장음표시 사용
171쪽
κ v. Dicit Dupin . Si ita esset, non nulli Episcopi, maximE Catholici, ab eo dissentire, nefas duxissent. Si enim iudieium victoris habitum fuisset , ut ιn- allibile, ei non restitissent nedum Asaia setici, sed nec Irenaeus , & caeteri orbis Episcopi , qui non obstante Uictor s senistentia , in illorum communione perilia Παι runt. Similiter Cyprianus, & Asricani Praesules, nec non Dionysius,& alii Orientis Episcopi in Stephani sententiam pedibus ivissent, si eam iudicatsent in- fallibilem . nec disciplinam suam contra
eius auctoritatem mordicus retinuissent. lare Sanctus Augustinus lib. 1. de bais
cap. s. dicit, eos illesa fide, de caritate , Stephano dissensisse . quia non dum veritas persecta erat, necdum sublata quaestio ἔ quod certE non dixi: set .
s judicium Stephani judicasset in sal libi
le , & ultimum. Retorqueo instantiam. Et si Asiatici in
causa celcbrationis Paschatis non iverint in sententi m Victoris, in eam tam exolvit Concilium Nicaenum , quod eos damnavit, tamquam haereticos, sub nomine Quartodecimanorum . Etsi Cyprianus , aliique. rebapti Zantes non acquieverint
sentintiae S epliani, illi tamen subscripsit Concilium Plenarium , sue Nicς num fuerit, sive Arelatense , & oppositum sentientes, ut haeretiti proscripti sunt: ergo iudicium Victoris, & Stephani sui tin saltibile ; & consequenter 1udiciunia
Romani Pontificis a veritate non deviat. Respondeo ergo. nee Asiaticos relii moros fuisse Victori, nee Asricanos Stephano , si, ut par erat, rem considera silant, tamquam ad fidem spectantem , & animum ab omni praeiudicio liberum habui se feni. Caetcrum cum quae lito utraque, sive de Paschate, sive de Baptismo eis videretur non ad fidem . sed ad pura in
disciplinam spectans, nec aliud iliis obii.
terent Roniani Pontifices , qu,in disciplinam, & usii in suae Eccletiae, utide Stephani decrerum non aliud erat, nisi et nihil nevandum, nis quod traditum est: inde nimio servaneae propriae cc nsuetudinis, & traditionis amore ducit , quam licet salso put. bant meliorem , crediderunt, se salva fide, & caritate posse resistere et & hoc, eo vel maxime , quia
Stephanus decreto suo eκcommunieati nem non iunxerat contra oppositum tenentes, & iacientes . victor vero . etsi excommunicationem intentasset, hane tamen suasu irenaei suspendit. Ut probat Natalis Alexandre bi'. Eeeles Deuι x. dimet. s. testim. Eusebii ιib. 3. cap. 24. his., Nicephori lib. 4. his. eap. 38. Rebaptizantes vero Stephano refi- stentes, esto nota haereseos inurendi notia snt, sicut neque Asiatici, quia res nou diam declarata erat ad fidem spectans . erroris tamen labem effugere nequeunt. Uidendus propterea S. Augustinus Iib.
x. de Baptisma contra Donatilar cap. 4.
s. s. , se alibi Cyprianum excusans . Non possum tamen, quin mirer, Daispin ex facto isto Stephani cun Cypriam . 6c rebaptizantibus, Romani Pontifi- eis infallibilitatem evertere eonari , elim E contra Vincentius Lirinensis hoe idem
factum producat commouit. L. e. o. ad eandem adstruendam . Ut enim tenendae
antiquitatis, & fugiendae novitatis exemplum adserat, constantiam Stephani , Seniae Sedis eontra rebaptizantes laudat , Unum aliquoi s inquit i , ω boe de is postolica potissimum Sede fumemur , ut
Omnet luee elarius vi eant , Beatorum
MooIorum beata successio , quanta vi femisper, quanto studio , quanta eontentione defenderit fuscepta semet religionis integritatem . Ttim recensito Agripo ni , Se Cypriani de rebapt tandis haere te s decreto , deinde resilitentia Sic phani, eiusque Epistola in Africam missa subdit . Intel-
Iigebat enim vir sanctus , cse prudens , nihil alius ratronem pietato aέmittere is, ni , ut omnia , qua site a Patribus D scepta forent , ealcm sise sitiis eon una. renιur , nosque religionem , non qu j teIIemus dueere , sed patrkr qua ii a dueeret , sequi opori re uir ergo tune universi negotiι exitur ' χιιι utique, nisi i status, , fotitur ' retenta ea feris licet antiquitas, explosa novitas. In salinlibile ergo Stephini dΡcrctu ut , dc decre
XUl. Pergit ulterius Dupin r Basili iis , caeterique Orientales nunquam tres Hypoilases rejicere voluerunt, Ec eos pro bare , qui unam dicerent , quamvis id maximE urgeret Romanus Pontifex cum
172쪽
Meteris Oeeidentasibus , qui non alia
conditione cum Meletio communionem
habere vellent; ergo Basilius iudicium Romani Pontificis non existimabat infautibile . Respondeo, dist. conseq. . in fallibile in ea usis fidei, nego conseq., in causa,
de qua tune agebatur, transeat consequens . Causa enim , quae controvertebatur inter orientales, & occidentales, non erat de fide, sed de significato huius voeis lapsa . Orientales enim , quorum princeps erat Basilius , adserebant, sepostasis nomine significari Personam , ideoque tres hypostases in Deo fatebantur . occidentales verb cum Romano Pontifice , quibus signifieatio illius
vocis graecae videbatur suspecta , atque . idem exprimere , ae inam , sed sentiam, vel substantiam , ideoque trepidabant , ne latentes tres hypostases, lateri vid rei, tur in Deo tres iubstantias. Timeis barat ergo , ne hoe nomine hypostasis si, bi fraus seret ab Arianis; ideoque D. Hieronymus epistol. 3ν. ad Damasum . , si fietas, aiebat , nobis disere unam subinfantiam , tres Personas subsistentes , per-
fctas , aquales , eoaternar . Taeeantur
r res Diost ea, s p Iaeet , ω una renesis tur . Non bona suspieisnis ea . eam ista eodem sensu verba dissentiunt i aut si rectum putetis, tres postases eum suis in
terpWetationibus debere nos dieerst , nom.
