit ad Iudaeos: de inde ex Iudaeis ad Christianos , demum Ebionis sectarius iactus, suam versionem, Non verbum ex verbo, sed sententias ex sentent is reddens s ut ait S. Hieron. i. r. 36. Ierem. adornavit . Consuli posisunt Hieron. , Baronius. Philastrius, MMyraeus. Haec versio suspecta haberi debet.
arta, auctoris anonymi, Hierichum rina dieitur , quia in quibusdam doliis apud Urbem Hiericho , anno Imperii Caracallae 7. reperta , teste S. Epiphanio.
Qiiinta ignoti pariter auctor s . Nicopolitana nuneupatur, quia in dolio si- mi Flet inclusa apud Nicopolim reperta, Imperante Alexandis Mammeae filio. Sexta , t st Origeniana , auctorem habens Origenem , quae potius qu1m v c sio , praecedentium versionum collectio dicenda est . Selegit namque Origenes quatuor praecipuas version et , quae suo tempore extabant, nimirum sep:u.iginta Interpretum t quam ipse variis in locis
nunc mutaverat. nu 'c corruperat, nunc
115쪽
aibus, & eolumnIs h regione priposuit I Ii , inquit ipse s. Doctor in fine F
Hebrairam, idque duabus eolumnis, quais de Seriptoribus Ecelesiasticis Liuri . Eis rum prima continebat textum hebraicum olgata D. Hiemnymi vertione , conten- Iitteris hebraicis scriptum , altera veis tio orta suit in Eccleua , quaenam euet eundem, sed litteris graecis exaratum; praeserenda . Augustinus pro Itala, quia eumque hoe opus sex eolumnas exhibe- ut aiebat verborum erat tenacior cumret, vocavit HexapIa. Tandem his sex perspieuitate sermonis. Et Sanctus Ino editionibus, Se eolumnis adiecit alias duas dorus pro nova S. Hieronymi dimicabat .graecas editiones, duabus columnis distin- Non longE post S. Gregorii tempora vias , nempe Hierichuntinam , & Nico- conflata , est uita, quae nec ex toto an politanam ; cumque iam odio essent eois liqua , nec ex toto nova , sed vulgata . Isimnt , vocavit octapla. Huiusmodi ta- communis diceretur . non quia mi Xta ex
men Octapla ab Hexaptis non distingu- libris antiquae, Se novae, sed quia libriunt Eusebius . & Hieronymus: imo S. nonnulli tu ea leguntur eo modo , quo Epiphanius lib. de poni. , ω mens lo- in antiqua , & alii e' modo , quo trianuitur de Hexaptis, ut de opere ab O- nova. Et haec est hodierna vulgata n et aptis indistincto. stra , quam multorum seculorum usu In
Septima, est versio S. Lucianum Maris Ecclesia receptam , tandem Concilium tyrem auctorem reserens, qui eum vi- Τridentinum de elaravit authenticam Dederet Sacros Codices eorrumpi, & i creto de edit. , usu Sareor. Libri Ianc Iens, pravum sensiim detorqueri, eosdem ad ut pro aut bentic. habeatur , . ut eam fidem Hebraici textus emendatos reddi. nemo, quovis pratextu reiicere audeat,
dii ; quam id itionem S. Athanasi sub ve I prastimat. Constantino propria Luciani manu deis XXVIII. Vernacula tandem scripturaescriptam , Nicomediae repertam fuisse re- versio. dicitur illa , quae vernacula , seu fert. Vide Baron. ad an. Chrisi xyo. vulgari populi,. vel nationis lingua conscri- octava, Hesychium patentem habuit pia est . Ex orientalibus praeeipuae sunt , Praesbyterum , quaeque in usu erat Aleis Arab ira, Ethiopica , Persica; & ex Occi-xandriae . & in tota AEgypto receptata, dentalibus variae editae, sive a Catholicis, atque probata. Hae sunt praecipus ver- sive ab Haereticis , de quibus suo locosiones graecς. diximus , nulla tamen ex his habendae XXVII. Ad Latinas transeamus . Tot est , ut authentica s & si haereticorum erant temporibus Sancti Augustini ver- opus sint , rejiciendae tanquam saltem sones latinae , ut ipse dixerit, eos , qui suspectae . scripturas Sacras ex hebraeo verterunt Circa versiones vulgares, duo sunt ab in graecum , numerari posse , eos vero, Eeeles a sancita is Primum ne in publico qui in latinum , non posse . Inter has Eeclesiae usu, praesertim in Misi , legan-
tamen omnes, etsi numero multas, duς tur. Id constat ex Tridentino Iess. xa. magnam in Ecclesia venerationem sunt eap. g. de Saetificio Missae dicentis: Eseonsecutae . Una antiqua , incerti auctois Missa eontineat magnam populi fidelis erim tris opus , quam Italam , id quM latiis ditionem , non tamen expedire visum esnam , vocat Sanctus Augustinus. Comis Patribus, ut vulgari passim tingua eeIe-munem S. Ilieronymus . Veterem Sanctus braret tir . Altcrum ne omnibus indisertis Gregorius. Vulgatam orosus , & cum . minatim legi permittamur, cum iuxta isto uatam Universus Christianus oris quartam Indicis regulam a Pio IU., Si- his, quia illius ubique frequentissimus in sto V., & Clemente Ui II. Summis Ponia Ecclesia usus . Altera nova post hane tificibus approbatam: experimentum ma- Italam a S. Hieronymo data, qui iussu nisenum sit , plus inde deιrimenti. quam Datnasi Romani Ponit scis vcius Testa- militati, ονiri, ob hominum temeritatem. nientum ex hebraeo latinum iacit, & no- Ilis itaquc prae inissis, ad rem praesentem .vum , mendis purgando , graeiae fidei XXIX. Dico. Ex sola vulgata latina reddidit : Novum Testament tim graea Iris versione potest Theologus tutum, ac fir- dei reddidi ; Vettii iuxta brbraicum tran- mu in ducere argumcntum. Constat ex
116쪽
me versione potest Theologus firmum d cere argumentum, quam tibi constat, exis
primere verba , M sensus ut 1 Deo diis ctatus, 3e eontinere reipsa verbum DeI; sed de sola vulgata latina id onstat , e enim Iongo secillorum uia probata ἔuit et de hae etiam Eeelefia, ad quam
utpost eatamnam, se firmamentum v ritatis, euique Spiritus Sanctiis promi DLia 1 Christo insallibiliter assistit, diseneaam omnem veritatem pertinet iudicium ferre de Verbo Dei, separando verum
Dei Verbum a uiso , sententiam tulit; ergo Me. de aliis enim, sive versionibus, sive textibus originalibus nihil locuta aest ; ergo &C.
Argumenta haereticoram eontra vulgatae latinae puritatem nobis alibi proposita, & sollita sunt a Me enim ant nisti ei ias vulgatae nostrae supponenda est , non probanda. XXX. Adverte tamen , Trident Inum flatilens. vulgatam latinam esse aut hemti eam, x pro tali eam omnibus proponens, noluisse infirmare auctoritatem teκ- tuum originalium, Hebraici, & Graeei, uia eum de istis mentionem ullam none cerit , eos et liquit in sua auctoritate, quaeeumque illa sit et sed solum vulgatam caeteris latinis versonibus praetu isso . Quia tamen nulla scriptura habenua est pro puro Dei Verbo. ac ut authentica, nisi ab Ecelesia talis sit declarata . & Eeclesia de fonti iis libraicis , fit Graecis nihil statuerit: idch a nobis ut authentiis ei habendi non sunt, nee ex iis firmum argumentum trahendum , nisi in iis . in quibus eum vulgati concordant. Utiles etiam esse possitnt versones vernaculς ad arguendum contra eos, qui illis utuntur: ut s ad convineendum Calvi istam utaris versione Diodati , aut alterius , quem ille sequa ur. Ad eonvincendum Lutheis Tanum versione Lutheri. Ana baptistam .