negamus. Sed mihi eredite , venenum sub me Ile latet. Eodem timore laborabat S. Augustinus lib. s. de Trinitate eap. 8.,
vo)ens , Dpestam nomine non aliud intelligi , quam 1 abstantiam. Et prudenter quidem timebant, nam, ut rescri Theodoretus lib. i. eap. 8., Ariani hucstam nomine substantiam liuelligebant . Eo autem magis timor augebatur, quia Me letius trium hypostaseon adsertor ilicht. Catholicus ab Arianis in Ecclesiam Antiochenam suffectus fuerat, excluso Paulino legitime in ea sedente , qui tres hypostases fateri nolebat. Eadem ergo omisnium Catholicorum, tum orientalium, , tum occidentalium erat fides de Unitate ei sentiae , & Trinitate Personarum , sola concertatio erat de voce lapinam, Occidcntales volebant, significare substantiam absolutE , Orientales aliqui, Perso
nam. Hi reluctabantur illis. At in quo in fide non . In voce r quid ergo haci eontra infallibilitatem Romani Pontificisuem diei mus quidem in fallibilem in fi-e, sed non in grammati ea , praesertia
graeea. Quamvis nee in hoc eius oppositio error fuerit, sed prudentialis c tela. Videatur D. Thom- 1. p. qu. 2sωortie. R. , ubi quaerit. an sint idem Peris
sna , bypostasii , subsistentia, s essentia,
XUII. objicit tertib . Plures Romani Pontifices ad ea usas finiehdas synodos petierunt convocari. Sie Liberius ad Athanasii eausam iudicandam Synodum petiit 1 Constantio . Sie Damasus , & Οccidentales Syno)um Universalem petierunt ad res Orientis componendas . Siriis eius Bonosum ad Concilium remisit iudicandum . Innocentius petiit Synodum adeausam Chrysostomi examinandam . Saninelus Leo ad Eutychis eausam retractandam , rescindendiimque latroeinii Ephe sini decretum, Synodum Universalem ne eessariain esse, duxit. Mitto alios innuis
meros . Si ergo Romani Pontifices iudicium suum supremum , ae insallibile j dicassent, illud solum interposuissent, non Synodos cogi postulassent. Confirmat hoc tali discursu . Posito ,
quod in fallibile sit aliquod judicium, a
virdum est, causam in eo terminatam ,
iterum examinare , & iudicare . Quid ergo neceIse erat , totius orbis Episcopos satigari Quid opus , Ecclesias Pastori- hiis orbari ad cogenda Concilia , quorum judicium non pluris fieri deberet , qti 1m unius Romani Episcopi eerte ex duobus insallibilibus judiciis , unum. pli reis altero fieri non potest , nec duo iusillibilia iudicia majorem auctoritatem babent, quSm unum; quod enim in sallibile est, omnem omnino meretur fidem. Vel ergo prorsus stiperflua sunt Concilia , vel Iudicium Romani Pontificis in insallibile non est. Illi Dupin. Primb eadem retorsione respondeo. Llehi Romani Pontifices aliquando Contilia petierint. ob motiva, quae statim adis ducam , causas tamen sive fidei , sive
facti prius ipsi iudicarunt, & eorum iu dieium fuit Concilii consentione probatum; ergo eorum judicium fuit in lallibile. v Seis
173쪽
Seeundd respondeo ad singula . Liberius, ut resert Theodoretuso a. cap. r6. disputabat eum Constantio , in causa Athanasii. quae erat causa puri sa-cti ; agebatur enim . num vera essent eriis mina , quae illi objicebantur . necneis . Quid ergo agere poterat Liberius eum Imperatore Ariano, eius iudieium detrectante , eique dicente ; tu foIur er, qu ε
tissimε ergo respondit, qudd pri4s revo-eentur ab exilio fratres , & Ariani su scribant verae fidei , tunc universi Alexandriam eonvenienter, usi, acens
DP eorum, examinato iInrum .egotioeoneordem sententiam troferamus . Quid X hoc contra Romani Pontificis in sal Iibilitatem p Qitia eam negabant Ariani At eur auctoritatem etiam Concilii, ad quos provocabat Liberius , recusa-Tunt Damasus detiῖt, fieri Synoffum Generarem, quae sitit Constantinopolitana prima , anno 3 t. , ad condemnandum M cedonium, quem tamen in Synodo Romana ipse prius congemnarat, anno
unde condemnatio synodi Generalis sui trepetitio eondemnationis iactae a Synodo Romana, ut ab utraque Eeelesa Orien-rali , & occidental condemnaretur . Apollinarem tamen, ω Timotheum , innantibus orientalibus . absque Synodo Gentrali damnavit, ut refert Theodore
Iam Damasi ad Orientales , qui Damasi
Bonosus Sardicen fix F piscopus. Cliria flum, purum hominem ass erens, duas in eo personas agnoscens, Mariam ii Chria si partu mansisse Uirginem negans, de- nunciatus ad Conrilium Capuense . ab isto remittitur ad Anysium Episcopum Thessalonnensem , qui eius causam cognovit, eumque condemnavit. Non video , quomodo Siritius hunc Bonosu. remis rit ad Concilium iudicandum e nisi fori h ex qilibusdam litteris, quae ab aliquibus tribuuntur Siricio , & exrant tomis x. Concit. Hard. eoI. 83. , sed ex his
litteris tolligo, Anysium, priusquam de Bonoso sentcntiam Krret, iudicium Si-rkii petiisse. Aeceat Interas Osras cre-
bus veI pro veritate , v I pro missis nostram sententiam seiscitar υο sia . Et Iicht judicium non adsumat, eun apud se non haberet Synodum cog regatam , in qua iudieare consueverat, sed iudicium remittat ad Synodum ab Anysio congregatam , Bonosum tamen condemnat dicens r san non pessumtis negare de M
ria frix Bono sum iure reprehensum ladserens. qui hoe adstruit, nihil aliud , nisi perfidiam Iudaeorum adstruere . Nihil ergo conficit Dupin ex isto Siriaci facto: si Concilium , ad quod remisit Bono sum, a Siricio sententiam petit , ω quamvis adserat, nolle se formam judi- eii adsumere , sententiam tamen condemnationis . & ipse prolari , Porro , quod sententia Siricip expectan.