TR ditiones , seu verbum Dei non
seriptum . sed ore tenus traditum Beelesiae per Apostotas , re ver admittendas esse Me supponam ; eas enim probare alterius loci erit, cum Me de ipsis tantum quaerendum sit, quale argumentum possint Theologo suppedjtams . Attamen ne prorsus dimittam meum Candidatum, aliqua raptim in men indicab . . I. Traditio ergo sumi potest latissime, miniis late. M stricth . Traditio latilliinhest omnis doctrina tradita, idest eommuis nimia ab uno alteri , sive voce , sive scripto . Sie Lex antiqua, tradita Moysi 1 Deo. de , Moyse tradita Iosah , , Iosue Senioribus , Iichi scripta , tradita di
Iosue. Traditio minus lath , ut stitieet abstrahit a Saera , de Prophana , est 'us-
eumque notitia, suae sine scripto de aure in aurem per maiores nostrqs ad nos perinvenit, qualia sunt gesta maiorum nostro rum, quove in sepulchro taeeant eorum
ossa, quamvis nihil scriptum habeamus. Stricta denique traditio, εe theoIogite spectata, nimirhm sacra , de qua hae u nich agimus, nihil est. aliud , quam fidei , aut morum doctrina , non scripta . sed viva voee, quasi de aure in aurem saeremve usque ad nos perventem, qua iis est ea, qui multa eredimus, qua
vis nulli vi , saltem expresse . in verbo Dei seripto legamus; ut Utam Mariam etiam post partum virginem perpetuti fuisse parvulos esse baptizandos; de ta lis est omnis illa , de qua Chrysosto.
117쪽
II. Traditio ergo fie areepta tonsiderari potest , vel ex parte auctoris , Mfie dividitur in Divinam,
Reelassastieam . vel ex parte materiae traditae , & sie dividitur in traditionen δε mo, de traditionem do moribust. Vel EX parte eius, mi traditur . di sie dividitur in aeniversalam, quia traditur Ee-eIesae univesali, M in particaetarem, quia traditur tant m Eeelesiae partieulari. Vel ex parte durationis, pro qua traditur, et sie dividitur in prepetuam , quae tr ditur pro semper, Si in temporaneam, quς Iam traditur ad eertum tempus. Vel denique ex parte modi, quo traditur , di se dividitur in noeessistam, quae neces.sarib servanda est, eam sit per modum praecepti instituta ; εe in Iaeram , quae per modum eonsilii lata , ad libitum observari , & non observari permissa est.
III. Traditio ergo divina est verbum Dei non scriptum , sed traditiun, seu Doctrina Dei in Saeris Litteris non se mpta . sed a Deo immediati maioribus reis velata , M maioribus ad posteres quasi
de aure in aurem successive tradita . T Iis suit, ante Legem a Moyse scriptam, seu in Lege naturae , doctrina de mun do isto a Deo ereato ; de remedio adhibendo pro originali delendo peccato ἰde ritibus, quibus tunc eo lebatur Deus lGm enim eo tempore Doctrina Dei non esset scripta , regebantur homines doctrina a Deo tradita, εe de aure in aurem
Talis fuit. post Lesem scriptam , Mante Christum, doctrina de divinitat librorum sacrorum s de remedio pro dein lando originali peccato in sceminis; de praefigurata Christi morte per cruenta sacrificia; Ee alia , quae scripta non e rant, & tamen ut a Deo dicta habeban.