da iure esset ab Anysio ante condemnationem Bonosi , testatur Sanctus Ambrosius epis. rg. ad Theophilum Alexandrinum Episcopum, cui 1 Concilio Capuano commissa suerat causa inter Evagrium& Flavianum, quae magnos in Omente tumultus excitabat . Scribit enim . San
referendum arbitramu ad Sanctum Fraiatrem nostrum Romanae Sacerdotem Ee- etesia , quonia- prasumimus ea te iudieaturum, qua etiam tur di pittere nequeant. Ita enim titilὸ erit eon'It Mnia
sententia , iris paris, fir quietis secaeritas;
id testro statua tu eonsilio , quod est in munioni non a dissensionens non a ferat , tit nox quo ue aecepta nossrorum ferie flatiatorum, edm id gestum esse cognoveriser, quos Eeeιsa Romana Aaud dubνδ eompr baverit , Iat fruatim huiusmosi exam-nis adipiscamuris Epistolam hanc per ex tensum videbis etiam apud Baron. ad am-3 ρ. num. 68. Si ergo iudicium Patriarchae Alexandrini eum su1 Synodo rι rendum erat pro appobatione ad Romanum Pontificem et quid obstat eius in fallibilitat ν, quod res examinentur, Se iudicentur in Conciliis, quindoquidem absque ei ur approbatione adi universali Ecclesis aeceptandum non erat Ad Innocentium lis appellavit S. Ioannes Chrysostoinus, ipsuin suscepit; Aeta
Synod ad Quercum, qua injuste, ae il- legitim E damnatus, de incoli ita Sed Apostolic1 couua Cain a dcpositus su
174쪽
rat, resesdit . Fateor , noluisse Innocentium causam Chrysostomi deeratorio i dieio per se ipsum terminare , sed Synodum Universalem convocari ad hune finem optasse , imo , & procurasse ; non ruta pro dignitate Suae Sedis id non posis et, hoe enim feeerat Iulius eum Ath nasio , Paulo , Marcello , & Asclepa ab
Arianis exauctoratis a sed suinmae Innocentii prudentiae suit, considerato rerum statu , ut schisma imminens evitaret , ut benE advertit Natalis Alexandre histor.
Eecles seeut. s. e. a . Cum vero
Synodi celebrandae nullam spem supereia se vidit i Chrysostomo iam defuncto decretorio iudicio usus est , compellens Θ-rientales, ad memoriam Ioannis Chrysostomi in Constantinopolitanos Episcopos in Ecclesiae Dypticha resti tuendum , nec
prius suspensam redintegrans cum Urien talibus communionem , quam id executioni mandassent.
A cta Ephesini secundi , sed veri aspraedatoriae Synodi, auctoritate sua S. Leo rescidit. & Flaviani , ac Theodoreti inique depositorum appellationem suscepit . Concilium Chalcedonense equidem coegit, ibi iterum restilla Ephesini latrocinii acta ibi retractata Eutichianae haere. ss condemnatio . Sed quare quia res Orientis ita exigebant, Theodosius acta Ephesinae Synodi firmaverat, haec debebant rescindi , ut sactum suit a Marciano Imperatore . Dioscorus depositioneis erat damnandus, haeresis Eulichiana tria Ephesino Concilio probata , erat anathematizanda . Haee omnia per se sacere poterat L o; sed consultius paci orientis fuit ad haec Synodum convocare. Sed in hac Synodo quantum emicuit Leonis, & S. Sed is dignitas I Auctoritate Leonis sententia in Dioscorum lata est . Epistola Leonis ad Flavianum , velut Ora culo Sancti Petri per Leonem loquenlis , haeresis Eutychiana conficta est ι tandemque acta Concilii, pro ut ipsi libuit, a
S. Leone confirmata. Haec pro veritate, ac Tyronum notitia dicta sint. Caeterum fallitur Dupin, dum putat, ex convocalione Conciliorum 'Plata- , petita , iacta per Romanos Pontifices , ad res fidei decernendas, enervari eorum
iasallibilitatem , quasi id factum fueri ἔ
ex conscientia propriae lallibilitatis. Nun. quid enim insallibiles erant Petrus , --terique Apostoli , per Spiritum Sanctum in veritate firmati Et tamen exorta conistroversia de legalium observatione opporis tunum iudicarunt eo gere Concilhun Hierosolymitanum , ut communi voto firmaretur , quod a quolibet eadem firmitate poterat decerni. Sed in hoc Concilio eistiam emicuit auctoritas Petri: Is enim in Concilio sententiam tulit, ac sententia Petri Concilii pariter sententia suit .
Taeuit omnit multituaeo, in Iententiam ejus i Petri Iacobur Apostolus , ominnes simia I Presbditeri transierunt. Hae non debent esse molesta iectori , sed ε' mihi, se illi utiIia , ut probemur, ante Apso
lum PauIiam non ignorasse Petrum Prinis
ei em esse hujus decreti, ierem post Evanis gelium non else servandam . Hieronym. eisls. 89., nunc 74. ad Augustinum . Sic Romani Pontifices Petri successiores in Conciliis per epistolas , vel Legatos senistentiam dixerunt, ae in eorum sentenatiam Patres transierunt. X vili. Ad confinitat. nego assumtum. Non enim cog regantur Concilia, ut deis
finitioni Pontiacis dent insallibili intei , sed aliis cautis . Prima , quia licti in Pontifice sit insallibilitas in decernendo, tamen debet hoc praestare per meis dia humana, & ordinaria, nimirum discussionem , de disquistionem , ut fecerunt Apostoli in Concilio Hierosolymitano thaee autem disclissio non melius fieri potest, qi iam in Concilio Generali, si ressit magni momenti , aut ad totam Eccle sam pertinens; vel in Concilio Partieulari , si res non sit tantae magnitudinis . secunda , quia desinitiones de fide , i quibus agitur de sensu Scripturarum . pendent maxime ex traditione , & con sensu Ecclesiarum ad quod dignoscenis dum non est melior ratio , qudim ut con veniant Episcopi ex omnibus Provinciis , & unusquisque reserat suae Ecclesiae trais ditionem , de consuetudinem . Tertia, uistilissimb eonvocantur Concilia , ut finis imponatur controversiis sententia concoriadi , Se ut definitiones de fide nedum fiant, sed generaliter servemur ; quod optime evenit, eum illi omnes Epist pi substribunt , dc profitea Iar, eas se
175쪽
dimplecti, & in sitis Eeelesiis praedicatuis
κustini testimonia . Primb , ex iis , quae habet in libris de Baptisma , ubi observat, nee Stephani , nee Cypriani iudicio xiaestionem de haereticis rebaptizandis uisse terminatam, sed universalis Concilii , ae totius Ecclesiae judicio . Hinc
ibidem aperth pronunciat, omnes omnio no Eoiscoporum litteras, & omnia omnino Concilia Provincialia , ne e Xeeptis quidem Romanis , emendari posse a Conis ciliis majoribus . secundΛ , lib. x. ad βο-mifac- e. 3. supponit possibile , Romanam
Eeelesiam saliam iudicasse in eausa Cς-lestii . Tandem adfert sententiam Conciis Ili Gen. s. eοIlaa. 8., quod videtur senis tire , veritatem alibi definiri non posse,quim in Conciliis Generalibus , nec ab ullo privato Episcopo etiam Romano quicquam circa fidem statui posse, quod ita certum sit, ac ea, quae in Conciliis definita sunt. Respondeo. Quantum detulerit S. Augustinus iudieio Romani Pontificis, sit prividimus. ubi in eausa Pelagianorum , post Africana Concilia, missa ad Sedem Apostolicam dixit, Romani Pontificis rescripto omnem dubitationem suilla su
Iatam , εe causam finitam. In Iibris M.tem de Baptisma eonre. Donatisas ver Edicit, causam rebaptizantium haereticos
non suisse terminatam a Stephano , sed in Concilio, & Iudicio totius Ecclesiae;
non quia Stephanus eam terminare non posset, si ut alii Pontifices alias caulas ine Concilio terminarunt, ut Galliarum
Episcopi supra laudati latentur , sed quia Moluit: prae epit quidem , nihil esse novandum , sed non definivit, & hoc prudenter : videbat enim Cyprianum , Se Socios plus aequo sitae opinioni S tenaisces ; qua in re non in totum a labe , illos excusat S. Augustinus. Si ergo Sanetus Augustinus reprehensabilem aliquomodo iudicat Cyprianum, quia Stupha
rno praecip enti ncn cessit, judicat, Steia pharii decretum tale suisse , ut quilibet ei parere teneretur ,& consequenter in .
fallibile. Quando verb dicit S. Augustinus lib. a. Butisma cai. 3. , lilIcra1 Episcoparum, & Conciliorum priorum posse per
Episcopos posteriores , & subsequentia Concilia emendari r vel praescindit ab Episcopo Romano , de quo supra dixerat. esse cuilibet Episcopatui praeserendum ; Uel loquitur in eausis facti, non .
fidei, ut supra dictum fuit ; vel loquitur causa nondum terminata , ia decisa, ualis causa Cypriani. Hoc autem dicenum censeo: nam clim Augustinus ibidem dicat. etiam ipsa Concilia plenaria ex universo orbe eonflata emendari posse 1 posterioribus; videretur Sanet. Doctor, auferre ab Ecclesia omnem regulam
insallibilem, & inemendabilem , & insuper sibi contradiceret , dum post pauca subdit, Cyprianum cedere debui, , si suo tempore veritas eliquata , declarata , & solidata fuisset per Concilium plenarium ; ubi admittit Concilium plenarium firmum, insallibile , & irreformabile, alias Cyprianus ei cedere non debuisset. Quod vero adfert ex Io. a. ad Eonῆ-DDum Episcopum Romanum . non est
ad rem . Primo, quia illa verba fini si, quod aluit, indicant, A ugustinum ibi prooponcre , & loqui de desectu 1 fide in . Ecclesia Romana , tanquam de re impotas bili; statim enim ostendit . quid egerint Romani Pontifices contra . Cflestium . de Pelagium, imh de Z ,Zimus ipse , qui ni-m ae lenitatis circa hos notabatur . Se-
eundo, fi benὰ observetur , ibi S. Doctor non loquitur de Roniana Ecclesia includente Caput ipsius . scd de Roma nis Clericis. Calumniabantur enim Pelagiani, Romanos Clericos sub Eoa imo
adiit lisse praevaricationis erimen contra priorem sententiam suam . Ab hac calu- milia cos liberat Augustinus , ostendens
primo, & salsum , qu d ipsis obiicit Sa
tu' - Deinde dato squod abiit lia tune suisse in Romana Ecclesia tnon dicit, , Romana Ecclesia iudicatum , ex hoc
potius esset nota praevaricationi Romanis Cleri eis i non dicit , Romano Episcopo , nce Romanae Ecclcsae inu-
Ricd demum produeitur ex Synodciqilii ita G cnerali, nos potius iu at , sicut enim Apolloli, quamvis insat sibiles Spiritus Sancti gratia, tamen voluerunt collatis
176쪽
latis consiliis rem in Concilio definire; Ita etiam, etsi Summus Pontifex sit absque Concilio insallibilis, tamen qirando
ipsa. iudicat, rem exigere, vult rem in Concilio statuere. In hoc tamen stat discrimen inter Apostolos , & Romanos Pontifices, quod illi, nee praevio alio rum consilio indigebant ad ea, quae Mgenda erant ἔ extraordinaria enim via circa ipsos Deus agebat ; at a Romano Pontifice ordinario Pastore , ordinari , ae humana via premenda est, ideoque non veniendum ad decisionem , nisi reis
prius examinata, & discussa . . I V.