' Glis est adhue hodie in Lege Christino ra Doctrina de perpetua Dei parae Uirginitate ; de parvulis ante usum rationis baptizandis; de non rebaptizandis haereticis; de septenario Sacramentorum numeros de SS. invocatione a de Sacrarum
Imaginhan calta I aliaque similes, vel Fidem , vel Meramentorum materias, tiformas spectantes, quae in scripturis non exprimuntur, de tamen 1 Christo dictae
IV. Traditio Apostolim, alia est pura Apostoliea. alia est Apostolico. Divina. Prima est, quae ab Apostolis prima non scripto emanavit, sed viva voce isti per manus ad nos usque perfusa est . Huius generis sunt 'adrage mae instiis tutio ; observatio diei Dominicae loco Sabbati ; & similia. quae eontinu. ob servata di euntur . & ab Apostolis tam uam Eeclesiae Pastoribus instituta er untur , Spiritus Sancti instinctu in b nim Ecclesiae . de viva voce fidelibus suis praeseripta , εe ad nos per seculorum
Altera , nimirum traditio Apostolic Divina est illa, quae ab Apostolis suit quidem Eeelesiae tradita , at non proprio homine, sed nomine Christi . M tanquam Christi praeeonibus . Christus enim
ante, vel post Resurrectionem, dum per . . dies apparens eis loqueretur de Regno Dei . ut habetur Afror. L. v. 3. multa ereditur vivi voce tradidisse , qui seripta non sunt , ut ea suo nomine Ecelesiis praedicarent. Et huiusmodi tradiistionum species est solum denominativEApostoli ea , ερ re ipsa divina; simi veriabum Legati mi ineiantis , & tradentis verbum Regis, est denominati vh solum verbum Legati. sed revera verbum Re
, Fundamentum distinguendi hane duplicem traditionum Apostolicarum speciem habemus, ex ipso Paulo: dan enim x. Cor. II. v. v. dixit: Ego accepi a Domino , quod tradidi vobis r indieavit, se loqui, & tradere, non proprio nomine,
sed Christi , ut eius praeco , & legatus.
Sicut cum i,id e. r. v. m. ait e praciis pio , no. ego, sed Dominus. Dum vero abs v. xx. inquit . Nam cateria ego dico, non Dominus et sicut cum L. T, alon.
v. a. v. 14. ait ei state, tenete tra
ditiones, quas didicistis, Me per sermo-αε- idest viva voee Iise per episorum noram idest scripto innuit, se loqui
V. Traditio Ecclesiastiea propriE dicitur illa, quaeis nec , Christo , nec ab
118쪽
Α-olis , sed postea ab EMesae Prae. possit per Ecclesiam aestuet g quales t
ritis , vel Populis introducta. tandem traditiones purdi Apostolirae a tales Eeel per modum legis , seu potius eonsuetuis sa meae omnes . Et de facto mutatae situdinis, taesto ubi sucoedentium fidelium variae ab Apostolis habitae traditiones susu reeepta , εt ad nos usque delata est . ut sunt Trina immersio olim servari s Tales sint observatis , & solemnitas qua- Iita in Baptismo ; motidiana fideli iarumdam sestiti vitatum ; abstinentia I ear- Communios Communio sub utraque sponibus, ovis , de Iactieiniis Grais anni eie 1 Laicis aliquando servatas Agapes. diebus i Pia . ερ laudabilis formandae Cru- seu communia convivia olim in Erelecheis consuetudo; pius aqua lustrali aspergendi mos ; Αliaque huiusmodi ad ritum, te caeremonias spectantia . VI. Traditio fidei, seu ad fidem per- sinens , est doctrina fidei, non scripta ,
sed viva voce a Deo tradita. Hae via, ut fidei dogma, credimus , praeter alia supra assignata ad traditionem divinam spectantia ; Quhd Seriptura Saera , quantitur Ecele a Catholi ea , si verE divina ; Qudd quatuor snt Evangelia , nec iura, nee pauciora; Qudd baptizati ab aereticis non snt rebaptizandi ; de si .