Argum. enta ex Pontificium erratis , c vicem pugnantibus de ιι ionibus .' XX. D Utat Dupin , se ad oculum de I monstrare Romanorum Pontificum tallibilitatem , ex facto aliquorum . qui in fide , vel moribus errarunt. Primus est Elutherius t seu quisvis alius Romanus Ponti se κὶ qui, teste Tertulliano lib. contr. Praxeam c. I. , liti
Tas pacis dedit Montanistis haereti eis quod idem fuit, ae eorum haeresim approbare , Mas deinde revocare coa
Secundus suit Victor , qui in Asiatiueos temerε excommunicationem tulit ,
euius reprehensis suit, quia , lichi in redii ciplinain spectante, graviter erravit. Tertius' Steptanus, qui , ut sese Cypriano opponeret, tu crrorem extremum
lapsus suit, asserens , omnium omnino haereticoruni baptis nata , sive in nomine Trinitatis, sue secus collata , esse admittenda . Quartus Liberius , qui non tantam Attianasii caninationi subsiripsit, sed &fidei formulae haercticae , ut censuerunt. Catholici Hilarius, & Hieronymus. Quintus ZoEinius , qui Cficit i Eclariam haeretici l. bellum , Caluo liciun Gse, pro iunctavit: ut apud Auguilin.
n. a. ad Βιnifactum e. S. Sextus Hiairor. us, qui hae ruit Mono the.
litarum savit, ac subici ipsit , ideoque in Synodo secia cum Munothclius tam.
Septimus Ioannes XXII. , qui errarivit , docendo , animas SS. non visuras clare. Deum, nis post universalem reia surrectionem; & hunc suum errorem iutotam Ecclesiam inducere conatus est . Haec Dupin , quibus suo ordine respondendum est.
XXI. Ad primum de Eleutherio dico primo, non temerE suspicari posse, hanc fuisse calumniam impositam Romano Ponistifici 1 Tertulliano , jam Montanista, &ut Praxeam carperet, ad quem scribebat, nimirum quod Romanum Pontificem bene affectum, & litteras pacis dare par tum Montanistis , Praxeas litteras revocare coegit. Quovis enim seculo haere licis persuasum fuit, multum suae causae accessurum, si Romani Pontificis sa-vorem , arte. vel dolo aucupari, vel tanquam fautorem describere liceret . Seiscundb dato , quod Tertullianus verum dieat de Elutherio, dicit tamen, quoa cognoverit, seu non improbaverit, ncia quidem Montani errorem circa fidem . . sed Montani prophetias s ait enim z quo Dentem Iam propoetias Montani, Priscς, ω MaximiIia, non vero eorum haeres ii r quod in Eleutherio fuisset error circa Personam , de circa facturn , putando
veras eorum prophetias, non circa fidem . .
Videndus propterea Pa melius in hune Tertulliani Ioeum ; quamquam & ipsis concludat, etiam hoc salsum deprehendi ex hiiloriis , maximE Eusebii , ubi hoe naevo , nec Eleutherius, nec Zephirinus notatur. Qitare dici debui, qudd sicut Artemon tui refert Eusebius lib. biflor. cap. x8. sitsb jactaverat , victorem .
Potali sicem, & etiam Zephyrinu n secum sciitire, Se Christun purum hominem s. teri : Cum linien Victor Theodotum lilius seeiae Principem ex Onnunicassct
ii a Tet tu iliai as in niani ita in Molitani sui tentiam trahcrc conatur Eleuth tiun.
sumitiam Rama a Pontificis auctaria.item etiam iii Is tu inporibus , dum iii ad , quod recipiti bat ipse, aut da tinadat, E cicitae Calliolicae doctrina , uti l Crror coluia i Iam putabatur.
De Vici bre iam dictum est , sentenistiam cxcommunicationis contra Asiaticos
in tasse quidem , sed dι territu si ab
177쪽
Irenaeo , aliisque Episcopis , pro bono fractum a fide exteri sis defecisse, subsertia
pacis de facto non tullisse. In hoe tamen bendo formulae Arianae manu , non victor excessit ad summum in zelo, non men mente . nec corde . sicut Petrus , tamen in dogmate, pro quo pugnabat, qui timore victus, ore negavit Christum rcirca celebrationem Past natis erravit, quare haereticus non suit . Is tamen error clim tanquam dogma Catholicii m in Conis fuit error personae , qui nostrum assertum cilio Nicaeno statutum postea fuerit. non destriait; quando enim dicimus, Roma De Stephano, nego assiim tum . Falsum ni im Pontificem esse indefectibilem in fiaenim est, eum incidisse in errorem , ni- de , non loquimur de eo , ut persona
mirum Bapti simim sub quibuscumque ver- privata est , sed de eo, ut Persona pa- bis tollatum validum esse , ut, diim age- Dlica , seu ut Pastor docens gregem . Hac mus de Ministro Baptismi, susE ostem enim respicit illud Christi dictum et eoisis
demus. Neque enim concertatio inter Cyis firma fratret tuor.
prianum, & Stephanum erat de verbis, Natalis veris Alexandre hist. Eeeti seis quibus deberet conserri baptismus , sed cu/. 4. disert. 31. art. r. sustinet, Libo de fide an haec foret in conserente se rium neque manu falsae fidei subscripsita necessaria , ut baptismus collatus ab hae- se . Ex tribus enim formulis Sirmii conia retico fidem veram non habente , etsi sectis subscripsit primae , quae licet vocem
consuetis verbis conferretur , repetendus consubsantraira non exprimeret, Arianum esset tanquam invalidus. Quare Stepha- tamen errorem non continebat. At, quianus in epistola sua, quam refutat Cypria. Ariani de hoc gloriantes spargere eae peis nus epist. 74. ad Pompeium dicit: Si quis Funt , Episcopum Romanum Lis Syno. ergo 2 uaeumque haresi venerit ad nos, dis tandem subscripsisse . ex hoe salso ruis nihil innoυeruν , nisi quod traditum est , more, di Hilarius, & Hieronymus crediatit man ut illi imponatur ad psnitentiam . derunt , Liberium Arianae perfidiae sub- Non , s quis ergo quibuscumque veri scripsisset ed vel maximE , qubd videba Hi Baptitatων venerit, sed , a quae Mm- tur, etiam damnationem Athanasii coni. que haresi, ut ostenderet, se solum velis probasse, cum qua causa Arianorum cod.le haeres m in conserente non obstare ua. Iuncta erat . videatur Alexander praesa-liditati Baptismi ι quod ex eo maximε tus, & Sozomenus lib. 4. bra. e. is. λ-
colligitur, quod in decreto subdit nihil cundum editionem valesii , factum hoe
in novetur, nisi quod traditum ess r ubi ex Integro resereris. verb traditio, Baptisma valere . etsi veris Miror, quomodo contra ZoZimum assis bis Evangelicis non consteratum. feratur Divus Augustinus, eum Ioeo ei. Neque dicat Dupin, omnes fest Hae--L. z. αι Bonifactum e. s. eius cauia reticos, qui a temporibus Apostolorum, sam defendat. Audiatur ergo: Nunc Deistisque ad tempora Cypriani emerserunt, τὸ , cum primitur Beatissimi Papa Inno in Trinitatis nomine minime baptizasse ι centii ι trers Epvcoporum litteris rupια-
ergo Stephanus baptisma haereticorum dentix Afrorum , pariter Aune errore ratis , admittens, admisit Bapti sinum non collaia quem conantur /Ili persuadere damnaveis tum in nomine Trinitatis. rit. Succemrque ejus Sanctus Papa Zor iis ' Etenim hoc debuint Dupin ostendere . mur hoc tenendum esse , quod i si de paris Nam Concilium Nicaenum primum , ilia vulix fen Dant , nunquam dixerit , num- quo eausa haec terminata suit , Pauli a- qu m scripserit; rnsupeν etiam cslesti iam ni stas rebaptizandos censcias , caeterorum purgare molientem , ad eo entiendum Raptisma comprobare videtur. Item Lao- supra σι a1r Se iι Aptinoiae titteris, ere- dicenum ean. s. addit Cataphrygas , nil bra interloeMιione constrinxerit : profa de aliis dicens . Alii ergo in nomineis quidquid imerea ιemias actum ιst eti- Trinitatis baptizata credendi sunt. Cs e iis , servata dumtaxat antrquis . , De Liberio, di eam in tractatis de Tri- ω robussim a s ter prmitate , correctionis nitate ριι. I. dub. 3. 3. 4. Bellarminus furι clement βma suasio , non a probaris l. b. 4. do Rom. PO aeris c. s. censet, Li- ελ ιν sma prav/tatis. Et quιd ab eodem bellum revera exilii taedio , ac aerumnis Sacersore pom. Crlesius Pelagius
178쪽
et ιδ axmνDate damnat sunt paululam intermissὸ , iam neesarib proferenda rais pio seetiritatis Dit, non pravarieatio priareognita , .vel nova cognitio veritatis .
De Honorio I., in quo putat, se tri- v mphare Dupin, iam dixi dubio praecedenti , ipsum nimia indulgentia errorem fovisse, quem debebat pro debito sui ose scii mercere, ex quo fundavit prudentem praesumtionem , ipsum favisse Mo- nothelitis, & eum Monothelitis damna dum . Videantur ibi dicta . Pro de sensione Ioannis XXII. diram , in tνactatu de Visone Dei, ubi statium, quidquid Ioannes locutus est de animais hiis Iustorum post hanc vitam , non adinserendo , sed opinando , & disputationis gratia suisse Iocutum quod firmis documentis ostendam . Interim videri potest Natalis Alexandre bis. Eeen feetit. 14. XXII. obiicit litterius , Romanos PO tistes in suis definitionibus seeum invicem pugnasse , & consequenter alterutrum
errasse . Primd . MIestinus II l. deerev t , Mn eontulum ad hare im transeunte , alterum .
qui manet in fide , posse ad secunda votui Ure . Cujus determinatio , ut dicit
lolsa e . sectanto Le civονι iis, olim exta-at in corpore Iuris. Innocentius verbIII. eodem eap. determinat contrarium .