milia. VII. Traditῖo morum, seu mores, acritus spectans , est doctrina quaedam primitus . non scripto , sed voce tradita , Se successive pro dirigendis, Se sormandis moribus , ει rii bus tradiicta , qualis est de ieiuniorum observantia certis diebus; de maiorum Festorum celebrationes de benedictione . Se aspersone Aquae ; de sormando in fronte Crueis Signo εte. VIII. Traditio perpetua illa dieitur .uae ab initio instituta fuit, ut semperii ret , neque ulla auctoritate creata mutari potest . Tales sunt divinae omnes, Ma Christo per Apostolos ad nos usque
transuta , ut sunt , quae ei rea Fidem , et ea Sacramcnto uni administrationem , sive de necessitate Saeramenti sint, ut materia, εe forma , sive solum de necessitate praecepti . ut doctrina de aqua miseen. da Calui , de qua Sanctus Cyprianus lib.
2. e s. s. ait . Admenitos autem nos
I x. Traditio temporanea illa dieitur. quae ad certum tempus instituta est, vel irimitate talis lameae naturae est . ut fieri consueta , εce. X. Traditio universalis ea est, quae sume Di .ina fit, sive Apostolim, sive Miselesiastica , omnes ubique gentium fideles
attingit, sive quae univertam respieit Eeis clesiam sui sunt aniversaria majorum s storum; Pascam, Pentemstes, Nati vita tis , Quadragesimae , de quatuor Temporum observatio; Α quae benedictae, Signi Crueis in fronte , M similia. X l. Traditio particularis est illa, quae
unam dumtaXat, vel partim lares quaiadam Ecclesis r spicit. Talis esse nequit
Traditio Divina. sed vel pur2 Apost lica , vel Ecclesiasticar seut traditio paristicii larli erat olim Romae observatio diei Sabbati, quam ex Sancti Petri instituti
ne ortam , Sanctus Augustinus innuit eis ist. 86. ad Casu Ianum , suo, & S. An rosii tempore adhue viguisse; de idem S. Augustin. testatur eps. ras. ad Dianua νium, de ea dicere solitum fuisse Α-brosium r Cam Romam venio , ieiuno Sa
bato , eam hic sum , Mediolani, 'naa i
XII. Traditio necessaria illa dicitur.
uae nectuario servanda est, quia per mo um praeeepti instituta . Tales sunt pretis fata majorum festorum observatio ς aquae
Calici miscendae usus ἔ Paschatis celebratio Domini ea prima post lunam 24. Maristit . Tales sunt omnes traditiones divinet, Apostolicae perpetuae , de Eeclesiasticae uia
xii I. Traditio libera illa est, qua 1 in cuiusque arbitrio est observare , vel
non Observare , quia non per modun
praecepti instituta, sed e lilii ; malis
est usus signandi frontem Cruce , vel μqua lustrali eandem aspergendi. XIV. Pro pleniori traditionum notitia sciendum, non ideb traditionem diel doctrinaui non seriptam, quod nulli bi reperiatu seripta, sed gaia viva vocetis s. re is nan
119쪽
am serimo , a suo prima Ainore tradi.
ta , nulloque in libro eanonim seripto 4 saltem expres mandata ἔ quamvis dein inde , sue ori biis de illa testifieantibiis uerit litteris eonsignata . Ta Ies iant Di. atinae,& Apostolieae in nul Io libro ean mim evressae, nobis tamen per Sanctos Patres seripto suectae τε ostensae . It 1 ex
L August. Iib. r. contra D nata cap. 14. t respieiendo nimi iam initium Traditionis. Mod enim, ait Augustin. , nivresa tenet EeeIesia, nee ranciliis institutum , sed semper retentum , nonnisi susinitato Moolaea traditum resism streditur. Hi ne si consuetudinis Quadrageis
smae ieiunandae initium quaeras , videas. que illam ab Ecclesia universi semper reis tentam , hamque neque ab ullo Summo Pontifice , nee Conei lio primo institutam. esse traditionem ab Apostolis ortam rectissimh inseres. Considerandum rursus est, an eius Ini lium supponat Christi astensum in Caelum; s enim supponat, manifestum erit, eam suisse ab Apostolis institutam . & Q Α-postolicam , ut de observantia quadrage
imae dictum est a ejusmodi est prinis devigiliis celebrandis in memoriis Martyrum ; abstinentia a sutarato, & langui ne &c. bd si nedum Christi ascensum, sed & Apostolorum ex hae vita discessum supponat, nee Apostoli ea dicenda est, sed pure Ecclesiastisa, ut abstinentia a rami.