Secundue . Pelagius constitutionem se .cit , qtiod omner Subdiaeoni Sie, Ita a suis
uxoribus abstinerent , quar irae minoribus ενάιnibur duxerant , aut ab ostio cessa rent. Hanc rc tractivit Gregorius I. ejus successor , ut parci 3 r. ἐυ ins. c. ante triennium in te Xtu . & Riosi a. Tert.b . Innocentius IV. in e. Pres Dper de Sacramentis non iterandis , ait , formas Sacra utentoru n pi it Apostolos e si se inventas. Contrar um liatuit Eligenius IV. cum universa Theologorum scho a. Quarto. Stephanus ti . consultus, de-eret alim statuit e. i - cpist. , Si quis in
ιaptismo . Nam si aquae adfuit praesens iI
nitio cu conuaria responsis Nicolai I. ad
consulta Bulgarorum. Quinto. Septem Romani Pontifiees . Gregorius IX., Innocentius IV., Aleis xander Iri , Nicolaus HI. , Martinus IV., Nicolaus IV., & Clemens U. , adis probarunt institutum eorum Franciscano. rum . qui illorum , quibus utebantur , proprietatem abdicabant, eamque Ponti- fiet ultrue largiebantur, qui in hoc Christit m se imitari dicebant e & damnarunt eos . qui hoc improbarent. At Ioannes XXII. totum hoc damnavit, abolevit , manifeste damnans doctrinam de expoliatioue Christi , & Apostolorum uti pestiferam. erroneam, damnatam doctrinam,& haeresim, ae blasphemiam . Ita in
sanctione: Quia quorundam anno 131εω
promulgata . mod ergo alii Pontifices , ut pium, Sanctum. & ad Christi imitationem factum laudant, & adprobant ἔAlter damnat, ut pesti serum, erroneum, damnatum ut haeresim , ut blasphemiam,& eos, qui imp sterum dicturi , & deinfensuri sunt, haereseos nota inurit . Setanquam haeret cos contumaces , Roma
naeque Ecclesiae rebelles ab omnibus haberi , mandat. Ubi ergo insallibilitas ita Rominis Pontificibus Alias plures repugnantias , & contradictiones passim deprehendet, qui Decre tales , ae Bullas Pontificum pereurret . Bonifacius enim VIII. , ut fidei articuislum definit, Reges suae Sedi in temporalibus subesse . Sic in extraraag. unam sanactam. At Clemens v. hanc eonstitu i nem revocavit in eap. Meruit de Priviis
alis. Sixtus U. suam de Bibliis vulgatis editionem emcndatissi nam esse , pronunis elat, Bulla editionis fua pra a . Cl menS vero UlII. . elim multos in illa errori s di prehendisset, ii Iam suppri illi,
XX l l. Friusquam ad haec respUs' m, at qui praenotanda sunt. Pri tib , R .na nu D Pontificem posse considerari, vel ut Pi Nona privata est , sed particularis D ctor , vel ut persona pub: ira, seu ut Pastor , & Doctor universalis fideliun, Seut loquens eκ Cathedra . Sicut Regem possumus cons durare, ut h mo particularis est, de ut Rex Ioquens ex Thro DO, eo uas edicta in bonum totius Ro
179쪽
gni. Quando ergo dicimus, Romanum Pontificem esse insallibilem , etiam sne Concilio Generali , in decernendis rebus ad fidem , nioresque ad universalem Ecclesiam spectantes , non loquimur deis Pontifice , ut Persona privata , sive ut Doctore particularit ideoque insallibilis
audioritatis esse non dicimus responsa variorum Pontificum , in Iure Canonico contenta , ad casus quosdam particulares, quibus rogati opinionem si iam aperueis Funt, nec dogma sancire intenderunt scit in ibi non exponerent mentem Sed is Apostolicae . sed suam particularem . -- qii: in lir ergo de Pontifice docente ex Cathedra , δὲ ut Doctore universali . Et inlii per loquimur de qii aestionibus Iuris concernentivus dogma tangens fidem , aut mores, & toti Ecelitiae proponendum , nam in qliaestionibus puri facti particularis connexionem non habentis clim dogmate , potius videtur geme pi r scinam humani Iudicis proeedentis ex humana informatione , quam Ca. pilis . & Doctoris Ecclesam docentis ;nee vide ur in hoc habere locum privilegium confirmandi fratres Petro concessum a
Tune autem Pontifex Ioquitur, ut Pontifex , ex Cathedra, & ut Doctor Universalis, quando excitata, & ad eum dein Iaia centroversa de aliquo dogmatera , adhibitis constiariis, & facta debita materiae disquistione , Pontifex , implorata Spir. S. adsistentia . decernit, ac proponit universae Ecclesiae quid credendum it, vel quid faetendum . in tali iudicio dicimus, Pontificem prorsus esse insalliis bilem , & per eum loqui Petrum , Utpote , quia a semetipso non loquitur , sed ex adsistentia speciali Spiritus Christi ipsum gubernan iis in dcccrnendo. XXIV. His suppositis ad obiecta dis. solvenda descendo. Ad primum. Cς leoli inuin III. lateor ita scnsibe, ex illo
Pauli I. Cor. 7. v. x s. Si infidelis di-Dedat et non enim servituti subjectus est frater, aut soror huiusmosi ,opinando Nimen , non decernendo , ut Doctorem Privatum , non ut Ecclesiae universalis Magistrum . Hoc testatur Innocentius e. Quanto je diυortiis eis ato his verbis rLM et quia am traderesiores nostri se
aliter videantuν , sensisse s ait γ, non . definivisse . Set nee Innocentius uuidem dc finit quidquam , sed explicat tinteritiam , & opinionem suam inquiens . Non eredimus , quὸi in hoc casu ir, qui reis Iinquitur, possit ad feeunsat nuptias tranassee. Uerum dixit Innocentius . falsum Cς testinus , neuter tamen definiendo proeessit. Rem pollea definivit Tridentinum 1 s. L . ean. s. anathemate serieris,
qui dixerit, propter baresim disso Ioi posse matrimonii vineulum. Nee enim statim, si aliquid in iuris volumine continetur , fidei dogma eise , credendum. est Ad secundum dico , Pelagium II. , &Gregorium I. invicem non pugnare . Nam Pelagius decrevit, ut omnes Subdiaconi Siciliae abstinerent , suis uxoribus, quas in minoribus ordinibus duxerant, qui
stipponebat, eos secundum morem Eeis etesiae Romanae in ordinatione ad Subia diaconatum, votum continentiae emisi iast. Uerum eum ita non esset, ideoque propterea multi reclamarent, re a Saniacto Gregorio comperta, rescidit Pelagii decretum, permisitque eis , qtii continentiam in susceptione Subdiaconatus non voverant, uxoribus antea ductis commisceri r facto tamen praecepto Episcopis , ut nullum Subdiaconum sacere praesumerent, nisi , qu: se victurum easth promiserit: Laudans deinde eos, qui consti-hitioni Pelagii parentes , continenter
eum suis uxoribus vivere cςperant , exhortansque eos, ut in bono suo permaneant; ita dia. 3 r. cap. ante triennium .