Dus &ci certis anni diebus. XVI. Secundam regulam accipere ponsum parte materiae, circa quam Ferincitur. Si enim materia talis si, ut Eeclesiae potestatem excedat , ut si tangat materias , M sormas Sacramentorum , E Tumque institutionem, dicendum erit eam
a Christo initium, & auctoritatem tabuliare , ω Apostolos fuisse tantum praeconis, proindeque non pina Apostolleam , sea Divinam, sea Apostolic Divinam habe dam este. Huius speciei esse eam de aqua miseenda vim in Calice , dicit Cypria
Xy II. Tertib eonsiderari debet , a traditio sit mutabilis, vel saltem dispen sibilis auctoritate Ecclesiae . Si enim sit ejus auctoritate mutabilis, aut dispensabilis, elarum erit, eam ine purh Ap stolicam , & non Divinam ; quia in Tr ditione Divina , suae nihil aliud est . quis Verbum Dei non seriptum , nulla
humana auctoritas potust dispensare. X v III. QuartΛ , eonsideranda est traditio per respectum ad eommunem Sanctorum Patrum consensum . Qirare si adhue dubitetur, an Ecclesiae potestatet . exredat, an sit Divina, vel purὶ Ap stoli ea , eonsulendi sunt veteres Patres ab initio secundam temporum tuom a successiones, de videndum, an illam con- rdissime tenuerint, & oppositum senistientes , ut haereticos iudicaverint, etsi nihil de ea in Saeris Litteris habeatur .
Fod si iti erit, illa traditio habendia erit tanquam 1 Christo primis or; , Se tanquam divina . Talis est perpetua MM. virginitas; descensus Christi ad Inis
feros ἔ certus numerus Sacramentorum isee Evangeliorum.
into , attendendum est EeeIeissae iudieium. Si enim non eons et adhaede . communi Patrum consensa circa traditionem aliquam , & dubitetur . an sit Divina, vel Apostoliea. qualis suit tr ditio de non rebaptizanais haeretieis , quam Sanctus Cyprianus impugnabat , considerandum est, quale iudieium super ea sorma rit Ecclesia; & si eam iudica verit divinam, damnando ut haereticum, ut eam non tenuerit, absque dubio uti vina habenda erit a quia Ecclesia i sui judicio est insallibilis. Et D. Augu
stinus Io. a. esstri Crescon. e. 32. Non
reticir B. Cyprianus sensit, quia hoc Ee-εIesia non accipit , pro qua Bis Cursonuν
120쪽
rebiu ad meram et tum s ctantibus, a st. III. erat inminam non debere aperto capite, orare, quantb maior erit in rebus fidem Rosiauria μK. spectanti Prosequitur Canus. In priore rursum ad Timotheum east. s.
XX. TTIs expositis di eo. Ex Christi,
de Apostolorum traditionibus, se ex hoe, quod ab omnibus, quod ubique . quod semIrer observatum est , ut ait vineentius Lirinensis Commonitorio priamo , certissimum potest a Theologo tr hi argumentum . & ad Ecclesiae eonsue. tudines. Se ad fidei dogmata comprobanis da, etsi seriptum in Sacris Litteris non reperiatur. Ex consuetudine item Eccleiasiastica universali, perpetua, ae semper, εe ab omnibus ubique gentium recepta εὐ potest Theologus tuid a umentari. Si
enim sinquit Canus II. 3. Ioe. Theoti e p. 6.l Apostolus Paulus Ecclesie eonisse suetudinem Corinthiis contentions opis, , posuit 1. Cor. II. v. I 6.r Cur nos itiis dem Eeclesiae morem, ab Apostolis uia is que receptum , totque seculorum usia, ae gentium consensione probatum, nonis opponemus haereticis t Lutheranis , &M Calvinistis rem nobis Seripturam
in cuiusque rei confirmationem effla Agitant Certh Paulus, cum & perseri. plurM , & per naturae rationem satis, , dixisse videretur, ad eius rei fidem fa- siendam , quam Corinthiis persuasam ,, esse cupiebat , considerans tamen, in- ,, ter Corinthios lare quosdam, qui illi. usmodi sorth, Se testimoniis, & rati nibus repugnarent et non. aliud potius M arSumentum ad causam evincendam ha- ,, buit, quim si eos ad Ecclesiae morem, , revocaret I Si quis, ait, videtur eouis, , tentio'ν esse, nos talem consuetudinemri mn habemus, nee EeeIesia Dei . modis dieit tale est . Si quis aded est durus , & pertinax, ut argumentis positis nonis adducatur , sed adhue contendat, --
minam aperto capite orare oportereris hune ego non aliter rescito , quis , quM Ecclesiae Dei eonsuetudinem non ,, habent . Tanta vis in traditione est ,
is ut quos nee scripturae, nec naturae misistio movisset, eos Paulus existimavit,ri Ecclesarum more , & instituto movenis, , dos. Haec Canus . Rudd fi t diram . . ego tanta vis consuetudinis Ecelesiae in
v. 3. Sa uis, ait, aιiter dotat , . nom,, a quiescit fanis Sermonibus . Non dicit se Seripturis . Et ad Galat. g. v. p. Si,, quis vobis evangeIizaverit, prater id .
,, quod accepistir , anathema sit . mibus ex locis rebe origenes in eommentata se ad Titum s his commentariis caremus, is sed resertur loeus in apolat. Pamphiis A li definit haereticum eum , qui se a, , Christo credere profitetur, & aliud deis veritate Fidei Christianae eredit, quam habeat traditio Ecclesiastica. Et is a.' ,, Pisiarebon. . . . illa sola credenda estis veritas, quae in nullo ab Melesiastica ,, traditione discordat . Prosequatur studiosus lector , suae laudatus Canus ibi subiungit, ne videamur , diutius in hoe immorantes, ab instituto nostro deflecte ore , qui traditiones non statuere intendimus, sed iis suppositis probare solum,
posse firmum ex iis trahi argumentum . XXI. Ηoe usque adeb verum est, ut praecitatus Canus ιG. 3. ιauiato e. s. diis, , xerit et Rod ad consutandos haeretieos ,, maior vis in traditione, qu m in seri- plura sit . Egesippus enim apud Etibia
bium lib. s. stor. Eces. e. 32. refert , is virginem , mundam, εc immaculatam .
Ecclesiam permansisse, donee Discipuli ,, Domini extiterunt . . . ut vera omnis, , illa aetas, quae a Domino susceperat vi- vae vocis auditam, de hae luee distes. sit, tum haereticos, nudato, ut ajunt, δε eapite , Apostolicam veritatem oppu- gnasse . Et Ignatius apud eundem e 1 maximὸ ratione docet, haeretieorum viis lari contagia, si diligentius, ae tenaia, , eius Apostolorum traditionibus inhς rea.
tur. Τertullianus quoque adhue apertius se monet ιib. .e praescript. haret. , ut, adisse versum haereticos, magis traditionibus, ,, quam scripturis disseramus . Scripturae enim in varios sensus facilε trahuntur,. ,, traditiones non item. Nemo haeretic rum est , ut Hilarius ad Constantius se Augustuin tialit, Aut se noti seeundum, , Scrip. u. as Praedicare ea , quibus blas-isphemal, incutiatur. Omnes Scripturasa, fine