Pelagium vero pom illis falso supposita laborare in materia secti . ut in re diis seiplinam concernente , non laedit Romani Pontificis adsertam infallibilita
Ad tertium, si verum est, quod deis
Innocentio IV. resertur, dico, eum υ-pinative loculum , non adserti vh , ut doctorent privatum suam opinionem declarantem, non ut Ponti fi em decisiud lo- qtientem. Quamvis s ut ex verbis In notenti i observo non negat , Apostolos absque omni prorsus forma , seu verbis Sacramenta contulisse r dicit enim . quod
manus imponebant , orationem fundebaοι, scd solum vult , Apostolos not suilla
180쪽
Nieolao nsn dissentit . Nam Nicolaus ad suisse usos , saltem in aliquibus Sacramentis , eadem specie forma , se in iisdem verbis, quibus modo utitur Ecclesia , &quod . nisi Ecclesia formas postea adinia venisset, quibus utimur , sit ficeret ordinatori sie dicere: sis Saeerdos, veι alia aquipoIlentia verba δ quod non cotradicit. Eugenii IU. definitioni , qui licet statuerit, omnia Sacramenta de re peris fici verbis , non dicit tamen, verba in omnibus Sacramentis esse in specie deis ierminata 1 Christo: estque satis probabilis Theologorum sententia , in aliquiis bus Sacramentis & praesertim ordinis a Christu in determinalse verba solum ii genere, relinquendo, ut Ecclesia deteris minaret, quae in specie verba essent adhibenda a Ad quartum , de Stephano II., vel diis
co, eum non pronunei asse validum Baditisma in vino collatum hoc enim veI
pueri sciunt sed solum dixisse , Praesba
tero, qui, non eκ istente aqua, sie baptizavit , non debere adscribi culpam puniendam poena canonica. Illa autem veroha Infanter sie permaneant in ipso Raptifima , censet Labbeus t tu notat Harduin. o. 34 ConciI. rol. 19 87. esse glossema in margine primo positum. & a margineis in textum temere intrusum . vel, ut placet Natali Alexandre, niendosum esse textum , ut a Sirmondo rescrtur, & sere, nituendam videri sinceram Iccitonem , nulla , et exinde adseribi ιur culpa, si Infantes sic permaneant in ipso Baptismo sita laudatus Auctor his. Eccl. secul. 8.
Ad quintum , in quo videtur sacere
magnam vim, multa dicit Natalis Alexandre Eeetes. Iec νει. II. , of 14. dissertat. II., ubi agit de controversia 1
Dupin allata, & ostendit, Constitutiones Ioannis XXII. de paupertate Christi, MApostolorum, dominioque , vel usu PP. Minorum , in dogmate fidei, non esse a contrarias Nicolai III. Constitutioni Exiit, qur seminat. Duas enim quςstiones tangunt illς Constitutiones. Prima est de paupertate Christi , 8e Apostolorum; altera de jure, ac dominio Fratrum Minorum. Prima Fidem spectat et secunda vero Philosophiam Moralem . Quoad primam Ioannes XXII. a
serit , Christum abdicationem absolutissimam dominii rerum temporalium tam is communi, qu m in particulari, verbo . de exemplo docuisse ; quod sane verissiamurn est . verbo enim docuit Mattb. Io. exemplo autem Matib. 2. , Luea g.
Non negat tamen , Christum aliquando rerum aliquarum dominium habuisse, e rem maxime , quibus utebatur , vel quaa ad suos , & suorum usus accipiebat , realiquanto tempore servabat tanquam lasvictum necessarias , dieitur enim in Evangelio Dan. is., loculos cum Appostolis polladisse , ex quibus emi iudebat neces saria ad communem sustentationem , M pauperibus etiam errogari; quod vitae genus maximE imminente Passione amplexus fuit . Hoc est , quod Ioannes XXII. adserit, de haereseos damnat opinpositu na , & quia est et contra Scripturam sede quia si Christus dominium propriE dictum in illas necunias non habui se t, in is iuste illas possedisset, injusth expendi sistet; quia bona non sita , sed aliena . . Et ex bonis alienis, iniusteqtie possessis, eleemosynas e largitus suisset. Nee i hoe dissentit 1 Nicolao , qui etiam docuit , Christum infirmorum personania suscepisse in Ioeulis, de infirmorum imperfectionibus condescendita, infirmit ii scilicet naturae , quam assumseras, eui sustendandae multa necessiaria sunt, sese accommodans. Ecce igitur , quomodo insidet puncto non discordant Ni eo laus III., ερ Ioannes XXII. , cujus sententiam it exposuere Cardinales, Episcopi, ερ Do.ctores ab ipso consulti, quos refert pretinsatus Alexandre . In . altera verδ quaestione , de Fr. Minorum arctissima paupertate , an stitieet simplieem usum facti , an vero etiam ius, ερ dominium habeant iis in rebus , quae usu consumuntur: Nec etiam inviiscem pugnant Nicolaus, de Ioannes. Nam Nicolaus decrevit, apud Minoritas esse
solum simplicem usum iacti , loquendo de iis rebus, in quibus usus a dominio separabilis est , quod in rebus , quae uissu ipso consumuntur , contingere nequit. Quod verb ia hoe sensu locutus sit Niis eo laus , ostendunt ipsius verba . Nam respondens legi dicenti, non luse usum